Кіріспе

Бера (844 жылы қайтыс болған) 801 жылдан 820 жылы қызметтен алынғанға дейін Барселонаның алғашқы графы болды. Ол 790 жылдан бастап Разес және Конфлент графы, ал 812 (немесе 813 немесе 817) жылдан қызметтен алынғанға дейін Жирона және Бесалу графы болды. 811 жылы ол Ұлы Карлдың өсиетнамасына куә болды.

Шығу тегі

Бераның тегі көбінесе белгісіз, бірақ оның вестготтардан екені анық көрінеді. Ол Геллондық Вильгельмнің ұлдарының бірі болуы мүмкін, Тулуза графы және Карл Ұлының туысы, алайда бұл 804 жылғы Вильгельмнің толық өсиетімен расталмаған. 790 жылы Бераға Разес және Конфлент округтарының басшылығы тапсырылды, мүмкін Вильгельм тарапынан. Руссильон (Валеспир аймағымен бірге) және Эмпури округтары Вильгельмнің ұлы Гауцельмге берілді, оның анасы Вильгельмнің екі әйелінің бірі Гунегунде (Кунегонда) болды.

Негізгі деректер және орнату

796 жылы Барселонаның уәлісі Са’дун әл-Руайни Кордоба әмірі I Аль-Хакамға адалдығын бұзуға тырысты. 797 жылы сәуірде ол Ахен қаласына сапар шегіп, Кордобаға қарсы көмек алмастыру шартымен қаланың адалдығын Карл I-ге беруді ұсынды. 800 жылы көктемде Шарль-Магн Тулузада кеңес өткізіп, ұлы Луи Исакилді Барселонаға жіберуге келісті. Әскер құрамында Жироналық Ростани, Нарбоннан Адгемар және Тулузалық Вильгельм сияқты бірнеше ақсүйектер болды. Бірақ Са’дун ойын өзгертті және франк әскерлері Барселонаны қоршауға алды. Аштықтан қиналып, Са’дун Кордоба халифалығынан көмек сұрап франктарға түскен соң, қаланың вестгот халқы жаңа уәлі Харунды франктарға тапсырып, 801 жылғы 3 сәуірде жасырынды. Луи келесі күні қалаға кірді. Содан кейін қоршау әскерінің құрамында болған Бера Барселонаның алғашқы графы болып тағайындалды.

Эброның арғы жағына экспедициялар

Бера 804, 808 және 809 жылдары франктердің жорықтарына қатысып, Марка-Испанияның оңтүстік шекарасын Эбро өзеніне дейін кеңейтті, ол екі империяның арасындағы табиғи және қорғанысқа ыңғайлы кедергі деп есептелді. Бұл оның визигот анасы оңтүстік және батыстағы мұсылман мемлекеттерімен бейбіт қарым-қатынас орнатуға кеңес бергеніне қарамастан жасалды.

Бірінші экспедиция

804 жылы Людовик Пейс Таррагонаға әскер бастап келді. Санта-Коломада әскер екіге бөлінді. Людовик өзінің жасағын тікелей Тортосаға жетеледі, ал Бера, Адгемар және Аусоналық Боррель басқарған екінші жасақ Людовиктің батыс жағын қорғап, Тортосаға оңтүстіктен шабуыл жасады. Бера әскерін Эбро өзені Синкамен қосылған жерден өткен соң кері бұрды. Әскер Морелланың жанындағы Валлис Ибанаға (мүмкін, қазіргі Валлибона) дейін жетті, бірақ содан кейін кері қайтуға мәжбүр болды. Олар Луи басқарған әскерге қосылды, ол Тортосаны сәтсіз қоршауға тырысқан еді. Сосын әскер солтүстікке бет бұрып, Барселонаға қайтып келді.

