Сантьяго де Линьерс: Франциядан Америкаға дейін әскери жол
Santiago de Liniers, 1st Count of Buenos Aires
Сантьяго де Линьерс: Францияда туған, Испания қызметінде болған әскери шенеунік, Рио-де-ла-Плата вице-королі. Буэнос-Айрестің қорғаушысы, тарихшылардың назарында.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18-19 ғасырдағы Испания қызметінде болған француз әскери, Жаңа Испаниядағы отарлық шенеунік.
18/19th century French soldier in service of Spain; colonial official in New Spain
Сантьяго Антонио Мария де Линиерс и Бремонд, Буэнос-Айрес графы, KOM, OM (25 шілде 1753 – 26 тамыз 1810) – испандық әскери офицер және Рио-де-ла-Плата вице-королі. Францияда Жак де Линьерс болып туған, бірақ испанша атымен көбірек танымал. Ол Рео-де-ла-Платаға жасалған алғашқы британдық шабуылдан кейін Буэнос-Айресті қайта басып алудың батыры ретінде есептелді. Осы жетістігінің арқасында Рафаэль де Собремонте орнына вице-король болып тағайындалды. Бұл корольдің тікелей араласуынсыз вице-корольді ауыстырудың бұрынғысы болмаған жағдай еді. Алайда, оны Испанияның Карл IV бекітті. Ол елді екінші британдық шабуылдан және оны алмастыруға тырысқан бүліктен қорғады. 1809 жылы Севилья хунтасы вице-король етіп тағайындаған Балтасар Идальго де Циснерос оны алмастырды, ал Линьерс қоғамдық қызметтен зейнетке шықты. Бірақ мамыр революциясы болғанда, Линьерс зейнеттен шығып, Кордобада монархистік көтеріліс ұйымдастырды. Линьерс қашуға мәжбүр болды, бірақ ақырында қолға түсіріліп, сотсыз өлім жазасына кесілді.
Santiago Antonio María de Liniers y Bremond, 1st Count of Buenos Aires, KOM, OM (July 25, 1753 – August 26, 1810) was a Spanish military officer and a viceroy of the Viceroyalty of the Río de la Plata. Although born Jacques de Liniers in France, he is more widely known by the Spanish form of his name. He was popularly regarded as the hero of the reconquest of Buenos Aires after the first British invasion of the River Plate. As a result of his success, he was appointed as viceroy, replacing Rafael de Sobremonte. It was unprecedented for a viceroy to be replaced without the King's direct intervention. But he was confirmed in office by Charles IV of Spain. He defended the settlement against a second British invasion and a mutiny that sought to replace him. He was replaced in 1809 by Baltasar Hidalgo de Cisneros, appointed as viceroy by the Junta of Seville, and retired from public activity. But when the May Revolution took place, Liniers decided to come out of his retirement and organized a monarchist uprising in Córdoba. Liniers was forced to flee, but was eventually captured and executed without trial.
Ерте өмір
Сантьяго де Линиерс и Бремонд, Сент-Джон орденінің кавалері, Монтеса орденінің кавалері, Испания Корольдік флотының капитаны Франциядағы Пуату аймағындағы Ниорт қаласында Жак ретінде дүниеге келді. Ол Жак Жозеф Луи, Линиер графы (1723–1785), француз Корольдік флотының капитаны, және Генриетта Тереза де Бремонд д'Арс (1725–1770) отбасының төртінші ұлы болды. Линиерлер отбасы 11 ғасырдан бері француз дворяндығының құрамында. Олардың бір атасы, Гийом де Линиер, жүз жылдық соғыс кезінде Пуатье шайқасында қаза тапты. Тағы сегіз отбасы мүшесі Сент-Джон орденінің кавалерлері болған. 1765 жылы, Жақ 12 жасқа толғанда, ол Сент-Джон орденінің әскери академиясына түсті. (Кіші ұл болғандықтан, Линиерге атақ немесе мүлік мұрагерлікке көшпеуі мүмкін болды, сондықтан оны әскери мансапқа дайындау үшін олардың мектебіне жіберді.) Үш жылдан кейін ол Chevalier кресімен (1768) бітірді. Ол француз корольдік армиясының Корольдік Пьемонт кавалериясы полкіне кавалерияның кіші лейтенанты болып тағайындалды.
