Кіріспе
Индианаполис 500-дің 40-шы жарысы 1956 жылғы 30 мамырда Индианаполис моторлы трассасында 40-шы Халықаралық 500 мильдік жарыс өтті. Бұл шара 1956 жылғы USAC Ұлттық чемпионатының бөлігі және 1956 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының 8 жарысының үшіншісі болды. 1956 жылғы жарыс – АҚШ Автомобиль клубының басқаруымен өткен алғашқы жарыс. AAA өткен тамызда Ле-Ман апаты және 1955 жылғы жарыста Билл Вуковичтің қазасы сияқты бірқатар оқиғалардан кейін автожарыстардан бас тартты. Жарысқа тікелей әсер ететін тағы бір өзгеріс жасалды: трассаның көп бөлігі асфальтпен жабылды. Бірақ негізгі бағыттың шамамен 600 ярдылық бөлігі кірпішпен қаланды. Жылдамдықтардың артуы және уақыт сынақтарында жаңа рекордтардың орнатылуы күтілді. 1956 жылғы жарыс Инди 500 тарихында «Кэгльдің кереметі» деп белгілі. Жарысқа дейін күндер бойы кұйылған жаңбыр трассаны су басты, кіреберіс туннельдері толығымен су астында қалды, ал ішкі алаң лайлы батпаққа айналды. Бұл жарысты кейінге қалдыруға немесе тіпті тоқтатуға қаупі туды. Трасса басшысы Кларенс Кэгль үлкен тазалау жұмыстарын ұйымдастырды, нәтижесінде жүздеген мың галлон су туннельдерден және ішкі алаңнан шығарылды. Кэгль және оның командасы 48 сағат бойы үзіліссіз жұмыс істеді, кейбіреулері тіпті ұйықтамай, жарыс күніне дейін трассаны дайындады. Жарыс он бір сары ескерту шамдарының күшімен баяулады, олар барлығы 1 сағат 11 минут 15 секундқа созылды. Тәжірибелі спорт журналистері жарысты «сары шамдар арасындағы спринттік жарыстар сериясы» деп сипаттады. Пэт Флаэрти жеңіске жетіп, 127 айналымды бастады, ал 76-шы айналымда көшбасшылықты толығымен өз қолына алды. Ұзақ жылдар бойы «500» жарысында жеңіске жетпеген, халыққа танымал ветеран Сэм Хэнкс 20 секунд қалып, екінші орынды иеленді. Хэнкс екінші жартыда қарқынды шабуыл жасады, бірақ көптеген ескертулер Флаэртиден озу мүмкіндігін жоққа шығарды. Апатқа ұшыраған немесе бұрылып кеткен кемінде он екі автомобиль болды, соның ішінде 5-ші орынды алған Дик Ратман, салқындау айналымында 1-ші бұрылыста апатқа ұшырады. Бірнеше оқиғаның себебі шиналардың жарылуы болды.
The 40th International 500 Mile Sweepstakes was held at the Indianapolis Motor Speedway on Wednesday, May 30, 1956. The event was part of the 1956 USAC National Championship Trail and was also race 3 of 8 in the 1956 World Championship of Drivers. The 1956 race was the first to be governed by the United States Automobile Club. The AAA withdrew from auto racing the previous August after a succession of incidents, including the Le Mans disaster and the fatal crash of Bill Vukovich during the 1955 race. Another change was made to the track that would have an immediate effect on the racing. The vast majority of the circuit was paved over in asphalt. A short stretch approximately 600 yards in length was left brick along the mainstretch. Speeds were expected to climb, and qualifying records were expected to be shattered during time trials. The 1956 race is also known in Indy 500 lore as "Cagle's Miracle". Torrential rains pummeled the Speedway in the days leading up to the race. The track was full of standing water, access tunnels were completely flooded, and the infield was a muddy quagmire. The conditions threatened to postpone or outright cancel the race. Speedway superintendent Clarence Cagle supervised a massive cleanup effort, in which hundreds of thousands of gallons of water were pumped out of the tunnels and out of the infield. Cagle and his crew worked non stop for 48 hours straight, some without sleep, and had the track ready just in time for race morning. The race was slowed by a then record eleven yellow caution light periods which totaled 1 hour, 11 minutes, and 15 seconds. The race was described by veteran sportswriters as "a series of sprint races between yellow lights". Pat Flaherty led a total of 127 laps en route to victory; taking the lead for good on lap 76. Sam Hanks the popular veteran still searching for his first "500" victory came home second, just 20 seconds behind. Hanks charged during the second half, but the numerous cautions stymied his chances to catch up to much less pass Flaherty. No less than twelve cars were involved in crashes or spins, including Dick Rathmann, who took the checkered flag to finish 5th, only to wreck in turn 1 on his cool down lap. Blown tires were the culprit for several of the incidents.
