Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уиллард – 2003 жылы түсірілген американдық психологиялық қорқыныш фильмі. Сценарийін Глен Морган жазып, режиссерлік еткен. Фильм Стивен Гилберттің "Тышқан адамының күнделіктері" романы, сондай-ақ романның алғашқы бейімделуі – "Уиллард" (1971) және оның жалғасы "Бен" (1972) негізінде еркін түсірілген. Продюсерлер бұл фильмін қайта түсіру деп атаған жоқ, оның орнына оны түпнұсқаның тақырыптарын күшейтілген саспенспен қайта қарастыру ретінде ұсынды.
Willard is a 2003 American psychological horror film written and directed by Glen Morgan and starring Crispin Glover, R. Lee Ermey and Laura Elena Harring. It is loosely based on the novel Ratman's Notebooks by Stephen Gilbert, as well as on the novel's first film adaptation, Willard (1971), and its sequel, Ben (1972). It was not billed as a remake by the producers, who chose instead to present it as a reworking of the themes from the original with a stronger focus on suspense.
Сюжет
Әлеуметтік бейімсіздікке ұшыраған Уиллард Стайлз, ауру және әлсіз, бірақ тілмен қорлайтын анасы Генриеттаны ескі үйінде күтіп, жұмыстастарының алдында қатыгез және қатыгез басшысы Франк Мартиннің аяусыз мазақына ұшырайды. 1995 жылы Уиллардтың әкесі Альфред өзіне қол жұмсағаннан кейін, Франк Мартин Стайлз отбасының компаниясын басқарады. Үйдің жертөлесінде өсіп келе жатқан тышқандардың колониясын тауып, оларды жоюға тырысқаннан кейін, Уиллард ақ тышқанмен дос болып, оған тез құмарланады. Ол оны Сократ деп атайды және оны өзінің жалғыз нағыз досы деп санайды. Жұмыста Мартин Уиллардты лифтке қамап қояды, бірақ Уиллардтың мейірімді әріптесі Кэтрин оны босатады. Кешке, ол Сократтың газетті жыртып жатқанын көріп, оны кеңейіп келе жатқан тышқандар тобын, соның ішінде Бенді – өте үлкен тышқанды (фильмде Гамбия қапшықты тышқаны бейнеленген) баптауға итермелейді. Бен Уиллардтың Сократқа деген сүйіспеншілігіне қызғанады. Тышқандарды жеткілікті түрде баптағаннан кейін, Уиллард оларды Мартиннің үйіне алып барып, оның жаңа Mercedes Benz машинасының дөңгелектерін шайнауға бұйырады. Келесі күні жұмыста, уақтылы келген Уиллард Мартиннің кешігіп, шаршап келгенін көреді. Уиллард тышқандарға көшіп кету керектігін түсіндіргенде, Генриетта оның өзін құтылудан жоспарлап отыр деп ойлап, оны естіп алады. Үйден келген дыбыстардан қорқып, Уиллард оны келесі күні таңертең жертөледегі баспалдақтан құлап, өлген күйінде табады. Қоштасу рәсімінде Уиллард Генриеттаның үйдің қарызын төлеу үшін отбасылық үйді қайта қаржыландырғанын және үйдің төлемдері артта қалғанын, ал банк мүлікті алып қоюы мүмкін екенін біледі. Генриеттаның жатын бөлмесінде Уиллард Альфредтің денесінен табылған заттарды қамтитын, дәрігер-сарапшының кеңсесінен келген хатты табады, соның ішінде оның өзіне қол жұмсаған қанды қалта пышағын да табады. Көңілі ауырып, Уиллард пышақпен өзін-өзі өлтіруге тырысады, бірақ Сократ оны тоқтатады. Уиллардты жұбатуға тырысқан Кэтрин өз анасының өлімі туралы айтады және оған үй жануары ретінде мысық береді, оның анасы Кэтринге қайғыруға көмектескен. Уиллард оны Сократты қалтасына сақтап алып, мақұлсыздықпен қабылдайды. 1972 жылғы «Бен» фильмінің тақырып әнімен сүйемелденген сахнада тышқандар (бұл кезде бүкіл үйді басып алған) мысықты қуады және оны өлтіреді. Өте жалғыздыққа ұшыраған Уиллард Сократты өзімен бірге жұмысқа ала бастайды. Альфредтің отбасылық компанияда жұмыс істеуін талап ететін келісімшарға қарамастан, Уиллард өзінің үстелінде Мартиннен жұмыстан шығарылғанын мәлімдеген хабарлама табады. Уиллард Мартинге жұмысын сақтап қалуға рұқсат беруін өтінеді, бірақ Мартиннің хатшысы Барбара Лич Сократты кеңседе табады. Оның айқайы Мартинді ескертеді, ол Уиллард көмектеспей қарап тұрғанда Сократты өлтіреді. Барлық азаптан шаршаған Уиллард ақыры өзін ұстамай қалады және Бен арқылы Сократтың өлімі үшін кек алу жоспарын жасайды. Көптеген тышқандарды компанияның фургонына тиеп, ол Мартинге қарсы шығып, оған шабуыл жасап, оны өлтіруді бұйырады. Үйінде Уиллард бүкіл үйін тышқандардан қорғауға дейін қалған колонияны