Santiago de Liniers y Bremond, Chevalier of the Order of Saint John, Caballero of the Order of Montesa, and Captain in the Spanish Royal Navy was born in Niort, Poitou, France, as Jacques, 4th son of Jacques Joseph Louis, comte de Liniers (1723–1785) and Captain in the French Royal Navy, and Henriette Thérèse de Brémond d'Ars (1725–1770). The Liniers family had been part of the French nobility since the 11th century. One of their ancestors, Guillaume de Liniers, was killed at the Battle of Poitiers, during the Hundred Years' War. Eight other members were professed knights of the Order of Saint John. In 1765, when Jacques was 12 years old, he entered the military academy of the Order of St. John. (As a younger son who was unlikely to inherit the title or the estates, Liniers was sent to their school in order to train for a military career.) After three years, he graduated with the Cross of Chevalier (1768). He was commissioned as a Sub Lieutenant of Cavalry in the Régiment Royal Piémont cavalerie in the French Royal Army.
Испанияның патшасына қызмет ету
1774 жылы Линьерс отставкаға келуді сұрады және Алжирдегі маврларға қарсы науқандарға ерікті ретінде қайта қатысты. Ол үшінші «Отбасылық келісім» шартынан (1761) пайдаланды, бұл француз азаматтарына испандықтармен тең құқықтар мен талаптармен испан әскери науқандарына қатысуға мүмкіндік берді. Науқан аяқталғаннан кейін Линьерс Кадистегі мічмандық емтиханынан өтіп, Испания Корольдігіне ерікті болып қызмет етуге кірісті. 1775 жылы ол испан флотында прапорщик шеніне ие болды. 1776 жылы Педро де Севаллостың бұйрығымен Линьерс Рио-де-ла-Плата вице-корольдігіне аттанды және Португалияның Бразилиясындағы Санта-Катарина аралын басып алуға, сондай-ақ Колония-дель-Сакраментоға (қазіргі Уругвай) жасалған шабуылға қатысты. 1779 жылы Линьер «Сан-Висенте» кемесінде офицер болды. Испания Американ революциялық соғысында Бурбон әулетінің келісімін жаңару ретінде франко-американдық одақтасқа қосылды. «Сан-Висенте» Оңтүстік Америкадағы Корольдік теңіз күштеріне қарсы күрескен испан-француз теңіз эскадрильясының бір бөлігі болды. Линьер Американ революциясы кезінде өзін таныстырды. 1780 жылы ол бірнеше шлюптармен 24 зеңбіректі үш мачталы кемені басып алды. 1782 жылы ол Порт-Махон қоршауында ерекше көзге түсті: оқ астында ол қару-жарақ пен оқ-дәрімен жүктелген екі британдық кеменің соқтығысқан жеріне жетті. Ол кемелерді жаулап алып, испандықтарға жеткізді. Ол фрегат капитаны шеніне көтерілді. Испания сарайы Линьерсті осы дипломатиялық табысы үшін марапаттады, оны капитан шеніне көтерді және 1788 жылы Рио-де-ла-Платадағы әскери-теңіз күштеріне басшылық етуді тапсырды, соның ішінде қарулы кемелерден тұратын эскадрилья құруды. Линьерс өзімен бірге ұлы Луисті және Малагада үйленген бірінші әйелі Хуана де Менвиелді алып кетті, ол екі жылдан кейін 1790 жылы қайтыс болды. Линьерс тағы да үйленді, бұл жолы Буэнос-Айресте, Буэнос-Айрестің ең бай саудагерлерінің бірінің қызы Мария Мартина Сарратеаға.
