Кіріспе

Үндістандағы касталық топ – индуистік каста Наир («/n//aɪər/») – бұл Үндістанның индуистік касталарының тобы, антрополог Кэтлин Гоф оны «біртұтас топ емес, касталардың атаулы санаты» деп сипаттаған. Наирлер бірнеше кастаны және көптеген тармақтарды қамтиды, олардың барлығы тарихи түрде «Наир» деп аталмаған. Бұл адамдар қазіргі Үндістанның Керала штабында өмір сүрген және осы күнгі күнге дейін өмір сүруде. Олардың ішкі касталық мінез-құлқы мен жүйелері солтүстік және оңтүстік аймақтардағы адамдар арасында айқын ерекшеленеді, бірақ солтүстіктегі тұрғындар туралы аса сенімді ақпарат жоқ. Тарихи тұрғыдан алғанда, Наирлер Марумаккатайям заңын сақтай отырып, бір жалпы әйел ата-анасының ұрпақтарын қамтитын «травад» деп аталатын үлкен отбасылық бірліктерде өмір сүрген. Бұл аналық желі бойынша анықталатын отбасылық бірліктер және олардың енді қолданылмайтын ерекше неке салты зерттеушілердің қызығушылығын тудырған. Аймақтан аймаққа айырмашылықтар болғанымен, Наирлердің неке салтын зерттеушілерді ең қызықтырған нәрсе – екі ерекше рәсімнің болуы: жасырын кезеңдегі «таликетту кальянам» және кейінгі «самбандам», сондай-ақ кейбір аймақтардағы көп әйел алу салты. Кейбір Наир әйелдері Малабар аймағынан шыққан Намбудири брахмандарымен гипергамияны да жүзеге асырған. Наирлер тарихи тұрғыдан аймақтағы әскери қақтығыстарға қатысқан. 1809 жылы Наирлер мен британдықтар арасындағы қақтығыстардан кейін, британдықтар Наирлердің Британдық Үнді армиясына қатысуын шектеді. Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін, Траванкор штатының Наир бригадасы Үнді армиясына біріктіріліп, Мадрас полкінің 9-шы батальонының құрамына кірді, ол Үнді армиясындағы ең көне батальон болып табылады. Наир отбасылары жыланды рудың қорғаушысы ретінде құрметтейді. Бір антрополог: «Әлемнің ешбір жерінде жыланға табыну Кераладағыдай кең таралмаған», - деп жазған. Наирлердің әр үй-жайының оңтүстік-батыс бұрышында жылан бақшалары табылған.

