Кіріспе
Сидни Льюис Гулик (10 сәуір 1860 - 20 желтоқсан 1945) – өмірінің көп бөлігін Жапония мен АҚШ арасындағы қарым-қатынасты жақсартуға арнаған педагог, автор және миссионер. Гулик Корея мен Қытайдағы Жапонияның отаршылдық саясатын қолдады және Жапонияның Қытайға агрессивті түрде басып кіргені туралы айғақтарды жоққа шығарды. 1886 жылы A. M., ал 1903 жылы D. D. дәрежесін алды. Ол сондай-ақ Йель және Оберлин колледждерінен докторлық дәрежесін алған. 1886 жылы конгрегациялық пастор болып тағайындалды, содан кейін Бруклиндегі Уиллоуби даңғылындағы миссионерлік миссияда қызмет етті. 1887 жылдың 7 қарашасында Клара Мей Фишерге (1860?–1941) үйленді. 1888 жылы Гулик Жапонияға барып, келесі жиырма бес жыл бойы Американың Шетелдік миссиялар жөніндегі комиссарлар кеңесінде жұмыс істеді. Жапон тілін еркін меңгеріп, уағыз айтып, кітаптар жазды. Жапонияның бірнеше мектептерінде және университеттерінде ағылшын тілі, ғылым және дін пәндерін оқытты. Соңғы жеті жылында Киотодағы Дошиша университетінде теология профессоры және Киото императорлық университетінде лектор болып қызмет етті. 1913 жылы Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін Гулик жапондық американдықтарға қатысты өршіген кемсітушілік пен наразылыққа қатты қайғырды. Ол Калифорнияның азиялықтарға қарсы заңдарына қарсы науқан жүргізіп, барлық ұлттарға тең қарауды талап етті. Ол әлемдік бейбітшілікті қолдады және АҚШ-тың Халықаралық сотқа кіруін жақтады. Гулик Кореядағы Жапонияның отаршылдық саясатын белсенді түрде қорғады. 1919 жылы Жапония 1 наурыз қозғалысының корейлік бейбітшілік наразылықтарын қатыгездікпен басып тастағаннан кейін, өзінің зорлық-зомбылық жауабы туралы жалған ақпарат тарату және жасыру науқанын бастады. Гулик дезинформациялық кампанияға алаңдаушылық білдірді, бірақ оған қатысты. Ол наразылықтарды басуда жарым-жартылай корейліктердің өзінің кінәсі бар екенін айтты және Жапония Кореяда өркениеттік миссияны жүзеге асырып жатыр деген ойды таратып, насихаттады. Бірақ, зорлық-зомбылықты азайтуды және Жапонияның әскери саясатын реформалауға бағытталған шараларды қолдады. 1924 жылғы Иммиграциялық акт қабылданғаннан кейін, ол "қанағаттандырмас" елдерден АҚШ-қа иммиграцияны дерлік тоқтатты, содан кейін Балалар арасындағы әлемдік достық жөніндегі комитетті құруда маңызды рөл атқарды. 1927 жылы комитеттің алғашқы жобасы – жыл сайынғы қуыршақ фестиваліне арналған Хинамацури мерекесі үшін американдық қуыршақтарды Жапонияға жіберуді ұйымдастыру болды. Бұл жоба американдық жұртшылықтан үлкен қызығушылық күтті. Барлығы 12 739 "Америкалық көк көзді қуыршақтар" жапон мектептеріне жіберілді, әр қуыршаққа достық туралы хат қоса берілді. Кейіннен жапондықтар АҚШ-қа 58 қуыршақ жіберді – әр штаттан біреуден, халық саны көп штаттар үшін қосымша қуыршақтар жіберілді. Жапондық достық қуыршақтары үш фут биіктікте болды және дәстүрлі жапон киімдерімен киіндірілді. Олар шай ішу рәсіміне қажетті заттарды қоса алғанда, барлық мүліктерімен бірге келді. АҚШ штатарында турнеден өткеннен кейін қуыршақтар өз штаттарына қайтарылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, әсіресе Жапониядағы қуыршақтардың көпшілігі жау деп есептеліп, өртеліп немесе пышақталды. Көптеген адамдар соғыс аяқталғанға дейін қуыршақтарды жасырып сақтап, құтқарып қалды. Гулик жапон-американ қарым-қатынасы туралы көптеген кітаптар жазды. 1945 жылдың 20 желтоқсанында Айдахо штатының Бойсе қаласында қайтыс болды. Оның немересі III Сидни Гулик айтқандай, "оның күлін үш жерге жерледі: Спрингфилдте (Массачусетс штаты), Бойзеде (Айдахо штаты) және Кобеде". Оның үш ұлы болды: Лютер Халси Гулик (1892–1993), үкімет саясатының теориясын жасаған, Лидс Гулик (1894–1975) және Сидни Льюис Гулик-кіші (1902–1988), сондай-ақ екі қызы – Леверет Дэвис және Джон Барроу. Оның немересі, математика профессоры Денни Гулик (III Сидни Льюис Гулик) қуыршақ алмасу жобасын қайта жандандыруға тырысып бақты.
Өмірбаян
Түсіністікті жақтаушы: Сидни Гулик және Жапониямен бейбітшілік іздеуі, Сандра К. Тейлор, Kent State University Press, 1984.