Джон Гренвилл, бірінші Бэт графы: Англия саяхатшысы және әскери қолбасшысы
John Granville, 1st Earl of Bath
Джон Гренвилл, 1-ші Бэт графы: Англия азаматы, саяхатшы, I Англия азамат соғысындағы роялист. 1660 жылғы Стюарттар қалпына келтіруде маңызды рөл атқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық роялист әскері мен мемлекет қайраткері (1628–1701)
English Royalist soldier and statesman (1628–1701)
Джон Гранвилл, 1-ші Бат графы (29 тамыз 1628 – 22 тамыз 1701) – Англияның жер иесі, ол Бірінші Англия азамат соғысы кезінде роялист армиясында қызмет етті және 1660 жылғы Стюарттардың қайта орналасуынан кейін қызметтері үшін атақ пен түрлі лауазымдармен марапатталды.
John Granville, 1st Earl of Bath PC (29 August 1628 – 22 August 1701) was an English landowner who served in the Royalist army during the First English Civil War and was rewarded for his services after the 1660 Stuart Restoration with a title and various appointments.
Жеке мәліметтер
Джон 1628 жылғы 29 тамызда Корнуоллдағы Килкгемптон қаласында, сэр Бевил Гренвилл (1596–1643) мен Грейс Смайттың (1647 жылы қайтыс болған) үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оның тәтесі Елизавета Смайт, 1660 жылғы Стюарттарды қалпына келтіруде маңызды рөл атқарған Джордж Монктың анасы болды, және осы байланыс арқасында Гренвилл кейін Бат графы атағына ие болды. Он үш баланың бірі болған Джонның екі үлкен ағасы ерте қайтыс болды, сол себепті 1643 жылы Лансдоун шайқасында Сэр Бевил қаза болғаннан кейін ол әкесінің көптеген мүлкінің мұрагері атанды.
John was born on 29 August 1628 at Kilkhampton in Cornwall, the third son of Sir Bevil Grenville (1596–1643) and Grace Smythe (died 1647). His aunt Elizabeth Smythe was the mother of George Monck who played a leading role in the 1660 Stuart Restoration and it was this connection that later resulted in Grenville being raised to the peerage as Earl of Bath. One of thirteen children, John's two elder brothers died prematurely, making him heir to his father's considerable estates when Sir Bevil was killed at the Battle of Lansdowne in 1643.
Мансап
1638–1651 жылдардағы Үш патшалық соғысы кезінде Гранвилл әкесі Карл I (1625–1649) үшін жинаған полкте соғысты. 1643 жылы Бристольді басып алғаннан кейін рыцарь дәрежесіне ие болды, болашақ Карл II-нің жеке бөлмесінің (Gentleman of the Bedchamber) қызметкері болып тағайындалды және оны жер аударылуға ертіп барды. 1648 жылы Екінші ағылшын азамат соғысы басталғанда, Карл оны Парламент гарнизонына қарсы көтерілген Силли аралдарының губернаторы етіп тағайындады. Бұл аралдар Батыс жағалауларында ағылшын және голланд кемелеріне шабуыл жасаған роялистік каперлердің базасы болды, бұл патша сарайы үшін маңызды қаржы көзіне айналды; 1651 жылдың мамыр айында Роберт Блейк бастаған парламенттік әскерлер аралдарды қайтарып алды және Гранвилл тұтқындалды. Бостандыққа шыққаннан кейін Гранвилл Англияда қалып, роялистік қастандықтарда белсенділік танытты. 1660 жылы ол Карл мен оның алыс туысы Джордж Монк арасындағы келіссөздерде делдалдық рөл атқарды, нәтижесінде монархия қайта орнатылды. Оның көңілі қалып, Альбемарл герцогтігі Монкқа тиді, оған Карл жылына 7000 фунт стерлинг мөлшерінде үлкен зейнетақы тағайындады. Оның орнына 1661 жылы Гранвилл барон, виконт Гранвилл және Бат графы титулдарына ие болды, ал 1663 жылы жеке кеңесші болып тағайындалды. 1665 жылы ол Ирландияның лорд-лейтенанты болып тағайындалды, бірақ ол ешқашан сонда бармады және көп уақыт пен қаржыны Корнуоллдағы Стоу үйінің отбасылық резиденциясын қайта жаңартуға жұмсады. Көптеген адамдар оған қызығушылық танытты, бірақ 1739 жылы үй бұзылды, алайда оның көптеген сәндік элементтері, тіпті толыққанды бөлмелері Девон графтығының Оңтүстік Молтон қаласындағы Гильдия залында сақталған. Альбемарл өзінің ата-бабаларының Потхэридж резиденциясын шамамен 18 миль шығысқа қарай кеңейтті; ол қайтыс болған кезде құрылысы аяқталмаған, өрт салдарынан қирап, 1734 жылы бұзылды. Гранвилл 1667 жылы жарияланған «Африкаға сауда жасау үшін Англияның Корольдік авантюристтер компаниясының бірнеше декларацияларына» қол қойды, бұл құжат Корольдік Африка компаниясының құрылуына әкелді. Бұл Гранвиллдің Корольдік Африка компаниясының басшысы, Карл II-нің інісі Йорк герцогымен (болашақ король Джеймс II) жақын достығының нәтижесі болды деп есептеледі. Джеймс II тұсында Гранвилл Бат графының полкінің полковнигі, кейіннен 10-шы пехоталық полк, 1685 жылғы маусымдағы Монмут көтерілісі кезінде және 1688 жылы қызмет етті. 1688 жылғы қарашадағы Даңқты революция кезінде ол Эксетер және Плимут маңызды порттарына қолбасшылық етті, бірақ 18 қарашада Вильгельм III-ке адалдығын өзгертті. Ол Девонның лорд-лейтенанты болып марапатталды, бірақ Альбемарл титулын алуға тағы да сәтті болмады, сонымен қатар Альбемарл мүлігіне қатысты заңдық дау оны банкротқа жеткізді. 1701 жылғы тамызда қайтыс болғаннан кейін екі аптадан соң оның ұлы Чарльз өзіне-өзі оқ жатты, мұрагерлік еткен қарыздардың салмағына шыдамады.
