Америкалық троцкишіл жазушы Ленни Бреннер (1937 ж.т.)

Кіріспе

Америкалық троцкист жазушы (1937 жылы туған)

Ленни Бреннер (1937 жылы туған), бұрын Леонард Глейзер немесе Ленни Глейзер деп аталған, американдық троцкист жазушы. 1960 жылдары Бреннер азаматтық құқық қозғалысының белгілі бір белсендісі және Вьетнам соғысына қарсы күрескен. 1980 жылдардан бері оның қызметі антисионизмге қатысты. Ол сионизм тарихы бойынша көптеген жариялымдар жасады, әсіресе, осы қозғалыстың нацистермен ынтымақтас болғанын айтты.

Ерте өмір

Бреннер 1937 жылы дін сақтайтын еврей отбасында дүниеге келді. Оның айтуынша, ол жеті жасында Хендрик Виллем ван Луонның «Адамзат тарихы» кітабын оқып, тарихқа ерте қызығушылық танытқан. 1973 жылға дейін еврей мәселелеріне қызығушылық танытпағанын Бреннер өзі айтады, себебі ол бар мицва рәсімінен өткенге дейін ғана синагогқа барып тұратын ортада өскен.

Саяси қызмет

Бреннер Азаматтық құқық қозғалысына қатысқанын Джеймс Фармермен, кейіннен 1960 жылдардың басындағы "Бостандық сапарының" ұйымдастырушысымен кездескен кезде басталғанын айтты. Ол сондай-ақ Байард Растинмен бірге жұмыс істеді, ол 1963 жылы Мартин Лютер Кингтің Вашингтондағы жұмыс пен бостандық үшін науқанын ұйымдастырған болатын. Бреннер Сан-Франциско аймағындағы азаматтық құқықтарды қорғау акциялары кезінде үш рет тұтқындалды. Сан-Франциско экзаминері газетінде жарияланған мақалада Бреннер Майк Майерсонмен бірге АҚШ Коммунистік партиясының (CPUSA) В.Е.Б. Дю Бойс жастар қанатының және Кемсітушілікке қарсы арнайы комитет (AHCED) мүшесі ретінде танылды.

