19 ғасырдағы британ әскери офицері Льюис Эдвард Ноланның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық армия офицері, 19 ғасырдағы британдық армия офицері.

Льюис Эдвард Нолан, отбасында Луис Нолан деп танылып, ал Австрия қызметінде Людвиг Нолан деп аталған, Жоғарғы Канаданың Йорк округінде дүниеге келген. Әкесі Милан қаласындағы британдық консулдықтағы вице-консул қызметінен босатылғаннан кейін, Нолан Талльн қаласындағы Австрияның Инхабер пионерлік мектебіне қабылданды, онда ол курстастарымен Людвиг деп танылды. Нолан отбасының әскери қызметтегі дәстүрі болған; оның атасы Бэбингтон Нолан, Ирландияның Карлоу графтығынан шыққан, 13-ші жеңіл драгун полкінде қызмет еткен. Әкесінің оны қарулы күштердің беделді саласына қабылдауға мүмкіндік беруді қалауы, Ноланды әскери іс туралы көбірек білу үшін басқа кадет мектептеріне жиі ауыстыруға себеп болды. Ол атты әскерге құштар болған, тамаша ат темірқасып және әскери теорияны, сондай-ақ тарихты жақсы білетін шәкірт ретінде танымал болды. Австрия-Мажарстанның көптілділігіне байланысты, ол тілдерді де оқыды, соның ішінде венгр тілін. Онда бекініс салу, су инженерлігі, математика, қоршау, жүзу және көпір салу сияқты пәндер де оқылды. Нолан 1835 жылдың мамыр айында Пионерлік мектепті бітірді, мүмкін Лихтенштейн князінің ұсынысымен, және 10-шы австриялық гусар полкінде субальтер болды. Нолан Австрияда, Венгрияда және Польша шекарасында қызмет етті, сонымен қатар атпен жүру шеберлігімен және тіл білу қабілетімен танылды. Оның 1838 жылғы құпия есебінде "зор құлшынысы мен жауапкершілігі" жоғары бағаланды, ол полкте өте танымал болды және аға лейтенант деңгейіне жетті. Дегенмен, шетелдік және қарапайым азамат ретіндегі мәртебесі оның жоғарылау мүмкіндіктерін шектеді. Австрия армиясындағы лауазымға көтерілу теориялық тұрғыдан еңбегіне байланысты болғанымен, іс жүзінде оны қамтамасыз ету үшін ақша мен жақсы қарым-қатынастар пайдаланылды. Ноланның әкесі оны британдық армияға қабылдауға тырысты, бірақ 1838 жылдың шілдесінде королева Викторияның таққа отыру рәсіміне дейін Нолан Ұлыбританияға оралғанға дейін сәттілікке жете алмады. Ол сол жерде лорд Фицрой Сомерсетпен кездесіп сөйлесті, ал әкесі Австрия генералы Клам Галласпен келіссөздер жүргізіп, Ноланға австриялық армиядан кетуге рұқсат алды. 1839 жылдың 23 сәуірінде Нолан британдық армияның 15-ші жеңіл драгун полкіндегі корнет лауазымын 450 фунт стерлингке сатып алды. Оның австриялық армиядан кеткені ресми түрде бекітілмеді және ол қайтыс болғаннан кейін 45 жыл өткен соң, 1899 жылдың 31 қазанында ғана тізімнен шығарылды.

Lewis Edward Nolan, known to his family as Louis Nolan and in Austrian service as Ludwig Nolan in York County, Upper Canada. Following his father's dismissal from his minor consular post as vice consul at the British consulate in Milan, Nolan was accepted into the Austrian Inhaber Pioneer School at Tulln, where he was known as Ludwig by his fellow cadets. The Nolans had a family tradition of military service; his grandfather Babington Nolan, whose family came from County Carlow, Ireland, had served in the 13th Light Dragoons. His father's desire to see him given a chance to enter a prestigious branch of the armed forces meant that Nolan was regularly transferred to other cadet schools to learn more about the military. Enthusiastic about the cavalry, he was noted as an excellent horseman and student of military theory, as well as history. With the multi lingual nature of Austria Hungary, he also studied languages, including Hungarian. Other subjects studied there included fortification, water engineering, mathematics, fencing, swimming and bridge building. Nolan graduated from the Pioneer School a year early in May 1835, probably following a recommendation from Prince Liechtenstein, and was made a subaltern in the 10th Austrian Hussar regiment. Nolan served in Austria, Hungary and on the Polish frontier, and was again noted for his horsemanship and language skills. His confidential report from 1838 commended his "great zeal and application", and he was highly popular within the regiment, rising to become the senior lieutenant. Despite this, his status as a foreigner and a commoner limited his opportunities for promotion. Although promotions in the Austrian Army theoretically were merit based, in practice favours and money were unofficially exchanged to secure them. Nolan's father attempted to get him a commission with the British Army, with little success until Nolan's return to the United Kingdom for the coronation of Queen Victoria in July 1838. While there, he secured an interview with Lord Fitzroy Somerset while his father negotiated with the Austrian General Clam Gallas to permit Nolan to leave the Austrian army. On 23 April 1839, Nolan purchased a commission as a Cornet in the 15th Light Dragoons of the British Army for the price of £450. His resignation from the Austrian army was never formalized, and he was not struck off the rolls until 31 October 1899, 45 years after his death.