19 мамыр, сенбі
"Полюс күні" рекордтық 125 мың көрерменді қамтыды. Жаңа асфальт жабынымен жаңа рекордтар күтілуде. Пэт Флаэрти бір шеңберде 146.056 миль/сағатты, ал төрт шеңберде 145.596 миль/сағатты құрап, жаңа трасса рекордын орнатты. Барлығы он жүргізуші 1954 жылғы бұрынғы рекордтан жылдам өтті. Джим Ратман мен Пэт О'Коннор бірінші қатарды толықтырды. Боб Кристи мен Джек Тернер екі көлікпен айналып кетті. Ешкім жарақат алмады, екеуі де соңында жарысқа қатысуға құқық алды. Эд Элизиан үшінші және соңғы әрекетімен жарысқа ілігуге дейін екі рет қабылданбады. Күн аяқталғанда, жарысқа 17 көлік ілікті.
Жексенбі , 20 мамыр
Уақыт сынағының екінші күні 20 мамырда, жексенбіде өтті. Он екі көлік іліктесуге талпыныс жасады, ал қатар 29 көлікке толықты. Джонни Томсон (145.549 миль/сағ) күнің ең жылдам жүргізушісі атанды. Томсонның жылдамдығы барлық қатар бойынша екінші орында тұрды, ол поул позициясын иеленген Пэт Флаэртиден бар болғаны 0,08 секундқа қана төмен болды. Уақыт сынақтарының бірінші күні аяқталғаннан кейін, старттық торда бос тек төрт орын қалды.
26 мамыр, сенбі
Сағат сынағының үшінші күні 26 мамырда, сенбіге жоспарланған. Күні бойы жаңбыр жауып, жарыс жолындағы барлық іс-шаралар тоқтатылды.
27 мамыр, жексенбі
Уақыт сынағының төртінші және соңғы күні 27 мамыр жексенбіге жоспарланған еді. USAC өкілдері жексенбі күні таңертең біліктілік үшін кем дегенде екі сағат уақыт беріледі деп мәлімдеді. Біліктілікке үміттене отырып, 18 көлік тізімге тұрды, алайда күні бойы жаңбыр жауды. Алты көлік трассаға шықты, ал бесі аяқтады. 33 көліктен тұратын қатысушылар тізімі толықты, бір көлік (Эдди Сакс) іріктеуден шығарылды. Соңғы болып шыққан Эдди Джонсон жаңбыр астында өтті. Біліктілікке қатыса алмаған жүргізушілердің бірі Джузеппе "Нино" Фарина болды. Ол өзінің Bardahl Ferrari көлігін қажетті жылдамдыққа жеткізе алмады және біліктілікке түсуге тырыспады. Жаңбыр қайтадан жауғаннан кейін біліктілік тек 57 минутқа созылды. Кезекте тұрған 12 көлікке мүмкіндік беру үшін USAC өкілдері сағат 6-дан кейін біліктілікті ұзартуға келісті. Шамамен сағат 19:30-да аспан ашылып, күн батқанға дейін біліктілікті жалғастыру мүмкіндігі жоғалды. Түнде өткен кеңестен кейін USAC дүйсенбі күні таңғы сағат 8-де біліктілікті қайта ашатынын хабарлады. Трасса дәл 63 минутқа қолжетімді болады (жексенбі