Корнелиус Вермюйден: Голланд инженер және Англиядағы батпақтарды мелиорациялау жұмысы

Кіріспе

Голландиялық инженер (1595–1677)

Сер Корнелиус Вермуйден (1595–11 қазан 1677) – Голландияның жерді мелиорациялау әдістерін Англияға енгізген голландиялық инженер. Вермуйденге Линкольнширдегі Аксхолм аралында Хэтфилд Чейсті құрғату жұмысын жүктеуді патшалық билік тапсырды. 1650 жылдары ол Шығыс Англияның Фенс аймағын құрғатуға қатысты ірі жобаларды басқарды, артық судың мезгіл-мезгіл аймақты су басуына мүмкіндік беретін жуулар салу арқылы жаңашылдық енгізді.

Ерте өмір және білім

Корнелиус – Джайлз Вермуйден мен Сара Веркендеттің ұлы. Ол 1595 жылы Нидерланд Республикасының Зеландия провинциясындағы Толен аралындағы Хестингеде дүниеге келген. Нидерландта инженерлік білім алып, суды басқару және батпақты жерлерді кептірудің голланд әдістерін үйренді.

Фендер

Көпшілік пікірге қайшы, Вермуйден 1630 жылдары Кембриджшир және Норфолк өңіріндегі "Ұлы Фенді" кептіруге қатыспады. Ол 1650 жылдары құрылыстың екінші кезеңі басталғанға дейін жұмысқа қатыспады. Бұл батпақты жер табиғи түрде өзендердің күрделі желісі арқылы кептірілді. Англия реформациясы кезінде 1537 жылы монастырьлар таратылғанға дейін ол тиісінше күтілмеген, себебі аймақтағы арналарды таза ұстау жауапкершілігі монастырьлардың үстінде болды. Кептіру жоспарының бастапқы нұсқасы 1604 және 1605 жылдары Джон Ханттың Ириттен Денверге дейін 34 шақырымдық (21 миль) жаңа өзен салу туралы ұсынысына негізделген, бұл Ұлы Оуз өзенінің ұзындығын көп шақырымға қысқартты. Ақырында ол Фрэнсис Расселл, Бедфорд графының 4-ші титулы, бас авантюрист және қаржыгер болғандықтан Бедфорд өзені (кейін Олд Бедфорд өзені) деп аталды. Жоба аясында тағы сегіз арна салынды немесе жақсартылды. Жұмыс 1637 жылы аяқталған деп есептелді. Бұл жоба "жаздық жерлерді" қамтамасыз ету мақсатының шектеулілігіне байланысты сынға ұшырады, бұл жерді қысқы су тасқынына бейім етті. Саудагерлерге патшалық олардың еңбегі үшін сыйлық ретінде ұсынылды. Бұл келісім бұзылды: біріншіден, қоршауға қарсы наразылықтар (1650 жылдары мерзімімен қайталанып отырды), екіншіден, патша. Ол Бедфордтың шартын күштен жойып, өзін жобаның басты тұлғасы деп жариялады, ал басқа тараптарды тек қана қалдырды. Осы кезде Вермуйден Ұлы деңгейге қатысуға шақырылды, өйткені 1637 жылы ол патша үшін Ұлы Фендерді кептіру туралы еңбек жазды (ол 1642 жылға дейін жарияланбады). Онда ол кептіру схемасына екі жаңалық ұсынды: су тасқыны кезінде суды сіңіру үшін арнайы су жиналатын аймақтар және феннің шығыс жиегі бойындағы су тоқтату арнасы. Су жиналатын аймақтар 1650 жылдары кептірудің екінші кезеңінің бөлігі ретінде салынды, бірақ су тоқтату арнасы 1960 жылдардың басына дейін дамытылмады. Бұл су тоқтату арнасы төбелі бұршақтардың батыс жиегінің контурларын ұстанады, олар феннен жоғары көтеріледі, оңтүстікте Милденхоллден басталып, Хокволд және Уилтон арқылы солтүстікке қарай Денвер шлюзіне дейін созылады. Соңғы ауылда Кіші Оуз өзені Брэндоннан батысқа қарай ағып, биік жағалаулармен қоршалған, су құбыры арқылы ағып, су жиналатын жер мен оны қоршаған егістік жерінен бірнеше метр биік. Осылайша инженерлік тұрғысынан көптеген анахронизмдерге, бірақ керемет ерекшеліктерге толы Вермуйденнің жұмысы басталды. Карл I 1639 жылдың 19 қыркүйегінде Вермуйденді кептіру жөніндегі өкілі етіп тағайындады, бірақ оның үкіметі жоспарды 5 тамызға дейін мақұлдамады. Үш патшалығымен де қауіпті жағдайда болғандықтан, Таққа Ұлы деңгейдегі жұмыстарға төлеу үшін жеткілікті қаражат пен назар болмады, бірақ ол Вермуйденді бастауға уәкілеттік берді. Ол Horseshoe Sluice төменгі жағындағы Нене өзенін кеңейтіп, Мортонның солтүстік жағындағы жағалауды нығайтты. Оңтүстіктен бастап, Шир дренажы деп аталатын жаңа шлюз салып, тұзды батпақтар арқылы теңізге қарай Нене өзенінің сағасында жаңа арна жасады. Вермуйден 1642 жылдың мамыр айында Ұлы деңгейде жұмыс істеп тұрды, бірақ сол кезде қоршауға алынған корольге емес, Лордтар палатасына есеп берді. Мүмкін 5000 фунттан да аз алған инженер жұмысшыларының жалақысын үнемі кешіктіріп отырды. Бірақ Бедфордтың екінші кезеңінің басталуымен 1649/50 жылдың қаңтарында Вермуйден қайтадан жұмыстардың директоры болып тағайындалды. Вермуйденнің басқа авантюристтермен қарым-қатынасы ешқашан оңай болған емес, ал 1655 жылы олар мүлдем ажырасып кетті. Оның басқа да бірнеше бастамасы сәтсіз аяқталды, соның ішінде Англия мен Нидерланд штаттары арасындағы келісімді ұсынды. Сонымен қатар, Вермуйден Седжмур және Малверн Чейс аймақтарын кептіру үшін қолдау таба алмады.

