Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психоанализдің қатынастық аспектісі
Relational aspect of psychoanalysis
Психотерапияда қарсы трансферт – терапевттің пациентке қатысты сезімдерін қайта бағыттауы немесе олармен эмоционалды түрде араласуы. Бұл ұғым психотерапиядағы терапиялық динамиканы түсінудің негізгі бөлігі болып табылады.
Countertransference, in psychotherapy, refers to a therapist's redirection of feelings towards a patient or becoming emotionally entangled with them. This concept is central to the understanding of therapeutic dynamics in psychotherapy.
ХХ ғасырдың басында
Контртрансференция (Gegenübertragung), алғаш рет 1910 жылы Зигмунд Фрейд сипаттаған, терапевттің пациентіне байланысты туындаған бейсаналық сезімдерін білдіреді. Фрейд осыны терапевтер үшін үнемі туындайтын қиындық деп мойындады, сондай-ақ терапевтердің осы сезімдерді біліп, бақылауда ұстауы қажеттігін айтты. Фрейд контртрансференцияны терапевттің жеке мәселесі ретінде қараса да, оның жеке хаттары оның осы құбылыстың күрделігіне терең қызығушылықпен қарағанын көрсетеді. Бұл түсінік терапевттің өзінің тарихымен қалыптасқан бейсаналық реакцияларын, объективтілікке кедергі келтіріп, терапиялық тиімділікті шектейтін бейсаналық жағдайларды қамтиды. Мысалы, терапевт жеке себептермен пациенттің сәтті болуын бейсаналық түрде қалап, терапияда жақпарушылыққа ұшырауы мүмкін. Психоаналитикалық қауымдастық контртрансференциямен байланысты тәуекелдерді кеңінен мойындады. Карл Юнг, Эрик Берн және Жак Лакан сияқты ғалымдар оның терапиялық қарым-қатынасты күрделендіру мүмкіндігін атап көрсетті. Бұл түсінік терапевттің жеке тарихынан туындаған бейсаналық жауаптарын ғана емес, сонымен қатар пациентке деген бейсаналық жауыздық немесе эротикалық сезімдерін де қамтиды.
Countertransference (Gegenübertragung), originally described by Sigmund Freud in 1910, refers to a therapist's unconscious feelings influenced by their patient. Freud recognized this as an ongoing challenge for therapists, stating the need for therapists to be aware and in control of these feelings. While Freud mainly saw countertransference as a personal issue for the therapist, his private correspondence indicates a deeper interest and understanding of its complexities. This concept broadened to include unconscious reactions, by the unconscious mind, shaped by the therapist's own history, which could impede objectivity and limit therapeutic effectiveness. For example, a therapist might unconsciously want a patient to succeed due to personal connections, leading to a biased approach in therapy. The psychoanalytic community widely acknowledged the risks associated with countertransference. Carl Jung, Eric Berne, and Jacques Lacan, among others, highlighted its potential to complicate the therapeutic relationship. This understanding encompassed not only the therapist's unconscious responses rooted in their personal history but also their unconscious hostile or erotic feelings towards a patient.
Мысалдар
Мысалы, терапевт санасыз түрде өзінің ата-аналық рөлін науқасқа жүктеуі мүмкін, әсіресе егер науқас оның балаларын еске түсірсе. Мысалы, балалары университетте оқитын терапевт науқастың академиялық қиындықтарына артық көңіл бөлуі мүмкін. Бұл көзқарас, тіпті жақсы ниетпен болса да, "қарсыкөшіру арқылы емдеу" деп аталатын жағдайға алып келуі мүмкін. Бұл терапия нәтижелері науқастың емес, терапевттің қажеттіліктерімен анықталатын кезде болады, нәтижесінде науқас терапевттің күтілімдеріне бойына сіңіреді. Бұл сәйкестік науқастың шынайы сезімдері мен қажеттіліктерін жасыруы мүмкін, нағыз прогресс емес, "жалған өзім" немесе жақсарудың сыртқы көрінісін құруы мүмкін.
For example, a therapist might subconsciously project their parental role onto a patient, especially if the patient is reminiscent of their own children. For instance, a therapist whose children are in university might overly empathize with a patient's academic struggles. This bias, even when well intentioned, can lead to what's termed a "countertransference cure." This occurs when therapy outcomes are driven more by the therapist's needs than the patient's, resulting in the patient conforming to the therapist's expectations. This compliance can suppress the patients authentic feelings and needs, creating a 'false self' or a facade of improvement rather than genuine progress.