Үндістан

Сол жердегі қызметпен байланысты жағымсыз пікірлерге қарамастан, Нолан қасады түрде Үндістандағы полкке ауысты. Ол бастапқыда Мейдстоунға сапар шекті, онда 15-ші полк капитан Джордж Кейдің басшылығымен жаңа сарбаздарды даярлау үшін әскерін ұстады. Содан кейін 9 қарашада Бомбейге келген «Малабар» атты әскерлік кемесіне отырды. Келгеннен кейін көп ұзамай ауырып, 1840 жылдың 26 наурызынан бастап екі жылға науқас демалысына шығып, Ұлыбританияға оралды. 1841 жылдың маусымында қайтадан әскери қызметке кірісіп, Мейдстоун гарнизонына қайта оралды және 19-ы күні лейтенант болды. Тамыз айында тағы демалысқа шығып, атты жаттықтырушы курсын бітіріп, емтихан тапсырды. 1842 жылдың 8 наурызында жаңа біліктілікпен оралды. Мейдстон гарнизонына бекітілуі Ноланға кавалерия теориясын одан әрі зерттеуге және тәжірибелік дағдыларын жетілдіруге мүмкіндік берді; ол капитан Кей сияқты, осы салада қызығушылық танытқан бірнеше офицермен танысты, олармен жақын дос болып кетті. 1842 жылға қарай Мейдстондағы қызметі аяқталды, ол қазан айында Үндістанға аттанды және 9 мамырда Мадрасқа жетті. 15-ші жеңіл драгун полкі салыстырмалы түрде тыныш аймақта – Бангалор қаласында орналасқан, сондықтан Нолан сол жерде қызмет еткен кезінде ешқандай әрекетке қатыспады. 1844 жылдың 13 тамызында атқа мінудегі шеберлігін мойындап, полк атты жаттықтырушысы болып тағайындалды. Бос уақытында Нолан «Араб сұлуы» атты жылқысын жарысқа қойды. 1846 жылдың қазанында Бангалор қаласындағы жарыста екі жарыста екінші орын алды және «Галлоуэй Стакс» және «Ледис Перс» жүлделерін жеңіп алды. Бір жылдан кейін «Сахагун» атты жылқысын жарысқа қойды, бірақ сәттілікке жете алмады. Полк атты жаттықтырушысы ретінде ол кавалериялық жаттығу бағдарламасына маңызды өзгерістер енгізді, секіру таяқшаларын қайта енгізді, бүкіл отрядтарға атқа мінуді үйретуден бұрын жеке сарбаздарды жаттықтырды және әр эскадронға жаңа жылқыларды бағындыруға арналған арнайы сарбаз тағайындады. Келесі бірнеше жылда полктің атқа міну деңгейі көтеріліп, Ноланның беделі арта түсті. Жоғары стандарттарымен танымал генерал-майор Джон Эйтчисон полкті тексергенде былай деп жазды: Ноланның жылқыны жаттықтыру және атқа мінуді үйрету жүйесі көбірек танылуға лайық. Сарбаздардың отырысы біркелкі, ал қолдары жеңіл және берік, сондай-ақ қол мен өкше үйлесімді жұмыс істегендіктен, аттардың қатарындағы жылқылардың тұрақтылығы мен мен күткеннен де артық болды. Содан кейін Нолан штаб офицері болып, 1849 жылдың қаңтарында Мадрастағы бас қолбасшы генерал Джордж Берклидің штабына лагерьдің көмекшісі ретінде қосылды. Ол Берклидің екі ұлы Чарльз бен Джорджпен тез арада дос болып кетті, олар да ат жарысына құмар болды. 1850 жылы Нолан Берклиге аймақты аралап, жылқы сынақтарын жүргізуге қатысты, бұл сынақтарда жылқы емес, айғырларды кавалерияға пайдаланудың тиімділігі бағаланды, сонымен қатар 8 наурызда капитан шеніне көтерілді. Осы жетістіктерге қарамастан, Нолан өзінің болашағы Үндістанда Англияға қарағанда әлдеқайда шектеулі екенін түсінді және ол колонияларда қызмет етудің жоғары шығындарын көтере алмады. Сонымен қатар, Үндістандағы қызмет жоғары сатыдағы көптеген офицерлер үшін маңызды емес еді және оны жоғарылату үшін жеткіліксіз болар еді. Осы себепті ол 1851 жылдың 16 қаңтарында екі жылдық науқас демалысына шығып, Еуропаны аралап, кавалерия теориясы туралы кітап жазу мақсатымен Англияға оралды.

Despite the negative associations with service there, Nolan had deliberately transferred to a regiment operating in India. He initially travelled to Maidstone, where the 15th maintained a troop to train new recruits, under the command of Captain George Key. He then caught a troopship to Bombay, the Malabar, which arrived on 9 November. Soon after arrival he fell ill and was granted two years of sick leave, starting from 26 March 1840, and returned to Britain. He returned to active service in June 1841, again to the Maidstone depot, and became a Lieutenant on the 19th. He went on leave again in August to take the riding master's course and exam, and returned on 8 March 1842, newly qualified. His attachment to the Maidstone depot gave Nolan the opportunity to further study and practice cavalry theory; he met several other officers with a similar interest, including Captain Key, with whom he became close friends. By 1842 his time at Maidstone had ended, and he departed for India in October, arriving at Madras on 9 May 1843. The 15th Light Dragoons were stationed in Bangalore, a relatively peaceful area, and Nolan did not see action during his time there. He was appointed regimental riding master on 13 August 1844, in recognition of his expertise at horsemanship. In his spare time, Nolan raced his horse Arab Beauty. At the Bangalore Cantonment Races in October 1846, he placed second in two races, and won both the Galloway Stakes and Ladies' Purse. A year later he entered Sahagun, without success. As regimental riding master he introduced substantial changes to the cavalry training programme, reintroducing the use of leaping bars, training individual soldiers before teaching formation riding to entire squads, and appointing a dedicated soldier in each troop who was trained to break in new horses. Over the next few years the regiment's standard of horsemanship rose, increasing Nolan's reputation. When the regiment was inspected by Major General John Aitchison, a man known for his high standards, he wrote that:
Nolan's system of training horses and teaching riding is worthy of being more generally known. The seat of the men is more uniform and the hand light and firm, and as the hand and heel work together the horses in the ranks are steady to a degree I did not expect to see on a regiment mounted on entire horses. Nolan then became a staff officer, joining the staff of General George Berkeley, commander in chief in Madras, as an aide de camp in January 1849. He quickly became close friends with Berkeley's two sons, Charles and George, who were also enthusiastic about horse racing. In 1850 Nolan accompanied Berkeley on a tour of the region, conducting horse trials to evaluate the use of geldings as cavalry mounts rather than stallions, and was also promoted, purchasing a Captaincy on 8 March. Despite these successes, Nolan recognised that his prospects were far more limited in India than in England, and he could not afford the increased costs of serving in the colonies. At the same time, service in India was not taken seriously by many of the officers in high command, and would not be sufficient on its own to advance him. Accordingly, he obtained two years sick leave on 16 January 1851 and returned to England, intending to tour Europe and write a book on cavalry theory.

Үлкен тур және кавалерия теориясы

Англияда қысқа ғана уақыт өткен соң Нолан мен полковник Джордж Кей континентті аралап, Франция, Ресей, Швеция және Германия мемлекеттеріне сапар шекті. Курт фон Стединг басқаратын шведтік атты әскерлері ерекше әсер қалдырды, кейін Нолан олардың «көрген шетелдік атты әскер полктерінің ең жақсысы екенін» жазды. Ол сондай-ақ Франсуа Баухердің ықпалына түсті, бастапқыда Баухердің «Эквитация әдістемесі» еңбегін ағылшын тіліне аударуды ойлады. Ресейде ол казак және черкес атты әскерлерінің әскери парадына қатысты, Германия арқылы өте келе саксон драгундарын бақылады. Соңында, 1852 жылдың қазан айында Мейдстоунға оралғаннан кейін (және ондағы полк әскерінің командирі болып тағайындалғаннан кейін) ол өзінің алғашқы кітабын – «Кавалерия жылқысын дайындау: Жаңа жүйе» деген атпен «Паркер, Фурнивалл және Паркер» баспасы арқылы жариялады. Берклиге арналған бұл кітап өте мамандықталған және практикалық қолдануға бағытталған, көбінесе атты әскер офицерлеріне, жалпы атшыларға емес, арналған. Кітапқа реакция шектеулі болды, себебі оның мамандықтанған табиғаты осыған себеп болды. Оның екінші кітабы «Кавалерия: Тарихы мен тактикасы» атты әскердің теориясын кеңірек қарастырып, бірқатар ұсыныстар жасады, соның ішінде мылтықтарды ерден емес, жаяу қолдану және кавалерия жабдығын жақсарту туралы ұсыныстар бар еді. 1796 жылдан бері қолданылып келе жатқан қолданыстағы жабдық тым биік деп есептелді, ол аттының төменгі аяқтарын пайдалануын шектеді, тұрақсыздыққа алып келді. Сәйкесінше, ол Мейдстоун қоймасындағы жабдық сержантының көмегімен жаңа жабдық жасады, ол жылқыға ысқылануды азайтуға, жайлылықты арттыруға және қолданыстағы үлгіден жеңіл болуға бағытталған. Нәтижесінде жасалған жабдық 1853 жылдың сәуір айында сынақтан өтті, сынаққа кавалерияның бас инспекторы Кембридж герцогы қатысты. Реакция оң болды және армия оны кавалерия үшін жаңа үлгі ретінде қабылдады, ол «Universal Wood Arch Pattern» деп аталды, бірақ бейресми түрде «Ноланның жабдығы» деп аталды. «Кавалерия: Тарихы мен тактикасы» кітабы «Жаттығудан» гөрі жылы қабылдады, «Illustrated London News» оның білімі мен құлшынысын жоғары бағалап, оны әскери және азаматтық қызметкерлерге ұсынды. «The Times» газетіндегі басқа мақала да мақұлдау білдірді. Келесі онжылдықтар бойына ол жақсы қабылдана берді және «маңызды, тіпті жаңаша жұмыс» ретінде қарастырылды. Бұл кітап оған Ұлыбританияда да, АҚШ-та да айтарлықтай танымалдық әкелді. Кітап Үндістанда да талқыланды, онда ол «өзінің кәсібін түсінетін және оған ар-ұяқ әкелетін кавалерия офицеріне арналған нұсқаулық» деп мақталды. Британдық штабтың генерал-майоры Уэзеррал француз император штабының Бонно дю Мартрейіне кітаптың көшірмесін жіберді; Дю Мартрей кітапты оқығаннан кейін, бүкіл жұмысты «Histoire et Tactique de la Cavalerie» деп аударды.