күні таңертең уәделенген екі сағатты орындау үшін). "Нови" командасының бас механігі Жан Марсенак, бұл шешімге наразылық ретінде Пол Руссоның біліктілігі бар көлігін қайтарып алумен қауіптенді. Ол, шенеуніктер 12 көліктің барлығына әділ мүмкіндік беру үшін қажетті уақытты дұрыс есептемегенін және олардың командасының екінші жүргізушісі (Эдди Руссо) кезекте алға шығуға мүмкіндіксіз екенін мәлімдеді. Бұл мәселе мәнсіз болды, өйткені күшті жаңбыр жексенбі күні түнде және дүйсенбіде трассаны су басты. Қосымша біліктілік сессиясы жойылды және қатысушылар тізімі бекітілді. Карбюрация күні (29 мамыр сейсенбі) жаңбыр ақыры тоқтады, нәтижесінде 45 минуттық қысқа жаттығу сессиясы өтті. Осы уақытта ғимараттың бір бөлігі суға батты, ал ішкі алаң лайлы батпаққа айналды. Жарыс сәрсенбіге жоспарланғандықтан, трассаны күтушісі Кларенс Кейджл ауқымды тазалау жұмыстарын бақылады.
Бастау
Апта бойы кұйылған нөсер жаңбыр мен су тасқынынан кейін, трассаны күтушілер екі күннен астам уақыт бойы алаңды тазалауға тырысты. Жарысты кейінге қалдыру немесе тоқтату туралы қауесеттер негізсіз болды. Түнде жаңбыр жауды, бірақ таңғы сағат 5-те қақпалар ашылған кезде тоқтады, және жарыс өткізуге дайын болды. Жарыс күні аспан ашық, трасса құрғақ болды. Тони Хулман сағат 10:56-да қозғалтқыштарды іске қосуға бұйрық берді, ал барлық машиналар DeSoto қарқынымен шықты. Бастапқыда, бірінші бұрылысқа кіргенде Жим Ратман көшбасшылыққа шықты, алдындағы қатардың ортасынан. Бірінші орынды жүлдегер Пэт Флаэрти, ал екінші орынды Пэт О'Коннор иеленді. Артынан О'Коннор екінші орынға, содан кейін Тони Беттенхаузен шықты. Флаэрти төртінші орынға түсті. Ратман бірінші айналымды 138.867 миль/сағ рекордтық жылдамдықпен аяқтады. Төртінші айналымда О'Коннор үшінші бұрылыста көшбасшылыққа шықты. Жарыс өте тартысты болып жатты, алдыңғы төрт-бес машина бір-біріне жақын, орын үшін күресіп жүрді. Джимми Дейвольт магнит бұзылуынан пит-стопқа кірді. Оның командасы оны жарысқа қайтару үшін жұмыс істеді. 11-ші айналымда Пол Руссо Novi машинасымен көшбасшылыққа шықты, О'Коннор екінші, ал Флаэрти үшінші орын алды. Руссо өте жоғары қарқынмен жүрді, алғашқы жиырма айналымда (50 миль) орташа жылдамдығы 142.255 миль/сағ болды, бұл жаңа жарыс рекорды. Руссо жарыстың ең жылдам айналымын 19-шы айналымда (144.416 миль/сағ) көрсетті.
