Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия шіркеуінің Халифакс шіркеуі, Батыс Йоркшир, Англия.
Church of England minster in Halifax, West Yorkshire, England
Халифакс шіркеуі – Англияның Батыс Йоркшир, Кальдердейл қаласындағы Халифакс шіркеуі. Шіркеу Әулие Иоанн Баптистқа арналған. Қаланың қауымдық шіркеуі, 2009 жылы министрлік мәртебесі берілді. Халифакс шіркеуі – Батыс Йоркшир графтығында осы құрметті атаққа ие болған үш шіркеудің бірі; қалған екеуі – Дьюсбери және Лидс шіркеулері. Бұрынғы нормандық шіркеу орнында салынған Халифакс шіркеуі 15 ғасырда тұрғызылған, бірақ Рокби және Холдсворт капеллалары шамамен 1530 жылға дейін аяқталмаған. Органды 1763 жылы Джон Снетцлер жасап, 1766 жылы орнатқан. Шіркеудің тағы бір ерекшелігі – ортағасырлық крещение тағының жабыны, Якоб стиліндегі орындықтар және 19 ғасырдың күнделік жазушысы Энн Листердің қабір тасы.
Halifax Minster is the minster church of Halifax, Calderdale, West Yorkshire, England. The church is dedicated to St John the Baptist. The parish church of the town, it was granted minster status in 2009. Halifax Minster is one of three churches in the county of West Yorkshire to be given this honorific title; the other two are Dewsbury Minster and Leeds Minster. Halifax Minster, which stands on the site of an earlier Norman church, was built during the 15th century, although the Rokeby and Holdsworth Chapels were not completed until around 1530. The organ was built by John Snetzler in 1763 and installed in 1766. Other notable features of the church include a medieval font cover, Jacobean box pews, and the tombstone of 19th century diarist Anne Lister.
Тарих
Бұл жердегі алғашқы шіркеу шамамен 1120 жылы салынған деп есептеледі және оны Леуес монастырының клюнийлік монахтары иеленген және басқарған. Осы шіркеудің тас қалауының бір бөлігі қазіргі ғимарат құрамына енген, ең айқын мысалы – басты ғимараттың солтүстік қабырғасындағы және басқа жерлердегі оюлы шеврон тастар. Солтүстік қабырғаның бір бөлігі нормандық шіркеудің оңтүстік қабырғасы болған деген болжам бар. Сондай-ақ, ерте ортағасырлық бірнеше қабір қақпақтары сақталған. Шіркеу мұнарасының құрылысы 1440 жылдары басталды, аяқталуы үш онжылдыққа созылды, өйткені 1482 жылы құрылыс жұмыстары жалғасып жатқан. Бұрынғы викарийлер Уильям Рокеби мен Роберт Холдсворттың қаражатымен салынған Рокеби және Холдсворт капеллалары 1530 жылы аяқталды. Уильям Рокебидің жүрегі мен ішегі оның өсиеті бойынша капелласының астына жерленген. Якобин стиліндегі орындықтар – Мистердің ерекше белгісі, олардың көпшілігі 1633-1634 жылдар аралығында жасалған. Орталық дәлізден 1539-40 жылдары қайтыс болған Джон Уотерхаузға арналған ескерткіштің мыс қаптамасының қалдықтары табылды. 1634 жылы қайтыс болған Ричард Сандерлендтің гербы тағы бір орындыққа бекітілген. Мұнараның ішкі солтүстік қабырғасындағы тақтаға ілген бірнеше ескі атау тақтайшаларын көруге болады, ең көнесі 1615 жылғы және онда «Бұл орындық Галифакстың Роберт Фишерінің қаражатымен жасалған» деп жазылған. Ортағасырлық боялған шынының шағын бөлігі жоғарғы батыс терезеде сақталған, ол 19 ғасырдың ортасында басқа терезелерден алынып қойылған. 17 ғасырда қалада белгілі болған пуритандар «бейнелері» бар боялған шыныны жамандық деп санаған. Комонвелт кезеңінде (1649–1660 жж.) ерекше дизайндағы көптеген қарапайым шыныдан жасалған терезелер орнатылды, оларға миссис Дороти Уотерхаус төлеген. Кейіннен олардың көпшілігі Виктория дәуіріндегі боялған шынымен ауыстырылды, бірақ 1958 жылы сақталғандары мұқият қалпына келтірілді. Сол кезде ғибадатхананың әр жағында үш-үштен терезе болған, ал қазір оңтүстік жағында бесеу, ал солтүстік жағында біреу ғана бар. Мұнарадағы батыс жақтағы үлкен терезе – 1657 жылғы Комонвелт терезесінің 19 ғасырдың соңындағы қайта құрауы, бірақ онда түпнұсқа элементтер жоқ. Шіркеудің шығыс жақтағы үлкен терезесінде Исаның айқышқа асылуы мен қайта тірілуі бейнеленген, ол 1856 жылы аяқталған. Бұл жұмыс Джордж Хедгеландқа (1825–98) тиесілі, ол 1851 жылғы Ұлы көрменің боялған шынылары үшін бірінші жүлде алған дизайнға негізделген. Шіркеудегі қалған шынылар да Виктория және Эдвард дәуірлеріне жатады. 1878 және 1879 жылдары викарий Фрэнсис Пигу (1875–88) бастамасымен және Джордж Гилберт Скотт пен оның ұлы Джон Олдрид Скотттың басшылығымен шіркеудің ішкі жағына толыққанды қайта жөндеу жүргізілді. Бұл жұмысқа галереяларды алып тастау, еден деңгейін өзгерту және ішкі қабырғалардан гипсті алып тастау кірді. 