Беркли 1964, тұтқындау және қамауға алу

Бреннер, сол кезде Глейзер деп аталатын, 1962 жылы Берклиге келді. Ол православиелік троцкистік Социалистік Жұмысшылар партиясына қосылуға тырысты, бірақ өтініші қабылданбады, алайда оның жастар бөлімшесіне қатысуына рұқсат берілді. Көшедегі митингтерде есірткі реформасы туралы сөйлеуден бас тарту туралы бұйрықты орындамағаны үшін одан кейін шығарылды. 1964 жылдың ақпанында ол есірткіге қатысты қылмыс жасады деген айыппен тұтқындалды және марихуана ұстағаны үшін сотқа берілді. Студент болмаса да, Бреннер сол кездегі UC кампусында белгілі, бірақ жалғыз оратор болды, онда ол Кеннедидің Куба зымыран дағдарысын шебуіне және папаның абортқа қарсылығына наразылық білдіріп, студенттерге құмарлықпен тирадалар айтты, сонымен қатар марихуананы заңдастыруды жақтады. 1962 жылы зымыран дағдарысы кезінде ол Банкрофт және Телеграф даңғылында сағат 12-ден түнгі 12-ге дейін үнемі сөйледі. Бұл жер университет аумағында емес деп есептелді. Коммунистік ықпалдың еркін сөз қозғалысының (FSM) артында тұрғанына сенген Кларк Керр басшылығымен UC жақында кампуста саяси шараларға тыйым салды, спикерлерге қалалық жерде, қала меншігіндегі жерде өтіп бара жатқан адамдарға сөйлеуге міндетті болды, бірақ карточкалар мен жарнамалық парақшалармен бірнеше қадам ішінде рұқсат етілді. 1964 жылдың 14 қыркүйегінде университет әкімшілігі бұл тыйымды 21-нен бастап 26 футтық кірпіш жолға дейін кеңейтті, ол техникалық жағынан университеттің меншігінде, кампус кіреберісінің сыртында орналасқан. Бұл ережелердің қатаңдауы студенттердің қарсылығын тудырды, олар карточка үстелдерін кампус аумағына көшіріп, тәртіпке қарсы шықты. 1964 жылдың 1 қазанында математика мамандығын үздік бітірген студент Джек Вайнберг Спраул алаңында осындай карточка үстелін орнатып, бұл шешімге наразылық білдірді. Ол нәсілдік теңдік үшін күрестің Конгресі (CORE) үшін қаражат жинады: сол кездегі кампус белсенділерінің көптегені, соның ішінде философия студенті Марио Савио, афроамерикандықтарды Ку-клукс-кланның зорлық-зомбылығына қарсы дауыс беруге тіркеуге көмектесу үшін азаматтық құқық қозғалысына жаздарды арнады. Вайнберг деканның өкілдеріне өзін таныстырудан бас тартқаннан кейін, университет полициясының лейтенанты шақырылды және оған құқық бұзушылық туралы хабарлады. Полиция қызметкері одан көп адаммен қашып кетіп, тағы үш офицермен бірге қайтып келді. Олар Вайнбергті заңсыз кіргені және саяси шараларға тыйым салғандығы үшін тұтқындады. Вайнберг пассивті қарсылық тактикасын қолданып, әлсіреп қалды және оны полиция машинасына сүйреуге тура келді, оны бірден жүздеген студенттер қоршап алды. Бреннер, "тарихи оқиға" деп сипатталған оқиғада, көпшілік арасында Вайнбергті ұстап тұрған полиция машинасының шығуын физикалық түрде бөгеуге тырысқан бірінші адам болды деп хабарланды. Бірнеше жүз адам оған қосылды және машина 32 сағат бойы "қоршауда қалды". Оған жауап ретінде 2 қазанға дейін кампусқа 643 полиция қызметкері жиналды. Машинаның капоты Савио мен бір дереккөздің айтуынша, Бреннердің өзі сөйлеген сөздері мен Джоан Баездің мыңдаған студенттердің алдында ән салған платформаға айналдырылды. Бреннер, болған оқиғаға қарсы болғанын және Вайнбергтен шығуға дайын екенін сұрағанын кейіннен мәлімдеді. Вайнберг оның қатысуы символдық мәнге ие екенін айтып, теріс жауап берді. Университет басшылары Бреннерді қиындық туғызушы деп қарады. Оқиғадан кейін бірнеше күн өткен соң университет полициясы Бреннердің сотқа берілгеніне алаңдап, оның ерекше риторикалық қабілеті кампуста "көтеріліс немесе зорлық-зомбылық" тудыруы мүмкін деп оның сотқа берілген өкіліне хабарласты. Дэвид Гойнстің айтуынша, Бреннер полиция қызметкерінің одан сыра қабылдағанын көргеннен кейін, қоғамдық орында ішімдік ішуі үшін тұтқындалды. Бұл айыптау оның үш жылдық сотқа берілген мерзімінің талаптарын бұзғанын заңды түрде білдірді. Льюис Фейер Бреннерді (Глейзерді) FSM-нің нигилистік Нечаеві, қозғалыстың зұлым генийі деп жиі атады. UC Бреннердің сотқа берілгеніне қарсы куәлік беру үшін өкіл жіберді, ал Бреннер өзінің қорғаны үшін куәлерді шақыру құқығынан айырылды. Сот оның полицияның жұмысына кедергі келтіргені үшін сотқа берілген мерзімін тоқтатты. Ол 1 жылдан 10 жылға дейін бас бостандығынан айырылды. Бреннердің сот шешіміне шағымдануы судья Ричард Симс тарапынан қабылданбады, бірақ Бреннердің айтуынша, ол судья Диденнің шешіміне алаңдағандығын жазды. Симс үшін Бреннер қылмыскер емес. Егер ол психикалық ауруға шалдыққан болса, тиісті мекемеге жолдау дұрыс болар еді. Егер ол қоғамға жат адам болса, оны қарапайым қылмыс үшін жазалау керек еді. UC ғылымдарының профессоры Уильям Петерсен оқиға туралы кеңейтілген есеп дайындады, ол 1965 жылдың 17 мамырында Американдық университеттердегі коммунистік ықпал туралы Сенат тергеуіне оқылды. Онда Петерсен Бреннерді полицияға шабуыл жасаған есірткіге тәуелді адам деп сипаттады. Бреннер кейіннен Калифорниялық ерлер колониясында 39 ай түрмеде отырды. Оклендтің изоляторында түрмеге жіберуді күтіп отырғанда, ол Хьюи Ньютонмен кездесіп, олармен терең әңгімелесті. Ол түрмеде кітапханада көп оқуға, тегін медициналық көмек алуға және 60-шы жылдардағы "ең әсерлі және зиялы адамдармен" қарым-қатынас жасауға мүмкіндік алғанын еске алады. Бреннер 1968 жылдың 22 қаңтарында 3 жыл 3 ай мерзімін өтегеннен кейін босатылды. FSM көшбасшыларының бірі Майкл Россман осы кезең туралы естеліктерде қозғалыс Бреннерді билік тарапынан мақсатқа алынғанда оған қолдау көрсетпегенімен, оны және оның ерекше кампус даусын тиімді түрде сатқанын айтты.

