Брэди облигациялары: дамыған елдердің қарыз дағдарысын шешу жолы
Brady Bonds
Брэди облигациялары: Латын Америкасы елдерінің 1980-жылдарғы қарыз дағдарысын шешуге көмектескен долларлық облигациялар. Қарызды қайта құрылымдау, инвестиция.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Брейди облигациялары – 1980 жылдардың аяғында Латын Америкасы елдері көбінесе шығарған, доллармен төленетін облигациялар. Бұл облигациялар АҚШ-тың қазынашылық министрі Николас Брейдидің атымен аталды, ол дамып келе жатқан елдер үшін жаңа қарызды төмендету туралы келісімді ұсынған.
Brady bonds are dollar denominated bonds, issued mostly by Latin American countries in the late 1980s. The bonds were named after U. S. Treasury Secretary Nicholas Brady, who proposed a novel debt reduction agreement for developing countries.
Тарих
Брейди облигациялары 1989 жылғы наурыз айында Латын Америкасының көптеген елдері 1980 жылдары қарыздарын төлей алмағаннан кейін банк қарыздарын жаңа облигациялардың әртүрлі нұсқаларына, яғни «менюіне» айналдыру мақсатымен құрылды. Ол кезде дамушы нарықтардың мемлекеттік қарызының нарығы кішкентай және өтімділігі төмен болды, ал дамушы нарықтардың қарызын стандарттау тәуекелді бөлуге және сауда-саттық жасауға мүмкіндік берді. Елдер коммерциялық банктерден алған несиелеріне алмастыру ретінде негізгі сомаға және кейбір жағдайларда төленбеген сыйақыға жаңа облигациялар шығарды. Бұл облигациялар саудаға шығарылатын және кепілдікпен қамтамасыз етілгендіктен, кредиторлар үшін бастапқы облигациялардан кейде құндырақ болды. Брейди облигацияларын енгізудегі маңызды жаңалық – коммерциялық банктерге дамушы елдерге қатысты талаптарын саудаға жарамды құралдарға айырбастауға мүмкіндік беру болды, бұл оларға өз баланстарындағы қарызды алып тастауға мүмкіндік берді. Бұл банктердің шоғырлану тәуекелін азайтты. Екінші кезеңде кредиторлар бірінші кезеңде келісілген нұсқалардың «менюінен» өзіне қолайлысын таңдады. Келісім шарттарын бұзу үшін санкциялар нақты айқындалмады. Дегенмен, Брейди жоспары аясында талаптардың орындалмауы маңызды мәселе болған жоқ. Шетелдік несие беру қызметін тоқтатуды көздеген банктер келісім аясында шығу мүмкіндігін таңдады. «Меню» ұсыну арқылы Брейди жоспары несиелерді қайта құруды кредиторлардың әртүрлі қалауларына бейімдеуге мүмкіндік берді. Келісімдер бойынша қол жеткізілген шарттар борышкерлердің қарызды азайту құнын төмендету үшін «меню» әдісін пайдаланғанын көрсетеді. Бұдан бөлек, бұл кейбір иеленушілердің жақсы шарттарға қол жеткізу үмітімен қайта құрылымдауға қатыспауға бейімділігін азайтты. Негізгі сома көбінесе қарыз алған елдің Халықаралық валюта қоры, Дүниежүзілік банк және өз валюлық резервтерін пайдаланып сатып алған, арнайы шығарылған АҚШ қазыналық 30 жылдық купонсыз облигацияларымен кепілдендірілді. Брейди облигациялары бойынша сыйақы төлемдері кейбір жағдайларда Нью-Йорк Федералдық резервтік банкінде сақталатын, кемінде екі «А» деңгейіндегі кредиттік сапаға ие бағалы қағаздармен кепілдендірілді. Брейди облигацияларын шығарудың бастапқы кезеңіне Аргентина, Бразилия, Болгария, Коста-Рика, Доминикан Республикасы, Эквадор, Мексика, Марокко, Нигерия, Филиппин, Польша, Уругвай және Венесуэла қатысты. Брейди облигацияларына қатысу үшін елдер экономикаларын либералдауға міндетті болды. Брейди облигациялары Латын Америкасының қарыз дағдарысын шешуге көмектескенімен, болашақ қарыз дағдарыстарын болдырмады.
Brady bonds were created in March 1989 to convert bank loans, mostly in Latin America, into a variety or "menu" of new bonds after many countries defaulted on their debt in the 1980s. At the time, the market for emerging markets' sovereign debt was small and illiquid, and the standardization of emerging market debt facilitated risk spreading and trading. In exchange for commercial bank loans, the countries issued new bonds for the principal sum and, in some cases, unpaid interest. Because they were tradable and came with some guarantees, they were sometimes more valuable to the creditors than the original bonds. The key innovation behind the introduction of Brady Bonds was to allow the commercial banks to exchange their claims on developing countries into tradable instruments, allowing them to get the debt off their balance sheets. This reduced the concentration risk to those banks. In the second round, creditors converted their existing claims into their choice among the "menu" of options agreed upon in the first round. The penalties for creditors failing to comply with the terms of the deal were never made explicit. Nevertheless, compliance was not an important problem under the Brady Plan. Banks wishing to cease their foreign lending activities tended to choose the exit option under the auspices of the deal. By offering a "menu" of options, the Brady Plan permitted credit restructurings to be tailored to the heterogeneous preferences of creditors. The terms achieved under the deals indicate that debtors used the menu approach to reduce the cost of debt reduction. Furthermore, it reduced the holdout problem in which certain holders have an incentive not to participate in the restructuring in the hope of getting a better deal. The principal amount was usually collateralized by specially issued US Treasury 30 year zero coupon bonds purchased by the debtor country using a combination of International Monetary Fund, World Bank, and the country's own foreign currency reserves. Interest payments on Brady bonds, in some cases, are guaranteed by securities of at least double A rated credit quality held with the Federal Reserve Bank of New York. Countries that participated in the initial round of issuing Brady bonds were Argentina, Brazil, Bulgaria, Costa Rica, Dominican Republic, Ecuador, Mexico, Morocco, Nigeria, Philippines, Poland, Uruguay, and Venezuela. Participating countries were to liberalize their economies in order to qualify for Brady Bonds. The Brady Bonds were credited for resolving the Latin American debt crisis, but did not prevent future looming debt crises.