In 1774 Liniers requested dismissal and re enlisted as a volunteer in the campaigns against the Moors in Algiers. He benefited from the third Pacte de Famille (1761), which allowed Frenchmen to take part in Spanish military campaigns with equal rights and requirements as the Spaniards. At the campaign's conclusion, Liniers took an exam as a Midshipman in Cádiz, to serve as a volunteer for the Spanish Crown. In 1775 he earned the rank of Ensign in the Spanish Navy. In 1776, under the orders of Pedro de Cevallos, Liniers sailed to the Viceroyalty of the Río de la Plata and took part on the occupation of Santa Catarina Island in Portuguese Brazil and the attack on Colonia del Sacramento (modern day Uruguay). In 1779, Liniers was an officer on the San Vicente. Spain joined the Franco American alliance in the American Revolutionary War as a renewal of the Bourbon Family Compact. The San Vicente was part of the Spanish French naval squadron fighting against the Royal Navy in South America. Liniers distinguished himself during the American Revolution. In 1780, with a few sloops, he captured a three masted ship of 24 guns. In 1782, he distinguished himself particularly in the siege of Port Mahon: under fire, he moved to where two British ships had collided, which were laden with arms and ammunition. He captured the ships and conveyed them to the Spanish lines. He was promoted to Frigate Captain. The Spanish court rewarded Liniers for this diplomatic success, promoting him to the rank of captain and entrusting him with the command of the Río de la Plata in 1788 to organize a flotilla of gunships. Liniers took with him his son Luis and his first wife, Juana de Menviel, whom he had married in Málaga. She died two years later in 1790. Liniers married again, this time in Buenos Aires, to María Martina Sarratea, daughter of one of the richest merchants of Buenos Aires.
Бірінші британдық шабуыл
Наполеон соғыстары Оңтүстік Америкаға дейін кеңейді. Ұлыбритания Трафальгар шайқасында жеңіске жетіп, Францияның теңіз үстемдігін басып алды. Франция Ұлыбританияға экономикалық шабуыл жасап, Континенттік жүйені енгізді, осылайша континентті британдық саудадан оқшаулады. Жаңа нарықтарға мұқтаж болған Ұлыбритания Оңтүстік Америкадағы екі испан колониясы – Буэнос-Айрес пен Монтевидеоға шабуыл жасады (Испания соғыста Франциямен одақтас болған). Хоум Риггс Попхэм ресми бұйрықсыз Буэнос-Айреске басып кіруге тырысты. 1806 жылдың 23 маусымында 1700 сарбаздық құрамы бар британдық экспедициялық күш Рио-де-ла-Платаның сол жағалауына қонды және вице-король тастап кеткен Буэнос-Айреске шабуыл жасады. Линьер қалада жасырын қалды, доминикан монастырында уақыт өткізді. Ол Діңгектің алдында британдық туларды (жалаушаларды) қайта алып қайтуға ант берді. Ол Монтевидеоға қашып, оның губернаторы Паскуаль Руис Уидоброның көмегімен 1200 еріктілерден әскер жинап, халықты көтеріліске шақырды. Ол осы азаттық армиясымен бірнеше шхунаға мінді, олар француздық корветке қосылды. 4 тамызда жағаға шыққан Линьер мен оның әскері батпақты жерлерді басып өтіп Буэнос-Айреске жетті. Қала қатал көше шайқастарынан кейін қайта басып алынды, шайқас британдықтар бекініп алған кафедраль соборына шабуылмен аяқталды. Британдық генерал Уильям Карр Бересфорд жеңілісін мойындап, қылышын ұсынды; Линьер берген антына сәйкес британдық тулар (Гайленд полкі мен Грин Сент-Хелена тулары) доминикан монастырының шіркеуіне жеткізілді, олар әлі күнге дейін сақтаулы.