ХХ ғасырдың ортасы
ХХ ғасырда Карл Юнг, Генрих Ракер және Паула Хайманнның көзқарастары психотерапиядағы қарсы трансфертті түсінуді едәуір байытты, олардың әрқайсысы оның рөлі мен әсеріне ерекше түсініктер енгізді. Бұл кезең қарсы трансфертті тек бөгде нәрсе ретінде қараудан, оны терапиялық процестің маңызды бөлігі және құнды түсініктердің мүмкін көзі ретінде тануға көшуді белгіледі. Юнг терапевттің жеке эмоционалдық жаралары мен өмірлік тәжірибесінің олардың емделушілерге көңіл жағу және оларды емдеу қабілетіне үлес қосатынын зерттеді. Ол «жараланған дәрігер» метафорасын пайдаланды, терапевттің жеке күйзелісі мен жазылу жолы олардың басқаларды емдеудегі түсінігін тереңдетіп, тиімділігін арттыратынын көрсетеді. Юнгтің сөзіне сәйкес, терапевттің өзіндік ауыртпалығы оның емдеу мүмкіндіктерін дамытады. Бұл көзқарас жеке тәжірибелердің, тіпті ауыртпалы жағдайлардың өзінің де терапиялық процесте күш пен түсінік көзі бола алатынын білдіреді. Ракер қарсы трансфертті жасырудың қауіптерін ерекше атап өтті. Ол осы сезімдерді елемеу немесе жоққа шығару терапия процесін қиындатып, оның тиімділігін төмендетеді деп ескертті. Ракер танылмаған қарсы трансферттің оның «аналитикалық жағдайдың мифологиясы» деп атаған нәрсесіне араласып кететініне сенді, бұл терапиялық қарым-қатынаста жалған әңгіме немесе динамика құруы мүмкін. Оның пікірінше, қарсы трансфертті мойындау және түсіну шынайы және тиімді терапиялық процесс үшін маңызды. Хайманн қарсы трансферттің терапевт ішінде туындайтын реакция ғана емес, сонымен қатар пациенттің тұлғасына және мінез-құлқына жауап екенін көрсетті. Оның ойынша, қарсы трансферт терапиялық қарым-қатынастың ажырамас бөлігі болып табылады және пациенттің өзі оны қалыптастырады. Бұл тұжырым терапевттің сезімдері мен реакциялары тек жеке емес, сонымен қатар пациенттің ерекшеліктері мен олардың арасындағы өзара әрекеттесудің нәтижесінде пайда болатынын білдіреді. Хайманнның тәсілі терапиялық қарым-қатынастың өзара байланысты және бірлесіп құрылатын сипатын баса көрсетеді. Бұл көзқарастар қарсы трансферттің күрделілігін көрсетеді, оның жеке жауап ретінде де, терапиялық қарым-қатынастағы өзара әрекеттесу құбылысы ретінде де маңызды екенін ерекшелейді. Сондай-ақ, терапевтердің өзіне-өзі сындарлы болуының және олардың тәжірибесін кәсіби практикасына енгізу қажеттілігіне назар салады.
In the 20th century, the perspectives of Carl Jung, Heinrich Racker, and Paula Heimann significantly enriched the understanding of countertransference in psychotherapy, each contributing unique insights into its role and impact. This period marked a shift from viewing countertransference merely as an interference to recognizing it as a critical part of the therapeutic process and a potential source of valuable insights. Jung explored the idea that a therapist's own emotional wounds and experiences contribute to their ability to empathize with and heal their patients. He famously used the metaphor of the "wounded physician," suggesting that a therapist's personal suffering and healing journey can deepen their understanding and effectiveness in treating others. According to Jung, it is precisely the therapist's own hurt that informs and enhances their healing capabilities. This perspective implies that personal experiences, including those that are painful, can be a source of strength and insight in the therapeutic process. Racker emphasized the dangers inherent in repressing countertransference. He warned that ignoring or denying these feelings can complicate the therapy process, making it less effective. Racker believed that the unacknowledged countertransference becomes entangled in what he called "the mythology of the analytic situation," implying that it can create a false narrative or dynamic in the therapeutic relationship. His perspective suggests that acknowledging and understanding countertransference is crucial for an authentic and effective therapeutic process. Heimann highlighted that countertransference is not just a reaction originating within the therapist, but also a response to the patient's personality and behaviors. In her view, countertransference is an integral part of the therapeutic relationship and is, in part, shaped by the patient. This concept implies that the therapist's feelings and reactions are not solely personal but are also influenced by the patient's characteristics and the interaction between the two. Heimann's approach emphasizes the interactive and co created nature of the therapeutic relationship. Together, these perspectives underscore the complexity of countertransference, highlighting its role as both a personal response and an interactive phenomenon within the therapeutic relationship. They also point to the importance of therapists' self awareness and the need to integrate their experiences into their professional practice.
