Кіріспе

Катанзаро (/US/, /k//æ//t//æ//n/'/z//ær//oʊ//, // //n//t/'/s//ær///, katanˈdzaːro немесе katanˈtsaːro;), сондай-ақ "Екі теңіз қаласы" деп белгілі, 2020 жылы 86 183 тұрғыны бар, Калабрия аймағының және оның провинциясының астанасы, сондай-ақ Реджио-Калабриядан кейін аймақтағы ең көп халқы бар екінші коммуна. Архиепископтық тақ 200 жылдан астам уақыт бойы Калабрия Ультра провинциясының астанасы болды. Онда Калабриядағы екінші ірі университет – "Магна Греция" университеті орналасқан. Катанзаро – өте белсенді қалалық орталық, оның құрамына Селия Марина және Совератто сияқты жағажай қалалары, сондай-ақ 156 196 тұрғыны бар Силас муниципалитеттері кіреді. Калабрия аймағы және Ламеция Терме қаласымен байланыста 10 муниципалитеттен тұратын үлкен қалалық аймақ құру үшін Катанзаро біріктірілуде. Бұл 200 000-нан астам тұрғыны бар біріктірілген аймақтың құрылуына әкеледі. Жаз айларында Катанзародан Совераттоға дейінгі Иондық жағажай, әсіресе жастар үшін маңызды туристік орын болып табылады және қаланың жағажай аудандарында, сондай-ақ Копанелло және Совератто қалаларында бірнеше маңызды нысандар орналасқан. Катанзаро сонымен қатар үш V қаласы ретінде танымал, бұл қаланың үш ерекше ерекшелігіне сілтеме жасайды: қасиетті покровитель Виталиан, барқыт (себебі қала Византия дәуірінен бері маңызды жібек өндіріс орталығы болған) және жел (итальян тілінде vento), себебі Иондық теңізден және Ла Силадан соққан күшті жел. "VVV" символы Катанзароның жібек өнеркәсібін білдірді, ол ішкі және сыртқы нарықтарда танымал болды және қаладан шыққан ең жақсы жібек, барқыт, дамаск және брокат өндірісімен әйгілі болды.

География

Катанзаро Ион теңізіндегі Сквиллаче шығанағына қарай орналасқан. Катанзаро ауданы теңізден басталып, тарихи орталыққа дейін созылады, ол теңіз деңгейінен шамамен биіктікте жатыр. Қала Фиумарелла (бұрын Заро өзені деп аталған) аңғарында пайда болған. Епископтық, Сент-Трифон (немесе Сан-Рокко) және Сент-Джон (немесе замок) қаланың тарихи орталығын құрайды және Солтүстік Силамен байланысты. Географиялық ерекшелігіне байланысты, муниципалитет теңізден ылғалданып, әлі де қарлы қысқа тап болады. Катанзаро өзендеріне Фиумарелланың (жергілікті диалектте Хжиумаредда) негізгі арнасы, ол Мусофало өзенімен қосылады, сондай-ақ Корах (бұрын Кротало деп аталған) өзені жатады.

Климат

Катанзароның климаты әдетте Жерорта теңізіне тән, орташа температуралы және желді көктем мен күз айларымен сипатталады. 1961–90 жылдарға қатысты 30 жылдық орташа мәліметтер бойынша, ең суық ай – қаңтардың орташа температурасы 8,9 °C (48 °F) құрайды. Ең ыстық ай – тамыз, 24,5 °C (76 °F). Климат, атап өткендей, желдің болуымен, тіпті жоғары қарқындылығымен ерекшеленеді, әсіресе көктем және күз айларында. Жылдық орташа қарқындылығы шамамен, сәуір және мамыр айларында ең жоғарғы деңгейге жетеді, бұл күшті желдер мен «scirocco libeccio» желдерімен байланысты. Жылдық жауын-шашын мөлшері шамамен, орташа есеппен 87 күнге бөлінеді, ұзақ жаз және күз-қыс айларында жауын-шашын мөлшері ең көп болады.