After a brief period in England, Nolan and Colonel George Key toured the continent, visiting countries including France, Russia, Sweden and the German states. The Swedish Horse Guards under Curt von Stedingk left a particular impression, with Nolan later writing that they were "one of the best regiments of foreign cavalry I have ever seen", and he was also impressed by François Baucher, initially considering simply translating Baucher's Méthode d'équitation into English. In Russia, he attended a military review of Cossack and Circassian cavalry, and passing through Germany, observed the Saxon dragoons. Eventually, following his return to Maidstone in October 1852 (and promotion to commander of the regiment's troop there), he published his first book, The Training of Cavalry Remount Horses: A New System, through Parker, Furnivall & Parker. Dedicated to Berkeley, the book was highly specialised and intended for practical use, aimed specifically at cavalry officers rather than equestrians generally. The reaction to the book was limited, partly because of its specialised nature. His second book, Cavalry: Its History and Tactics, covered cavalry theory more widely and made a series of recommendations, including the use of carbines on foot rather than from the saddle, and substantial improvements to the cavalry saddle itself. The existing saddle, in use since 1796, was considered too high, restricting the use of a rider's lower legs, leading to instability. Accordingly, he designed a new saddle, with the assistance of the saddler sergeant at Maidstone depot, which focused on reducing rubbing against the horse, improved comfort and weighed less than the existing design. The resulting saddle was tested in April 1853, with attendance by the Duke of Cambridge, inspector general of cavalry. The reaction was positive, and the army commissioned it as a new model for the cavalry, known as the Universal Wood Arch Pattern design, but informally referred to as "Nolan's saddle". Cavalry: Its History and Tactics received a much warmer reception than Training, with the Illustrated London News praising his knowledge and enthusiasm while recommending it for civilians as well as the military. Another review in The Times was also approving. Over the next few decades it continued to be well received, and was seen as "an important, even ground breaking, work". The book gave him substantial prominence, both in Britain and the United States. It was also discussed in India, where it was praised as "the manual for a cavalry officer who would understand his profession and reflect honour upon it". A copy was sent to Bonneau du Martray of the French Imperial Staff by Major General Wetherall of the British staff; Du Martray, having read the book, translated the entire work as Histoire et Tactique de la Cavalerie.

Қайта монтаждау миссиясы

Қырым соғысы жақындап келе жатқанда, британдық армияға Түркиядан кавалериялық жылқы алудың бір жолы қажет болды. Бір жолы – Ұлыбританиядан жылқы тасымалдау, бірақ бұл уақытты көп алатын және қымбатқа соғатын, сондай-ақ көптеген жылқылардың өліміне әкеп соқтыратын еді. Балама ретінде, егер жарамды жылқылар табылса, оларды Таяу Шығыстан сатып алуға болатын. Әскери министрі, Ньюкасл герцогы, мұндай іздестіруді жүргізу үшін тәжірибелі кавалерия офицеріне мұқтаж болды. Ноланның жаңадан қол жеткізген беделімен, ол логикалық таңдау болды, және Ньюкасл оны 15-ші гусар полкінен босатып, 1854 жылдың 17 наурызынан бастап генерал Ричард Эйридің көмекшісі етіп тағайындады. "Арнайы тапсырма" паспортымен ол Константинопольге аттанды, Марсельде "Табор" пароходымен кездесті. Түркияға келгеннен кейін ол британдық вице-консулы Скенмен кездесті, ол оны Омар-пашаға таныстырып, түрік полктерін қарауға шақырды. Нолан оларға әлде де әсерленбеді, регбилер орыс кавалериясының шабуылына төтеп бере алмайтынын және жылқылардың тым кішкентай екенін айтты. Ол олардың 250 данасын тапсырыс берді, оларды кавалерияға болмаса, британдық артиллерия үшін қолайлы деп тапты. Сомерсетке (қазір Барон Раглан, және Түркиядағы британдық күштердің қолбасшысы) жолдаған есебінде ол Сирияға саяхат жасау туралы ұсыныс енгізді, онда жылқылардың одан да қолайлырақ болатынын мәлімдеді. Бұл ұсыныс ақырында мақұлданды, және ол 9 мамырда Искендерунға барды. Олар келген кезде, түрік шенеуніктерінің Солтүстік Сириядағы армия жылқыларының көп бөлігін сатып алғанын білді, сондықтан олар Бейрутқа, содан кейін Дамаскқа жол тартты. Тіпті сол жерде де олар жеткілікті сапалы жылқы таба алмады, сондықтан 21 мамырда қаладан шығып, бедуиндермен байланыс орнатуға үміттенді. Олар көбінесе 'Анизза тайпасынан сатып алынған 292 жылқыдан тұратын керуенмен жолға шықты, және Бейрутта "Трент" пароходы оларды күтіп алып, Түркияға қайтарып жіберді.