өлтіреді. Түнгі оқиғалардан шаршап-шалдыққан ол есіктің қағуынан оянады. Екі полицейдің көлеңкесінен қорқып, ол кешке дейін дәлізде тұрады. Кэтрин пайда болып, Уиллардқа Мартиннің денесі табылғанын және оны өлтірді немесе жануарлар жеді деген әңгімелер тарағанын айтады. Бенмен бетпе-бет келген Уиллард үйден кетуге тырысады, бірақ оның машинасының дөңгелектерін тышқандар шайнап қойғанын байқамайды. Екі полицейдің тоқтатуымен Уиллард үйге қашып кіреді және тышқандардың кірмеуіне тырысады. Ас үйде тұтқынға түсіп, Уиллард Бенмен кездеседі және оны тышқан тұзағымен өлтіруге тырысады. Уиллардтың ақылдан адасқанын және тышқандардың таралуына қатты таңғалған полиция Беллвью ауруханасы мен денсаулық сақтау бөлімін шақыру үшін кетеді. Кэтрин үйге кіруге тырысқанда, олар оған кірмеуге ескертеді, тірідей жегісі келетінін сұрайды. Ол қорқып, тышқандарды Мартиннің өлімімен байланыстырады және Уиллардтың кінәлі екенін түсінеді. Бен қатты жарақаттанғанмен, қашып құтылуға тырысқан Уиллардқа шабуыл жасайды. Полиция қызметкерлері мен Кэтрин жоғары қабаттағы терезеде бейнеленген Уиллард Бенді әкесінің пышағымен өлтіргенін көреді. Соңғы сахнада Уиллард психиатриялық ауруханада, жартылай кататониялық күйде және сөйлеуден бас тартады. Оның ұяшығында ақ тышқан пайда болады, Сократ сияқты Уиллардтың жеңіне кіреді. Досы қайта туған деп сенген Уиллард қуанышпен жартылай кататониялық күйінен шығып, тышқанға қашу жоспарларын айта бастайды.
Social misfit Willard Stiles, who cares for his ill and fragile but verbally abusive mother Henrietta in a musty old mansion, is constantly humiliated and mercilessly taunted in front of his co workers by his vicious and cruel boss, Frank Martin, who took over the Stiles family company after Willard's father Alfred committed suicide in 1995. After discovering and failing to exterminate a growing rat colony in the basement, Willard befriends and quickly becomes obsessed with a white rat he names Socrates, considering him his only real friend. At work, Martin locks Willard in the elevator, though Willard's sympathetic co worker Cathryn eventually releases him. That evening, he watches Socrates begin tearing up a newspaper, prompting him to train the now expansive horde of rats, including Ben, a monstrously large rat (portrayed in the film by a Gambian pouched rat) who envies Willard's favoritism towards Socrates. After training the rats sufficiently, Willard takes them to Martin's home and orders them to chew up the tires on Martin's new Mercedes Benz. The next day at work, an on time Willard gleefully watches Martin arrive late and tired. While Willard explains to the rats that they must move out, Henrietta overhears him, assuming he plans to get rid of her. Startled by noises from the basement, Willard finds her dead the next morning, having fallen down the basement stairs. At the wake, Willard learns that Henrietta refinanced the family home to pay off Alfred's debts resulting in the house's payments falling behind and that the bank will likely foreclose upon the property. In Henrietta's bedroom, Willard finds an envelope from the coroner's office containing the effects found on Alfred's body, including the still bloody pocket knife he evidently committed suicide with. Distraught, Willard attempts suicide with the knife until Socrates stops him. Attempting to comfort Willard, Cathryn describes her own mother's death and gives him a pet cat, whose own mother helped Cathryn to grieve. Willard reluctantly takes it, with Socrates safely stowed in his pocket. In a scene set to the title song from the 1972 movie Ben, the rats (who have by now taken over the entire house) pursue and fatally overpower the cat. Desperately lonely, Willard starts bringing Socrates to work with him. Despite a contract written by Alfred stipulating that he remain employed by the family company, Willard finds a note at his desk from Martin declaring that he is being fired. While Willard desperately pleads with Martin to let him keep his job, Martin's secretary, Barbara