ХХ ғасырдың аяғы
20 ғасырдың соңына қарай "жеке қарсыкөшіру" (терапевттің жеке мәселелерімен байланысты) мен "диагностикалық жауап" (пациент туралы ақпаратты көрсететін) арасындағы ерекшелік айқын болды. Осы кезеңде қарсыкөшірудің клиникалық тұрғыдан пайдалы екені мойындалды, соның салдарынан пациенттің психологиясын түсінуге көмектесетін реакциялар мен терапевттің жеке мәселелерін көрсететін реакцияларды ажырату қажеттігіне назар салынды.
By the late 20th century, the distinction between 'personal countertransference' (related to the therapist's issues) and 'diagnostic response' (indicating something about the patient) became prominent. This era acknowledged the clinical usefulness of countertransference, underscoring the need to differentiate between reactions that provide insights into the patient's psychology and those reflecting the therapist's personal issues.
Жеке және диагностикалық қарсы көшірмені ажырату
Негізгі жаңалық – «жеке қарсыкөшіру» мен «диагностикалық қарсыкөшіру» арасындағы ерекшелік болды. Жеке қарсыкөшіру терапевттің жеке эмоциялық жауаптары мен шешілмеген мәселелерін қамтиды. Ал диагностикалық қарсыкөшіру – терапевттің науқастың психологиялық жағдайы туралы түсінік беретін реакцияларына қатысты. Бұл ерекшелік қарсыкөшірудің екі жақты табиғатын көрсетеді: ол терапевттің жеке тәжірибесінен туындауы мүмкін немесе науқастың мінез-құлқы мен психологиялық қажеттіліктеріне жауап ретінде пайда болуы мүмкін. «Нейротикалық қарсыкөшіру» (немесе «іллюзиялық қарсыкөшіру») ұғымы «нақты қарсыкөшіруден» де ажыратылды. Нейротикалық қарсыкөшіру терапевттің шешілмеген жеке мәселелеріне көбірек байланысты, ал нақты қарсыкөшіру – тепе-теңдікті және клиникалық тұрғыдан пайдалы жауапты білдіреді. Бұл айырмашылық түрлі психоаналитикалық мектептерде кеңінен қабылданды, бірақ Жак Лаканның ізбасарлары сияқтылар қарсыкөшіруді қарсылықтың бір түрі деп қарастырады, бұл талдаушы ұсынған ең маңызды қарсылық болуы мүмкін.
A key development was the distinction between 'personal countertransference' and 'diagnostic countertransference.' Personal countertransference involves the therapist's own emotional responses and unresolved issues. In contrast, diagnostic countertransference refers to the therapist's reactions that provide insights into the patient's psychological state. This distinction highlights the dual nature of countertransference: it can stem from the therapist's personal experiences or be a response to the patient's behavior and psychological needs. The concept of 'neurotic countertransference' (or 'illusory countertransference') was also distinguished from 'countertransference proper.' Neurotic countertransference is more about the therapist's unresolved personal issues, while countertransference proper is a more balanced and clinically useful response. This differentiation has been widely accepted across various psychoanalytic schools, though some, like followers of Jacques Lacan, view countertransference as a form of resistance, potentially the most significant resistance posed by the analyst.