Қызметкерлер штабының қызметкері

Нолан британдық күштерге Девнадағы Жеңіл дивизияға Айридің лагерь көмекшісі ретінде қосылу үшін оралды. Патшалық флот Қара теңізде бақылауды жүзеге асырды, ал Ресей Түркия және Австриямен шарт жасасты, соның салдарынан жау әскерлері Шығыс Еуропадан шегіне бастады. Бұл сәтті нәтижеге қарамастан, британ үкіметі ресейліктермен күшті ұстанымда келіссөздер жүргізуді қалады. Севастопольдегі ресейлік әскери-теңіз базасын жою немесе басып алу мақсатымен Қырымға шабуыл жасау туралы шешім қабылданды. Раглан мұны реалистік емес деп есептеді – британдық күштер аймақ туралы, порттың қорғанысы туралы және ресейлік әскери күштердің күші туралы аз білді, әскер санының бағасы 45 000 мен 140 000 аралығында болды. Бұған қоса, қашықтық өте үлкен болды, бұл логистикалық қиындықтарды тудырды. Қырым нысана ретінде белгіленгеннен кейін, Нолан және оның штаб офицерлері шабуылды жоспарлауға кірісті, ол 30 000 жаяу әскер, 1240 атты әскер және 54 зеңбірек, сондай-ақ 24 000 француз сарбазы және олардың 70 зеңбірегінен тұрды. Тек атты әскерге 3379 жылқы қажет болды, ал кемелердің саны шектеулі болғандықтан, ауыр бригада екінші толқынның бір бөлігі болады – ол келгенге дейін, Жеңіл бригада атты әскердің жалғыз бөлімі ретінде сенім артқан болатын. Күштер 1854 жылдың 2 қыркүйегінде Қырымға аттанды және Севастопольден солтүстікке қарай 35 миль қашықтықта орналасқан Каламита шығанағына түсуді бастады. Айри (қазіргі генерал-квартирмейстер) жеңіл атты әскерді барлау және күзетуге жіберді, ал күштердің қалған бөлігі көліктерден түсті және 18-і күні толығымен жағаға жетті. 19-ы күні олар Севастопольге қарай жол тартты – ауыр бригадасыз. Сол күні күштер Булганак өзеніне жетті, онда шабуылшылар жеңіл артиллерия батареясымен бірге казактар мен орыс жаяу әскерін кездестірді. Жаяу әскер мен артиллерия британдықтар құралданған кезде жердің төмендігінде жасырылған еді, олардың орналасуы британдық атты әскерді үлкен қауіпке ұшыратты. Раглан шегінуге шешім қабылдады және кері шегінуді қамтамасыз ету үшін бір топты алға жіберді; бұл топтың сенімділігі ресейліктерді британдық күштер одан да көп екеніне көндірді, және олар шегініп келе жатқан атты әскерді қууға батылмады. Бір күннен кейін британдық күштер, генерал Сент-Арно басқаратын француз әскерлерімен бірге, Алма шайқасында ресейліктерді жеңді. Нолан француз тілін жақсы білгендіктен, шайқаста байланыс ролінде болды және екі одақтас армия арасында жиі жүгіріп жүрді. Олар 26 қыркүйекте қайтадан жолға шығып, Севастополь маңындағы Балаклава жазығына кірді.

Nolan returned to the British forces to join the Light Division at Devna as aide de camp to Airey. The Royal Navy had control over the Black Sea, and with a Russian treaty with Turkey and Austria, the enemy forces were withdrawing from Eastern Europe. Despite this favourable outcome, the British government wished to negotiate with the Russians from a strong position. The decision was taken to invade the Crimea itself, with the objective of destroying or capturing the Russian naval base at Sevastopol. Raglan personally considered this unrealistic – British forces knew little about the region, the port's defences, or the strength of the Russian military, with estimates of troop numbers varying between 45,000 and 140,000. It was also quite a distance away, causing logistical difficulties. With the Crimea identified as the target, Nolan and his fellow staff officers had to plan the assault, which eventually included 30,000 infantry, 1,240 cavalry and 54 guns, along with 24,000 French soldiers and 70 of their guns. The cavalry alone required 3,379 horses, and with such a small number of ships available the Heavy Brigade would be part of a second wave – until it arrived, the Light Brigade would be relied on as the sole unit of cavalry. The force departed for the Crimea on 2 September 1854, and began landing at Kalamita Bay, 35 miles north of Sevastopol itself. Airey (now Quartermaster General) had the light cavalry engage in reconnaissance and screening while the rest of the force moved off the transports, and they were fully ashore by the 18th. On the 19th, they began marching to Sevastopol – still without the Heavy Brigade. The force reached the Bulganak River that day, where skirmishers found a force of Cossacks and Russian infantry, with a light battery of artillery. The infantry and artillery had been hidden in a dip in the terrain while the British formed up, and their placement put the British cavalry in heavy danger. Raglan decided to withdraw, and sent a troop forward to cover the retreat; this body's confidence deceived the Russians into thinking that there was a larger British force than there was, and they failed to pursue the retreating cavalry. A day later, the British force, together with the French under General St Arnaud, defeated the Russians at the Battle of Alma. Nolan spent the battle as a liaison due to his fluent French, and was often galloping between the two allied armies. They resumed marching on 26 September and entered the plains of Balaclava, near Sevastopol.

Балклава

Балаклавадағы британдық лагерь екі жолмен – Оңтүстік және Солтүстік аңғарлармен және олардың арасында Каузвей биіктіктері деп аталатын кішкентай төбемен бірге жазықта орналасқан. Балаклавадағы күш 17 қазаннан бастап одақтас кемелер Севастопольді қоршап тұрған бекіністерді бомбалаған кезде жабдықтау күткен. Бекіністер өте мықты болып шықты, бірақ біршама зақым келтірілді және адмирал Корнилов қаза тапты. Осыдан кейін одақтас әскерлері бекіністерді бомбалап, зақым келтірді, ал орыстар оларды әр түн сайын жөндеп тұрды. Одақтас әскерлер өздерінің позицияларын нығайтып, ресурстарын арттыруды күткен кезде, орыс күштерінің қолбасшысы, князь Меншиков, Алмадағы жеңілістен кейін патшаға жеңіс сыйлауға ниеттенді. Ол британдық әскерді Балаклава портынан бөліп тастау жоспарын жасады, ал қосымша мақсаты – портты басып алу болды. Орыс күштері 24 қазанда жиналды және 25 қазанда таңғы сағат 7 шамасында шабуылға көшті. Генерал Гриббе орыстардың сол қанатын, ал оның оң жағында Семиакин, Левуцкий және Скудери болды: генерал Рыжов олардың артында күтіп, қиын жағдайға түскен кез келген күшке көмек көрсетуге дайын тұрды. Түрік күштері алғашқы редуттарда жылдам жеңіліске ұшырап, қашуға мәжбүр болды. Сағат 8-де Раглан Лорд Луканның басқаруындағы ауыр және жеңіл атты әскер бригадаларына түріктер басып алған редуттардың екінші тобына қарай жылжуға бұйрық берді. Бұл бұйрық Луканды шатастырып, ашуландырды – түріктер басып алған редуттардың тек біреуі ғана болды және ол қазір тасталып кеткен еді. Бұл сондай-ақ түріктер мен 550 британдық жаяу әскерін орыс шабуылына қарсы жалғыз күйреуге тастауды білдірді, ешқандай атты әскер көмегі болмады. Рагланның "белгісіз сөздеріне" қарамастан, Лукан бұйрықты (дұрыс) түсіндіріп, Жеңіл бригаданы Балаклаваға қарай Солтүстік аңғардың аузына орналастыру керек екенін түсінді, бұл атты әскерді қауіпті түрде әшкере қалдырды: жер бедеріне байланысты, олар 50 футтан жақын келгенше алға жылжып келе жатқан орыс әскерін көре алмайтын еді. Раглан атты әскердің Солтүстік аңғардың аузында жинала бастағанын көріп тұрғанда, бұйрық бергеннен кейін 30 минут өткен соң, ол ойын өзгертті және оларды бастапқы позицияларына қайтарды. Сонымен қатар, Раглан түріктер мен британдық жаяу әскерін нығайтуды қалап, Луканға ауыр бригаданың бес атты полкінің төртеуін бөліп, қорғаныс желісіне жіберуге бұйрық берді. Бұл Луканды одан әрі ашуландырды, өйткені күшті екіге бөлу атты әскердің жалпы тиімділігін ғана төмендетті, бірақ ол тағы да мойынсұнды. Нәтижесінде орыс атты әскерінің бірінші тобы "Қызыл сызыққа" тап болып, кері шегінді, ал екінші тобы жазықтың үстіндегі биіктіктен өтіп, ауыр бригаданың төрт полкіне шабуыл жасады. Орыстар – 1500-ден 2000-ға дейін адамдардан тұратын күш – бастапқыда 800 британдық атты әскердің жақындап келе жатқанын көріп таң қалды, бұл Скарлеттке, ауыр бригаданың қолбасшысына, орыстарға қарсы жоғарылап шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Осы кезде Лукан Лорд Кардиганды Жеңіл бригадада қалдырып, ауыр бригадаға асығып, кейіннен оның міндеті – трубашы британдықтарға шабуыл жасауға бұйрық бергенін мәлімдеді, бұл орыстарды қашуға мәжбүр етті.

