Беверли соборы – Англиядағы Шығыс Йоркширдегі тамаша готикалық шіркеу. Ұлыбританиядағы ең ірі приход шіркеулерінің бірі, тарихы мен архитектурасымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның Йоркширдің шығыс бөлігіндегі шіркеу
Church in the East Riding of Yorkshire, England
Беверли монастыры, сонымен қатар Сент-Джон және Сент-Мартин приход шіркеуі деп белгілі, Йоркширдің шығыс бөлігіндегі Беверлиде орналасқан Англия шіркеуінің бір бөлігі. Бұл Ұлыбританиядағы ең ірі приход шіркеулерінің бірі, барлық ағылшын соборларының үштен бірінен де үлкен және көптеген адамдар оны готикалық өнердің шедеврі деп санайды. Алғаш колледж шіркеуі болған, бірақ монастырлар таратылған кезде епископтық орын ретінде таңдалмады; алайда, ол приход шіркеуі ретінде сақталып қалды, ал шаптерхаус және оған ілесіп орналасқан Сент-Мартин шіркеуі ғимараттың жоғалған ең маңызды бөліктері болды. Ол Ірі шіркеулер тобының құрамына кіреді және I санаттағы ескерткіш болып табылады.
Beverley Minster, otherwise known as the Parish Church of Saint John and Saint Martin, in Beverley, East Riding of Yorkshire, is a parish church in the Church of England. It is one of the largest parish churches in the UK, larger than one third of all English cathedrals and regarded as a Gothic masterpiece by many. Originally a collegiate church, it was not selected as a bishop's seat during the Dissolution of the Monasteries; nevertheless, it survived as a parish church and the chapter house and the attached church of St Martin were the only major parts of the building to be lost. It is part of the Greater Churches Group and a Grade I listed building.
Қайта құру
1188 жылы болған өрт шіркеу мен қалаға ауыр зақым келтірді. Ғимараттың көп бөлігі қирағандықтан, оны толыққанды қайта жаңарту қажет болды. Жұмыс үшін қаржы жиналды және өрттен кейін көп ұзамай шығыс жағынан қайта құру жұмыстары басталды. Салыныс барысында, Сент-Джон қасиеттісінің киелі жерін жарықтандыру үшін арналған шығыс өткелінің үстіне жаңа фонарь мұнарасы салынды, бірақ ол шамамен 1219 жылы құлап, шіркеудің ішінара қайта құрылуын қажет етті. 1252 жылы Генрих III Шервуд орманнан 40 емен ағашын берді, ал 1260 жылға қарай ретрохор, хор, бас үй, қанаттар және өткелдер аяқталды. Жарыққа толы, ең биік және кең, сонымен қатар тас кескіндемешілердің дамыған шеберлігін көрсететін бұл жаңа құрылыс, оның орнына келген ескі саксон және нормандық құрылымнан түбірінен өзгеше болды. Бұл Францияда пайда болып, 12 ғасырдың соңында Англияға әкелінген готикалық стильді анықтайтын жаңа құрылымдық жүйелер мен көркемдік дамудың нәтижесі болды. Кеме кемесінің бірінші бөлігінен әрі жұмыс прогреске тартпады. Осы ерте готикалық құрылыс жобасынан тек бас үй ғана жоғалды, бірақ оның әдемі баспалдағы солтүстік хордың бойында сақталған. Маңызды өзгеріс – 1416 жылы қаржысы бөлінген үлкен перпендикуляр шығыс терезесі болды. 1292 жылы Лондондық Роджер де Фарингдоннан Сент-Джонға арналған жаңа киелі орынға тапсырыс берілді, ал қасиеттінің қалдықтары 1307 жылғы 25 қазанда осы жерге көшірілді. 1308 жылы қайта құру үшін ақша жинау қайта басталды, ал 1311 жылға қарай кеме кемесі бойынша жұмыстар басталды. Англиядағы қазіргі сәулет стилі қайта құрудың алғашқы бөлігінде көрсетілген ерте готикадан едәуір өзгеше болды; жаңа стиль безендірілген стиль деп аталды. Құрылымдық тұрғыдан батыл, бай безендірілген формалар Беверли шіркеуінің кемежайындағы бұрынғы, қарапайым формалармен үйлесіп, ескі жұмысты құрметтеу және оны заманауи ету үшін жасалған. Кеме кемесінің құрылысы 1334 жылы жалғасты, бірақ 1348 жылы Англияның көптеген аймандарында болған Қара өлім салдарынан тоқтатылған болуы мүмкін. Жұмыс ғасырдың соңына дейін жаңартылмады, содан кейін кеме кемесі аяқталды және шамамен 1400 жылы екі үлкен мұнарасы бар батыс фасады салынды. Бұл мұнаралар перпендикуляр стильдің көрнекті мысалы болып табылады және Николас Хоксмур жобалаған Вестминстер аббаттығының қазіргі батыс мұнараларына шабыт берді. 