Ерте кезең

Найр тайпасының шығу тегі даулы. Кейбір адамдар бұл атаудың «халық басшысы» деген мағынаны білдіретін «наяка» сөзінен шыққан деп санайды, ал басқалары оның осы қауымның жыланға табынушылықпен байланысты Нага культімен байланысынан туындағанына сенеді. Антрополог Кристофер Фуллердің айтуынша, Найр қауымы туралы алғашқы мағлұматты біздің заманымыздың 77 жылында жазылған Плиний Ағаның «Табиғи тарихында» кездестіруге болады. Бұл еңбекте «Үндістанның ең биік таулары – Капиталис жотасымен қоршалған наррилер» туралы, Малабар жағалауы аймағында айтылған. Фуллердің пікірінше, «Наррилер» – Найр тайпасы, ал «Капиталис» – Батыс Гат таулары. Біздің заманымыздың 1-шы ғасырында Чера әулеті билік еткен Керала аймағының ерте тарихында үлкен олқылықтар бар. Біздің заманымыздың 3-шы ғасырының соңында, мүмкін, римдіктермен сауданың төмендеуі салдарынан, ол бөлініп кеткен болуы мүмкін. Осы кезеңде аймақта Найр тайпасының болғанына дәлел жоқ. Шамамен біздің заманымыздың 7-9 ғасырлары аралығында яһуди және христиан саудагерлеріне жер берген және қоныстану құқығын берген мыс тақташалардағы жазуларда Еранад, Валлуванад, Венад (кейін Траванкор деп аталған) және Палхат аймақтарындағы Найр басшылары мен сарбаздары туралы айтылады. Бұл жазулар Найрларды саудагерлер мен Перумалдар арасындағы келісімдерге куә ретінде көрсеткендіктен, сол кезде Найрлар вассалдық басшылар болған болуы мүмкін. 13-шы ғасырда кейбір Найрлар кішкентай патшалықтардың билеушілері болған, ал Перумалдар жойылған. Біршама уақыттан бері төмендеп келе жатқан Қытаймен сауда 13-шы ғасырда қайтадан жандана бастады. Осы кезеңде екі кішкентай Найр патшалығы құрылды. Колатунад пен Вернадта ірі теңіз порттары болды. Олар көршілес басшылардың ішкі аумағын басып алып, кеңейді. 14-шы ғасырда Қытаймен сауда қайтадан төмендеп, мұсылман арабтарымен саудаға алмасты. Бұл саудагерлер бірнеше жүз жыл бойы осы аймаққа келіп-кетіп жүрді, бірақ олардың қызметі үшінші Найр патшалығы құрылғанға дейін өсті. Сонымен қатар, жағалаудан алыста орналасқан Валлуванад пен Палхатта кішкентай патшалықтар болған. Бұл кезең әртүрлі патшалықтар арасындағы үздіксіз соғыспен сипатталды және ең қабілетті Найр ер адамдары осы соғыстарда күресуге тағайындалды. Кералаға саяхатшылар мен саудагерлердің көптеп келуінің арқасында Найрлар туралы көптеген ерте деректер қалдырылды. Еуропалықтар бастапқыда осы сипаттамаларды әскери қоғам, өнімділік, руханилық және некеге қатысты тәжірибелері үшін идеалдастырды. Бұл шығармалардың алғашқы мысалдары Джон Мандевиллдің «Саяхаттары» (1356), Уильям Кэкстонның «Әлемнің айнасы» (1481) және Жан Будиннің «Les six livres de la republique» (1576) болып табылады. Ескі дереккөздерде Найр ер адамдары сыпайы және әдепті деп сипатталған, ал барлық дерлік тарихи сипаттамалар оларды мақтанқор деп көрсетеді. Найр әйелдері туралы дереккөздер аз, оларды ер адамдар жазған, ал олар негізінен олардың сұлулығы туралы пікір білдіреді. Португалдар бұл аймаққа 1498 жылы келген, сол кезде Каликут патшасы (заморин) билік басына келген. Араб саудагерлері оның портында нық орныққан, ал сауда әлі де басқа екі кішкентай патшалықтың порттарына барады, бірақ салыстырмалы түрде аз көлемде. Шын мәнінде, Колатунадта орналасқан патшалық үш кішкентай патшалыққа бөлінді, ал Вернад билеушісі өз патшалығындағы жергілікті басшыларға едәуір билік берді. Еуропалықтар келген кезде «Найр» атағы барлық әскери касталарға қатысты қолданылды. Португалдар барлық сарбаздарды «Найр» деп атады, ал 1498 жылға дейін әскери қызметкерлер «Локар» деп аталған деп есептеледі. Гофтың айтуынша, «Найр» атағы сол уақытқа дейін әскери қызметте болған отбасыларға ғана қатысты болған. Португалдар Оңтүстік Үндістанда көптеген істерге араласты, соның ішінде Малабардың інжу-маржан балық шаруашылығын бақылау үшін сауда шайқасында Параварларды қолдады, бірақ Найр патшалықтарында олардың басты мүддесі бұрыш саудасын бақылау болды. Осы ретте олар мұсылман арабтарына еліктеп, оларды ығыстырды, ал 1683 жылы голландтар солардың соңынан ілесті. Британдықтар мен француздар қазіргі Керала деп аталатын аймақта белсенді болды, біріншісі 1615 жылдан бастап, екіншісі 1725 жылдан бастап. Осы әртүрлі еуропалық державалар Найр билеушілерінің бірімен бірігіп, билік үшін күресті. Бір ерекше одақ португалдар Кочин патшалығымен одақтасып, олар Каликут Замориндерінің күшіне қарсы жұмыс істеді. 1730-жылдарға дейін Каликут патшалықтардың ең маңыздысы болып қала бергенімен, оның күші әлсіреп, Кочин билеушілері Замориндердің вассалдары болудан босатылды.