Brenner, then known as Glaser, came to Berkeley in 1962. A bid to enroll in the orthodox Trotskyist Socialist Workers Party was rejected though he was permitted to join its youth branch, from which he was expelled for ignoring an order that he desist from talking about drug reform at street rallies. In February 1964, he was arrested on a drug charge and put on probation for marijuana possession. Though a non student, Brenner at UC had become by this time a long time campus orator, a familiar if solitary figure on the Berkeley campus (UC), where he delivered passionate tirades to passing students while protesting issues like Kennedy's handling of the Cuban Missile Crisis and the papal opposition to birth control, while also advocating for the legalization of marijuana. On the missile crisis he once delivered a non stop speech from noon to midnight at Bancroft and Telegraph Avenue in 1962. That venue was not thought to be on University property. The UC, under Chancellor Clark Kerr, who believed Communist influence lay behind the Free Speech Movement (FSM), had recently banned political activities on campus, and speakers were obliged to address passers by outside, on city owned property, though card tables with leaflets were permitted a few steps inside. On September 14, 1964, the University administration extended its ban, in effect from the 21st., to these card tables on the 26 foot brick walkway, technically also University property, just outside the campus entrance. The tightening of this regulation triggered a wave of defiance, with students challenging the order by moving the card tables inside the campus grounds. On October 1, 1964, Jack Weinberg a student of mathematics who had graduated with great distinction, challenged the ruling by setting up one such card table in Sproul Plaza. He was collecting funds for Congress of Racial Equality(CORE): a number of campus activists at the time, including philosophy student Mario Savio, were spending their summers aiding the civil rights movement to get Afro Americans to register for a vote in the face of Ku Klux Klan violence. After Weinberg refused to identify himself to emissaries of the dean, a lieutenant from the campus police was called in and informed him of the infraction. Outnumbered, the policeman then left and came back with three more officers who arrested Weinberg for trespass and for violating the regulation against political activity. Weinberg, using a passive disobedience technique, went limp and had to be hauled to a police car, which was almost immediately encircled by hundreds of students. Brenner, In what has been described as an "historic event," is generally reported to have been the first in the crowd to try and physically block the exit of the police vehicle detaining Weinberg by Weinberg by rolling under it. Several hundred joined him and the car remained "entrapped" for 32 hours. In response, 643 police were assembled on the campus by 2 October. The hood of the car was turned into a platform where Savio, and one source claims Brenner himself, made speeches and Joan Baez sang before a growing student crowd of thousands. Brenner, though present, later stated he was opposed to the ensuing demonstration, and that he had approached the car and asked Weinberg if he wanted to get out. Weinberg replied negatively saying that his presence there was of symbolic value. The University authorities regarded Brenner as a trouble maker. Some days after the incident, the University police contacted Brenner's probation officer expressing concern that his exceptional rhetorical talents might induce "mob action or violence" on the campus. According to David Goines, Brenner was then arrested when a policemen observed him accepting a beer from a passer by and charged him with drinking in public. This charge signified legally that he had violated the terms of his three year probation. Lewis Feuer frequently referred to Brenner (Glaser) as the nihilistic Nechayev of the FSM, the evil genius behind the movement. The UC sent a representative to testify against Brenner's probation while Brenner was denied the right to call witnesses on his own behalf. The court ruling revoked his probation on the grounds that he had obstructed police in the execution of their duties. He was sentenced to 1 to 10 years' imprisonment. Brenner's appeal against his conviction was turned down by Judge Richard Sims who however, according to Brenner, wrote that he was troubled by Judge Dieden's ruling. For Sims, Brenner was not a felon. If he were mentally ill, referral to an appropriate institution would have been proper. Were he a trespassing social malcontent, he should have been judged for a normal misdemeanour. UC faculty scholar William Petersen wrote an extensive report on the incident which, on 17 May 1965, was read into a Senate inquiry into putative Communist influence on American universities into internal security laws. In it Petersen described Brenner as a convicted narcotics user who assaulted police. Brenner subsequently spent 39 months in jail at California Men's Colony. In the Oakland lockup, while waiting to be sent to the state penitentiary, he met and had intense discussions with Huey Newton. He recalls that his time in prison enabled him to read widely in the library, enjoy free medical care, and engage with some of the "most impressive & intelligent people" he encountered in the 60s decade. Brenner was released on January 22, 1968, after serving a term of 3 years and 3 months. In a memoir of the period, one of the FSM leaders, Michael Rossman argued that the movement, in failing to stand by Brenner when he was targeted by the authorities, had effectively betrayed him and his distinctive campus voice.