Leach, discovers Socrates in the supply room. Her screams alert Martin, who fatally bludgeons Socrates to death while Willard watches helplessly. Fed up with all the torment, Willard finally snaps and hatches a plan to avenge Socrates' death with Ben. Loading the numerous rats into a company van, he confronts Martin and orders them to swarm upon Martin and kill him. At home, Willard kills the remaining colony before ratproofing his entire house. Exhausted after the night's events, he is finally awakened by the doorbell. Terrified by the shadows of two policemen, he remains standing in the hallway until the evening, seemingly feverish. Cathryn appears, informing Willard that Martin's body was found and that rumors had arisen that he was either murdered or eaten by animals. Coming face to face with Ben, Willard tries to leave the house before realizing that the leftover rats have chewed out his car tires. Accosted by the two policemen, Willard retreats into the house and frantically attempts to prevent the rats from entering. Trapping himself in the kitchen, Willard is confronted by Ben, whom he tries to kill with a rat trap. Believing Willard is insane, and aghast at the rat infestation, the police leave to call Bellevue Hospital and the health department. When Cathryn tries to enter the house, they warn her against entering, asking whether she wants to be eaten alive. Horrified, she connects the rats to Martin's death and realizes Willard's complicity. Ben, even though severely injured, viciously attacks Willard as he tries to escape. The police officers and Cathryn look on as Willard, outlined in the upstairs window, kills Ben with his father's pocket knife. The final scene reveals Willard in a psychiatric hospital, seemingly semi catatonic and refusing to talk. A white rat appears in his cell, crawling into Willard's sleeve as Socrates used to. Believing that his friend has been reincarnated, Willard joyfully drops his semi catatonic act and begins telling the rat his plans for an escape.
Актерлік құрам
Криспин Гловер – Уиллард Стайлз рөлінде, жалғыз және зәбірленуші, өзінің бастығы Франк Мартиннің үнемі жасап тұратын зорлық-зомбылығына ұшырайды. Ол әкесі мен сүйікті анасы құрған өндіріс бизнесін Франк Мартин ұрлап алды деп санайды. Ол тышқандардың тобымен достық қарым-қатынас жасайды, әсіресе Сократ есімді ақ тышқанмен және Бен есімді ірі тышқанмен, бірақ соңғысы жақын арада қарсыласына айналады. Мартин Сократты өлтіргеннен кейін, ол кек алу үшін тышқандарын пайдаланады. Р. Ли Эрми – Фрэнк Мартин, Мартин Стайлз өндірісінің қатыгез және психопат бас директоры. Ол Уиллардты жұмысқа кешіккені үшін үнемі қорлайды және оны жұмыстан босатып, үйін тартып алмақшы болады, бірақ ақырында Уиллардтың тышқандары тірідей жейді. Лаура Елена Харринг – Кэтрин рөлінде, Уиллардтың әріптесі, оған жанашырлықпен қарап, анасының өлімінен кейін көңіл көтеріп, жұбатады. Ол жаман күйдегі Уиллардқа қолдау көрсету үшін жұмысынан кетеді, бірақ кейіннен оның Мартиннің өліміне қатысы бар екенін біледі. Джеки Берроуз – Генриетта Стайлз рөлінде, Уиллардтың ауру, бірақ тілімен жаралайтын анасы. Ол осал және ерекше, ұлын үйленбегені үшін айыптап, өмірінің босқа кеткенін санайды. Дегенмен, ол ұлы үшін алаңдайды, бұл бірнеше жыл бұрын әкесінің өзіне-өзі қол жұмсауымен байланысты болуы мүмкін. Кимберли Паттон – Барбара Лич рөлінде, Франк Мартиннің циниктік хатшысы, ол жиі Уиллард пен Кэтринге де ұрысып, жағымсыз және пассивті-агрессивті болады. Уильям С. Тейлор – Джозеф Гартер рөлінде, Стайлз мұрагерлігінің сенімді тұлғасы, ол Уиллардқа анасы қайтыс болғаннан кейін оның қиын қаржылық жағдайы туралы хабарлайды. Тай Олссон – офицер Салмон рөлінде, полиция қызметкері, ол Уиллардпен сөйлесуге тырысады, мүмкін Фрэнк Мартиннің өліміне қатысты. Ол Уиллардтың "ақылдан адасқан" екенін нақты айтады. Брюс Дэвисон, 1971 жылғы түпнұсқа фильмде Уиллард рөлін сомдаған актер, үйдің камині үстіндегі портретте Уиллардтың қайтыс болған әкесі Альфред Бенджамин Стайлз рөлінде эпизодтық түсірілімде қатысады.