1983 жылы тағы бір қайта құру жобасы жүзеге асырылды, онда кеменің шығыс жағындағы орындықтар алынып тасталды және кеме алтаріна платформа орнатылды. Мыңжылдық қарсаңында, апелляциядан кейін, Виктория дәуіріндегі орындықтар шіркеудің батыс жағынан алынып тасталды, бұл ашық қабылдау аймағын құру үшін, жабдықталған ас үймен бірге жасалды. 2007 жылдың 31 наурызында шіркеуде 1-ші батальонның туы, Веллингтон герцогінің полкінің (Батыс атпен жүру) ресми туы салтанатты түрде орнатылды. Туды алып жүрген топ, 40 сарбаздан құралған екі эскортпен қалалық әкімшіліктен Галифаксқа қарай марш жасады, ал олардың алдында полк барабаншылары мен ауыр кавалерия және Камбрей тобы жүрді. Мистердің аумағында әскерлерді сол кездегі Галифакс мэрі Колин Стоут және Батыс Йоркширдің лорд-лейтенанты Ингрид Роско тексерді. Шіркеуге 2009 жылдың 23 қарашасында министрлік мәртебесі берілді.
The first church on this spot, thought to date from around 1120, was owned and operated by the Cluniac monks of Lewes Priory. Some portions of the stonework of this church have been incorporated into the present building – most notably the carved chevron stones in the north wall of the nave and elsewhere. It has been suggested that one section of the north wall was actually the south wall of the Norman church. Several early medieval grave covers also survive. Work on the church tower began in the 1440s; it took over three decades to complete, as it was still under construction in 1482. The Rokeby and Holdsworth Chapels, built at the expense of former vicars William Rokeby and Robert Holdsworth, were completed around 1530. William Rokeby's heart and bowels are buried beneath his chapel, as stipulated in his will. Jacobean box pews are a prominent feature of the Minster, and most of those in the nave date from 1633 to 1634. A pew in the centre aisle bears the remains of a memorial brass to John Waterhouse, who died in 1539/40. The carved arms of Richard Sunderland of High Sunderland, who died in 1634, are attached to another pew. Several ancient pew nameplates may be seen attached to a board on the inner north wall of the tower, the oldest dates to 1615 and reads: "This stall made at the cost of Robert Fisher of Halifax." A small portion of medieval stained glass survives in the upper westernmost clerestory window, which was removed from other windows in the mid 19th century. The Puritans, who were prominent in the town in the 17th century, thought stained glass with its "images" was an abomination. During the Commonwealth (1649–1660) many plain glass leaded windows of a unique design were installed, paid for by Mrs Dorothy Waterhouse. Many of these were later replaced by Victorian stained glass, but those that survived in 1958 were carefully rebuilt. At that date there were three of these on each side of the chancel, but now there are five on the south side and only one on the north. The large west window in the tower is a late 19th century reconstruction of a Commonwealth window dating from 1657, but contains no original work. The great east window of the church depicts the crucifixion and resurrection of Jesus, and was completed in 1856. It is the work of George Hedgeland (1825–98), and is based on a design which won first prize for stained glass at the Great Exhibition of 1851. The remaining glass in the church dates also from the Victorian and Edwardian periods. In 1878 and 1879 a great internal restoration of the church took place, initiated by Vicar Francis Pigou (1875–88), and carried out under the direction of George Gilbert Scott and his son John Oldrid Scott. This work involved the removal of galleries, the altering of floor levels, and the removal of plaster from the internal walls. A more recent reordering scheme took place in 1983, when pews at the east end of the nave were removed, and a dais installed for the nave altar. At the millennium, after an appeal, Victorian pews were removed from the west end of the church, to provide a more open reception area, with adjacent fitted kitchen. On 31 March 2007, the stand of the 1st Battalion, Duke of Wellington's Regiment (West Riding) Regulation Colours were laid up in the church. The Colour party, with 2 escorts of 40 troops, marched through Halifax from the town hall, preceded by the Regimental Drums and the Heavy Cavalry and Cambrai Band. There was a short ceremony in the Minster grounds where the troops were inspected by Colin Stout, the then Mayor of Halifax, and Ingrid Roscoe, Lord Lieutenant of West Yorkshire. The church was granted minster status on 23 November 2009.