The Napoleonic Wars expanded to South America. Britain gained naval supremacy over France with its victory at the battle of Trafalgar. France attacked Britain economically by imposing the Continental System, locking the continent to British trade. Needing new markets, Britain invaded Buenos Aires and Montevideo, two Spanish colonies in South America (Spain was allied to France in the war). Home Riggs Popham attempted to invade Buenos Aires, without official orders. June 23, 1806, a British expeditionary force of 1,700 men landed on the left bank of the Río de la Plata and invaded Buenos Aires, which had been abandoned by the Viceroy. Liniers remained in the city in disguise, staying in the Dominican convent. At the altar of the Virgin, he vowed to return with the colours (flags) of the British. He escaped to Montevideo and, with the help of its governor Pascual Ruiz Huidobro, galvanized the people, raising a force of 1,200 volunteers. He embarked with this liberation army on a few schooners, which joined a French privateer corvette. Landing on August 4, Liniers and his men rushed across the marshes to Buenos Aires. The city was recovered after fierce street fighting that ended with the storming of the cathedral, which had been fortified by the British. British General William Carr Beresford capitulated and offered his sword; true to Liniers's vow, British colours (those of the Highlanders regiment and Green St. Helena) were transferred to the church of the convent of the Dominicans, where they are still held.
Вице-патша ретінде тағайындалу
Жеңіс алғаннан кейін қоғам британдықтардың қарсы шабуыл жасауы мүмкін деген күдікпен әскери дайындық күйінде қалды. Буэнос-Айрес Кабилдосы келесі қадамдарды, соның ішінде вице-король Собремонтеге қатысты іс-қимылдарды талқылау үшін ашық отырыс шақырды. Олар вице-корольдің қалаға оралуына жол бермей, батыр саналған Линиерсті бас қолбасшы етіп тағайындады. Собремонте келісіп, Монтевидеоға көшті. Линиерс қаланың қорғанына қару-жарақ ұстауға қабілетті барлық ер адамдарды, африкалық құлдарды да жұмылдырды. Ол әр полкке өз офицерлерін сайлауды ұйымдастырды. Қаладағы барлық қорғасын (тіпті құбырлар мен аспап-саймандар да) қару-жарақ жасау үшін жиналып алынды. Кабилдо басқа қалалардан оқ-дәрі сұрады, ал аттарды зеңбірек оқтарының шуына бейжай болуға үйретті. Келесі жылы бұрынғыдан әлдеқайда ірі британдық күш келді. Оған Сэмюэл Аухмути жетекшілік етті, кейін оны Джон Уайтлок ауыстырды. Бұл жолы олар өз билігіне көшкен Монтевидеоға шабуыл жасады. Буэнос-Айрес Корольдік аудиенциясы Собремонтені вице-корольдік лауазымынан шеттетуге, Линиерсті бас қолбасшы ретінде бекітуге және оны уақытша вице-король етіп тағайындады. Бұл бұрын-соңды болмаған шара болды.
After the victory, the society stayed on military alert, suspecting that the British might counterattack. The Buenos Aires Cabildo called an open cabildo to discuss the next steps, including the actions to take regarding viceroy Sobremonte. They decided to prevent the viceroy from returning to the city, and appoint Liniers, who was regarded as a hero, as commander in chief. Sobremonte accepted, and moved to Montevideo. Liniers drafted all the male population capable of bearing arms, including African slaves, into the defense of the city. He arranged for each regiment to vote for its officers. All the lead in the city was confiscated (even pipes and cutlery) to be melted into ordnance. The Cabildo requested other cities to lend gunpowder, and the horses were trained to ignore the noise of cannon shots. A new British task force, much larger than the first one, arrived the next year. It was led by Samuel Auchmuty, later replaced by John Whitelocke. This time they attacked Montevideo, which fell under their domination. The Real Audiencia of Buenos Aires decided to depose Sobremonte from his role as viceroy, confirmed Liniers as commander in chief, and appointed him as interim viceroy. It was an unprecedented action.