Crispin Glover as Willard Stiles, a lonely outcast who is constantly abused by his boss Frank Martin, whom he feels stole the manufacturing business built by his father, and his beloved mother. He befriends a colony of rats, especially a white rat named Socrates and a large rat named Ben, though the latter soon becomes an antagonist. When Socrates is killed by Martin, he uses his rats to get revenge. R. Lee Ermey as Frank Martin, the cruel and psychopathic CEO of Martin Stiles Manufacturing. He constantly insults and humiliates Willard for arriving late to work, and seems set on firing Willard and seizing his house, but is eventually eaten alive by Willard's rats. Laura Elena Harring as Cathryn, one of Willard's co workers, who sympathizes with him and comforts him after his mother's death. She quits her job in solidarity for the ill treated Willard, although she later discovers his involvement in Martin's death. Jackie Burroughs as Henrietta Stiles, Willard's ill yet verbally abusive mother. Frail and eccentric, she berates her son for being single and feels that his life has been wasted. She is nevertheless anxious over her son, presumably related to the suicide of his father several years before. Kimberly Patton as Barbara Leach, Frank Martin's cynical secretary who is often rude and passive aggressive to both Willard and Cathryn. William S. Taylor as Joseph Garter, a trustee of the Stiles estate who informs Willard of his dire financial situation after his mother's death. Ty Olsson as Officer Salmon, a policeman who tries to talk to Willard, presumably regarding Frank Martin's death. He asserts unambiguously that Willard is "nuts". Bruce Davison, who portrayed Willard in the original 1971 film, makes a non acting cameo appearance as Willard's late father, Alfred Benjamin Stiles, in a portrait above the house's fireplace.
Кассалық жинақ
Фильм АҚШ кассасында сегізінші орында дебют жасап, 4,010,593 АҚШ доллары тапты. Келесі аптада ол 13-орынға түсіп, отандық прокатта 6,886,089 доллар, ал шетелдік прокатта 1,660,577 доллар жинады.
The film opened at number eight at the U. S. box office, grossing US$4,010,593. It fell to 13th the following week, and finished with $6,886,089 at the domestic box office and $1,660,577 at the foreign box office.
Сыни қабылдау
Rotten Tomatoes сайтында фильмге 129 сыншының пікірі негізінде 64% мақұлдау рейтингісі берілген. Сынақтардың қорытындысы: "Ер адам мен оның кеміргіштері туралы керемет оқиғада Гловер осы ерекше кейіпкерді ойнауға туғандай көрінеді". Metacritic сайтында 31 сыншының пікіріне сүйене отырып, 61% балл жиналды, бұл "көбінесе жағымды пікірлерді" көрсетеді. CinemaScore сауалнамасы бойынша көрермендер фильмге A+ мен F шкаласы бойынша орташа баға ретінде "D−" берді.
On Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 64% based on reviews from 129 critics. The consensus reads: "In this creepy story of a man and his rodents, Glover seems born to play the oddball title character". On Metacritic, it has a score of 61% based on reviews from 31 critics, indicating "generally favorable reviews". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "D−" on an A+ to F scale.
Марапаттар
Криспин Гловер 2004 жылғы Сатурн сыйлығының «Үздік актер» номинациясына ұсынылды. Роберт МакЛачлан «Театрлық фильмдегі үздік операторлық жұмысы» үшін Канада кинематографистері қоғамының сыйлығында CSC сыйлығын жеңіп алды. DVD нұсқасы 2004 жылғы Сателлит сыйлығының «Үздік DVD қосымшалары» номинациясына «Алтын спутник» сыйлығы үшін ұсынылды.
Crispin Glover was nominated for Best Actor at the 2004 Saturn Awards. Robert McLachlan won the CSC award at the Canadian Society of Cinematographers Awards for Best Cinematography in a Theatrical Feature. The DVD release was nominated for a Golden Satellite award for Best DVD Extras at the 2004 Satellite Awards.