Бірінші жартысы
22-айналымда Пол Руссо әлі де көш бастап тұрды, бірақ бірінші бұрылысқа кіргенде оң артқы дөңгелегі күшпен жарылды. Көлік айналып, сыртқы қабырғаға соқтығысты. Руссо ауыр жарақат алмады. Ол машинадан шығып, алаңның ішкі жағындағы шөпке қашты. Дөңгелектің сынықтары трибунаға ұшып, екі көрермен жеңіл жарақат алды. Күндізгі алғашқы сары сақтық кезеңі жарияланды, енді Пат О’Коннор көшбасшы болды. Сақтық шаралары кезінде тағы бір апат болды. Джонни Томсон негізгі трассаның оңтүстік жағында басқаруды жоғалтып, ішкі қабырғаға соқтығысып, басқа көліктердің жолына шықты. Джонни Толан, Кит Эндрюс, Сэм Хэнкс және Трой Раттман да оқиғаға қатысты, Раттман бірінші бұрылыста ішкі алаңға шығып, тоқтады. Ең ауыр жарақат пит-экипажының бір мүшесіне тиді, Томсонның машинасы пит-стопқа қарай жылдамдықпен келе жатқанда оның аяғы сынды. Жарыс жолын тазарту және апаттан туған майдың төгілуін жою үшін сары шам 15 минуттан астам жанды. Толан, Хэнкс және Эндрюс жарысты жалғастырды, бірақ Томсон мен Раттман жарыстан шықты. 31-айналымда жасыл шам қайта жанды. Пэт О’Коннор көш бастады, Пэт Флаэрти оның жанында қалды. Екі жүргізуші келесі бірнеше айналымда бірнеше рет көшбасшылықты алмастырды. 40-айналымда (100 миль) алдыңғы бестікке Флаэрти, О’Коннор, Джонни Парсонс, Тони Беттенхаузен және Джим Ратман кірді. Екінші сары шам негізгі трассаның солтүстік жағында Рей Кроуфорд айналып кеткенде жанды. Көшбасшылардың пит-стоптарынан кейін Джонни Парсонс көш бастады. Дон Фриланд екінші орынға көтерілді, содан кейін Парсонс 72-айналымда пит-стоп жасағанда көшбасшы болды. Ал Херманның машинасы артқы дөңгелектерін құлыптап, 75-айналымда старт/финиш сызығының жанында апатқа ұшырады. Бұл түстен кейінгі үшінші сары шамды жақты. Фриланд пен Боб Свейкерт бірінші және екінші орындарда сары шам кезінде пит-стоп жасады. Тони Беттенхаузен пит-стопта шағын өртке тап болды, бірақ ол тез сөндіріліп, жарысқа қайта қатыса алды. 88-айналымда жасыл шам қайта жанғанда Пэт Флаэрти көш бастады. Дон Фриланд 96-айналымда екінші бұрылыста айналып кетті, бірақ машинаны пит-лейнге қайтаруға үлкерді. Сары шам шамамен екі айналым бойы жанды. Жарты жолда Пэт Флаэрти көш бастады, Сэм Хэнкс екінші, ал Боб Свейкерт үшінші орында болды. Энди Линден машинасынан түтін шығып, пит-лейнге кірді, майдың ағып кетуіне байланысты жарыстан шығуға мәжбүр болды.
