Құбылыстық торап қайығы: Ұлыбритания және Фарер аралдарының тарихы
Well smack
Ұлыбритания мен Фарер аралдарында 18-19 ғасырларда қолданылған «well smack» қайығы туралы ақпарат. Балық сақтауға арналған шұңқыры бар, ко́д балық аулауға қолайлы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Архаикалық желкенді балық аулау қайығының түрі. Well smack – Ұлыбританияда, содан кейін Фарер аралдарында 18-шы ғасырдың соңынан шамамен 1920 жылға дейін пайдаланылған дәстүрлі балық аулау қайығының түрі. Оның кемесінің ортасында құдық болған. Құдық сыртқы сумен толтырылып, айналмалы түрде жаңартылып тұрды, бұл балықты жағаға жеткізіп сатуға дейін тірі ұстауға мүмкіндік берді. Бұл – балық аулауға арналған шмактың өңделген түрі.
Type of archaic sail fishing boat
A well smack was a type of traditional fishing boat in use in the United Kingdom and then the Faroe Islands between the late 18th century and around 1920. It had a well amidships. The well was filled with circulated external water, which kept fish alive until delivered to land and sold. It was a modified form of a fishing smack.
Тарих
Шамамен 1775-1875 жылдар аралығында "well smack" – балық, линг, турбот және басқа да теңіз түбінде тіршілік ететін балықтарды ұзын желімен аулауға қолданылатын 50 футтық гаф кескіш болған. Бұл кемелер сондай-ақ балық аулайтын қайықтар деп те аталатын. Шамамен 1875 жылдан 1920 жылға дейін олардың ұзындығы 80 футқа дейін ұзартылып, гаф кетчтерге айналдырылды, кейде кесіп біріктіру арқылы. Бірқатары 80 футтық "well smack" жаңадан салынды, ал кейбіреулері мұзбен жұмыс істеу үшін құрғақ кемелерге түрлендірілді.
Between roughly 1775 and 1875, "well smack" referred to a 50 foot gaff cutter used in long lining for cod, ling, turbot, and other bottom living sea fish. These vessels were also known as cod boats. From roughly 1875 to 1920, they were extended to make 80 foot gaff ketches, sometimes by the cut and shut procedure. Some were built as new 80 foot welled smacks; some were turned into dry ships for use with ice.
Құрылымы мен қолданылуы
Бұл кемелер екі фатом сусыру тереңдігімен ауыр қабықты болды. Олардың алдыңғы және артқы бөліктері жақсы жүзуге арналған, ал балық сақтау шұңқыры кеменің ортасында орналасқан. Қабықтың екі жағына да судың еркін ағып, қайтадан оттегімен толуы үшін тесіктер салынған. Шұңқырдағы балықты өзенмен жоғары, нарыққа (1750 жылдан бастап, әсіресе Биллингсгейт, Лондон; 1900 жылдан бастап Фарер аралдары) таза күйде тасымалдауға болады. 1854 жылға қарай Темза өзені тым ластанғандықтан, балық аулаушылар балықты Ипсвичке жақын Темза сағасындағы жүзбелі балық жәшіктеріне салуға мәжбүр болды. Көптеген балықшылар Темзадағы Бакинг сияқты балық аулау порттарынан шығыс жағалауға, әсіресе Гримсби мен Лоустофтқа көшіп кетті. Кейбір балық аулау кемелері, соның ішінде шұңқыры бар кемелер, 1900 жылға дейін Бакингтен балық аулауды жалғастырды. Дегенмен, олардың көпшілігі Лондон портының LO порттық тіркелімін сақтап қалды. 1870 жылдарға дейін бұл кемелер жазда Лондоннан Исландияға сапар шегіп, Солтүстік теңіз порттары, соның ішінде Голландия арқылы қайтып келді. 1870 жылдардан бастап құрғақ кетчтерге айналғандары Солтүстік теңізде, әсіресе күміс шұңқырларда қолданылды. 1900 жылдан 1920 жылға дейін соңғы шұңқыры бар кемелер Фарер аралдарына сатылды. Соңғы шұңқыры бар кемелер шамамен 1920 жылы Фарер аралдарында суға батып кетті.
These smacks were heavy hulled with a draught of two fathoms. They were buoyant fore and aft, with the well contained amidships. Augur holes were drilled in the sides of the hull so that water could flow freely for re oxygenation. Fish placed in the well could then be carried upriver to market (from 1750 especially Billingsgate, London; from 1900 the Faroes) in fresh condition. By about 1854, the Thames was too polluted for use of welled smacks, and fishermen had to leave fish in floating cod boxes in the Thames estuary near Ipswich. Many fishermen moved out of Thames fishing ports such as Barking, and went to the east coast, especially to Grimsby and Lowestoft. Some cod boats, including some welled smacks, did continue to fish out of Barking until around 1900. However most continued to carry the Port of London port registration LO. Until the 1870s, these smacks travelled from London to Iceland in summer, and returned via North Sea ports, including Holland. From the 1870s, those converted to dry ketches were used in fleeting in the North Sea, especially in the Silver Pits. From 1900 to 1920, the last welled smacks were sold to the Faroe Islands. The last welled smacks sank in the Faroes in about 1920.
Теңіз археологиясы және зерттеулері
Қазіргі таңда Ұлыбританияда жасалған "уэллд смек" кемесін көрудің немесе қолмен ұстаудың еш мүмкіндігі жоқ, Эдгар Дж. Марчтың 1950 жылғы кітабындағы суреттерден және бірнеше бұлыңғыр, алысқа түсірілген фотосуреттерден басқа. Оның түсірілген фильмі, палубаның суреті, теңіз кемесінің апатқа ұшыраған жері немесе естелік заттары белгілі емес. "Уэллд смек" кемесінің ерекше жұмыс істеген корпусының құрылысынан апат орнында оңай анықталуы тиіс. Британдық кино институтында "су уэстер" киген балықшылардың "уэллд смек" кемесінің дөңгелек палубасында жүзгіш қаптарды тесіп, балықты құдыққа салатын Фарер аралдарының түсірілген фильмінің бір данасы болуы мүмкін, бірақ оны зерттеушілер растау үшін қолдануға болады. Алайда, Жаңа Англияда Эмма С. Берри сақталған.
There is no way today of seeing or touching a UK welled smack, apart from the drawings, and a fuzzy, distant photo or two, in Edgar J. March's 1950 book. There is no known film, photo of the deck, marine wreck site, or souvenir. A welled smack should be easily identifiable at a wreck site from the unusually heavy hull construction around the well. In the British Film Institute there may be one copy of a Faroese film of sou westered fishermen on the rolling deck of a welled smack, pricking swim bladders and placing the fish in the well—but it is not available to researchers for confirmation. In New England, however, the Emma C. Berry survives.