Тарамакау өзені: Жаңа Зеландияның батыс аймағының су артериясы
Taramakau River
Жаңа Зеландиядағы Тарамакау өзені: бастауы, бағыты, құйып кіретін теңіз, аймақтар шекарасы және ірі салалары туралы ақпарат. Жаңа Зеландия географиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиядағы өзен
River in New Zealand
Тарамакау өзені – Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралының Батыс жағалауы аймағындағы өзен. Ол Оңтүстік Альп тауларында / Kā Tiritiri o te Moana, Харпер өтегінің жанында, Хокитикадан шығысқа қарай басталып, Греймуттың оңтүстігіндегі Тасман теңізіне қарай батысқа қарай ағады. Тарамакау өзені оңтүстіктегі Вестленд ауданы мен солтүстіктегі Грей ауданы арасындағы әкімшілік шекараны құрайды. Бірнеше шағын өзендер Тарамакауға құяды. Жоғарғы ағысындағы ең ірілері – Отехаке және Отира өзендері. Отира өзенінің аңғары Артур өтегіне батыс жақтан жол ашады. Тайпо өзені – Тарамакауға оңтүстіктен, Инчбонниден төмен ағысында қосылатын маңызды саласы.
The Taramakau River is a river of the West Coast Region of the South Island of New Zealand. It rises in the Southern Alps / Kā Tiritiri o te Moana near Harper Pass, due east of Hokitika, and runs westward for into the Tasman Sea south of Greymouth. The Taramakau River forms the administrative boundary between the Westland District to the south and the Grey District to the north. Several small rivers are tributaries of the Taramakau. The largest of upper tributaries are the Otehake River and the Ōtira River. The valley of the Ōtira forms the western approach to Arthur's Pass. The Taipo River is a major tributary joining the Taramakau from the south, downstream of Inchbonnie.
Заң бойынша растау
Оңтүстік аралдағы Ngāi Tahu іwi-ы Тарамакау өзеніне қатысты манаwhenua, яғни тайпалық билікке ие, бұл 1998 жылғы Ngāi Tahu талаптарын реттеу туралы заңның 56-бабында мойындалған. Тарамакау Оңтүстік Альп таулары арқылы дәстүрлі саяхат жолы болған, бұл таулы жерлер арқылы ең төменгі және қол жетімді асулардың бірі – Ноти Тарамакауға (Харпер асуына) қатынауға мүмкіндік берген. Сондай-ақ, өзенде аса құнды пунаму тасы да кездеседі.
The South Island iwi Ngāi Tahu have manawhenua or tribal authority over the Taramakau River, acknowledged under s56 of the Ngāi Tahu Claims Settlement Act 1998. The Taramakau was a traditional route of travel across the Southern Alps, providing access to Nōti Taramakau (Harper Pass), one of the lowest and most accessible passes through the mountainous terrain. The river has also been a source of the highly prized stone pounamu.
Тарамаку көпірі Кумара тоғысында
Тарамакау өзені Батыс жағалаудағы алғашқы саяхатшылар үшін маңызды қиындықтар мен қауіп-қатер туғызды. 1863 жылдың 6 мамырында зерттеуші Генри Уиткомб өзеннен өтіп бара жатып суға батып қайтыс болды. Уиткомбке екі ескерткіш орнатылған; біреуі өзеннің сол жағалауындағы (жол) теміржол көпірінде, ал ол Хокитика қалалық зиратындағы Вестленд зерттеушілерінің ескерткішімен бірге еске алынған төрт адамның бірі. Жағалауға жақын жерде көпір салынғанға дейін, өзен арқылы арқанмен тартылатын трамвай жүріп тұрды. 1893 жылдың 18 желтоқсанында Хокитикадан Греймутқа дейінгі теміржол желісі ашылды, оның құрамында Кумара торабының жанында Тарамакау өзені арқылы салынған бір қатарлы жол және теміржол көпірі болды. 2016 жылға қарай, бұл көпір Жаңа Зеландиядағы соңғы қалған жол және теміржол көпірі еді. 2015 жылдың маусым айына дейінгі 10 жыл ішінде көпірде 25 апат тіркелді, оның ішінде 2012 жылы бір адам қаза тапты. Бір қатарлы көпір 6-шы мемлекеттік тас жолда да қозғалыс кептелісін тудырды, себебі көліктер өту үшін кезекке тұруға мәжбүр болды. Жаңа көпірді салу жұмыстары 2016 жылы басталды. Жаңа көпір 2018 жылдың 22 шілдесінде пайдалануға берілді. Ал ескі көпір тек теміржол көпірі ретінде пайдаланыла берді.
The Taramakau River posed significant difficulties and dangers for early travellers on the West Coast. The explorer Henry Whitcombe drowned crossing the river on 6 May 1863. There are two memorials to Whitcombe; one on the river's left bank at the (road )rail bridge, and he is one of the four men commemorated by the Westland Explorers' Monument in Hokitika Cemetery. Before a bridge was built near the coast, a cable way operated across the river, carrying a tram car. On 18 December 1893, the railway line from Hokitika to Greymouth opened, including a long single lane road and rail bridge across the Taramakau River near Kumara Junction. By 2016, this bridge was New Zealand's last remaining road and rail bridge. There were 25 crashes on the bridge in the 10 years to June 2015, including one fatality in 2012. The one lane bridge also caused traffic congestion on State Highway 6, because vehicles had to queue before crossing. Work on a new road bridge commenced in 2016 The new bridge was opened on 22 July 2018. The old bridge continued in service as a rail only bridge.
