Бану Гания: Альморавидтердің тармағы және Балеар аралдарының тәуелсіз әміршілері
Banu Ghaniya
Бану Гания: Альморавидтер тармағы, Балеар аралдарының тәуелсіз әміршілері. Солтүстік Африканы қайта жаулауға тырысты, Альмохад империясының құлауына әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бану Гания – Масуфа Санхаджа тайпасынан шыққан бербер әулеті және Алморавидтердің бір тармағы. Олардың алғашқы басшысы Мұхаммед ибн Әли ибн Юсуф, Әли ибн Юсуф әл-Масуфи мен Алморавид ханшайымы Ганияның ұлы, 1126 жылы Балеар аралдарының губернаторы болып тағайындалды. 1140 жылдары Альмохадтардың қолынан Алморавидтер билігі құлағаннан кейін, Бану Гания 1203 жылға дейін Балеар аралдарын тәуелсіз әмірлер ретінде басқаруды жалғастырды, бірақ 1180 жылдары қысқа үзіліс болды. Кейінгі басшылар (Әли ибн Исхақ және Яхья) Мағрибті (әсіресе Ифрикияны) қайта басып алуға белсенді әрекет жасады, Буги, Константин және Алжирді жаулап алып, 1180 жылдан бастап қазіргі Тунис жерінің көп бөлігін иеленді. Олар Шығыс Мағрибте Альмохад империясының құлауына зор ықпал етті. Тунисте Әли ибн Исхақ Аббасид халифалығына адалдығын білдірді және Әл-Мустади оны «Алморавидтердің мұрагері» деген лауазыммен ресми түрде бекітті.
The Banu Ghaniya were a Massufa Sanhaja Berber dynasty and a branch of the Almoravids. Their first leader, Muhammad ibn Ali ibn Yusuf, a son of Ali ibn Yusuf al Massufi and the Almoravid Princess Ghaniya, was appointed as governor of the Balearic Islands in 1126. Following the collapse of the Almoravid power at the hand of the Almohads in the 1140s, the Banu Ghaniya continued to govern the Balearic Islands as independent emirs until about 1203, with a brief interruption in the 1180s. Later leaders (Ali ibn Ishaq and Yahya) made a determined attempt to reconquer the Maghreb (and in particular Ifriqiya), taking Bougie, Constantine and Algiers, and conquering most of modern Tunisia from about 1180 onwards. They were influential in the downfall of the Almohad Empire in Eastern Maghrib. In Tunisia, Ali ibn Ishaq adhered to the Abbasid Caliphate and was formally appointed by Al Mustadi with the title of "heir of the Almoravids".
Шығу тегі
Бану-Гания тайпасы билік құрған Альморавид әулетінің туыстары болды. Альморавид әмірі Юсуф ибн Ташфин (1161 ж. қайтыс болды) өзінің қызының біреуін Ғания тайпасының басшысы Әли ибн Юсуфқа үйлендірді. Олардан Яхья мен Мұхаммед есімді екі ұлы болды. Бұл екеуі 1120 жылдары Әли ибн Юсуф билік еткен кезде маңызды губернаторлар мен қолбасшыларға айналды. 1126 жылы Мұхаммед Балеар аралдарының губернаторы болып тағайындалды. Оның інісі Яхья 1133 жылға дейін Мурсияны басқарды, содан кейін 1134 жылы Валенсияға ауыстырылды. 1130 жылдардың көп бөлігінде Ташфин ибн Әли мен Яхья Альморавид әскерін христиан күштеріне қарсы бірнеше жеңіске жеткізіп, бірнеше қалаларды қайта басып алды, соның арқасында Аль-Андалуста (Иберия түбегінде) Альморавид билігінің әлсіреуіне тосқауыл қойды. Ең маңызды жеңіс – 1134 жылғы Фрага шайқасы, онда Яхья басқарған Альморавидтер мұсылмандық Фрага қаласын қоршаған арагондық армияны жеңді. Айта кетерлігі, Альфонсо I Эль-Баталлор осы шайқаста жарақаттанып, көп ұзамай қайтыс болды. Аль-Андалуста Альморавид билігі құлдыраған кезде Гания ағайындары соңғы қолбасшылардың бірі болды. 1144 немесе 1145 жылы Яхья батыстағы Ибн Касидің бүліктерін басу үшін шығыс Аль-Андалустан Севильяға ауыстырылды. 1146 жылдан бастап Альмохадтар Аль-Андалусқа келді, бірақ Яхья Кордовадан оларға қарсы қарсылық күресін жалғастырды. Соңында, христиан мемлекеттерінің солтүстіктен жасаған шабуылдары мен Альмохадтардың басып кіруіне байланысты, Яхья Жаенді өз билігінде ұстау үшін жауларымен келісімге келуге тырысты, бірақ Леон және Кастилияның Альфонсо VII оны сол жерден де қуды. Ол Альморавид билігінің соңғы бекінісі болған Гранадаға қайтты, онда ол губернаторды Альмохадтарға бас беруге көндірді. Ол 1148 жылдың соңында немесе 1149 жылдың басында осы жерде қайтыс болды. Ал оның інісі Мұхаммед Балеар аралдарының билеушісі болып қалды, және Альморавид фракциясының көптеген мүшелері оған қосылды. Ол тәуелсіз билеушіге айналып, жаңа әулет құрды.