Екінші британдық шабуыл
Банда Ориентал қорғанысы алынғаннан кейін, британдықтар Буэнос-Айреске шабуыл жасауға дайындалды. Олар қаланың басып алуға дайын екенін білген, бірақ олардың күштері алғашқыға қарағанда артық болды – 23 кеме және 11 000 сарбаз. Британ әскерлерінің басшысы Джон Уайтлок өзен жағасында Буэнос-Айреске келді. Линьерс оған қарсы шайқасу үшін қаладан шықты, жеңіліске ұшырады, бірақ шегініп, Буэнос-Айреске қайта оралуға үлкерді. Альсага, Линьерс өлді деп есептеп, қорғаныс жоспарларын іске қосты, ал Линьерс тірі келгенде әскерлердің рухы көтерілді. Британдықтар қалаға күшпен еніп, күшті қарсылыққа тап болды, көптеген британдық батальондар жеңіліп қалды, ал қалғандары стратегиялық маңызды жерлерде қарсы тұруға тырысты. Уайтлок уақытша атысты тоқтатуды ұсынды, бірақ Линьерс одан бас тартты және британдық кемелерді оқпен атқылады. Уайтлоктың жеңілісі толық болды, ал Линьерс барлық британдық күштерді Вице-корольдік территориясынан, соның ішінде Банда Ориенталдан 2 ай ішінде шығаруды, сондай-ақ тұтқындарды алмастыруды талап етті. Уайтлок талаптарды қабылдап, капитуляциялады.
Once the Banda Oriental had been secured, the British prepared the attack on Buenos Aires. They were aware that the city was prepared for the invasion, but their forces were greater than in the first one, 23 ships and 11,000 soldiers. John Whitelocke, leader of the British forces, moved to Buenos Aires next to the River. Liniers left the city to battle him, being defeated, but managed to retreat and return to Buenos Aires. Álzaga, assuming that Liniers had died, put his defense plans in motion, and the morale of the troops rose when Liniers returned alive. The British forced an entry into the city and encountered strong resistance, with many British battalions eventually being overwhelmed, while others tried to resist at strategic points. Whitelocke suggested a truce, which was rejected by Liniers, who also attacked the British ships within cannon range. Whitelocke's defeat was complete, and Liniers demanded that all British forces be removed from the territories of Viceroyalty, including the Banda Oriental, in no more than 2 months, as well as an exchange of prisoners. Whitelocke accepted the conditions and surrendered.
Үкімет
Ұлыбританияға қарсы жеңіске қол жеткізгеннен кейін көптеген тойлар өтті. Линьерс 1808 жылдың мамыр айында вице-король болып тағайындалды және «Бюенос-Айрес графы» атағын алды. Дегенмен, Испаниядан ешқандай әскери көмексіз Аргентина халқының қол жеткізген жеңісі жаңа саяси жағдайға алып келді, онда тәуелсіздікке ұмтылыс пайда бола бастады. Осы жағдайда, төтенше жағдай кезінде керемет басшылық танытқан Линьерс, Кабилдоның консервативті мүшелері, оның ішінде Альзага бастаған түрлі партиялар тарапынан сынға ілесе бастады. Бір жағынан, испан басшылары криол әскерлерінің құрылуынан туған Аргентина халқының жаңа күшін сынап, испандық ықпал қауіпте деп ойлады. Екінші жағынан, көбірек тәуелсіздік талап еткен криолдар, Испания патшасына адалдығын сақтауға ниеттенген ескі француз аристократиясынан шыққан теңіз офицерінің шын ниетін түсінуде қиындыққа тап болды. Осы себепті, Линьерс жасаған әрбір қадам сынға түсті. Мысалы, оның Ана Перихонмен, «ла периконамен» қарым-қатынасы қатты сынға алынып, оны үйіне қамауға және кейіннен отарлық Бразилияға жер аударуға мәжбүр етті. Сол сияқты, оның француз тууы Францияның Испанияға басып кіргенімен және испан патшасы мен патшайымын француз оккупациялық күштерінің тұтқынға алған Қалалық соғыстың басталуымен байланысты қатты дау тудырды. Линьерс Испания империясына адал болып қалатынын және Жозеф Бонапартты патша ретінде мойындаудан бас тартатынын мәлімдегеніне қарамастан, оның саяси қарсыластары оның Бонапартты қабылдауға ниеттенгені туралы қауесет таратып, Рио-де-ла-Платада француздарға қарсы Испаниядағы ксенофобияны Линьерске шабуыл жасаудың және оның беделін түсірудің тікелей емес жолы ретінде пайдаланды. Испания королі ретінде Жозеф Бонапартты мойындауға тырысқан Наполеонның адамы Сассенаның келуі дау-дамайды одан әрі қыздырды. Криолдар Карлотист жобасын ұсынды, ол Фердинандтың қарындасы Испанияның Шарлоттасын Америкадағы испандық территориялардың регенті етіп, конституциялық монархия құруға тырысты. Алайда, жоба сәтті аяқталмады. Севилья хунтасының құрылуы туралы жаңалық криолдар мен пенинсулярлардың бәріне жергілікті деңгейде ұқсас үкіметтер құру мүмкіндігін көрсетті, бірақ олардың осындай үкіметтердің саяси бағыты туралы көзқарастары әртүрлі болды. Альзагамен одақтас Монтевидео губернаторы Хавьер де Элио