Инчбоннидегі топ-банктер
Тарамакау өзені Инчбонниде Альпілік жарылымды кесіп өтеді. Өзінің тарихында бұл өзен үш түрлі бағытта ағысқан: қазіргі ағысы бойынша батысқа қарай, Орангипуку өзені арқылы Бруннер көліне солтүстікке қарай, және солтүстік-шығысқа қарай – Пуаруа көлі, Пуаруа өзені және Иілген өзеннің төменгі ағысы арқылы Бруннер көліне. Инчбонни үш аңғарды толтырған аллювиалдық жазықта орналасқан. Егер Тарамакау өзені Инчбонниде бағытын өзгертсе, онда егістік жерлерге зиян келтіруден өзге, Арнольд және Грей өзендеріндегі су ағынының күшеюіне әкелер еді. Греймут қаласындағы су тасқынынан қорғау жұмыстарының тиімділігі төмендеп, қаланың су тасқынына ұшырау қаупі арта түсер еді. 1900 жылдардың басында Тарамакау өзені бірнеше рет Орангипуку өзеніне асып, Бруннер көліне бұзылып кету қаупін тудырды. Өзенді қорғау жұмыстарын зерттеу 1907 жылы басталды. 1946 жылдың ақпан айында Тарамакау өзенінен су тасқыны тағы да Орангипуку өзеніне ағып, маңызды проблемалар тудырды, ал сол жылдың қазан айында Тарамакау өзенінің солтүстік жағалауында тосқауыл салу туралы ұсыныс жасалды. 1953 жылы 60 метрлік ағаш қорғау және 80 метрлік тас қалаудан тұратын шағын жоба мақұлданды. Дегенмен, 1958 жылы эрозия осы деңгейге жетті, Тарамакау мен Орангипуку өзендерінің арасында бар болғаны 5 метр жер қалды, және шұғыл жұмыстар қажет болды. 1959 жылдың наурыз айында дайындалған есепте жаңа тосқауылдар салу, қолданыстағы тосқауылдарды нығайту және көтеру, жаңа тас үйінділерін орнату және Орангипуку өзенінің жоғарғы бөлігін Тарамакау өзеніне бұру ұсынылды. Бұл ұсыныс салық төлеушілерге шығындарды азайту мақсатында толыққанды жүзеге асырылмады, оның ішінде тас үйінділерін орнату, жеткіліксіз ерікті биіктігі бар жерлерде тосқауылдарды нығайту және көтеру жұмыстары орындалды. 1959 жылдың тамызында Жаңа Зеландия топырақ пен өзендерді қорғау кеңесі 17 300 тонна тас, 9 000 текше метр тосқауылға арналған толтыру және 3 200 тонна тас «үстіне қою» үшін үлкен жобаға 3:1 субсидия берді. Инчбоннидегі өзенді қорғау жұмыстары Батыс жағалауы аймақтық кеңесі басқаратын су тасқынынан қорғаудың ең маңызды бөлігі болып табылады, себебі олардың сәтсіздікке ұшырауы ауқымды салдарларға әкелуі мүмкін.
The Taramakau River crosses the Alpine Fault at Inchbonnie. At this point, it has in its history flowed in three different directions: westwards along its present course, northwards towards and into Lake Brunner via the Ōrangipuku River, and northeast through Lake Poerua, the Poerua River and the lower reaches of Crooked River into Lake Brunner. Inchbonnie is located on an alluvial fan that infills the three valleys. If the Taramakau River changed course at Inchbonnie, in addition to the damage to arable farming land, it would cause increased flows in the Arnold and Grey Rivers. The effective design capacity of existing flood protection works at Greymouth would be reduced, increasing the flood risk exposure of the town. In the early 1900s, the Taramakau River overflowed into the Ōrangipuku River on several occasions, raising the risk of “breaking through” to Lake Brunner. Investigations of river protection works began as early as 1907. In February 1946, floodwaters from the Taramakau again flowed into the Ōrangipuku River causing significant problems, and in October that year a proposal was developed to construct a stopbank along the north bank of the Taramakau River. In 1953 a small project involving 60 metres of tree protection and 80 metres of rockwork and was approved. However, by 1958, erosion had progressed to the point that there was only 5 metres of land remaining between the Taramakau and Ōrangipuku Rivers, and emergency works were required. A report prepared in March 1959 recommended construction of of new stopbanks, strengthening and raising of existing stopbanks, plus of new rock rip rap, and diverting the upper section of the Ōrangipuku River into the Taramakau River. This proposal was only partially implemented to contain costs for ratepayers, with works including of rock riprap, and strengthening and raising stopbanks where there was inadequate freeboard. In August 1959, a 3:1 subsidy was provided by the NZ Soil Conservation and River Control Council for a larger project involving placement of 17,300 tonnes of rock, 9,000 cubic metres of fill for stopbanks and 3,200 tonnes of rock for “topping up”. The river protection works at Inchbonnie are some of the most critical flood defences managed by the West Coast Regional Council, because of the widespread consequences if they failed.