Contrary to popular belief, Vermuyden was not involved with the draining of the "Great Fen" in Cambridgeshire and Norfolk in the 1630s. He did not participate until the second phase of construction in the 1650s. This area of marshland was naturally drained by a labyrinth of rivers. It had been inadequately maintained since before the Dissolution of the Monasteries in 1537 during the English Reformation, as the monasteries had been chiefly responsible in the region for keeping the channels clear. The initial plan for the drainage was based on a proposal by John Hunt in 1604 1605, to construct a new river 21 mile (34 km) long from Earith to Denver, shortening the length of the River Great Ouse by many miles. It was eventually named the Bedford River (subsequently Old Bedford River) after Francis Russell, 4th Earl of Bedford, who was the chief Adventurer and financier. The project created or improved eight other channels. The operation was judged as substantially complete in 1637. It was criticized for its limited goal to provide "summer lands", leaving the land subject to winter flooding. The Merchant Adventurers had been offered by the Crown as the reward for their work. This settlement was disrupted: first by the riots, which erupted against the enclosures (and that occurred periodically into the 1650s), and second, by the King. He reversed the granting of Bedford's contract and declared himself as the principal in the project, taking and leaving the other parties with only
At this time, Vermuyden was recruited to participate in the Great Level, as in 1637 he wrote a Discourse Touching the Draining of the Great Fennes for the King (it was not published until 1642). In it, he proposed two innovations to the drainage scheme: washes – areas of land allowed to flood in periods of bad weather to absorb the extra water that cannot drain to the sea – and a catchdrain around the eastern edge of the fen. The washes were constructed as part of the second phase of drainage in the 1650s, but the catchdrain was not developed until the early 1960s. This catchdrain follows the contours of the western edge of the hilly brecklands where they rise above the fen, commencing in the south at Mildenhall through Hockwold cum Wilton northwards to Denver Sluice. At the latter village the River Little Ouse flows westwards off the brecks from Brandon enclosed within high embankments, over an aqueduct many feet higher than the catchment drain and surrounding farmland. Thus illustrating many of the anachronistic but brilliant features (in engineering terms), the work of Vermuyden commenced. Charles I appointed Vermuyden as his agent for the draining on 19 September 1639, but his government did not approve the plan until 5 August. In a precarious position with all three of its kingdoms, the Crown lacked both sufficient funds and attention to pay for the works in the Great Level, but it authorized Vermuyden to start. He widened the River Nene below Horseshoe Sluice, banking the north side of Morton's Leam. Beginning on the south, he set a new sluice, known as Shire Drain, and cut a new channel at the mouth of the Nene through the salt marshes to the sea. Vermuyden was still working in the Great Level as of May 1642, but was by then responding to the House of Lords, rather than the beleaguered King. Having received perhaps less than £5000, the engineer was continually in arrears for the wages of his workmen. But with the beginning of the second phase of Bedford led construction, Vermuyden was again appointed as the director of the works in January 1649/50. Vermuyden's relationship with the other adventurers was never easy and, by 1655, they had parted company altogether. Several other of his initiatives failed, including a proposal for a treaty between England and the States General of the Netherlands which he made to Cromwell. In addition, Vermuyden was unable to gain support to drain his areas of Sedgemoor and Malvern Chase.

Жеке өмір

Вермуйден Кэтрин Лаппсқа үйленді. Бір ұлы, Корнелиус Вермуйден кіші, 1663 жылы Корольдік қоғамның алғашқы мүшесі атанды. Кэтринмен бірге оның тоғыз баласы болды, олардың ішінде Чарльз, Дебора, Элизабет және Джон есімді балалары да бар. Екінші әйелі Дионисия Стоунхаус болды. Вермуйден 1647 жылы Ковент-Гардендегі Мейден-Лейн көшесінде тұрды, сонымен қатар Солтүстік Линкольнширдегі Келфилдте үйі болды. Вермуйден 1677 жылдың 11 қазанында Лондонда қайтыс болды.

Қайта қалпына келтіру нәтижелері

Бастапқыда мелиорация жұмыстары сәтті болғанымен, инженерлер құмды далалардың экологиясын жеткілікті түрде түсінбеді. Жерді кептіру салдарынан торф қатты қысқарды, қалған жер су ағызу арналары мен өзендердің биіктігінен төмен түсті. Бұл мелиорацияланған егістік жерлерді қайтадан су тасқынына осал етті. 17-ғасырдың соңына қарай, мелиорацияланған жердің көп бөлігі үнемі суға батты. Бұл 19-ғасырдың басында бу машинасымен жұмыс істейтін сорғылар ойдағыдай жұмыс істегенге дейін жалғасты. Жер бетінің төмендеуін Рамси Форти Фут жанындағы сорғы станцияларында көруге болады, онда жануарлармен, бумен және қазіргі кезде жанармаймен жұмыс істейтін сорғылар әртүрлі биіктікте орналасқан. Олар технологияның дамуын және оның нәтижесінде жер бетінің төмендеуін көрсетеді. Приквилоу мұражайында жұмыс істеп тұрған, бірақ қазірде пайдаланылмайтын үлкен сорғы қозғалтқышы бар.