Үстемдіктің құлдырауы

1729 жылы Мартханда Варма Венадтың ражасы болды және соғысқа қатысқан мемлекетті және қарсылық көрсеткен Наир басшыларын мұра етті. Варма Наир басшыларының билігін шектеді және өзінің әкімшілігінің маңызды бөлігін құру үшін тамил брахмандарымен байланыс жасады. Мартханда Варманың билігі тұсында Траванкор Наир жаяу әскері (сонымен қатар Наир Патталам деп те аталады) 1741 жылғы Колачел шайқасында голландтарға қарсы күресте көзге түсті. Наир әскері еуропалық үлгіде қайта ұйымдастырылып, феодалдық негіздегі күштен кәсіби армияға айналды. Бұл әскер әлі де Наирлерден құралған болса да, бұл жергілікті басшылардың билігін басып, Наирлердің үстемдігіне алғашқы шектеу болды. Орта ғасырларда индуистер мен мұсылмандар арасында қақтығыстар болды, әсіресе 1766 жылы Майсурдан мұсылман әскерлері басып кіріп, Солтүстік Кераланың бақылауын алды. Коттаям және Кадатанад Наирлері қарсылық көрсетті және Наирлер Палаккадтағылардан басқа барлық Майсур гарнизондарын жеңіп алды. Одан кейін Хайдер Әли қайтыс болды және оның ұлы Типу Сұлтан болды. Каликут және Оңтүстік Малабар Наирлері Каликутты қайта басып алып, Типудің қоршауды бұзу үшін жіберген әскерін жеңді. Бұл 1789 жылы Сұлтанның өзінің араласуына әкелді, сол кезде Типу Сұлтанның басшылығымен көптеген индуистер, әсіресе Наирлер тұтқынға алынды немесе өлтірілді. Көптеген Наирлер Траванкордың қорғанына қашып, ал қалғандары партизандық соғыс жүргізді. Алайда Траванкор Наирлері 1792 жылы үшінші англо-майсур соғысында мұсылман күштерін жеңе алды. Осыдан кейін Британ Ост-Индия компаниясы бүкіл Керала аймағында өзінің үстемдігін орнатты. Наирлер рухтарға сенді және кейде түрлі ритуалдар арқылы оларды бағындыруға тырысты. Паниккардың сөзіне сүйенсек, олар Претам, Бутам және Писачу сияқты рухтарға сенген. Претам – ерте қайтыс болған адамдардың рухы; Бутам, Паниккар айтуынша, "көбінесе батпақты жерлерде көрінеді және адамдар оған тым жақын келмесе, зиян келтірмейді"; ал Писачу – ауру тудыратын жаман ауаның рухы. Претамның өлім орнында маңыралайтынына сенгендер, адамдарды сағат 9-дан 15-ке дейін сол жерлерден алыс болуға ескертті. Олар сондай-ақ, Кутти Чаттан деп аталатын, зұлымдыққа бейім әзілші эльфке сенді. Олар басқалардың мақтауының кері әсерін тигізетініне сенді, сондай-ақ кари накку (қара тіл) бар адамның сөздері де осындай жаман әсерге ие деп ойлады. Сондай-ақ, кедей адамның дәмді тамақ жеп жатқан адамды көруі асқазан ауруы мен дизентерияға шақыруы мүмкін деп сенді.