The British camp in Balaclava was on a plateau, with two approaches – the South and North valleys – and a small hill, known as the Causeway Heights, between them. At Balaclava, the force waited for supplies while the allied ships bombarded the forts surrounding Sevastopol, starting on 17 October. The forts proved to be particularly strong, but some damage was caused and Admiral Kornilov killed. From then on, time and time again, the allied navy would bombard the forts, causing damage, which the Russians would then repair each night. While the allied armies waited to strengthen their positions and increase their resources, Prince Menshikov, commander of the Russian forces, had a desire to provide a victory to the Tsar following his defeat at Alma. He formed a plan to cut the British Army off from the harbour at Balaclava, with a secondary objective of capturing the harbour itself. The Russian forces assembled on 24 October, and attacked at around 7am on the 25th. General Gribbe covered the Russian left flank, with Semiakin, Levoutsky and Scudery on his right: General Ryzhov waited behind them, prepared to support any individual force that came under trouble. The Turkish forces in the first redoubts were quickly overwhelmed and forced to flee. At 8am Raglan ordered the Heavy and Light cavalry brigades, under Lord Lucan, to move into line with the second set of Turkish occupied redoubts. The order confused and infuriated Lucan – there was only one set of redoubts that had been occupied by the Turks, and it was now abandoned. Doing so also meant leaving the Turks and 550 British infantry to meet the Russian charge alone, without any cavalry support. Despite Raglan's "lackadaisical wording", Lucan interpreted the order (correctly) to require him to place the Light Brigade at the mouth of the North Valley to Balaclava, a position that left the cavalry dangerously exposed: because of the terrain, they would not be able to see advancing Russian troops until they were less than 50 feet away. As Raglan watched the cavalry form up at the mouth of the North Valley, 30 minutes after giving the order, he changed his mind and had them returned to their original position. At the same time, Raglan wished to reinforce the Turks and British infantry, and ordered Lucan to detach four of the five Heavy Brigade cavalry regiments and send them to the defensive line. This further angered Lucan, since splitting the force in half merely reduced the cavalry's overall effectiveness, but he again complied. The result was that the first fork of the Russian cavalry attack encountered The Thin Red Line and were driven off, while the second fork, crossing the heights above the plain, encountered four regiments of the Heavy Brigade. The Russians – with between 1,500 and 2,000 men – were initially surprised to see the 800 British cavalry approaching, allowing Scarlett, the commander of the Heavy Brigades, to charge the Russians uphill. By this point Lucan had left Lord Cardigan in charge of the Light Brigade and raced over to the Heavies, later claiming that his duty trumpeter had ordered the British charge, which eventually forced the Russians to flee.

Жеңіл бригада

Лукан Жеңіл бригаданы платода тоқтатып қалғанда, Кардиганға шабуылға қарсы тұруды бұйырды. Кардиган мұны платодан шықпау керек деп түсінді, ал Бригада Ауыр бригада орыс атты әскерімен шайқасқанда (Жеңіл бригаданың бірнеше офицерінің наразылығына қарамастан) көбінесе қозғалмай тұрды. Бұл британдық атты әскердің орыстарды тиімді түрде қууға мүмкіндік бермеді, және олар шегінген Солтүстік аңғарға шабуыл жасалмады. Шабуыл сәтсіз аяқталғандықтан, орыстар одан әрі ілгері жылжудан бас тартты, нәтижесінде Раглан екі жаяу әскер дивизиясымен Жеңіл және Ауыр бригадаларды қолдана отырып, тұтқынға алынған түрік бекіністерін қайтарып алуға тырысуға шешім қабылдады. 1-ші дивизия жылдам ілгері жылжыса да, 4-ші дивизия қасақана баяу болды, бұл Рагланды көкейкестікке түсірді. Ол Луканға көмекшісін жіберіп, «атты әскер алға жылжуға және биіктіктерді қайтарып алуға мүмкіндік пайда болса, оны пайдалануға тиіс. Оларға екі бағытта ілгері жылжуға бұйрық берілген жаяу әскер де көмектеседі» деді. Лукан мұны шабуыл жасау үшін жаяу әскердің қолдауын күту керек деп түсінді. Шамамен 40 минуттан кейін, жаяу әскер әлі келмегендіктен, Рагланның штаб офицерлері жаудан алынған қаруларды алып кетуге дайындалып тұрған орыс артиллериясының топтарын қорғанысқа жақындап келе жатқанын байқады. Қарулардың алынып кетуіне жол бермеу үшін Раглан Ноланды Луканға хабар жеткізуге жіберді: «Лорд Раглан атты әскердің жылдам алға жылжуын және жаудың қаруды алып кетуіне кедеріс келтіруін қалайды. Атты әскердің артиллериясы да еріп жүруі мүмкін. Француз атты әскері сіздің сол жағыңызда. Дер кезінде». Нолан Луканның орнына қарай аттанғанда, Раглан «Лорд Луканға атты әскер дереу шабуылға шығуы керек екенін айт» деп айқайлады; оның төртінші бұйрығы. Орыс күштеріне Солтүстік аңғардың түбінде орналасқан сегізден он екіге дейін зеңбіректерден тұратын Дон казактарының далалық артиллериялық батареясы кірді, оның артында атты әскер күтіп тұрды. Нолан бұл хабарды Луканға жеткізді; Лукан қандай қару туралы сөз болып отырғанын сұрағанда, Нолан кеңінен қолмен қозғап, Каузвей редуттарын емес, Солтүстік аңғардағы Дон казактарының батареясын көрсетті. Ықшам пікірталас болғаннан кейін Лукан Жеңіл бригадаға алға жылжуға бұйрық берді. Кардиган Луканның орыс артиллериясын көрсеткеніне қарамастан, оған қарсылықсыз шабуыл жасауға бұйрық бергенін мәлімдеді; Лукан, керісінше, Кардиганға «егер оның мақсатына жету мүмкіндігі болмаса» шайқастан шығуға кеңес бергенін айтты. Қалай болғанда да, бригада қылыштарды суырып алды және Кардиганның бұйрығымен аңғарға қарай алға жылжуға мәжбүр болды. Нолан Бригадаға соғысқа қатысуды сұрады және оған рұқсат берілді.