қалада хунта құрды. Альзага Буэнос-Айресте де солай ету үшін бүлік көтерді, бірақ Корнелио Сааведра басқаратын күштер оны жеңіп, Линьерсті билікте қалдырды. Альзага түрмеге қамалды және бүлікке қатысқан әскери органдар таратылды, нәтижесінде криолдарға адал әскери органдар ғана қалды. Севилья хунтасы жаңа вице-король, Балтасар Идальго де Циснеросты тағайындады. Кейбір криолдар Линьерске өз қол астындағы күштермен алмастыруға қарсы тұруды ұсынды. Олар тек заңды патша ғана вице-корольдерді тағайындай алады деп санайтын, ал Линьерс Карлос IV-тің лауазымында расталған болса, Циснерос тек Хунта тағайындағандықтан заңдылығы жоқ болуы мүмкін еді. Алайда, Линьерс бұл ұсыныстан бас тартып, қарсылықсыз үкіметтен бас тартты. Үкіметтен кеткеннен кейін ол саясаттан шығып, Кордова провинциясына көшіп, Алта-Грасия қаласына қоныстанды. Бірақ ол көп ұзамай зейнетін тастап, провинцияға мамыр революциясы туралы жаңалық жеткен кезде қайтадан саяси аренаға оралды.
There was a large number of celebrations after the victory against the British. Liniers was officially appointed as viceroy in May 1808, and awarded the title of "Count of Buenos Aires". However, this victory of the Argentine people which was obtained without any military help from Spain led to a new political situation in which some will for independence started to emerge. In this configuration Liniers, who appeared to be a fantastic leader during the emergency crisis, began to be criticized by the different parties including the conservative members of the Cabildo, led by Álzaga. On one side, Spanish leaders criticized the new power of the Argentine people issued from the formation of criollo armies, and thought that Spanish influence was in danger. On the opposite side, criollo people who were asking for more independence, had some difficulty understanding the perfect sense of loyalty of a navy officer issued from old French nobility who intended to respect his oath to the king of Spain. In this context, every action coming from Liniers became a source of criticism. As an example, his relation with Ana Périchon "la pericona" was severely pointed out, forcing him to lock her at her home and later to deport her to colonial Brazil. In the same spirit, his French birth became highly controversial when France invaded Spain, and started the Peninsular War, which included the removal of the Spanish king and queen by the French occupying forces. Despite the clear statements by Liniers of remaining loyal to the Spanish Empire and his refusal to accept Joseph Bonaparte as king, his political enemies created rumours that he was plotting to accept Bonaparte. They also promoted in the Río de la Plata the xenophobia that was taking place in Spain against the French, as an indirect means to attack Liniers and lower his prestige. The arrival of Sassenay, an agent of Napoleon seeking recognition for Joseph Bonaparte as King of Spain, boosted rumors and controversy. The criollo peoples promoted the Carlotist project, which tried to crown Charlotte of Spain, sister of Ferdinand, as Regent of the Spanish territories in the Americas, under a Constitutional monarchy. The project did not achieve success. The news of the creation of the Junta of Seville was seen by both criollos and peninsulars as a chance to create similar governments locally, but they had different perspectives on the political line such governments should have. Javier de Elío, governor of Montevideo and allied with Álzaga, created a Junta in the city. Álzaga set off a mutiny to do the same in Buenos Aires, but the forces under the command of Cornelio Saavedra defeated it and kept Liniers in power. Álzaga was jailed and the military bodies that took part in the mutiny were dissolved, which left only military bodies loyal to the criollos. The Junta of Seville appointed a new viceroy, Baltasar Hidalgo de Cisneros. Some Criollos proposed Liniers to resist the replacement with the forces under his command. It was considered that only a rightful king could appoint viceroys, and despite the circumstances of his designation Liniers had been confirmed in office by Charles IV; whereas Cisneros, appointed just by the Junta, may have lacked such legitimacy. However, Liniers rejected the proposal, and gave up government without resistance. After leaving government, he retired from politics and moved to Córdoba province, settling in the town of Alta Gracia. However, he came out of his retirement shortly after, when news of the May Revolution arrived to the province.