During the 1638 to 1651 Wars of the Three Kingdoms, Granville fought in the regiment raised by his father for Charles I (1625–1649). Created a knight after the Storming of Bristol in 1643, he was appointed Gentleman of the Bedchamber to the future Charles II and accompanied him into exile. When the Second English Civil War began in 1648, Charles appointed him Governor of the Scilly Isles, which had rebelled against its Parliamentary garrison. As a base for Royalist privateers attacking English and Dutch vessels in the Western Approaches, this was a vital source of funding for the exiled Court; in May 1651, Parliamentary forces under Robert Blake retook the islands and Granville was captured. On his release, Granville remained in England and continued to be active in Royalist conspiracies. In 1660, he served as an intermediary in the negotiations between Charles and his distant relative George Monck that led to the Restoration. To his disappointment, the Dukedom of Albemarle went to Monck, whom Charles also rewarded with the then enormous pension of £7,000 per year. Instead, he was created Baron Granville, Viscount Granville and Earl of Bath in 1661, and a Privy Councillor in 1663. In 1665, he was appointed Lord Lieutenant of Ireland, although he never went there and spent large sums of time and money on rebuilding the family home of Stowe House in Cornwall. Widely admired, it was dismantled in 1739, although many of its ornamental features, including entire rooms, can be seen at the Guildhall in South Molton, Devon. Albemarle also expanded his own ancestral seat of Potheridge, about 18 miles to the east; unfinished on his death, it was badly damaged by fire and demolished in 1734. Granville was a signatory to The Several Declarations of The Company of Royal Adventurers of England Trading into Africa, a document published in 1667 which led to the creation of the Royal Africa Company. This is speculated to have been influenced by the fact that Granville was close friends with the Royal African Company's leader, the Duke of York (and future King James II), who was brother to Charles II. Under James II, Granville served as colonel of the Earl of Bath's Regiment, later 10th Foot, first during the June 1685 Monmouth Rebellion and again in 1688. During the November 1688 Glorious Revolution, he commanded the key ports of Exeter and Plymouth but defected to William III on 18 November. He was rewarded by being made Lord Lieutenant of Devon but again failed to gain the title of Albemarle and the legal dispute over the Albemarle estate almost bankrupted him. Two weeks after his death in August 1701, his son Charles shot himself, apparently overwhelmed by the debts he had inherited.
Неке және ұрпақ
1652 жылдың қазан айында Килкгемптон қаласында Джон Гранвилл Осман империясындағы ағылшын елшісі сэр Питер Уайчтың қызы Джейн Уайчке үйленді, ал кейін мүлік Левесон Гоуэр отбасына өтті (төменде қараңыз).
In October 1652 at Kilkhampton John Granville married Jane Wyche, a daughter of Sir Peter Wyche, English ambassador to the Ottoman Empire. and eventually passed to the Leveson Gower family (see below).