When Lucan left the Light Brigade idling on the plateau, he instructed Cardigan to defend the position against attack. Cardigan interpreted this to mean that he should not leave the plateau, and the Brigade remained mostly immobile while the Heavy Brigade engaged the Russian cavalry (over the objection of some of the Light Brigade's officers). This prevented the British cavalry from adequately pursuing the Russians, and no attacks were mounted down the North Valley through which they had retreated. Due to the failure of their attack, the Russians chose not to advance further, leading to Raglan deciding to attempt to retake the captured Turkish fortifications using the Light and Heavy brigades with two divisions of infantry. Although the 1st Division advanced swiftly, the 4th Division was deliberately slow, making Raglan increasingly impatient. He dispatched an aide to Lucan ordering that "Cavalry to advance and take advantage of any opportunity to recover the heights. They will be supported by the infantry which have been ordered to advance on two fronts". Lucan interpreted this to mean he should await the infantry support before attacking. About 40 minutes later, with the infantry still having not arrived, Raglan's staff officers spotted Russian artillery teams approaching the fortifications with equipment to remove captured guns. To avoid the guns being taken, Raglan dispatched Nolan to carry a message to Lucan that read:
Lord Raglan wishes the cavalry to advance rapidly to the front, and try to prevent the enemy carrying away the guns. Troop of horse artillery may accompany. French cavalry is on your left. Immediate. As Nolan rode towards Lucan's position, Raglan shouted that he should "Tell Lord Lucan the cavalry is to attack immediately"; his fourth order. The Russian forces included the Don Cossack field artillery battery, containing between eight and twelve guns, drawn up at the bottom of the North Valley, with regiments of cavalry waiting behind it. Nolan carried the message to Lucan; when Lucan asked what guns were referred to, Nolan is said to have indicated, by a wide sweep of his arm, not the Causeway redoubts but the Don Cossack battery in the North Valley, around a mile away. After a brief debate, Lucan ordered the Light Brigade forward. Cardigan claimed that Lucan had ordered him to attack without quarter given, despite him pointing out the Russian artillery; Lucan, on the other hand, claimed he told Cardigan to retire from battle "if no opportunity to take his objective presented itself". Regardless, the Brigade drew swords and was ordered by Cardigan to advance down the valley. Nolan had explicitly asked to join the Brigade for the fight, and was allowed to.

Қылмыстық іс

Жеңіл бригадалар аңғармен төмен қарай жылжыды, Кардиган алда, Рональдқа мініп, шабуылға бастап кетті. Дерлік бірден Нолан Кардиганның алдынан өтіп, қарқынмен алға жүгіргені көрінді. Бәлкім, ол содан кейін нысананың дұрыс емес екенін түсінген шығар, және бригаданы тоқтатуға немесе бұруға тырысқан, бірақ орыс қарулары атып, артиллериялық снаряд Ноланды кеудесінен жаралап, жанға қиын берді. Кавалерия жолын жалғастырғанда, Ноланның аты оны бригаданың бастапқы орнына дейін жеткізді, содан кейін ол селдеден құлап, көз жұмды. Жанында болған және оқиғаны көрген капитан Годфри Морган (кейіннен 1-ші виконт Тредегар) былай деп еске алды:

Бірінші снаряд бізден шамамен 100 метрдей жерде жарылды. Келесісі Ноланның атының алдына түсіп, жерге тие салысымен жарылды. Ол жылқысын айналдырып, қолдарын жайып, тоқпанды жануардың мойнына тастап, бізге қарай тротилдеп келді, бірақ бірнеше метрде жылқысынан құлап, жан тапсырды. Менің ойымша, 17-ші жеңіл атқыштардың (13-ші жеңіл драгун) алдыңғы қатарындағылар ғана оқиғаны көрген болар. Біз жолымызды жалғастырдық. Шамамен екі-үш жүз метр өткен соң орыс атты артиллериясының батареясы от ашты. Біз тротынан кантерге өте бастағанда ешкімнен сөз естімедім, бірақ жүзім мен дөңгелек снарядтардың адамдар мен аттарды соққан дыбысы құлаққа толы болды, ал қысқа түскен дөңгелек снарядтардан соққан шаң мен қиыршық тас жылқымды қатты мазалады, сондықтан оны тиімді ұстай алмадым. Бірақ біз жақындаған сайын, әсіресе қарудан шамамен жүз метр қашықтықта болғанда, жақсы көре бастадым. Мен бір қарудың тұмсығына тікелей бетке қарай бара жатқандай болдым, және қарушінің фитилін қойғанын анық көрдім. Мен көздерімді жұмдым, себебі бұл мәселені шешкенімді ойладым. Бірақ оқ мені өткізіп өтті және оң жақтағы адамды кеудесінен жаралады. Бір минуттан соң мен қарудың және жетекші орыстың сұр атының үстінде болдым, пістолетпен атылған, болжам бойынша, менің оң жағымдағы біреу, менің атыммен бірге құлап, мені қару мен оның арасында қысып қойды. Сол кезде орыс қаруші мені қарабинесімен басып тастады. Ол менің семсерімнің жететін жерінде тұрды, мен оның мойнына соқтым. Соққы көп зиян келтірмеді, бірақ оның нысанасын шатастырды. Сол сәтте ат үстіндегі қаруші сабырмен атымның маңдайына соққы берді. «Сэр Бриггс» секіріп, шатасты, құлаған аттардың үстінен өтті, содан кейін қысқа уақытқа менімен бірге қашып кетті. Мен тек орыстардың арасында жалғыз қалғандығымды еске аламын, мүмкін болғанша шығуға тырыстым. Бұл, бір кездейсоқтықпен, менің сәтім болды, орыстардың мені кесуге тырысуына қарамастан. Орыс артиллериясы Жеңіл бригадаға қарсы оқ атуын жалғастырды. Лукан олардың артынан ауыр бригадамен жылжуда, Жеңіл бригаданың орыс артиллериясымен үрейленгенін көрді және ауыр бригадаларға «Олар Жеңіл бригаданы құрбан етті, егер мен көмектесе алсам, ауыр бригаданы құрбан етпеймін» деп бұйырды. Луканның кейінгі түсіндірмесі екінші бригаданың құлатылуына ешқандай мән бермейтіндігі және ол Жеңіл бригаданың аман қалғандарына көмек көрсету үшін ең жақсы орналасқан екендігі болды. Француз жеңіл ат әскері, Chasseurs d'Afrique, екі жартылай батареяны, екі жаяу әскер батальонын және казактарды Федьюхин биіктігінен тазартып, Жеңіл бригаданың сол флангтан отқа ұшырамайтынына көз жеткізді, және кейін олар кері қайтқан кезде Жеңіл бригаданың қалған элементтерін қорғады. Жеңіл бригаданың қалған бөлігі ақырында орыс артиллериясына жетті, қашып бара жатқан артиллерияшыларға қиындықтар тудырды, содан кейін артиллерияның артында қалған аңғарға дейін орыс атты әскерін қуып жетті. Ресейліктерді қуып келген британдық ат әскері саны жағынан бес есе аз болғанына қарамастан, олар жауды біраз уақытқа тоқтата алды, содан кейін өлтірілді немесе тұтқынға алынды. Артиллерияның тастап кеткен қаруларымен қалған ат әскерінің 60-70-ін Джордж Пейджет жинады, ол орыс ат әскерінің оларды қудалауына қарамастан, британдық желілерге қайта оралды. Нәтижесінде 110 адам қаза тауып, 130 адам жарақат алды, 58 адам жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды – 20 минутқа созылған шайқаста 40 пайыздық шығын. Ол басқарған жасақтардың арасында үлкен шығынға ұшырауына қарамастан, Лорд Кардиган шайқастан аман қалды. Кейіннен ол іс жүзінде болмаған деген әңгімелер тарағанмен, ол шабуылға алдыңғы жақтан бастады және ешқашан артына қарамай, артында тұрған әскерлерге не болып жатқанын көрмеді. Ол орыс қаруларына жетті, шайқасқа қатысты, содан кейін ешкімге хабарластырмай, тіпті аман қалғандарға не болғанын білмей, аңғармен жалғыз өзі қайтып келді. Кейіннен ол Ноланға деген ашуынан басқа ештеңе ойлағанын айтты, ол шабуылдың басшылығын өзіне алуға тырысқан деп ойлады. Аңғармен қайтып келгеннен кейін, ол өзінің барлық мүмкіндігін жасағанын есептеді, содан кейін, ешқандай ойланбастан, шайқас алаңынан кетіп, Балаклава портындағы яхтасына өтті, онда шампанмен кешкі ас ішті. 2016 жылдың желтоқсанында, британдық кітапханада, Лорд Рагланның штабында болған лейтенант Фредерик Максстің жазған хаты табылды, онда Лорд Раглан Жеңіл бригадаға «жауды қууға және жаудың қаруларын алып кетуіне тырысуға» бұйрық бергені айтылды; бұл қарулар қауіптің астында болған британдық артиллериялық қарулар еді. Раглан Ноланға бұйрық бергеннен кейін, Нолан бұйрықты сөзсіз, берілгендей етіп жеткізбей, оны Лорд Лукасқа ауызша «Міне, мырза, сіздің жауыңыз! Міне, сіздің қаруларыңыз!» деп жеткізді және Раглан күш көрсетуді көздегенде «шабуыл» деген сөзді қосты. Ноланның бұйрығы және онымен бірге жасаған қимылы дұрыс түсінілмеді, нәтижесінде апатқа ұшырады. Максстің хатында Нолан Жеңіл бригаданың бұрынғыдан аз жұмыс істегеніне ашуланғаны және Лорд Лукасқа қарсы болғаны айтылды. Найджел Кингскот (Рагланның штаб офицерлерінің бірі) кінәлі Нолан екенімен келісті және егер Нолан тірі болғанда, «әскери сотта жазаланған болар еді» деді.