15 ғасырдың басында солтүстік кіреберіс құрылысымен бірге шіркеу құрылысы толыққанды аяқталды. Үлкен шығыс терезесі (бұрын айтылғандай, 1416 жылы мұра қалдырылды), Персилер қаржылаған капелла (1490 ж., шіркеудің солтүстік-шығыс бұрышында) және хор орындары (1520 ж.) – соңғы маңызды жұмыстар болды. Генри Перси, Нортумберлендтің 4-ші графы (1449–1489) король Генри VII-нің жоғары салықтарына наразылық білдірген Йоркшир көтерілісі кезінде 1489 жылы Тирскке жақын Кокслоджде өз адалдарының қолынан қаза тапқаннан кейін шіркеуде жерленді.
A fire in 1188 seriously damaged the minster and the town. Much of the church was damaged and complete rebuilding was required. Money was collected for the work and reconstruction began at the east end soon after the fire. During the construction, a new lantern tower over the eastern crossing designed to illuminate the shrine of St John was under construction, but it collapsed c. 1219 necessitating a partial rebuild of the church. Henry III granted 40 oaks from Sherwood Forest in 1252, and by c. 1260 the retrochoir, choir, chapter house, transepts, and crossing were complete. Filled with light, overwhelmingly tall and spacious, and speaking to the increasing skills of the stonecarvers, this new work was radically different from the old Saxon and Norman structure it replaced. It was the product of the novel structural systems and artistic development that together define the Gothic style, originating in France and brought to England in the late 12th century. Work did not progress beyond the first bay of the nave. Of this Early Gothic building campaign, only the chapter house has been lost, although its wonderful staircase survives in the north choir aisle. The only major alteration was the insertion of a great Perpendicular east window, for which money was bequeathed in 1416. A new shrine for St John was ordered from Roger de Faringdon of London in 1292, to which the saint's remains were translated on 25 October 1307. Collections for further rebuilding were resumed in 1308, and work on the nave had begun by 1311. The architectural style current in England had developed into something much different from the Early Gothic displayed in the first part of the rebuilding; the new style is referred to as Decorated. More structurally daring, more richly decorated forms merge with the earlier, simpler forms in the nave of Beverley Minster, in an effort both to respect the older work and to bring it up to date. Building on the nave was ongoing in 1334, and may have been halted by the Black Death in 1348 as in many other instances across England. Work did not resume until later in the century, when the nave was completed and the west front with its two great towers was built, c. 1400. These towers are a superlative example of the Perpendicular style, and formed the inspiration for the present west towers of Westminster Abbey, designed by Nicholas Hawksmoor. By the early 15th century, with the building of the north porch, the Minster was structurally complete. The great east window (bequeathed in 1416 as previously mentioned), a chapel funded by the Percys (c. 1490, in the extreme northeast corner of the church), and the choir stalls (c. 1520) were the only major later work. Henry Percy, 4th Earl of Northumberland (1449–1489), was buried in the church after being murdered by his own retainers at Cockslodge near Thirsk, in 1489 during the Yorkshire rebellion over high taxes imposed by King Henry VII.
