Артур Мейер Шлезinger: Американ тарихшысының өмірі мен еңбектері
Arthur M. Schlesinger Sr.
Артур М. Шлезингер – АҚШ тарихшысы, Гарвардта оқытқан, әлеуметтік тарихты дамытқан. Прогрессивтік дәуірдегі зиялы, экономикалық факторларға баса назар аударған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тарихшы (1888–1965)
American historian (1888–1965)
Артур Мейер Шлезингер (27 ақпан 1888 – 30 қазан 1965) – Гарвард университетінде оқытқан, әлеуметтік және қалалық тарихты дамытқан американдық тарихшы. Ол прогрессивтік дәуірдің зиялысы болды, ол материалдық себептерге (экономикалық пайда және кәсіпкерлер мен шаруалар арасындағы қақтығыс сияқты) баса назар аударды және тарихи тұлғалардың қозғаушы күштері ретінде идеология мен құндылықтарды екінші орынға қойды. Ол Гарвардта үш онжылдық бойы докторлық диссертацияларға жетекшілік етіп, әсіресе әлеуметтік, әйелдер және көші-қон тарихы салаларында зор ықпал етті. Оның ұлы Артур М. Шлезингер кіші (1917–2007) де Гарвардта оқытты және танымал тарихшы болды.
Arthur Meier Schlesinger ('/ʃ//l//ɛ//s//ɪ//n//dʒ//ər/ SHLESSinjər; February 27, 1888 – October 30, 1965) was an American historian who taught at Harvard University, pioneering social history and urban history. He was a Progressive Era intellectual who stressed material causes (such as economic profit and conflict between businessmen and farmers) and downplayed ideology and values as motivations for historical actors. He was highly influential as a director of PhD dissertations at Harvard for three decades, especially in the fields of social, women's, and immigration history. His son, Arthur M. Schlesinger Jr. (1917–2007), also taught at Harvard and was a noted historian.
Өмір және мансап
Шлезингердің әкесі Бернхард Шлезингер пруссиялық еврей, ал анасы Кейт (Ферле) австриялық католик еді. Олар екеуі бірге протестантизмге айналып, 1872 жылы Огайо штатындағы Ксенияға көшіп барды. Ол Огайо штатының Ксения қаласында дүниеге келді және 1910 жылы Огайо мемлекеттік университетін бітірді. Огайо штатының студенті кезінде ол Фи Дельта Тета ерлі-зайыптылығының Огайо Зета бөліміне қабылданды. Ол Колумбия университетінде тарих ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады, онда Герберт Л. Осгуд пен Чарльз А. Бирд оған үлкен әсер етті. 1924 жылы Гарвард университетінің тарих профессоры болып тағайындалғанға дейін Огайо штатында және Айова университетінде сабақ берді. Ол Фредерик Джексон Тернердің орнын басып, 1954 жылға дейін Гарвардта оқытты. Гарвардтың әйелдер тарихы кітапханасы оның және әйелі, белгілі феминист Елизаветаның құрметіне аталған. 1928 жылы «New England Quarterly» журналының редакторы болды. Сол жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1941 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1929 жылы Бостон қаласында, Джеймс Керлидің басшылығымен қалалық шенеуніктер Маргарет Сэнгерді бала тууды шектеу туралы сөйлесе тұтқындаумен қорқытты. Оған жауап ретінде ол сахнада үнсіз тұрып, аузын жауып, сөйлеген сөзін Шлезингер оқыды. Ол отбасымен тығыз байланыста болды және оларға берілгендігімен ерекшеленді. Оның екі әпкесі, Ольга мен Марион Этна, мектеп мұғалімдері болды және үш кіші інісінің (Джордж, Артур және Хьюго) колледжге оқуына жағдай жасады, олар инженерлік, тарих және құқық мамандықтарын бітірді. Ұлдарының бірі Артур Банкрофт Шлезингер болып дүниеге келді және кейін өмірінде орта атын «Мейер» деп өзгертіп, «кіші» деген қосымшаны қосты. Шлезингер Массачусетс штатының Бостон қаласындағы Питер Бент Бригам ауруханасында қайтыс болды.
Schlesinger's father, Bernhard Schlesinger, was a Prussian Jew, and his mother, Kate ( Feurle), was an Austrian Catholic. The two converted to Protestantism together and emigrated to Xenia, Ohio, in 1872. He was born in Xenia, Ohio, and graduated from Ohio State University in 1910. While a student at Ohio State, he was initiated into the Ohio Zeta chapter of the Phi Delta Theta fraternity. He got his PhD in history at Columbia University, where he was influenced by both Herbert L. Osgood and Charles A. Beard. He taught at Ohio State and the University of Iowa before he joined the faculty of Harvard University as a professor of history in 1924, succeeded Frederick Jackson Turner and taught at Harvard until 1954. Harvard's Schlesinger Library in women's history is named after him and his wife, Elizabeth, a noted feminist. He became an editor of the New England Quarterly in 1928. That same year, he was elected to the American Academy of Arts and Sciences. He was elected to the American Philosophical Society in 1941. In Boston in 1929, city officials, under the leadership of James Curley, threatened to arrest Margaret Sanger if she spoke on birth control. In response, she stood on stage, silent with a gag over her mouth, while her speech was read by Schlesinger. He enjoyed strong family ties and commitment. His two sisters, Olga and Marion Etna, became schoolteachers and made it possible for their three younger brothers (George, Arthur, and Hugo) to attend college graduating in engineering, history and law. One of his sons was born Arthur Bancroft Schlesinger and replaced his middle name with "Meier," adding Jr., later in life. Schlesinger died at Peter Bent Brigham Hospital in Boston, Massachusetts.