Туу және өлім рәсімдері

Наирлер дәстүрлі түрде туған балаларға қатысты белгілі бір рәсімдерді орындаған, бірақ көбінесе тек тұңғыш туғандар үшін. Олардың ішіндегі ең маңыздысы – пуликуди. Бұл рәсімге жүкті әйелдің денесіне кокос майын жағу, одан кейін суға түсу, әдемі киім кию, астрологпен баланың туған күнін болжау және семсердің қырқасынан тамшылатып, тамаринд шырынын ішу кірді. Сондай-ақ, әйел баланың жынысын анықтауға мүмкіндік беретін дәнді таңдап алатын. Бұл рәсім қауым алдында өткізіліп, көптеген символдық мағыналарды қамтыды; мысалы, семсерді қолдану баланың жауынгер болып өсуіне ықпал етеді деп сендірілді. Бала дүниеге келгеннен кейінгі айларда тазару рәсімдері, балаға аурудан сақтану үшін символдық белбеу тағу, сондай-ақ астрологтардың маңызды рөл атқарған ат қою рәсімі сияқты басқа да рәсімдер орындалды. Сондай-ақ, жүктілік кезінде әйелге және баланың өмірінің алғашқы айларында диеталық шектеулер болды. Отбасы кремациядан кейін он төрт күндік аза тұру рәсімін өтеді, осы уақытта олар өртенген жердің маңында түрлі символдық амалдар жасап, діни тұрғыдан өте ластанған деп есептелді, сондықтан олар үнемі жуынулары керек еді, сондай-ақ оларға тиген кез келген Наир де жуынуға тиіс болды. Бұл кезеңнен кейін той және жақын ауылдардан келген наирлердің қатысуымен спорттық жарыстар ұйымдастырылды. Содан кейін отбасы аза тұрып, бір ер адам дикшаға кірісті, ол уақытта таза өмір сүруі керек еді. Бұл оның брахманмен бірге тұруын, күніне екі рет жуынуын, шашы мен тырнақтарын қырқудан бас тартуын, сондай-ақ әйелдермен сөйлеспеуге немесе тіпті көріспеуге тиіс еді. Кейде дикша әдеттегі қырық бір күннің орнына бір жылға созылуы мүмкін, мұндай жағдайда оның аяқталуына зор қуанышпен тосатын. Тіпті жоғары мәртебелі Наирлердің де бұқа етін жеген жағдайлары болды. Наирлер сиыр етін жемейтін, ал көптегендері қозы етін де жемейтін. Қазіргі уақытта алкоголь Кераладағы Наирлер басымдықты фестивальдерінің маңызды бөлігі болып табылады. Гофтың сөзіне сәйкес, ауылдар әдетте бірден төрт шаршы мильге дейін аумақты алып жатқан және олардың жерлері көбінесе бір жер иесі отбасына тиесілі болған, олар өздерін басқа тұрғындарынан жоғары дәрежелі деп есептеген. Жер иелері десаваджи (басшы) болып табылды және олардың отбасылары барлық жағдайларда дженми деп аталды. Бұл жер иелері патшалық отбасылардың немесе феодалдық басшылардың ұрпақтарынан шыққан, немесе аталық Намбудири отбасылары, немесе осы отбасылар басқарған ғибадатханалардың иелері болған. Олар сондай-ақ аналық текті Самантан басшыларының әулеттерінен шыққан, ал ең төменгі дженмилер патшадан жер мен басшылық алған аналық текті ата-бабаларынан мұрагерлік еткен Наирлер болды. Кез келген жағдайда жерді патшаның рұқсатысыз сатуға болмайды. Ауылдар тарихи тұрғыдан алғанда көбінесе өзін-өзі қамтамасыз ететін, әрқайсысында қыш құмыра жасау және металл өңдеу сияқты қолөнер кәсіптері дамыған. Бұл жоғары деңгейдегі ұйымдық иерархиядан тығыз бақылаудың қажеті жоқ екенін, сондай-ақ ауылдар арасындағы сауданың өте шектеулі болғанын білдірді. Мұндай саудагерлер негізінен порт қалаларында шоғырланған және иммигрант сириялықтардан, мұсылмандардан, христиандардан және яһудилерден, сондай-ақ Үндістанның басқа өңірлерінен келген индус саудагерлерінен, еуропалықтардан құралған. Наирлер ғибадатханалардың істерін басқару және бір кездері әскери дайындық пен жұмылдыруды ұйымдастыру сияқты мақсаттар үшін құрылған ауылдық ұйымдардың жалғыз мүшелері болды. Наир отбасы ауылдан көшіп кеткен жағдайда да, ауылдық ұйымның бір бөлігі болып саналды. Бұл ауылдарда басқа да касталар, басқа да діни топтар болды, бірақ олар ұйымдарға қатыса алмады. Бұл құрылым Үндістанның басқа жерлерінен ерекшеленді, сондай-ақ, Наирлер немесе басқалардың үйлері әдетте жеке аулаларда орналасқан. Басқа жерлердегідей жалпыға ортақ жерлер болған жоқ, сондай-ақ ауылдың жоспарланған құрылысы да болған жоқ. Намбудири брахмандары діни касталық иерархияның ең жоғарғы сатысында тұрды және осы жүйеде тіпті патшалардан да жоғары болды. Олар барлық Наирлерді шұдра деп санады. Намбудириден кейін тамил брахмандары және брахман варнасының басқа да кейіннен көшіп келгендері келді. Бұдан әрі, дәрежелік жүйедегі нақты орналасу туралы пікірлер әртүрлі. Кодот Самантан кастасын кшатриялық дәрежеден төмен, бірақ Наирлерден жоғары орналастырды, бірақ Гоф Пушпаган мен Чакярлар, екеуі де Амбалаваси деп аталатын ғибадатхана қызметкерлерінің тобында ең жоғары орын алған, брахмандар мен Наирлердің арасында орналасқан деп санайды, сондай-ақ Амбалаваси тобының басқа да бірнеше мүшелері де осы санатқа жатқан. Ол сондай-ақ кейбір Наирлер өздерінің кастадағы басқалардан жоғары екенін көрсету үшін Самантан атағын қабылдағанына сенеді. Өнеркәсіптік және коммерциялық қызметтерді ластанушы деп санаған жоғары варналардың осы салаларға қатысудан бас тартуы аймақтың салыстырмалы түрде шектеулі экономикалық дамуының себебі ретінде айтылды. Керелалық дәстүрлерге сәйкес, кейбір қауымдастықтарға басқа касталардан белгілі бір қашықтықта болуға рұқсат етілмеген, өйткені олар жоғары дәрежелі топты "ластануы" мүмкін. Мысалы, Далиттерге 64 фут қашықтықта болуға тыйым салынған. Сол сияқты, Наир Намбудириге жақындаса алатын, бірақ оған тие алмаған.