Ағылшын реформациясы және одан кейінгі кезеңдер
1548 жылы миностыр приход шіркеуінің мәртебесіне төмендетілді, Нормандық жаулап алудан бұрын құрылған зайырлы канондар колледжі таратылды (миностырдың қызметкерлері кем дегенде жетпіс бестен төртке дейін азайды), ал Сент-Джонның қасиетті жері бұзылды. Қауым үйі, енді пайдаланылмағандықтан, қиратылды. 17-ғасырдың басында бұрынғы кеменің оңтүстік-батыс үш бөлігіне жалғанған Сент-Мартин шіркеуі де жойылды. 16-ғасырғы дін соғыстары кезінде көптеген ағылшын шіркеулерінде болғандай, Беверли миностырында да келіспеушіліктер болды. Шіркеу билігі, патша жарлықтарына қайшы келетін «паптық» құдандастықта болушылар деп саналғандарға қатаң шара қолданды. «Дәстүрлі сенімдерді сақтағандардың арасында 1567 жылы папалық тәжірибелермен айыпталған миностырдың үш дін қызметкері болды; Джон Левет колледждің бұрынғы мүшесі болды, ал Ричард Левет оның інісі болған делінеді. Екеуі де тыйым салынған жабдықтар мен кітаптар сақтағаны үшін дін қызметінен шеттетілді, ал қызметке қайта келген соң Беверлиде немесе оның айналасында уағыз айтуға тыйым салынды». 18-ғасырдың басында шіркеу құлдырауға бет бұрды. Миностырдың барлық бөлігінде қолданылған тас күмбездерге ұшу тіректері қажет болды, олар солтүстік трансепттен басқа барлық жерде орнатылған. 1700 жылға қарай, осы трансепттің ғасырлар бойындағы прогрессивті құрылымдық зардабы оның құлауына және өткелдің қирауына әкелді, трансепт қабырғасы негізден 4 футқа (1,2 м) асып кетті. 1717 жылдан 1731 жылға дейін Николас Хоксмур басшылығымен қайта жаңарту жұмыстары жүргізілді. Жобаның бақылаушыларының бірі Йорк қаласынан Уильям Торнтон қабырғаны орнына қайтару және оны үлкен ағаш каркасымен бекіту үшін тапқыр әдіс ойлап тапты. Сент-Мартин шіркеуінің солтүстік қабырғасы болған кеменің оңтүстік-батыс бөліктері де кеменнің қалған бөлігімен үйлесімді болу үшін сол кезде қайта құрылды.
In 1548, the minster was reduced to the status of a parish church, the college of secular canons established before the Norman Conquest was dissolved (decreasing the minster's staff from at least seventy five to four), and the shrine of St John was dismantled. The chapter house, now unused, was demolished. By the early 17th century the parish church of St Martin, formerly attached to the three southwestern bays of the nave, was also gone. As with many English churches during the wars of religion in the 16th century, Beverley Minster was not immune to dissension. Church authorities cracked down hard on those they felt were part of the "Popish" conspiracy contrary to royal decrees. "Among those holding traditional beliefs were three of the clergy at the minster, who were charged with Popish practices in 1567; John Levet was a former member of the college and Richard Levet was presumably his brother. Both Levets were suspended from the priesthood for keeping prohibited equipment and books and when restored were ordered not to minister in Beverley or its neighbourhood." By the early 18th century the church was in a state of decay. The stone vaulting used in all areas of the Minster called for flying buttresses, which had been constructed everywhere except on the north transept. By 1700, progressive structural failure of this transept over the centuries had almost brought about its collapse and the ruin of the crossing itself, with the transept gable overhanging the base by 4 ft (1.2 m). Restoration continued from 1717 to 1731 under Nicholas Hawksmoor. William Thornton of York, one of the supervisors of the project, devised an ingenious method of levering the wall back into place and securing it with a great wooden frame. The southwestern bays of the nave, where the north wall of St Martin's parish church had been, were reconstructed at this time as well to harmonize with the rest of the nave.