Екінші және үшінші экспедициялар

808 жылы Шарль өзінің легаты Ингобертті Луимен кездесу үшін Тулузаға жіберді және оңтүстікке тағы бір жорыққа дайындалды. 804 жылы қолданылған тактиканы қайтадан қолдану жоспарланған. "Астроном", Vita Hludovici авторы, Бера мен Адгемардың әскерлері Эбро өзенінен қайықтармен өтіп, жылқылары жүзіп өткенін жазады. Бірақ, жылқының тыңайғыштары Тортоза маңындағы ағыспен қала гарнизонын ескертті. Қаланың уәлиі Бераға шабуыл жасады, ол қайтадан солтүстікке шегінуге мәжбүр болды. 809 жылы Людовик Аквитания королі ретінде Маркаға соңғы жорығын бастады. Бұл жолы қоршау машиналарын алып, Тортоса қаласы франк және Марка әскерлері (Бера басшылығымен) тарапынан қырық күн қоршауға алынды. Бірақ Кордобаның жаңа әмірі Абд ар-Рахман II қоршауға алынғандарға қарсы әскер жіберді. Маврикийлік тарихшы Аль-Маккари мұсылмандардың жеңісін жазса, "Астроном" қоршаудағылар Луиге қала кілтін ұсынғанын, ал Аквитания королі қанағаттанып, қоршауды көтеріп, кетіп қалғанын айтады.

Бірінші бітім

Бера Кордовамен бейбітшілікті ең жақсы қолдаған болуы мүмкін. Бұл оған жаңа иеліктерінде өкіметін консолидациялауға мүмкіндік беретін еді. Анасының кеңесімен және көршілес мұсылман мемлекеттерімен бейбіт қарым-қатынасты сақтауға құлшынған қала тұрғындарының қолдауымен Бера бітімгершілік орнатуға тырысты. 812 жылы франк сарайы Кордова халифатымен үш жылдық бейбіт келісімге қол қойды. Бераның әкесі 812 жылдың 18 мамырында қайтыс болды, ал Разес және Конфлент графтықтары оған өтті. Әкесінің үлгісімен, Бера графтықтарды басқаруды ұлы Гильмендусқа тапсырды. 812 жылы Бера аймақтың басқа бірнеше графтарымен бірге Аахендегі императорлық сарайға сапар шекті: Нарбоннан Адгемар, Руссильоннан Гаксельм, Жиронадан Одило, Каркассоннан Гвискафред, Эмпуриден Эрменгар, Прованстан Лейбульф және Безиерден Эрлин. Бірнеше вестгот (испан) ақсүйектері графтарды франк тектес деп айыптап, жерлеріне әділетсіз алымдар мен салықтар салғанын мәлімдеді. Магнаттардың қорғанысы сәтсіз аяқталды және Карл Ұлы талапкерлердің пайдасына шешім шығарды.

Екінші үндеу және құлдырау

813 жылы Жирона және Бесалу графтары Одило қайтыс болды, ал осы графтықтар Бераға өтті. 815 жылы Халифатпен жасалған бітім бұзылып, мұсылмандармен соғыс қайта жаңғырды. Әмір әл-Хакам I-нің туысы Убайд Алла Әбу Марван басқарған мұсылман әскері Барселонаға шабуыл жасады. Бірақ, шабуыл жалдамалы вестгот әскерімен тойтарылды. Бұл жеңіс Бераның беделін арттырып, жергілікті вестготтармен қарым-қатынасын жақсартты. 816 жылдың қараша айында Сарагоса уәлиі Ахенге сапар шегіп, үш жылдық жаңа бітім туралы келісімге келді, ол 817 жылдың ақпан айында ресми түрде бекітілді. Дегенмен, Памплонада одақтас іздеуге тырысқанына қарамастан, басктар Эбро өзенінің жағасындағы Бану Каси әулетімен одақтастығын сақтап қалды. Олар, Арагон сияқты, франк билігіне қарсылық көрсетуді жалғастырды, онда граф басктармен одақтас болды. Гауселм мен оның інісі Бернард, Бера ұсынған бітімнің империя мүддесіне зиян келтіретінін және басктар мен Арагонды империяның вассалдары ретінде мойындауға мәжбүрлеуге кедергі келтіретінін айтты. 820 жылдың ақпан айында Ахенде кеңес өтті, онда Бера да қатысты. Гауселм өзінің вестгот лейтенанты Саниланы өз орнына жіберіп, Бераны сенімсіздік пен опасыздыққа айыптады. Сол замандағы дәстүр бойынша, дау-жанжал сарайдағы жекпе-жек арқылы шешілді. Бера Саниладан жеңіліп, графтықтарынан айырылды. Алайда, император Людовик I графтың сатқындық жасағанына сенбегендіктен, жеңіліс салдарынан болатын өлім жазасын Руан қаласына жер аударумен алмастырды. Ол 844 жылы қайтыс болғанға дейін сол жерде тұрды. Оның орнын Рэмпон басты.