Идеялар
Ол әлеуметтік тарих пен қалалық тарихты зерттеуде бастама көтерді. Ол прогрессивті дәуірдің зиялысы болды, материалдық себептерге (экономикалық пайда сияқты) баса назар аударды және тарихи тұлғалардың мотивациясы ретінде идеология мен құндылықтарды екінші орынға қойды. Ол Гарвардта үш онжылдық бойы докторлық диссертацияларға жетекшілік етіп, әсіресе әлеуметтік, әйелдер және иммиграция тарихы салаларында зор ықпал етті. 1922 жылы ол: «Тарих кітаптарын оқығаннан кейін, халықтың жартысы тарихқа мардымсыз үлес қосты деген ойға келесің» деді. Ол Диксон Райан Фокспен бірлесіп 13 томдық «Американдық өмірдің тарихы» (1928–1943) сериясын редакциялап, әлеуметтік тарихты кеңінен насихаттады. Бұл ауқымды томдар, жетекші жас ғалымдардың еңбегі, көбінесе саясаттан, жеке тұлғалардан және конституциялық мәселелерден аулақ болды. Олардың назарында қоғам, демография, экономика, тұрғын үй, сән, спорт, білім беру және мәдени өмір сияқты тақырыптар тұрды. 1939 жылы «Йейл ревью» журналында жарияланған «Америкалық саясаттың толқындары» атты ойлы мақаласында ол тарихқа циклдік тұрғыдан қарастырып, либералдық және консервативтік ұлттық көңіл-күйлер арасындағы жиі кездесетін ауытқуларды анықтады, бірақ бұл көзқарас ұлынан басқа көптеген тарихшының назарын аударған жоқ. Шлезингер президенттердің ұлылығын бағалау үшін тарихшылардың пікірін білуді ұсынды, бұл көпке таралды. «Джексон демократиясының маңызы» (1922 жылғы «Америка тарихындағы жаңа көзқарастар») атты мақаласында Шлезингер: «Миссисипи алқабындағы ормандарда демократия өз тағдырын шешіп жатқанда, шығыс қалаларында қалған адамдар теңдік пен әлеуметтік әл-ауқатты орнату үшін күресті» деген фактіге назар салды. Американдық өмірде қаланың өркендеуінің тарихшысы ретінде ол Джексон демократиялық қозғалысын толық түсіну үшін: «Он тоғызыншы ғасырдың басында Шығыс жаңа өнеркәсіптік орталықтарындағы қарапайым адамның өмірлік жағдайларының өзгергенін ескеру қажет» деп мәлімдеді. Бұл Гарвардтағы әріптесі Фредерик Джексон Тернердің шекаралық теориясына қарсы келді. Шлезингердің мақаласында Миссисипи алқабындағы қарапайым адам мен шығыс индустриализмінің қарапайым адамы қатар тұрғанмен, араларындағы келіспеушілік байқалды. Шлезингер католиктерге деген көзқарасты «американ халқының тарихындағы ең терең көңілдегі жағдай» деп сипаттады. Шлезингер мен оның шәкірттері тарихты топтық тұрғысынан қарастырып, жеке тұлғалардың рөлін азайта түсті. Топтар этникалық белгілерімен (немістер, ирландтар, еврейлер, итальяндықтар, испандар және т.б.) немесе әлеуметтік жағдайымен (жұмысшы табы, орта тап) анықталды. Олардың моделі бойынша, қалалық орта, соның ішінде басқа топтармен өзара әрекеттесу, олардың тарихын және топтық көзқарасын детерминистік тұрғыдан қалыптастырды.
He pioneered social history and urban history. He was a Progressive Era intellectual who stressed material causes (like economic profit) and downplayed ideology and values as motivations for historical actors. He was highly influential as a director of PhD dissertations at Harvard for three decades, especially in the fields of social, women's, and immigration history. He commented in 1922, "From reading history in textbooks one would think half of our population made only a negligible contribution to history." He promoted social history by co editing the 13 volume History of American Life (1928–1943) series with Dixon Ryan Fox. These thick volumes, written by leading young scholars, mostly avoid politics, individuals, and constitutional issues. They instead focus on such topics as society, demographics, economic, housing, fashion, sports, education, and cultural life. In "Tides of American Politics," a provocative essay in the Yale Review in 1939, he presented his cyclical view of history which identified irregular oscillations between liberal and conservative national moods, but it attracted few historians apart from his son. Schlesinger introduced the idea of polling historians to rank presidential greatness, which attracted much attention. In an essay on "The Significance of Jacksonian Democracy" (in New Viewpoints in American History (1922)), Schlesinger drew attention to the fact that "while democracy was working out its destiny in the forests of the Mississippi Valley, the men left behind in the eastern cities were engaging in a struggle to establish conditions of equality and social well being adapted to their special circumstances." As a historian of the rise of the city in American life, he argued that for a full understanding of the Jacksonian democratic movement: "It is necessary to consider the changed circumstances of life of the common man in the new industrial centers of the East since the opening years of the nineteenth century." That was a challenge to the frontier thesis of his Harvard colleague Frederick Jackson Turner. In Schlesinger's essay, the common man of the Mississippi Valley and the common man of eastern industrialism stood uneasily side by side. Schlesinger characterized prejudice against Catholics as "the deepest bias in the history of the American people". Schlesinger and his students took a group approach to history, sharply downplaying the role of individuals. Groups were defined by ethnicity (Germans, Irish, Jews, Italians, Hispanics, etc.) or by class (working class, middle class). Their model was that the urban environment, including the interaction with other groups, shaped their history and group outlook in deterministic fashion.