Тарих

Кейбір болжамдар Катанзароның шығу тегін ежелгі грек колониясына, қазірдің өзінде орналасқан, ол Сколациум жері болды, және ежелгі Трискин қаласының қираған жерлерінде салынған деп есептеледі. Басқа дереккөздер Катанзароның дамуын Катанзаро, Марина, Тириоло (бұрынғы Теуре), Санта-Мария-ди-Катанзаро және Тривона төбесінде (Трискиндер, Корах аңғарының бойындағы ескі "Феако жерін" құрайтын) аймақтарында шашыраған түрлі елді мекендерден өскен деп көрсетеді. Аңыз бойынша, өзеннің сағасы ежелгі Улисс Скиллетионды құрды. Германето ауданында Корах аңғарының бойында б.з.д. V ғасырға жататын грек некрополі және ежелгі римдік қоныс табылды. Археологиялық жаңалықтар муниципалитет темір дәуірінен бері белсенді болғанын, Витуло халқымен гүлденгенін көрсетеді, олар бұзау мүсініне (витулус) табынып, гректер оларды ("бұзауқа табынушылар") деп атады, және олармен бір аттас итальян патшасы басқарды, ол Дарданның бауыры және троялықтардың атасы болды. Италияның өзі осы тұлғадан атын алған. Басқа аңыз бойынша, Катанзароға екі византиялық генерал Каттаро мен Зароның есімдері берілген, олар жағалаудағы Магна Греция қаласы Скиллетион немесе Скиллакионның (Катанзароның Маринасына жақын римдік Сколациум) басшылары болды, алдымен Зарапотамода (қазіргі Санта-Мария-ди-Катанзаро), кейін Тривонада, әскери бекіністе. Катанзаро әрқашан қауіпсіз, биік орналасқан жер болғандықтан бағалы жер болды, және аумақ сарацендер, нормандықтар, каталондықтар және венециялықтар сияқты бірнеше топтардың бақылауында болды. Сарацендер IX ғасырдың екінші жартысына дейін қаланың дамуын ең биік аймақтарына итерушілер болды. Византиялық генерал Никефорос Фокас "Никефоростың тасы" деп атауға жауапты болды. Катанзароның бекініс қалаға айналуы генерал Флагициомен құрылды, ол кейін Катанцарион деп аталған цитадельдің құрылысын бастады. Кейбір болжамдарға сәйкес, атау гректер жібекке (Καταρτάριοι, "жібек иірушілер") қатысты шеберханалардың дамуынан туындаған. Х ғасырдың басында (шамамен 903 ж.) Византиялық қаланы сарацендер басып алды, олар әмірлікті құрып, арабша قطنصار деген ат алды. Арабтардың болуы сегізінші ғасырға жататын некропольден табылған араб жазулары бар заттармен дәлелденген. 1050 жылы Катанзаро сарацендер үстемдігіне қарсы көтеріліп, қысқа уақытқа Византияның бақылауына оралды. 1069 жылы Катанзаро Роберт Гискардтың нормандықтарымен көп ай бойы қарсылық көрсеткеннен кейін Калабриядағы соңғы қала болды, ол бүгінгі күнге дейін сақталған Норман қамалын салды. Осы дәуірде өнер мен қолөнер дамыды, әсіресе жібек өңдеу, ол Италияның басқа аймақтарымен, басқа елдермен және Шығыс Еуропамен сауда-саттыққа жіберілді. 9-11 ғасырлар аралығында Катанзаро Италияға жібек өндірісін енгізген алғашқы орталық болды. Катанзароның жібегі бүкіл Еуропаны қамтамасыз етті және үлкен сауда жәрмеңкесінде испан, венециялық, генуэздік және голланд саудагерлеріне сатылды. Катанзаро Еуропаның тоқыма астанасы болды, онда жібек құрттарын өсіретін үлкен фабрика болды, ол Ватиканда қолданылатын барлық тоқыма бұйымдарын өндірді. Қала өзінің иірім, қайың, дамаска және брокат бұйымдарын өндіруімен әлемге әйгілі болды. Солтүстік Италияда шөп өсіру алғашқы қадамдарды жасағанда, Калабрияда жасалған жібек Италияның/Еуропаның барлық өндірісінің 50% -ға жетті. Солтүстік және континенттік Еуропада шөп өсіру қиын болғандықтан, саудагерлер мен шеберлер өнімдерді жақсы бағаға қайта сату үшін Калабриядан шикізатты сатып алатын. Генуялық жібек шеберлері барқыт жасау үшін Калабрияның жақсы жібек маталарын қолданды. XIII ғасырда император Фредерик II Катанзароны тікелей патшалық иелігіне айналдырды. Кейін қалада Руффо, Караффа және Сориано отбасыларының үй-жайлары болды. Нормандықтар Катанзароны Петр Руффоға беріп, оны абыройлы графтыққа көтерді. Соңғысы Сицилияның Манфредке қарсы күресте жоғалды, бірақ кейіннен Анжудың Карл I Веспер соғысының бейбітшілігін қол қойған кезде қалаға оралды. Он төрт жыл бойы ол Неаполь патшасы Ладислаоның патшалық иелігі болды, ал 1420 жылы оны Николас Руффоға қайтарып берді, ол оны Антонио Центеллеске үйленген қызы Энрикеттаға қалыңдық ретінде берді. Ауыл тұрғындары көтерілгеннен кейін Арагонның патшасы Альфонс V қалаға билік жүргізді. 1460 жылы Сентелдің жақтастарымен соғыс болды. Бейбітшілік орнағаннан кейін қалаға жаңа артықшылықтар берілді, бұл оның жібек өнеркәсібінің дамуына үлкен ықпал етті, ол үшін оның дам...