The first shell burst in the air about 100 yards in front of us. The next one dropped in front of Nolan's horse and exploded on touching the ground. He uttered a wild yell as his horse turned round, and, with his arms extended, the reins dropped on the animal's neck, he trotted towards us, but in a few yards dropped dead off his horse. I do not imagine that anybody except those in the front line of the 17th Lancers (13th Light Dragoons) saw what had happened. We went on. When we got about two or three hundred yards the battery of the Russian Horse Artillery opened fire. I do not recollect hearing a word from anybody as we gradually broke from a trot to a canter, though the noise of the striking of men and horses by grape and round shot was deafening, while the dust and gravel struck up by the round shot that fell short was almost blinding, and irritated my horse so that I could scarcely hold him at all. But as we came nearer I could see plainly enough, especially when I was about a hundred yards from the guns. I appeared to be riding straight on to the muzzle of one of the guns, and I distinctly saw the gunner apply his fuse. I shut my eyes then, for I thought that settled the question as far as I was concerned. But the shot just missed me and struck the man on my right full in the chest. In another minute I was on the gun and the leading Russian's grey horse, shot, I suppose, with a pistol by somebody on my right, fell across my horse, dragging it over with him and pinning me in between the gun and himself. A Russian gunner on foot at once covered me with his carbine. He was just within reach of my sword, and I struck him across his neck. The blow did not do much harm, but it disconcerted his aim. At the same time a mounted gunner struck my horse on the forehead with his sabre. Spurring "Sir Briggs," he half jumped, half blundered, over the fallen horses, and then for a short time bolted with me. I only remember finding myself alone among the Russians trying to get out as best I could. This, by some chance, I did, in spite of the attempts of the Russians to cut me down. Russian artillery continued to fire on the Light Brigade. As Lucan advanced after them with the Heavy Brigade, he saw the Light Brigade being overwhelmed by the Russian artillery and ordered the Heavies back, saying that "They have sacrificed the Light Brigade; they shall not the Heavy, if I can help it". Lucan's subsequent explanation was that he saw no point in having a second brigade mown down, and he was best positioned where he was to render assistance to Light Brigade survivors returning from the charge. The French light cavalry, the Chasseurs d'Afrique, was more effective in that it cleared the Fedyukhin Heights of the two half batteries of guns, two infantry battalions, and Cossacks to ensure the Light Brigade would not be hit by fire from that flank, and it later provided cover for the remaining elements of the Light Brigade as they withdrew. The remainder of the Light Brigade eventually reached the Russian artillery, wreaking havoc on the fleeing gunners, before pursuing the Russian cavalry behind the artillery down the remainder of the valley. Despite being outnumbered five to one, the British cavalry who pursued the Russians managed to disrupt the enemy for some time before being killed or captured. Of the cavalry who had stayed with the abandoned artillery guns, 60 or 70 were collected by George Paget, who retired back to the British lines despite Russian cavalry harrying them. The result was 110 dead, 130 wounded, and 58 missing or captured – 40 per cent losses in an action that lasted 20 minutes. Despite the heavy losses amongst the men he led, Lord Cardigan survived the battle. Although stories circulated afterwards that he was not actually present, he led the charge from the front and, never looking back, did not see what was happening to the troops behind him. He reached the Russian guns, took part in the fight, and then returned alone up the valley without bothering to rally or even find out what had happened to the survivors. He afterwards said all he could think about was his rage against Nolan, who he thought had tried to take over the leadership of the charge from him. After riding back up the valley, he considered he had done all that he could and then, with considerable sang froid, left the field and went on board his yacht in Balaclava harbour, where he ate a champagne dinner. In December 2016, it was reported that a letter was found in the British Library, written by Lieutenant Frederick Maxse, who was on Lord Raglan's staff at Balaclava, stating that Lord Raglan had sent an order for the Light Brigade to "follow the enemy and try to prevent the enemy from carrying away the guns"; those guns were some British artillery guns which were at risk. Raglan having sent Nolan to give the order, Nolan, instead of passing on the order verbatim complete as given, passed it on to Lord Lucan orally as "There, my lord, is your enemy! There are your guns! ", and added the word "attack", when Raglan had intended merely a show of force. Nolan's version of the order and accompanying gesture were misunderstood, causing the disaster. Maxse's letter said that Nolan was annoyed at how little the Light Brigade had done previously, and that Nolan was angry against Lord Lucan. Nigel Kingscote (another of Raglan's staff officers) agreed that the fault was Nolan's, and said that Nolan, if he had lived, would have been "broke by court martial".