Касталық бірігуге ұмтылу

Наир қызмет қоғамы 1914 жылы құрылған. Nossiter оның құрылғандағы мақсатын "қауымды ырым-жырымдардан, тыйымдардан және пайдасыз әдет-ғұрыптардан азат ету, білім беру және әлеуметтік мекемелер желісін құру, сондай-ақ саяси аренада наирлердің мүддесін қорғау және дамыту" деп сипаттады. 1975 жылға дейін де Наир қызмет қоғамының негізгі қолдауы Орталық Траванкор аймағында болды, бірақ оның әлемнің түкпір-түкпірінде көптеген серіктес ұйымдары бар еді. Ол алғашқы жылдары, наирлер саяси күшке айналуы үшін бірігуі керек деп мәлімдеген кезде, каста мүшелерінің дәстүрлі бөліністеріне тоқтамай, өздерін біртұтас қауым ретінде қарастыруы керек екенін айтты. Содан кейінгі халық санағы мәліметтері, кем дегенде ішінара, респонденттерден сұралған ақпаратты бермеуге бағытталған Наир қызмет қоғамының науқанының нәтижесінде, бөліністер мәселесінде сенімді болмай бастады. Наир қызмет қоғамы сонымен қатар касталық бірлікке қол жеткізу үшін түрлі бөліністер арасында некелесуді де қолдады, бірақ бұл жолы ол шектеулі ғана табысқа жетті. Шындығында, тіпті 1970 жылдары да әртүрлі бөліністер арасында некелесу сирек болды, ал Орталық Траванкор аймағында бұл жағдай одан да анық байқалды. Бұл жіктемелердің мақсаты – білім беру және жұмыспен қамту саласындағы артықшылықтар саясатына жататын белгілі бір аймақтардағы адамдардың топтарын анықтау.

Таравад

Найрлар матрилинейлік (марумаккатайям) туыстық отбасы құрылымын қолданды, ол травад деп аталды, онда бір ортақ анадан тараған туысқан отбасылары бір шатыр астында өмір сүрді. 50-ден 80-ге дейін мүшеден тұратын травадтар жиі кездесетін, ал кейбіреулерінің құрамы 200-ге дейін жеткені хабарланды. Негізгі үйде тек әйелдер тұратын, ал ерлер жеке бөлмелерде немесе кейде жақын жердегі жеке үйде тұратын. Отбасылар тым үлкен болып кеткенде немесе мүшелері арасында дау-жанжал туғанда бөлінетін. Бөлінген кезде отбасы мүлігі аналық желі бойынша бөлінетін. Травадтағы ең үлкен еркек мүшесі – карнаван, шешім қабылдау және ортақ мүлікті басқару құқығына ие болды. Наир қауымының белгілі жазушысы Паниккар 1918 жылы былай деп жазды:

Гипергамиялық

Намбудири брахмандарының өз касталары ішінде некелерді шектеу дәстүрі гипергамия практикасына алып келді. Гоф былай атап өтеді, брахман еркегі мен найр әйелі арасындағы касталық айырмашылық әйелдің брахман отбасында күйеуімен бірге тұруына мүмкіндік бермей, оны өз отбасында қалдырды. Мұндай некелерден туған балалар әрқашан найрлар болып қалатын. Паниккар осы типтегі қарым-қатынастар аналық және туыстық жүйеге әкелді деп санайды. Бұл практика, сондай-ақ тали байлайтын адамды сақтап таңдау найрлардың мәртебелік мәдениетінің бір бөлігін құрады, олар осылайша каста ішіндегі өз статусын жақсартуға тырысты. Бұдан әрі, жоғары дәрежелі найрлар (және кшатриялар мен саманталар) «қарапайым» найрлардан өзгеше, екі топтың да тең мәртебеге ие болуы мүмкін емес еді. Осылайша, биік тоймен [яғни: таликетту кальянам] және самбандхам одағымен құрылған қарым-қатынастар әрқашан гипергамды болды.

Көптілік

Фуллер Наир әйелдерінің де, ер адамдардың да бір мезгілде бірнеше sambandham серіктесі болғанына айқын дәлелдер бар екенін, «ерлер мен әйелдердің бір уақытта бірнеше серіктесі болуы мүмкін екенін және тараптардың кез келгені кез келген себеппен немесе себепсіз қарым-қатынасты кез келген уақытта үзгенге құқылы екенін» айтады. Оның пікірінше, полиандриялық sambandhamдар мен гипергамия Орталық Кералада ең көп таралған. Солтүстік Траванкорда гипергамия соншалықты кең таралмаған, себебі онда брахмандар салыстырмалы түрде аз болған. Фуллер Оңтүстік Траванкорда моногамия басым болған болуы мүмкін деп санайды, және матрилинейлік бірлескен отбасы сақталып қалғанмен, әйел әдетте күйеуінің таравадымен бірге тұрған. Нэнси Левин мен Уолтер Сангридің сөзіне сүйенсек, Наир әйелдері бірнеше еркекпен қарым-қатынаста болса, ерлер де бірнеше әйелге үйленген. Әйелдер мен олардың күйеулері бірге тұрмаған, ал олардың қарым-қатынасының мәні тек «жыныстық байланыс» пен балалардың заңдылығында ғана болған. Гоф солтүстіктегі оқиғаларды түсіндіруде Фуллерден асып түсіп, бұл аймақта полиандрияға ешқандай дәлел жоқ деп санайды. Оның пікірінше, полиандрияны сипаттаған барлық еуропалық саяхаттар Орталық Керала аймағынан шыққан. Гоф бұрынғы Наир комментаторларының жеке тәжірибелерінің әртүрлілігін атап өтеді, бұл түрлі пікірлерді түсіндіруге көмектеседі: полиандрияның болуын күмәндандырған Паниккар Солтүстік Траванкордан, ал оның болуын мойындаған А. Айяппан Орталық Кераладан шыққан, екеуі де өз жазбаларын өскен орталарына сәйкес келетін әдет-ғұрыптарға негіздеген. Аймақ бойынша өзгерістердің әртүрлі деңгейінің себебі, әртүрлі жергілікті экономикаға Наирлердің қаншалықты үстемдік танытқандығында болуы мүмкін. Носситер бұл жайтты «феодалдық қоғамдағы әскери кастаның рөліне сәйкес келетін» себептердің бірі деп атады, сондай-ақ дәстүрлі жауынгерлік рөлдің жойылуы, ақшаға негізделген экономиканың өркендеуі, ауыл шаруашылығындағы құлдықтың тоқтатылуы және батыс білімінің таралуының салдары барлығы бірге дәстүрлі тәжірибелердің төмендеуіне әкелді. Осы факторлардың барлығы 19 ғасырда әсер етіп, бір кездері Наирлердің әлеуметтік үстемдігін әлсіретіп, бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар арасында сол үстемдіктің жоғалуына жеткізді. 1930 жылдары Сэр С. П. Рамасвами Айердің ұстанымы индустардың арасында Траванкордағы христиан халқының өсуіне және аймақтың христиан мемлекетіне айналу қаупіне қатысты алаңдаушылықты білдірді. 1931 жылғы санақ бойынша халықтың 31 пайызы христиан дінін ұстанған, ал 1820 жылы бұл көрсеткіш шамамен 4 пайызды құраған.

Демография

1968 жылы Керала штатының үкіметі жүргізген әлеуметтік-экономикалық сараптамада Наир қауымының халқы штатының жалпы халқының шамамен 14,5% (2,9 миллион) құрады.