Джованни Анимучча: Ренессанс дәуірінің итальян композиторы
Giovanni Animuccia
Джованни Анимуччиа – Ренессанс дәуірінің итальян композиторы, Палестринаның алдастқысы. Римдік шіркеу музыкасына үлкен үлес қосып, Контрреформация кезеңінде өркендеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы
Italian composer
Джованни Анимуччиа (шамамен 1500 – 20 наурыз 1571) – Ренессанс дәуірінің итальян композиторы, Римнің литургиялық музыкалық өмірінің орталық тұлғасы болған. Ол Джованни Пьерлуиджи да Палестринаның ең маңызды ізбасарларының бірі және, мүмкін, оның ұстазы. Әулие Филипп Нери ораториясының және Әулие Петрдің Джулия капелласының капеллмейстері ретінде ол Контрреформацияның қарбалас реформалары кезінде және ғасырдың ортасында дамыған жаңа бағыттардың бір бөлігі ретінде Рим-католик шіркеуінің орталық нүктесінде музыка жазды. Оның музыкасы осы өзгерістерді көрсетеді.
Giovanni Animuccia (c. no – c. 1500 – c. no – c. 20 March 1571) was an Italian composer of the Renaissance who was involved in the heart of Rome's liturgical musical life. He was one of Giovanni Pierluigi da Palestrina's most important predecessors and possibly his mentor. As maestro di capella of St Philip Neri's Oratory and the Capella Giulia at St Peter's, he was composing music at the very center of the Roman Catholic Church, during the turbulent reforms of the Counter Reformation and as part of the new movements that began to flourish around the middle of the century. His music reflects these changes.
Балалық шағы: Флоренция
Анимуксия Флоренцияда 16 ғасырдың басында дүниеге келген. Туған күні туралы нақты мәліметтер әртүрлі: кейбір деректерде 15 ғасырдың соңы, шамамен 1500 жыл, шамамен 1514 жыл және шамамен 1520 жыл деп көрсетілген. Анимуксияның мадригалдар жинағының екінші кітабы 1551 жылы Римге келгеннен кейін жарық көрді.
Animuccia was born in Florence around the beginning of the 16th century. The exact date is variously given as the end of the 15th century, c. no – c. 1500, c. no – c. 1514, and c. no – c. 1520. Animuccia's second book of madrigals was published in 1551 after his arrival in Rome.
Мұра
Анимуччияның массалары мен лаудилерінде сипатталған стильдік ерекшеліктер хор музыкасының 16 ғасырдың соңынан 17 ғасырға дейінгі дамуына қадамдар салып берген деп қарастыруға болады. Әсіресе, оның түрлі дауыстық топтарды пайдалануы Анимуччияның өлімінен кейін Римде кең таралған полихоралық техниканың (chori spezzati) ерте мысалы болып табылады. Анимуччияның осы кезеңдегі литургиялық музыкаға қосқан үлесі, оның замандастары Палестрина мен Викторияның хорлық шығармаларымен салыстырғанда тез ұмытылса да, композитордың Трент соборынан кейін туындаған мәселелерді шешуге тырысқан жолдарының маңызды үлгісі болып қала береді. Ораторияның алғашқы музыкалық өміріне оның қосқан маңызды үлесі, осы орынға арналған музыканың болашақ дамуына негіз салды, соның нәтижесінде ораторияның өркендеуіне әкелді.
The stylistic features described in Animuccia's masses and laudi can be seen as antecedent to the way choral music would develop from the end of the 16th century into the 17th century. In particular his use of different voice groupings can be seen as a very early example of the polychoral technique (chori spezzati) which became very popular in Rome shortly after Animuccia's death. Although Animuccia's contribution to liturgical musical at this time was soon eclipsed by choral works of his contemporaries Palestrina and Victoria, his music remains an important example as to one of the ways in which a composer sought to deal with the issues which arose after the Council of Trent. As well as this, his significant contribution to the early musical life of the Oratory set precedence for future developments of music written for this setting, which would eventually include the development of the oratorio.