Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гректің нимфасы
Greek nymph
Грек-рим мифологиясында Левке (Λεύκη, "ақ", нақтырақ айтқанда "ақ тал"), нимфа және Титан Океанның қызы болған.
In Greco Roman mythology, Leuce, also spelled Leuke (Λεύκη, "white", specifically "white poplar"), was a nymph and a daughter of the Titan Oceanus.
Мифология
Хадес оған ғашық болып, оны жер астына қашқызып әкеп кетті. Ол өмірінің соңына дейін оның патшалығында өмір сүрді, ал қайтыс болған соң, құдай оны ақ терекке айналдырып, Елисей даласына орналастырды. Жер астынан оралғандығын тойлау үшін батыр Геракл осы ағаштан бір тармақ алып, мойнына тақты.
Hades fell in love with her and abducted her to the underworld. She lived out the span of her life in his realm, and when she died, the god turned her into a white poplar which he placed in the Elysian Fields. To celebrate his return from the underworld, the hero Heracles crowned himself with a branch of this tree.
Ағаштың мифологиясы
Маурус Сервий Онорат ағашты ақ тополь деп анықтайды, оның жапырағы ерекше екі жақты – бір жағы ақ, екінші жағы қара. Сервийдің сөзіне қарағанда, екі түрлі түстен жасалған шүберек батырдың жоғарғы және түменгі әлемдегі еңбектерінің екі жақтылығын көрсетеді. Ақ тополь жапырақтарының Гераклмен байланысы археологиялық жәдірелерде де кездеседі, мысалы Тибр өзенінің жағасындағы Гераклдің (Римдік Геркулес) кішкентай қасиетті орнында табылған мүсіннің негізіне ойылған тополь мотиві. Осы ертегінің шамалы белгілі сызбаларының артында Гераклдың өзен құдайы Ахелоймен кездесуіне байланысты көне миф жасырынып отыр деген болжам бар, ол хтондық байланыстарға ие және оның аты гректер арасында теологиялық этимологияның тақырыбы болған, оның ішінде «тополь» деген мағынаны білдіретін ахероис сөзі де бар. Б.з.д. 1 ғасырындағы құрылыс мифінде Геракл Арверн қаласы Алесияны құрған деп есептеледі, оның аты галл тіліндегі «тополь» сөзінен шыққан болуы мүмкін. Бахик обрядтарын тойлаушылар Дионис құдайының хтондық жағын құрметтеу үшін тополь жапырақтарынан жасалған шүберек киген. Паузанийдің айтуынша, Элисте Зевске құрбан шалу үшін тек ақ тополь ғана қолданылған, себебі Геракл осы ағашты әкеліп, Олимпияда құрбандыққа шалынған жануарлардың жамбас сүйектерін жағу үшін пайдаланған. Емен – Зевстің дәстүрлі қасиетті ағашы, ал Элейдегі алмастыру осы аймақта топольдің кең таралған өсу қабілетін көрсетеді. Батырдың айтуынша, ол Ахеронның Теспротиядағы жоғарғы әлемінің жағасында осы ағашты тапқан. Паузаний бұл Гомердің ақ топольға «Ахероида» деген эпитетінің себебі дейді, ол грек тілінде «лейке» деп те аталған. Ақ тополь Гераклдың құрметіне өткізілетін спорт жарыстарында тәж ретінде тағылуы мүмкін, ол Олимпия ойындарының қамқоршысы болған. Оның тозақтық тегі оны грек спортының дамуында маңызды рөл атқарған жерлеу ойындарына лайықты еткен. Ақ тополь Персефонаға да қасиетті болған, оған Леуке жаңару құдайы ретінде екі атау немесе эпитет болған. Роберт Грейвс өзінің поэтикалық мифология теориясын жасау үшін Леуке туралы мифті пайдаланған. Мысалы, Грейвс тополь жапырағының артқы жағы Гераклдың терінен ақ түске боялғанын айтады. «Ақ құдай» кітабында ол ақ топольді «қайта тірілудің үш ағашының» бірі деп атайды, оларға қарағай мен кипарис та кіреді.
Maurus Servius Honoratus identifies the tree as the white poplar, the leaf of which is distinctively two sided, one white and one dark. The double color, Servius says, made a wreath that represented the duality of the hero's labors in both the upper and the underworld. The association of white poplar leaves with Herakles is also attested by archaeological remains, such as the poplar leaf motif carved on a statue base found in a small sanctuary to Herakles (Roman Hercules) along the Tiber river. It has been suggested that behind the vague outlines of this tale lurks an older myth having to do with Herakles' encounter with the river deity Achelous, who had chthonic associations and whose name was the subject of speculative theological etymology among the Greeks, in this case involving acherōïs, another Greek word for "poplar." In a founding myth of the 1st century BC, Herakles is supposed to have established the Arvernian oppidum of Alesia, the name of which likely derives from the Gaulish word for poplar. Celebrants of the Bacchic rites wore a wreath of poplar leaves to honor the chthonic aspect of Dionysus. At Elis, white poplar was the only wood used in sacrifices to Zeus, according to Pausanias, because Herakles imported the tree and used it to burn the thigh bones of sacrificial victims at Olympia. The oak is the customary sacred tree of Zeus, and the substitution among the Eleans may simply reflect the more widespread growth habit of the poplar there. The hero was supposed to have discovered the tree growing on the banks of the upperworld Acheron in Thesprotia. Pausanias says this is the reason for the Homeric epithet Acherōïda for the white poplar, which was also called leukē in Greek. The white poplar might be worn as a crown at athletic contests in honor of Herakles, a patron of the Olympic games. Its infernal origin made it appropriate for funeral games, which played an important role in the development of Greek athletics. The white poplar was also sacred to Persephone, for whom Leuce seems to be a doublet or epithet, as a goddess of regeneration. Robert Graves used the myth of Leuce in developing his poetic theories of mythology. Graves, for instance, holds that the back of the poplar leaf was turned white by the sweat of Herakles. In The White Goddess, he names the white poplar as one of the "three trees of resurrection", along with alder and cypress.