Қоңыраулар
Екі батыс мұнараның ішінде қоңыраулар бар. Оңтүстік-батыс мұнарасында "Ұлы Джон" деп аталатын тербеліс қоңырауы орналасқан. Ол сағатты хабарлайды және 1901 жылы жасалған. Оның салмағы 7 тоннадан аспайды және диаметрі 7 футтан асады. Атымен қарамастан, ол Беверлидің Әулие Жоханына арналмаған. Онда "Мен 1901 жылы жасалған Әулие Иоанн Жақсы Жаңалықты жеткізушінің ұлы қоңырауымын" деп жазылған. Тарихи мәліметтерге сәйкес, 1050 жылы Minster-де екі қоңырау болған. 1366 жылы төрт қоңырау орнатылды, олардың үшеуі қайта құйылып, қазірге дейін Minster-де қолданылып келеді. Солтүстік-батыс мұнарасындағы 10 қоңыраумен әр ширек сағат сайын әуен орындалады, ал осы әуенді органшы Джон Камидж жазған. Қоңыраулар екі мәрте толықтай жөнделді, біреуі 1896 жылы, екіншісі 1901 жылы Лафборо қаласындағы Тейлор шеберханасында.
Both west towers contain bells. In the south west tower contains a swinging bourdon bell called Great John. It chimes the hour and it dates from 1901. It weighs over 7 tons and it is over 7 feet in diameter. Despite its name, it is not dedicated to Saint John of Beverley. It reads, “I am called the great bell of Saint John the Evangelist 1901". Records show that the Minster possessed two bells in 1050. Four bells were installed in 1366, three of which having been recast and are still used in the Minster. The chimes for each quarter are rung on the 10 bells in the north west tower and the melody was composed by organist John Camidge. There have been two major overhauls of the bells, one in 1896 and the other in 1901 by Taylor of Loughborough.
Ерекшеліктері
Интерьердің ерекшеліктері – Пурбек мәрмәрінен жасалған тік шахталар, қатайып өрнектелген жапырақтар және шамамен 1340 жылға жататын Леди Элеонора Персидің қабірі. Ф.Х. Кроссли оны готикалық өнердің сақталған ең үздік үлгілерінің бірі деп есептейді. Монастырдың ғибадатханасында 68 XVI ғасырға жататын мизерикордтар орналасқан, ал жанында Англосаксон дәуірінен жеткен қасиетті орын немесе фрит орындығы бар. Мизерикордтарды, әдетте "Рипон мектебі" деп аталатын шеберлер жасаған, және олар Манчестер және Рипон соборларындағылармен ұқсас. Шіркеуде Англияда сақталған аз ғана фрит орындықтарының (немесе "бейбітшілік орындықтары") бірі бар. Заңнан қорғану іздеген адам осы орындыққа отыратын. Орындық 1066 жылға дейінгі саксон дәуірінен таралған. Орталық мұнарада құрылыс материалдарын шатырға көтеру үшін қолданылған үлкен айналмалы кран орналасқан. Ол ортағасырлық кезеңде салынған, бірақ көбінесе қайта жаңартылған. Орган 1877-1880 жылдар аралығында сэр Джордж Гилберт Скотттың жобасымен салынған және Беверлилік Джеймс Элвеллтің жасаған бай оюлы ағаш қоршауының үстіне орнатылған. Солтүстік дәлізde колледж кезеңінде тарау үйіне баруға қолданылған баспалдақ бар, ол кейіннен бұзылған. Хорға 16-шы және 18-ші ғасырларда жақсартулар енгізілді, ал 1608 жылы болған дауылдан қираған ортағасырлық әйнек мұқият жиналып, 1725 жылы шығыс терезеге орнатылды. 18-ші ғасырдың басындағы ұлы шеберлер Торнтон отбасы, шамадан тыс әсемделген қасиетті суға шомылу алаңының жамылғысын және батыс есігін жасады, сондай-ақ 1718-1731 жылдар аралығында солтүстік трансептің солтүстік қабырғасы құлап, шіркеудің толық құлауынан сақтап қалды. Тағы бір ерекшелік – 14-ші ғасырдың бірінші жартысына жататын және кемені безендіретін музыканттардың мүсіндері. «Lease of Life» (1954) фильмінің, 2016 жылы «Виктория» телесериалының екі маусымының және 2017 жылы BBC-нің «King Charles III» және «Gunpowder» драмаларының түсірілімдері Беверли соборында жүзеге асырылды.