Контрреволюция және жазалау
Кордова губернаторы Хуан Антонио Гутьеррес де ла Конча, Primera Junta-ға деген реакцияларды талқылау үшін, Линьерстің де арасында болған Кордованың әлеуметтік элитасының кездесуін шақырды. Осы кезде Линьерстің қайын атасы Мартин де Сарратеа оған хат жазып, контрреволюциядан алшақтауды өтінді, бірақ ол сөзіне берген уәдесі мен ар-намысы үшін одан бас тартты. Кордова Кабильдосы Кадис Регенттік Кеңесін мойындады, ал Циснерос Линьерске Хунтаға қарсы вице-корольдікті көтеруге құпия түрде рұқсат берді. Линьерс Буэнос-Айреске қарсы күресу үшін күштерді ұйымдастыруға тырысып, басқа Роялист көшбасшыларына хаттар жолдады. Хунта, оны қауіп төндіретін көптеген жаулардың ішінде Кордова ең қауіпті деп шешіп, оған қарсы күресу үшін Ортис де Окампо бастаған әскерді жіберді. Бірақ, ешқандай шайқас болған жоқ: тыңшылық, дезертирлік және саботаж салдарынан контрреволюциялық армия ауыр зардап шекті. Буэнос-Айрес әскерлерінің жақын болуы Линьерс жинаған армияның толыққан толық тарап кетуіне әкеп соқты. Линьерс және контрреволюцияның басқа да жоғары лауазымды тұлғалары түрлі бағыттарда қашуға тырысты, бірақ Окампо олардың барлығын қолға түсірді. Окампо тұтқындарды өлім жазасына кесуден бас тартып, оларды Буэнос-Айреске тұтқын ретінде жіберді. Хунта Линьерстің қалаға кіруінің салдарынан қорқып, Окампоның орнын басып, тұтқындарды өлім жазасына кесу туралы бұйрықпен Хуан Хосе Кастеллиді жіберді. Өлім жазасы Санта-Фе мен Кордованың шекарасындағы Кабеса-де-Тигреде орындалды.
The governor of Córdoba, Juan Antonio Gutiérrez de la Concha, called for a meeting of the social elite of Córdoba, Liniers included, in order to discuss reactions towards the Primera Junta. At this time, Liniers's father in law, Martín de Sarratea, wrote a letter to ask him to stay away from the counterrevolution, which he refused in the name of honor and respect to his word. The Córdoba Cabildo gave recognition instead to the Regency Council of Cádiz, and Cisneros secretly gave authorization to Liniers to raise the viceroyalty against the Junta. Liniers wrote to other Royalist leaders, trying to organize the forces to fight against Buenos Aires. The Junta decided that, among the many enemies that could threaten it, Córdoba was the most dangerous, so an army led by Ortiz de Ocampo was sent to fight against it. However, there was no fighting: the counterrevolutionary army was severely damaged by espionage, desertions, and sabotage. The mere proximity of the troops from Buenos Aires caused the complete dispersion of the army gathered by Liniers. Liniers and the other top personnel of the counterrevolution tried to flee in multiple directions, but Ocampo captured them all. Ocampo refused to execute the prisoners, aware of their popularity, so he delivered them to Buenos Aires as prisoners instead. The Junta feared the effect that the entry of Liniers into the city might have, so Juan José Castelli was sent, with orders to replace Ocampo and execute the prisoners. The execution took place at Cabeza de Tigre, on the border between Santa Fe and Córdoba.