Соңғы белсенділігі

Бреннер 1960 жылдардың ортасында кампуста пайда болған Сөз бостандығы қозғалысына қосылды. Вьетнам соғысы кезінде ол соғысқа қарсы белсенді болды. 1968 жылы ол Солтүстік Ирландия Азаматтық құқықтары қауымдастығының американдық бөлімшесі – Ирландияның Ұлттық әділет қауымдастығын құрды. 1990 жылдары ол және Қара күштің жетекшісі Кваме Тюре (сонымен қатар Стокли Кармайкл) сионизм мен расизмге қарсы комитет құрды. Олар "Соғысқа қарсы белсенді" атты басылымды да жариялады. 2000 жылдардың басында ол АҚШ-та есірткі заңдарын реформалау коалициясын ұйымдастыруға белсенді түрде қатысты. Бреннер 2011 жылы Коннектикут штатының Берлин қаласында өткен Израиль апартеид апталығы шарасында сөз сөйледі. Антидефамация лигасының мәліметінше, үлкен Хартфорд Ислам қауымдастығында өткен "Бір мемлекеттік шешім" атты шарада Бреннер еврейлердің американдық саяси партияларға ең көп қаржы салғанын және саяси жүйенің "иттің артқы аяғындай қиысқан" екенін айтты. Ол сондай-ақ президент Трумэннің еврейлердің үлесінің арқасында Израильді мойындағанын мәлімдеді.

Жазу

Оның кітаптары 11 тілде кеңінен аударылып, сынға алынды. Оның кітаптары «Лондон Таймс», «Лондондық кітаптар шолуы», «Booklist» журналы және «Таяу Шығыс істері жөніндегі Вашингтондық баяндамада» қарастырылды. Оның мақалалары Таяу Шығысқа қатысты және саяси солшыл көзқарастарды ұстанатын басылымдарда жарияланды, оның ішінде «The Nation», «Amsterdam News», «Atlanta Constitution», «Washington Report on Middle East Affairs», «Middle East Policy», «Journal of Palestine Studies», «New Statesman», «Al Fajr» және «United Irishman». Холокостты жоққа шығаратын «Тарихи зерттеулер институты» Бреннердің еңбектерін сілтеме ретінде келтіріп, насихаттады және сатты. Бреннер өзінің еңбектерін ашық оңшылдар мен Холокостты жоққа шығарушылардың қолдануына қарсы шықты. Антисемитизмді зерттеуші Кеннет Стерн Бреннерді антисемит деп сипаттады. Бреннер өзінің яһуди екендігіне байланысты, оны «семиттерге қарсы» деп емес, көбінесе «өзін жек көретін яһуди» деп атайтынын айтады. Сионизмге қарсы белсенді Ури Дэвис «Раса және тап» журналында «Диктаторлар дәуіріндегі сионизм» (1983) және «Темір қабырға» (1984) кітаптарына оң баға берді. Оның сөзіне göre, екі еңбекте де құнды ақпараттар мен құжаттар бар, бірақ олардың сапасы әртүрлі. Дэвистің пікірінше, алғашқы кітап – автордың антисионистік ғалым ретіндегі моральдық және саяси көзқарастарымен негізделген маңызды еңбек болды. Дэвис соңғы зерттеудің мазмұнын, оның кемшінсіз құжаттамасына қарамастан, Бреннердің саяси талдауын толықтыру үшін жазған «псевдофрейдтік себептерді түсіндіру» бөлімдерімен әлсірегенін анықтады. Сонымен қатар, Дэвис Бреннердің «мағынасыздыққа жақын, қайта-қайта жауапсыз саяси мәлімдемелер» жасағанын айтады, мысалы, британдық армия болмағанда, кішкентай сионистік ишув теңізге айдалатын еді деген ойы. 2016 жылы британдық социалистік саясаткер Кен Ливингстон Бреннердің «Диктаторлар дәуіріндегі сионизм» кітабын жоғары бағалап, Адольф Гитлер туралы жасаған антисемиттік деп саналған пікірлерін қорғады, бұл Ұлыбританияның Лейборист партиясында антисемитизмге қатысты дауды қозғауға себеп болды. Нацистік Германия тарихшысы Майкл Берли Бреннер мен Ливингстонның «объективті түрде эпизодтық және маргиналды нәрсені зұлымдыққа толы маңызды нәрсеге айналдырғанын» айтты.