Features of the interior include shafts of Purbeck Marble, stiff leaf carving and the tomb of Lady Eleanor Percy, dating from around 1340 and covered with a richly decorated canopy, regarded by F. H. Crossley as one of the best surviving examples of Gothic art. A total of 68 16th century misericords are located in the quire of the minster, and nearby is a sanctuary or frith stool dating back to Anglo Saxon times. The misericords were probably carved by the so called "Ripon school" of carvers and bear a strong family resemblance to those at Manchester Cathedral and Ripon Cathedral. The church contains one of the few remaining frith stools (also known as frid stools, meaning "peace chairs") in England. Anyone wanting to claim sanctuary from the law would sit in the chair. The chair dates from Saxon times before 1066. In the central tower is a massive treadwheel crane which was used to lift building materials to the roof space. It is of medieval origin but has been largely reconstructed. The organ is mounted above a richly carved wooden screen dating from 1877 to 1880, designed by Sir George Gilbert Scott, and carved by James Elwell of Beverley. There is a staircase in the north aisle which was used in collegiate times to gain access to the chapter house, since demolished. Improvements to the choir were made during the 16th and 18th centuries, and medieval glass, which was shattered by a storm in 1608, was meticulously collected and installed in the east window in 1725. The Thornton family, great craftsmen of the early 18th century, were responsible for the font cover and the west door, and also for saving the church from being completely ruined by the fall of the north wall of the north transept between 1718 and 1731. Another notable feature is the series of carvings of musicians which adorn the nave, which date to the second quarter of the 14th century. Location sequences for the film Lease of Life (1954), two TV series of Victoria in 2016 7 and the BBC dramas King Charles III and Gunpowder in 2017 were filmed in Beverley Minster.
Әдебиетте
Фишердің сурет салу бөлмесінің 1836 жылғы кітапшасында жарияланған Натаниел Уитоктың суретіне Летиция Элизабет Лэндонның поэтикалық бейнелемесі арналған. Ол әдебиеттегі түсіндірмеде: "Батыс жағындағы екі мұнара Вестминстер аббаттығына ұқсас болу үшін салынған деп есептеледі", – деп жазады, ал аббаттықтың батыс мұнаралары жоғарыда айтылған Николас Хокмурдың орта ғасырдан кейінгі құрылыстары болып табылады.
is the subject of a poetical illustration by Letitia Elizabeth Landon to a picture by Nathaniel Whittock published in Fisher's Drawing Room Scrap Book, 1836. In a footnote, she remarks "It is said that the two towers on the West Front inspired Westminster Abbey," the west towers of which are post medieval structures designed by Nicholas Hawkmoor, mentioned above.
Ағза
1916 жылы Артур Хилл жобалаған, жарқыраған алтын түтікшелері бар үлкен, каштаны түсті орган бар. Онда 1769 жылы Джон Снетцлер жасаған органның бастапқы мануалы сақталған, кейіннен ол төрт мануалға дейін кеңейтілген. 1884 жылы Уильям Хилл және ұлдары, сондай-ақ 1962-63 жылдары Хилл, Норман және Беард органды қайта жаңарту және қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. Органның техникалық сипаттамаларын Ұлттық құбырлы орган тізілімінен табуға болады.
There is a large, chestnut coloured organ with bright golden pipes, designed by Arthur Hill in 1916. It houses an original manual from the organ built by John Snetzler in 1769, which has been increased to four manuals since. There have been subsequent rebuilds and restoration by William Hill & Sons in 1884, and by Hill, Norman and Beard in 196263. The specification of the organ can be found on the National Pipe Organ Register.