Қыздары
Леди Джейн Гранвилл (27 ақпан 1696 жылы қайтыс болды), 4-ші баронет сэр Уильям Левесон Гоуэрдің әйелі және 1-ші барон Гоуэр Джон Левесон Гоуэрдің анасы. Осы некеден туған ұрпақтар 3-ші Бат графының мұрагерлері болды. Оның шөбересі Гранвилл Левесон Гоуэр, Стаффордтың 1-ші маркизі (1721–1803) болды, ал оның кіші ұлдарының бірі Гранвилл Левесон Гоуэр, 1-ші граф Гранвилл (1773–1846). Леди Кэтрин Гранвилл, Кревен Пейтонның әйелі, 1705–1713 жылдары Боробридж округінен парламент депутаты. Балалары жоқ. Леди Грейс Гранвилл, өз құқығымен 1-ші Гранвилл графенясы (3 қыркүйек 1654 – 18 қазан 1744), Бедфордширдегі Хайнс Парк қаласының 1-ші бароны Джордж Карререттің әйелі және 2-ші барон Карререт, 2-ші граф Гранвиллдің анасы. Осы некеден туған ұрпақтар – Карререт барондары, Гранвилл графтары және Бат маркиздері (Тинн) – 3-ші Бат графының мұрагерлері болды.
Lady Jane Granville (d. 27 February 1696), wife of Sir William Leveson Gower, 4th Baronet and mother of John Leveson Gower, 1st Baron Gower. The progeny of this marriage were co heirs to the 3rd Earl of Bath. Her great grandson was Granville Leveson Gower, 1st Marquess of Stafford (1721–1803) one of whose younger sons was Granville Leveson Gower, 1st Earl Granville (1773–1846). Lady Catherine Granville, wife of Craven Peyton, Member of Parliament for Boroughbridge 1705–1713. Without progeny. Lady Grace Granville, suo jure 1st Countess Granville (3 September 1654 – 18 October 1744), wife of George Carteret, 1st Baron Carteret of Haynes Park, Bedfordshire, and mother of John Carteret, 2nd Baron Carteret, 2nd Earl Granville. The progeny of this marriage, Barons Carteret, Earls Granville, and Marquesses of Bath (Thynne), were co heirs to the 3rd Earl of Bath.
Өлім
Ол 73 жасқа толуына бір апта қалғанда 1701 жылы Лондонда қайтыс болды.
He died in London in 1701, one week before his 73rd birthday.
Армеографиялық
Гланморган, Девон және Корнуолл аймақтарындағы Гранвилл / Гренвилл отбасыларының гербтері белгілі бір формада, бірақ нақты сипаттамасы белгісіз. Гербтегі элементтер желді аспаптардың, әсіресе пан-флейтаға ұқсас музыкалық құбырлар түрінде бейнеленген. Геральдика бойынша сенімді дереккөздер бұл элементтерді әртүрліше атады: ең көп қолданылатыны – "кларион" (Гиллим, 1621 ж. қолданған), бірақ бұл термин көбінесе кернейдің бір түрі ретінде түсіндіріледі; "тіреуіштер" – тағы бір жиі кездесетін атау, ол атты әскердің сүйеніші ретінде қолданылған найза тіреуіштерін білдіреді; сондай-ақ "орган тіреуіштері" деген термин де кездеседі, бірақ оның мағынасы түсініксіз (Гиббон, 1682 ж.). Басқа атаулары: "клависимбал", "кларикорд" және "суфлю" (Лидің 1562 жылғы "Қару-жарақ кітабында" және Босвеллдің 1572 жылғы еңбегінде қолданылған), соңғысы органға ауа үрлеуге арналған құрылғы. Гиллим бұл элементті руль болуы мүмкін деп болжаған, бірақ ол жағдайда ол Роберт Виллоубидің Каллингтондағы қабірінде бейнеленген рульге қарағанда кері бұрылып бейнеленген. Әрине, Девон графтығындағы Атерлингтон шіркеуіндегі сэр Джон Бассеттің (1529 ж. қайтыс болған) қабірлік тақтасындағы мыс қаптамадағы гербтегі элементтер нағыз орган құбырларында қолданылатын тесіктер немесе жақтары бар құбырлар түрінде бейнеленген.
The armorials of the family of Granville / Grenville of Glamorgan, Devon and Cornwall are of certain form but uncertain blazon. The charges appear in the form of musical pipes of a wind instrument, similar to pan pipes. Authoritative sources on heraldry suggest the charges to be variously "clarions" (used by Guillim (d. 1621)), the most usual blazon, which are, however, generally defined as a form of trumpet; "rests" is another common blazon, denoting lance rests supposedly used by a mounted knight; "organ rests" is also met with, a seemingly meaningless term (Gibbon (1682)). Other terms are "clavicymbal", "clarichord" and "sufflue" (used by Leigh in his Armory of 1562 and by Boswell, 1572), the latter being a device for blowing (French: souffler) air into an organ. Guillim suggested the charge may be a rudder, but in which case it is shown upside down, when compared to that charge used for example on the tomb at Callington of Robert Willoughby, 1st Baron Willoughby de Broke. Certainly in the brasses on the chest tomb of Sir John Bassett (d. 1529) in Atherington Church, Devon, the charges are engraved in tubular forms with vents or reeds as used in true organ pipes.