His books have been widely translated and reviewed in 11 languages. His books have been reviewed in the London Times, the London Review of Books, Booklist magazine, and the Washington Report on Middle East Affairs. His articles have also appeared in publications related to the Middle East and identifying with the political left, including The Nation, Amsterdam News, Atlanta Constitution, Washington Report on Middle East Affairs, Middle East Policy, Journal of Palestine Studies, New Statesman, Al Fajr and United Irishman. The Institute for Historical Review, a Holocaust denial platform, has cited, promoted, and sold Brenner's work. Brenner has opposed his work being used by those on the far right, and those engaged in Holocaust denial. Antisemitism scholar Kenneth S. Stern has described Brenner as antisemitic. Brenner says that since he is Jewish, rather than being called an "anti Semite", he is often called a "self hating Jew". Anti Zionist activist Uri Davis positively reviewed both Zionism in the Age of the Dictators (1983) and The Iron Wall (1984) for Race and Class. He said that both works contained invaluable information and documentation, but had uneven quality. In Davis's view, the former book was an important "work informed by the moral and the political insight of the author as an anti Zionist scholar". Davis found the thrust of the latter study, despite its impeccable documentation, somewhat weakened by passages of "pseudo Freudian causal explanations" that Brenner wrote to supplement his political analysis. Secondly Davis says that Brenner makes "repeated irresponsible political statements verging on the nonsensensical", such as Brenner's notion that, were it not for the presence of the British army, the tiny Zionist yishuv would have been driven into the sea. In 2016, British socialist politician Ken Livingstone praised Brenner's book Zionism in the Age of the Dictators while defending comments he made about Adolf Hitler which were widely considered antisemitic, helping to spark a controversy about Antisemitism in the UK Labour Party. Historian of Nazi Germany Michael Burleigh said that Brenner and Livingstone "strain[ed] the objectively episodic and marginal into something maliciously significant".

Кең көріністер

Бреннер түрмеде отырған кезінде заң туралы көптеген еңбектерді оқыған және жалпы заңға, әсіресе Жоғарғы Сотқа деген жек көрушілікке ие болды (бірақ АҚШ-тың төртінші бас судьясы Джон Маршаллды ерекше жағдай деп есептеді). Оның пікірінше, "жел бір қағазды сотқа соғып жіберсе, оны шығару үшін бір жұп өгіз керек болады". Марихуана қолдануға тыйым салуға қарсылық білдірген Бреннер өзінің ісін АҚШ Конституциясымен байланыстырды. Марихуананы жеке пайдалану кең таралған, "маңызсыз" және қалыпты әдет болды, деді ол, сондықтан ол 9-шы түзетуде көрсетілген, Конституцияда тізілмеген құқықтармен қорғалады, оған сәйкес, "Конституцияда белгілі бір құқықтарды тізімдеу, халық сақтап қалған басқа құқықтарды жоққа шығаруға немесе кемсітуге бағытталмайды".