Негізгі көрікті жерлер

Катанзаро көпірі, әйгілі, бір аркалы көпір (Виадукт Моранди Бисантис) – Еуропадағы ең биік көпірлердің бірі. Дуомо (Кафедраль). 1121 жылы салынған нормандық собордың үстіне салынған, 16 ғасырда Ренессанс стиліндегі қасбетімен толықтырылған, бірақ 1638 жылы қиратылған. 1943 жылғы бомбалау кезінде шіркеуге көп зиян келді, кейін қалпына келтірілді. Базилика делл'Иммаколата. Сантиссимо Розарио шіркеуі (15 немесе 16 ғасыр), Ренессанс стиліндегі қасбеті және бір кемелі ішкі кеңістігі бар. Сантиссимо Розарио шіркеуінде 1500 мен 1800 жылдар аралығында жасалған жібек маталар сақталады, оның ішінде Папа Александр VI-ның бұйрығымен Гофредо Борджия мен Донна Сансия Д'Арагонаның неке тойына арналған қасиетті киім – Борджияның пианетасы бар. Сант-Омобоно шіркеуі (11-ші немесе 12-ші ғасыр). Сант-Омобононың византиялық кішкентай шіркеуі (11-ғасыр). Чиеса делл'Оссерванца немесе Санта Тереза. Ішінде 16 ғасырға жататын Қасиетті қабір капелласы және Антонелло Гагинидің "Мадонна делле Граци" мүсіні орналасқан. Норман қамалының қалдықтары. Porta di S. Agostino және Porta di Stratò – ортағасырлық қабырғалардың соңғы қалдықтары, 1805 жылы бұзылған. Палаццо де' Нобили (15 ғасыр), қазіргі қала әкімдігі. Piazza Grimaldi – Катанзарода белсенді сауда-саттық жүргізген Гримальди әулетінің құрметіне аталған қала алаңы.

Экономика

Катанзароның қазіргі экономикасы көбінесе үшіншілік сектор мен қызмет көрсетуге негіделген. Өнеркәсіптер көбінесе жергілікті нарықта жұмыс істейтін орташа және шағын кәсіпорындардан тұрады.

Көлік

Катансаро SS106 Jonica ("Иония") мемлекеттік тас жолы арқылы қызмет көрсетеді, ол оны A2 тас жолына жалғастырады. Қала орталығында үш станциясы бар желі орналасқан. Жыл сайын шамамен 1 600 000 жолаушыға қызмет көрсететін және 20 пойыз жұмыс істейтін қалалық қызметті "Ferrovie della Calabria" компаниясы ұсынады, қалада барлығы 11 теміржол станциясы және 12 коммунадағы тағы да басқа станциялар бар. Қоғамдық көліктің қалған бөлігі AMC (Azienda per la Mobilità Catanzaro) компаниясының 49 автобус бағытына негізделген. Қалада екі маңызды теміржол станциясы бар: Катансаро және Катансаро Лидо.

Спорт

Серия B клубы U. S. Catanzaro 1929 Катанзаро қаласын футболда көрсетеді. Олар өздерінің үй ойындарын Никола Сераволо стадионында өткізеді.