Ерекшеліктері
Шрифт жапқышы орта ғасырлардан жетіп келген ерекшелік және Англиядағы ең көрнектілерінің бірі саналады. Тас қасық та XV ғасырдың немесе одан бұрынғы кезеңнің туындысы болуы мүмкін. 1879 жылға дейін шрифт пен жапқыштағы бояу іздері байқалған, ал ол бір кезде әсем алтынмен жалатылған. Бұл жапқыш бастапқыда шрифтте сақталған, емдік қасиеттері бар деп есептелген шомылу суын ұрлаудан қорғау үшін арналған. Қасиетті орынның ағаш седилиясы XV ғасырға дейін сақталып келген және 1879 жылы қайта жаңартылған. Олардың құрамында үш мизерикорд бар, және Генрих VIII-нің монастырларды таратуынан кейін Кирксталл сияқты жақын жердегі аббаттықтардан әкелінген болуы мүмкін. Хош кісінің орындықтарының астында, соның ішінде Жасыл Адам бейнесі салынған, тағы алты XV ғасырлық мизерикорд орналасқан. Батыс қабырғасында, мұнараның жанында бұрынғы пасторлар мен викарийлердің тізімі ілулі тұр. Олардың ең белгілілері – кейіннен Кентербери архиепископы болған Хуберт Уолтер және Дублин архиепископы болған Уильям Рокеби.
The font cover is a feature surviving from the medieval period, and is acknowledged to be one of the finest in England. The stone font bowl may also date from the 15th century, or earlier. Before 1879 traces of paint could be seen on both font and cover, and it was once ornately gilded. The cover was originally intended to prevent people from stealing the baptismal water kept in the font, which was supposed to have curative powers. The wooden sedilia in the sanctuary date from the 15th century, and were restored in 1879. They contain three misericords, and were possibly brought from some nearby abbey – such as Kirkstall – after Henry VIII's Dissolution of the Monasteries. Six other 15th century misericords, including a Green Man, are located under the chancel's return stalls. On the west wall near the tower is a list of former rectors and vicars. The most famous were Hubert Walter, who later became Archbishop of Canterbury, and William Rokeby, who became Archbishop of Dublin.
Ағза
Шіркеуде 1766 жылы орнатылған, Джон Снетцлер жасаған орган бар. Орган 19-шы және 20-шы ғасырларда бірнеше рет кеңейтілді, ал 1928 жылы Дархем қаласындағы Харрисон және Харрисон компаниясы оны толыққанды қайта жаңартып шықты. Қазіргі аспапта Снетцлердің жұмысының аз ғана бөлігі сақталған.
The church houses an organ built by John Snetzler, installed in 1766. The organ has been enlarged several times in the 19th and 20th centuries, and was completely rebuilt in 1928 by Harrison & Harrison of Durham. Only a small amount of the Snetzler work remains in the present instrument.
Органисттердің тізімі
DateNameӨткен / Келесі лауазымы1766Уильям Гершель, кейіннен Бат қаласындағы Октагон шіркеуінің органшысы 1766–1819Томас Стопфорд, бұрын Хей шіркеуінің органшысы 1819–1834Джон Холдсворт 1835–1838Роберт Шарп 1838–1862Джозеф Генри Фробишер 1862–1868H. Э. Мур 1868–1882Жохан Варли Робертс, кейіннен Оксфордтағы Магдален колледжіндегі Informator Choristarum 1882–1883Фред Бентли 1883–1884T. Т. Лиддл 1884–1897W. Х. Гарланд 1897Жорж Миллиган 1897–1911F. de G. English 1911–1915Джозеф Соар, кейіннен Сент-Дэвид соборының органшысы 1915–1924F. de G. English 1924–1929Томас Э. Пирсон, бұрын Армлидегі Сент-Бартоломей шіркеуінің органшысы 1929–1937Регинальд Тустин Бейкер, кейіннен Шеффилд соборының органшысы 1937–1939Кеннет Ф. Малкольмсон, кейіннен Ньюкасл соборының органшысы 1939–1941Вернон Родс 1941–1963Шаклтон Поллард 1963–1965Роберт Смит 1965–1968Нил Уэйд 1968–1970Сирил Бейкер 1971–2010Филипп К. Тордофф 2010–2015Крис Браун 2015 – қазірге дейін Грэм С. Грибин
DateNamePrevious / Later position1766William Herschelafterwards organist at Octagon Chapel, Bath 1766–1819Thomas Stopfordpreviously organist at Hey Chapel1819–1834John Houldsworth1835–1838Robert Sharp1838–1862Joseph Henry Frobisher1862–1868H. E. Moore1868–1882John Varley Roberts afterwards Informator Choristarum at Magdalen College, Oxford1882–1883Fred Bentley1883–1884T. T. Liddle1884–1897W. H. Garland1897George Milligan1897–1911F. de G. English1911–1915Joseph Soarafterwards organist of St David's Cathedral1915–1924F. de G. English1924–1929Thomas E. Pearsonpreviously organist at St. Bartholomew's Church, Armley1929–1937Reginald Tustin Bakerafterwards organist of Sheffield Cathedral1937–1939Kenneth F. Malcolmsonafterwards organist of Newcastle Cathedral1939–1941Vernon Rhodes1941–1963Shackleton Pollard1963–1965Robert Smith1965–1968Neil Wade1968–1970Cyril Baker1971–2010Philip C. Tordoff2010–2015Chris Brown2015–presentGraham S. Gribbin