Норвегиялық «Кнар» қайығы: тарихы мен дамуы

Кіріспе

Желкенді қайық класы
норвегиялық кеме

Кнарр – 1943 жылы Эрлинг Кристоферсен жобалаған, жарысқа арналған норвегиялық желкенді қайық. Алғашқы өндіріс үлгісі 1946 жылы дайын болды. Ол, сауда жүргізетін кемелер класы – Кнаррдың атымен аталады.

Өндіріс

Дизайн бастапқыда Норвегиядағы Grimsøykilen және Kilen кеме жасау шаруашылықтарында, кейіннен Даниядағы Børresen Bådebyggeri компаниясында салынды. 2004 жылы өндіріс Германияның Bootswerft Schneidereit компаниясына көшті, бірақ бұл компания 2018 жылдың 31 мамырында қайықтар құрастыруды тоқтатты және қазір өндіріс тоқтатылған. Барлығы 450 қайық жасалды.

Даму

Дизайнның тұжырымы 1940 жылға дейін қарайды, Вилли Х. Йоханнессен мен Ларс Валлое Кристоферсенге Норвегияда жаман деп есептелген Нордикалық фолькботты ауыстыру туралы ұсыныс жасаған кезде. Кристоферсенге бұрыннан-ақ басқа да сәтті жарыс желкенді қайықтарын жобалағандықтан жүгінді. Норвегия екінші дүниежүзілік соғыста неміс оккупациясының астында болғандықтан, жұмыс баяу жүрді және жоба 1943 жылға дейін аяқталмады. Кельде темірді пайдалану соғыс кезіндегі шектеулерге байланысты болды, себебі қорғасын алу мүмкін болмады. Прототип 1944 жылы Эйнар Иверсеннің Гримсёйдегі, Сарпсборг қаласының жанындағы, кейін Гримсёйкилен кеме жасау шеберханасына айналған жерінде жасала бастады. Немістер соғыс кезінде кеме жасау және желкендесуге қатаң ережелер қойды, бірақ Иверсен алғашқы қайықты немістерге уәде етіп, жұмысты жалғастыруға рұқсат алды. Ол прототиптің аяқталғанын айтып, немістерге 1944-45 жылдары қыста жасалған екіншісін беруге уәде берді. Норвегияны оккупациялау неміс қайығы жеткізілгенге дейін аяқталды, ал алғашқы өндірістік қайықтар 1946 жылы тапсырылды. 2011 жылғы мәліметтер бойынша, Норвегияда, Данияда және Сан-Франциско шығанағында жарысқа қатысатын флоттар болды, сондай-ақ Германия мен Францияда да кейбір қайықтар кездесті. 1968 жылы ұлттық клубтар Халықаралық Кнарр чемпионатын құрды, ол Норвегияның Осло және Берген қалаларында, Сан-Францискода және Данияда кезегімен өткізіледі. Дизайнды 1953 жылы Стэнфорд университетінде оқыған Эйнар Иверсеннің ұлы Бьёрн Иверсен Сан-Францискоға әкелді. Бұл дизайн Сан-Франциско шығанағының желді жағдайларына және толқындарына өте жақсы сай келді және онда кең танылды. 1966 жылы «Кнарр Ирина» Георг В. Эрпеком-младший Бергеннен Копенгагендегі жүз жылдық регатаға, содан кейін Ослоға дейін жүзіп өтті. Бұл сол кездегі «Кнарр» кемесі жасаған ең ұзақ сапар болды. Эрпеком бұл сапары үшін Корольдік Норвегиялық Яхт клубының Круиздік Жарыс кубогымен марапатталды. 1967 жылы Данияның Корольдік яхт клубы Данияның Маргрете II патшайымы мен ханзада Хенрикке үйлену тойына сыйлық ретінде «Кнарр» қайығын табыс етті.

The design's concept dates to before 1940, when Willy H. Johannesen and Lars Walløe contacted Kristofersen about designing a replacement for the Nordic Folkboat, which was considered an ugly boat design in Norway. Kristofersen was approached due to having already designed other successful racing sailboats. With Norway under German occupation in the Second World War, work was slow and the design was not completed until 1943. The choice of iron for the keel was dictated by wartime restrictions making lead unobtainable. Work on the prototype started in 1944 at Einar Iversen's property in Grimsøy, near Sarpsborg, which later grew into Grimsøykilen Boat Yard. The Germans imposed strict regulations on boatbuilding and sailing during the war, but Iversen was allowed to continue work, by promising the first boat to the Germans. He claimed that the prototype as completed was too flawed and promised the Germans the second one, which was constructed in the winter of 1944 45. The occupation of Norway ended before the German boat was delivered and the first production boats were delivered in 1946.

as of 2011 there were racing fleets in Norway, Denmark and San Francisco Bay, with some boats also located in Germany and France. In 1968, the national clubs created an International Knarr Championship, which is held sequentially in Oslo and Bergen, Norway, San Francisco and Denmark. The design was introduced to San Francisco in 1953 by Einar Iversen's son, Bjørn Iversen, who was attending Stanford University. The design proved well suited to the windy conditions and the chop of San Francisco Bay and gained a following there. In 1966, the Knarr Irina was sailed by Georg V. Erpecom Jr. from Bergen to the Centenary Regatta in Copenhagen and then to Oslo, the longest voyage that had been sailed by a Knarr up until that time. Erpecom was awarded the Royal Norwegian Yacht Club's Cruise Racing Trophy for the trip. In 1967 the Royal Danish Yacht Club presented Margrethe II of Denmark and Prince Henrik a Knarr as a wedding gift.