Мұра
Линерс тірі кезінде Буэнос-Айрестегі көшеге оның есімі беріліп, осылайша британдық шабуылдарға қарсы жеңісі құрметтелді. Алайда, контрреволюциядан кейін және Аргентина Тәуелсіздік соғысының жаңа батырлары пайда болғаннан соң, 1822 жылы Мартин Родригес үкіметі тұсында мұндай көшелердің көптеген аттары өзгертілді. Бұрынғы Линерс көшесі қазіргі Дефенса және Реконкиста көшелерінен құралды. Тәуелсіздік соғысының батырларына құрмет көрсету сақталды, бірақ Линерс уақыт өте келе қайтадан танылды. Буэнос-Айрес қаласындағы Линьерс ауданы оның есімімен аталады, сондай-ақ Мисьонес провинциясындағы Сантьяго-де-Линьерс муниципалитеті де оның құрметіне аталған. 1861 жылы Испания королевасы Изабелла II Аргентина үкіметінен Линерстің денесін ресми түрде қайтаруды сұрады. Оның қалдықтары Испанияға жеткізіліп, Кадис қаласындағы Сан-Фернандо аралындағы Әйгілі теңізшілер пантеонында (Panteón de Marinos Ilustres) салтанатты түрде жерленді. Осы оқиғаға байланысты Линерстің ұрпақтары "Сенімді граф" (Conde de la Lealtad) мұрагерлік атағын алды. Оның Альта-Грасиядағы үйі оның қайтыс болуынан кейін тасталып, 1820 жылы Хосе Мануэль Соларес сатып алды. Оның отбасы оны ұзақ уақыт сақтап, 1969 жылы ол мемлекеттік меншікке алынып, 1977 жылы мұражайға айналды. 2000 жылдың 2 желтоқсанында ЮНЕСКО оны адамзат мұрасы деп жариялады. Линерстің ең танымал портреттерінің бірі – Шарль Фукерейдің "Буэнос-Айрестің қайта бағындырылуы" (La Reconquista de Buenos Aires) картинасы. Хорасио Салдунаның "Соңғы вице-король" (El último virrey) романы Линерстің өміріне негізделген.
Liniers had been recognized in life with a street of Buenos Aires named after him, after the triumph against the British invasions. However, after the counterrevolution and the new number of heroes of the Argentine War of Independence, most names of such streets were modified in 1822, during the government of Martín Rodríguez. The former Liniers street consisted of the modern Defensa and Reconquista streets. The higher recognition to the heroes of the War of Independence stayed, but Liniers got renewed recognition with time. The Buenos Aires neighborhood of Liniers is named after him, as well as the Santiago de Liniers municipality in the Misiones Province. In 1861, Queen Isabella II of Spain formally requested Liniers's body from the Argentine Government. The remains were brought back to Spain and solemnly buried in the Panteón de Marinos Ilustres of the island of San Fernando, Cádiz. At this time, Liniers's descendants received the hereditary title of "Conde de la Lealtad" (Count of Loyalty). His house at Alta Gracia was abandoned after his death, and bought in 1820 by José Manuel Solares. His family kept it for a long time, until it was expropriated in 1969 and turned into a museum in 1977. It was declared a heritage of humanity by UNESCO on December 2, 2000. One of the best known portraits of Liniers is La Reconquista de Buenos Aires, by Charles Fouqueray. El último virrey, a novel by Horacio Salduna, is based on Liniers' life.