Екінші жартысы
Көптеген жүргізушілердің шиналары зардап шекті. Firestone компаниясының өкілдері жолдың қатты ыстығының көптеген шиналардың бұзылуына себеп болғанына сенді. Ли Уоллард жарысты радио арқылы бақылап отырғанда, жүргізушілердің тым күшті жарысып, шиналарын тоздырып алып жатыр деген пікірге келді. Ол кейбір жүргізушілердің жаңа шиналарға тоқтағысы келмейтініне, себебі олардың жол позициясын жоғалтқысы келмегендігіне болжам жасады. Осылайша, Кейт Эндрюс оң алдыңғы шинасын жарып, басты трассада айналып кетті. Кейін беріліс бұзылуынан жарыстан шықты. Пэт Флаэрти көш бастады, Боб Свеикерт екінші, ал Сэм Хэнкс үшінші орында болды. Үш машина да жетекші шеңберде болды. Бірақ 130-шы айналымда Свеикерт екінші бұрылыста оң артқы шинасын жарып жіберді. Ол артқы бөлігімен сыртқы қабырғаға соқты, бірақ дөңгелексіз де пит-стопқа қайта оралды. Ол көп уақыт жоғалтты, бірақ жарысқа қайта қосыла алды. Соңынан жарық шамдары жанғанда, Флаэрти отын құю үшін пит-стопқа кірді, ал команда оның оң артқы шинасын ауыстырды. Тоқтау 37 секундқа созылды, және ол көш бастап қайтадан трассаға шықты. 150-ші айналымда (350 миль) Флаэрти бірінші орында, Фриланд екінші, ал Хэнкс үшінші орында болды. Джимми Дейвольт 149-шы айналымда қатты соқтығысты. Ұсақ өрт шықты, машина екінші бұрылыстан шығу жерінде қабырғаға тіреліп тоқтады. Жарық шамдары тағы да жанғанда, Флаэртидің көш басы 30 секундты құрады. 159-шы айналымда жасыл шам қайта жанды, бірақ ол ұзаққа соқпады. Тони Беттенхаузен оң артқы шинасын жарып, оңтүстік қысқа трассада апатқа ұшырады. Сары шам тағы жеті минутқа жанды. Күні бойы үздік ондыққа кірген Джим Ратманның машинасы түтін шығара бастады. Бірнеше айналымнан кейін жылдамдығын төмендеткен соң, ол 176-шы айналымда май қысымының төмендеуінен қозғалтқышы бұзылып гаражға кірді. 166-шы айналымда жасыл шам қайта жанғанда, Сэм Хэнкс қарқынды шабуылға шығып, Флаэртидің көш басын қысқартты. Хэнкс ол кемшілікті 18 секундқа дейін азайтты, сол кезде Эдди Руссо (Эд Элизианның машинасымен) трассада тоқтап қалды. Сары шам екі минут бойы жанды.
Өмірбаян
Индианаполис 500 жарысы 1950 жылдан 1960 жылға дейін FIA Жүргізушілер әлем чемпионатына енгізілді. Жарыс 1955 жылға дейін AAA ұйымымен, ал 1956 жылдан бастап USAC ұйымымен санкцияланды. Жаңа әлем чемпионаты жарияланғанда және алғаш рет CSI ұйымдастырған кезде, АҚШ-та әлі Гран-при болған жоқ. Индианаполис моторлы трассасының вице-президенті және бас менеджері Теодор Э. "Поп" Майерс Индианаполис 500 жарысының елдің өкілі ретінде таңдалып, әлем чемпионатына ұпай жинауға мүмкіндік беру үшін лобби жасады. 1950-1960 жылдары Индианаполис 500 жарысына қатысқан жүргізушілерге Әлем жүргізушілер чемпионатында қатысқандығы үшін ұпайлар есептелді. Дегенмен, Индианаполисте жарысқа қатысқан машиналар міндетті түрде Формула 1 техникалық регламенттеріне сәйкес келмеді. Жүргізушілер сонымен қатар тиісті AAA немесе USAC ұлттық чемпионаттарында жеке ұпайлар (басқа шкала бойынша) жинады. Бірақ FIA Конструкторлар әлем чемпионатына ешқандай ұпай бермеді.
Қорытынды
1956 жылғы Индианаполис 500 жарысы – 1956 жылғы әлем чемпионатының 8 кезеңінің үшіншісі болды. Бірақ, бұл жарыс Гран-при трассасындағы тұрақты қатысушылардың ешқайсысының қызығушылығын тудырмады. Бұрынғы әлем чемпионы Джузеппе Фарина қатысты, бірақ көлігін қажетті жылдамдыққа жеткізе алмады және іліккенге үміткер бола алмады. Жарыс жеңімпазы Пэт Флаэрти әлем чемпионатында 8 ұпай жинады. Флаэрти басқа әлем чемпионаттарының ешқайсысына қатыспағанына қарамастан, маусым соңындағы жалпы есепте бесінші орынды иеленді.