Мұра

Ол қайтыс болған кезде Нолан отбасының соңғы еркек мүшесі болды. Нейлан туыстары оның тегін қабылдап, сол кезден бері Нолан Нейлан атымен танылды. Кейбір достары Мейдстоундағы Киелі Үштік шіркеуінде оның есіне тақта орнатты, бірақ оның денесі Қырымда қалды. Оның мүлкінің көп бөлігі полковник Кейге берілді, оның ішінде «Кавалерия: Тарихы мен тактикасы» кітабының авторлық құқығы, Лондондағы үйі және Тобагодағы Адельфи иелігіндегі үлесі. Шарждың өзі және оның нәтижесінде болған трагедия үшін Уильям Говард Расселл Лукан мен Ноланды бірдей кінәлады – Ноланды бұйрықты дұрыс түсінбегені және шатастыратын хабар жібергені үшін, ал Луканды жерді тиісті түрде бақыламағаны үшін. Рагланның өзі Луканды басты кінәлі деп санады, ол бұған ашуланып, Ат гвардиясына Рагланның талабын жоққа шығаратын хат жазды. Бұл әскерлердің бас қолбасшысы виконт Хардинге үшін шектен шықты, ол Луканды қызметтен шеттетуге және Ұлыбританияға қайтаруға мәжбүр етті. Хардиндж оған әскери сот отырысын ұйымдастырмағандықтан, Лукан «Лорд Рагланның ойларынан Лукан графының ақталуы» атты памфлет және «Таймс» газетіне бірқатар хаттар жазды, онда Рагланның бұйрығының өте тұманды және «далалық жағдайда офицерге қажетті нұсқау емес» екені айтылды. Сонымен қатар, Ноланның хабар жеткізу әдісі өрескел болды, ол шабуылдың шұғыл екенін талап етті – бұл Рагланның ауызша бұйрығында оған анық естілгенімен, жазбаша бұйрықта көрсетілмеген. Қоғамдық пікір екіге бөлінді: кейбіреулер Ноланды сынады, ал енді біреулер оны қорғауға ұмтылды. Дегенмен, ірі газеттер Ноланның қарапайым хабаршы екенін ескере отырып, Лукан жасаған қателіктер болмаса, Жеңіл бригаданы оның күшімен жою мүмкін емес екенін айтты. Лорд Кардиган Ноланды қорғап, капитанның «жасалмақ болған қателік туралы ең аз түсінігі болмағанын» мәлімдеді. Алайда, Қырымда көпшілік Ноланды «күнәлі» деп тапты. Шарж көп ұзамай Севастополь қамалының жалғасқан сәтсіздігі сияқты басқа да даулы және қанды әскери сәтсіздіктермен көлеңкеленді. Терри Брайтон «Тозақ аттыларында» былай деп жазады: «Шарждан бері өткен 150 жыл ішінде тарихшылар бұл қателік Ноланға тиесілі екеніне келісіп келеді. Көптегендері ол бұйрықты дұрыс түсінбегенін, ал Лорд Лукан одан Рагланның ниетін сұрағанда, дұрыс емес жаудың қаруларын көрсетіп, Жеңіл бригаданы құрылысқа жібергенін айтады». Соңғы жылдары ол Ноланның қай қаруды шабуылға алу керектігі туралы Луканды әдейі шатастырғаны туралы да болжамдар айтылды. Брайтон өзі кінәны кеңінен бөліп, Раглан, Лукан және Ноланды кінәлі деп санайды, бірақ кінәның басым бөлігі Луканға тиесілі екенін айтады. Дэвид Баттери «Өлім хабаршысы» кітабында Луканның тиісті барлау жүргізбегені үшін де кінәлі екеніне келіседі. 1968 жылғы «Жеңіл бригаданың шабуылы» фильмінде Нолан рөлін Дэвид Хеммингс ойнады. Фильмде Нолан өркөкірек, даңққа ұмтылған офицер ретінде бейнеленген, сонымен қатар «әскерді реформалауға құштар, жас, жанды және кәсібилігімен көзге түсетін символ» ретінде көрсетілген. Ноланның көбірек мейірімді, бірақ әлі де импульсивті суретін Джордж Макдональд Фрейзер 1973 жылғы «Flashman At The Charge» атты пикарестік романында жасады. 1936 жылғы «Жеңіл бригаданың шабуылы» фильмінде Эррол Флинн Ноланның орнына тұрған, бірақ шабуылға бұйрық беруде мүлдем басқа мотивтері бар, толығымен ойдан шығарылған «Майор Джеффри Викерс» рөлін ойнады.

At the time of his death, Nolan was the last male member of his family. His cousins, the Neylans, adopted his surname and have carried his name on since then in the form of Nolan Neylan. Some friends had a plaque erected in his memory at Holy Trinity Church in Maidstone, although his body remained in the Crimea. Most of his possessions were given to Colonel Key, including the copyright on Cavalry: Its History and Tactics, his house in London and his interests in the Adelphi Estate in Tobago. The Charge itself and the tragedy that resulted was blamed on both Lucan and Nolan by William Howard Russell – Nolan, for misunderstanding the order and issuing a confusing message, and Lucan, for not properly keeping an eye on the terrain. Raglan himself primarily blamed Lucan, who was infuriated by this and wrote a letter to Horse Guards disputing Raglan's claim. This was too much for Viscount Hardinge, the Commander in Chief of the Forces, who had Lucan resign his command and return to Britain. With Hardinge unwilling to give him a court martial, Lucan wrote a pamphlet titled A Vindication of the Earl of Lucan from Lord Raglan's Reflections and a series of letters to The Times that revealed Raglan's order to have been highly ambiguous and "not the kind of dispatch required by an officer on the battlefield". At the same time, Nolan's method of delivery had been imperious, and he had insisted the urgency of the attack – something clear in Raglan's verbal order to him, but not in the written order. Public opinion became divided; people both attacked Nolan and rallied to his defence. The major newspapers, at least, maintained that with Nolan's status as a mere messenger it was inconceivable that he alone could have destroyed the Light Brigade without failings by Lucan. Lord Cardigan defended Nolan by saying the Captain "did not have the least idea of the mistake which was about to be perpetrated." Within the Crimea, however, the majority "roundly damned" Nolan. The Charge was soon overshadowed by other scandalous and bloody military failures such as the continued failure of the siege of Sevastopol. Terry Brighton writes in Hell Riders that "in the 150 years since the charge historians have generally agreed that the blunder was indeed Nolan's. Most argue that he misunderstood the order, and when asked by Lord Lucan what Raglan intended by it pointed towards the wrong enemy guns and sent the Light Brigade to its destruction. In recent years it has even been suggested that he deliberately misled Lucan about which guns were to be attacked". Brighton himself distributes the blame more widely, holding that Raglan, Lucan and Nolan were at fault, but that the vast majority of the blame lies with Lucan. David Buttery, in Messenger of Death, agrees that the blame was at least partially Lucan's for failing to conduct adequate reconnaissance. Nolan was played by David Hemmings in the 1968 film The Charge of the Light Brigade. In the film Nolan is portrayed as a haughty, glory hungry officer, but also a "symbol of youth, energy and professionalism desperate to reform the army". A more sympathetic, though still impetuous, portrayal of Nolan was created by George MacDonald Fraser in his picaresque novel of 1973, Flashman At The Charge. A totally fictitious "Major Geoffrey Vickers", standing in for Nolan but with utterly different motives in ordering the charge, was played by Errol Flynn in the 1936 film, The Charge of the Light Brigade.