Контртрансфертті қазіргі заманғы түсіну
Қазіргі тәжірибеде контртрансференция терапевт пен науқастың бірлесіп құратын құбылысы ретінде қарастырылады. Бұл көзқарас пациенттің трансферт арқылы терапевттің пациенттің ішкі әлеміне сай рөлдерді қабылдауына ықпал ететінін мойындайды. Дегенмен, терапевттің жеке тарихы мен мінез-құлқы да осы рөлдерге әсер етеді. Осылайша, контртрансференция екі тараптың психологиясының күрделі өзара әрекеттесуіне айналады. Терапевтерге контртрансференцияны терапиялық құрал ретінде пайдалану ұсынылады. Өз реакцияларын талдап, жеке сезімдері мен пациенттің мінез-құлқынан туындаған сезімдерді ажырата білу арқылы терапевтер терапиялық динамика туралы құнды түсініктерге ие бола алады. Бұл өзіне-өзі сындарлы қарау терапиядағы рөлдерді және осы қарым-қатынастардың мәнін түсінуге көмектеседі. Алайда, осы түсінікпен бірге сақ болу қажет: терапевтер терапиялық қарым-қатынасты бұзуы мүмкін шешілмеген контртрансференцияның қауіп-қатерлеріне назар аударуы керек. Қазіргі психотерапияда трансферт пен контртрансференция тығыз байланысты болып, терапиялық кездесуді анықтайтын "жалпы жағдайды" құрайды. Бұл дамыған түсінік терапиялық тәжірибеде өзіне-өзі сындарлы қарау мен үнемі өзін зерделеудің маңыздылығын көрсетеді, бұл контртрансференцияны терапиялық процестің тиімділігі үшін дұрыс басқаруға мүмкіндік береді.
In contemporary practice, countertransference is generally seen as a phenomenon co created by both the therapist and the patient. This view acknowledges that the patient, through transference, influences the therapist to assume roles that align with the patient's internal world. However, the therapist's personal history and personality traits also color these roles. Thus, countertransference becomes a complex interplay of both participants' psychologies. Therapists are encouraged to use countertransference as a therapeutic tool. By reflecting on their responses and differentiating between their personal feelings and those elicited by the patient's behavior, therapists can gain valuable insights into the therapeutic dynamic. This self awareness helps in understanding the roles being played in therapy, and the meanings behind these interpersonal interactions. However, with this understanding comes a caution: therapists must remain vigilant about the dangers of unresolved countertransference, which can disrupt the therapeutic relationship. In modern psychotherapy, transference and countertransference are often seen as inextricably linked, creating a 'total situation' that defines the therapeutic encounter. This evolved understanding underscores the importance of self awareness and continuous self reflection in therapeutic practice, ensuring that countertransference is managed effectively for the benefit of the therapeutic process.
ХХІ ғасырдағы өзгерістер
Қазіргі заманғы түсінік бойынша, көптеген контртрансферттік реакциялар жеке және диагностикалық ерекшеліктердің араласуынан туындайды, сондықтан оларды мұқият ажырату қажет. Бүгінде контртрансференция терапевт пен науқастың бірлесіп құратын құбылысы ретінде қарастырылады, онда науқас терапевттің өзінің ішкі әлеміне сай рөлдерді қабылдауына әсер етеді, бұл терапевттің жеке ерекшеліктерімен боялған.
Contemporary understanding recognizes that most countertransference reactions are a mix of personal and diagnostic aspects, requiring careful discernment. The field now views countertransference as a jointly created phenomenon between the therapist and patient, with the patient influencing the therapist to adopt roles aligned with their internal world, colored by the therapist's personality.
Денеге бағытталған қарсы көшу
Соңғы зерттеулер, әсіресе Ирландияда, әйелдер травма терапевтінің денеге ортасталған қарсы трансфертін зерттеді. Бұл құбылыс терапевтердегі физиологиялық жауаптарды қамтиды және айналы нейрондармен және автоматты эмпатиямен байланыстырылған. NUI Galway және University College Dublin зерттеушілері осы жауаптарды өлшеуге арналған шкала жасады, соның арқасында терапиялық ортада қарсы трансферттің соматикалық жақтарына жарық түсірілді.
Recent research, particularly in Ireland, has explored body centred countertransference in female trauma therapists. This phenomenon involves physical responses in therapists and has been linked to mirror neurons and automatic empathy. Researchers at NUI Galway and University College Dublin have developed a scale to measure these responses, shedding light on the somatic aspects of countertransference in therapeutic settings.