The Banu Ghaniya clan were relatives of the ruling Almoravid dynasty. Yusuf ibn Tashfin, the Almoravid emir (d. 1161), gave one of his daughters in marriage to Ali ibn Yusuf, the head of Ghaniya clan. He had two sons with her: Yahya and Muhammad. These two became important governors and commanders during the 1120s, under the reign of Ali ibn Yusuf, the son of Yusuf ibn Tashfin who succeeded him as emir Muhammad was appointed governor of the Balearic Islands in 1126. His brother Yahya was governor of Murcia up to 1133 and then transferred to Valencia in 1134. For much of the 1130s, Tashfin ibn Ali and Yahya led the Almoravid forces to a number of victories over Christian forces and reconquered some towns, holding back the decline of Almoravid power in Al Andalus (the Iberian Peninsula). The most significant vicrtory was the Battle of Fraga in 1134, where the Almoravids, led by Yahya, defeated an Aragonese army besieging the small Muslim town of Fraga. Notably, Alfonso I El Batallor was wounded and died shortly after. The Ghaniya brothers were among the last commanders to hold out as Almoravid power collapsed in al Andalus. In 1144 or 1145, Yahya was transferred from eastern al Andalus to Seville in order to counter the rebellion of Ibn Qasi in the west. Starting in 1146, the Almohads arrived in al Andalus, but Yahya continued to organize resistance against them from Córdoba. Eventually, faced with attacks by the Christian kingdoms to the north and the Almohad invasion, Yahya attempted to reach an agreement with his enemies to remain as lord of Jaén, but he was soon expelled from there too by Alfonso VII of León and Castile. He retreated to Granada, the last outpost of Almoravid rule, where he persuaded the governor to surrender to the Almohads. He died here in late 1148 or early 1149. Meanwhile, his brother Muhammad remained lord of the Balearics and many remaining members of the Almoravid faction joined him there. He became an independent ruler and founded a new dynasty.
Балеар аралдарындағы билік
1147 жылы Маракештегі соңғы Альморавид билеушісінің құлауынан кейін Бану Гейния Балеар аралдарын бақылауда ұстады және аралдарға бірнеше Альмохад шабуылдарын тойтарды. Мұхаммед 1156 жылға дейін билікте болды, содан кейін сарай төңкерісі оны ұлы Ысқақпен алмастырды. Оның билігінде патшалық негізінен христиан кемелеріне бағытталған қарақшылық арқылы кіріс көріп отырды. Альмохад халифасы Әбу Якуб Юсуф оған бағыну талабымен елші жіберді, бірақ Ысқақ Аббасид халифаларын ресми түрде тануын жалғастырды және сыйлықтармен Альмохад халифасын ынаюға тырысты. Ысқақ 1183 жылы қарақшылар шабуылы кезінде қаза тапты. Ысқақтың орнын бастауыш ұлы Мұхаммед бағындырды. Христиандар мен Альмохадтар тарапынан қарсылыққа тап болған ол Марракешке хабар жіберіп, Альмохад халифаларына бағынуға келісімін білдірді. Аралдарды басып алу үшін Ибн Ребертер (христиан жалдамалы әскер) басқаратын Альмохад флоты жіберілді. Флот келгенге дейін Мұхаммедті басқа Альморавид басшылары биліктен шеттетуге мәжбүр етті, олар оның орнына інісі Әлиді билікке келтірді. Әли Альмохад билігіне қарсы болды және аралдарда тұратын Альморавид босқындары оны оларға қарсы тұруға ықпалдады. Сондықтан, Альмохад флоты келгенде, ол оларды кері қайтарды және командирлерін тұтқынға алды. Альмохадтардың қарсы шабуылы мен аралдарды блокадалау мүмкіндігін күтудің орнына, Әли шабуылға өтуге және Альмохадтарға тікелей Шығыс Магрибте шабуыл жасауға шешім қабылдады.
Following the fall of the last Almoravid ruler in Marrakesh in 1147, the Banu Ghainya maintained control of the Balearics and held off several Almohad attacks on the islands. Muhammad remained in power until 1156, when a palace coup replaced him with his son, Ishaq. Under his reign, the kingdom derived revenues through piracy generally aimed at Christian ships. The Almohad caliph, Abu Yaqub Yusuf , sent him an emissary demanding his submission, but Ishaq continued to formally recognize the Abbasid caliphs and attempted to assuage the Almohad caliph with lavish gifts instead. Ishaq died during a pirate expedition in 1183. Ishaq was initially succeeded by his oldest son, Muhammad. Faced with hostility from both the Christians and Almohads, he sent a message to Marrakesh expressing his agreement to submit to the Almohad caliphs. An Almohad fleet under Ibn Reberter (a Christian mercenary) was sent to take control of the islands. Before it arrived, Muhammad was deposed by the other Almoravid chiefs, who placed his brother 'Ali in power instead. Ali was opposed to Almohad rule and was further pressured to resist them by the Almoravid refugees who lived on the islands. Thus, when the Almohad fleet arrived, he repelled it and captured its commander. Instead of waiting to face an Almohad counter attack and possible blockade of the islands, Ali decided to take the offensive and attack the Almohads directly in the eastern Maghreb.