Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Реймонд VII (1197 жылдың шілдесі – 1249 жылдың 27 қыркүйегі) Тулуза графы, Нарбонн герцогы және 1222 жылдан қайтыс болғанға дейін Прованс маркизі болды.
Raymond VII (July 1197 – 27 September 1249) was Count of Toulouse, Duke of Narbonne and Marquis of Provence from 1222 until his death.
Отбасы және неке
Реймонд Бокайр шатосында Тулуза графы Реймонд VI мен Англияның Жаннасының ұлы болып дүниеге келді. Анасы арқылы ол Англия королі Генрих II-нің немересі, Ричард I және Джон корольдерінің туысы болды. 1211 жылдың наурыз айында 13 жасында Раймонд VII Арагондық Санчаға үйленді. Олардың Жоанна есімді қызы болды және 1241 жылы ажырасты. Ол Прованстық Санчияға құда болған, бірақ ол Корнуолл графы Ричардқа үйленді. 1243 жылы Раймонд Лузиньяндық Гуг X пен Ангулемдік Изабелланың қызы Маргаритаға үйленді. Олардың балалары болмады, ал 1245 жылы Лион соборы Раймондқа ажырасуға рұқсат берді. Содан кейін ол Франция королі Людовик IX-ның анасы Бланштан қолдау алып, Прованстық Беатрисқа үйленуге тырысты, ол жақында Прованс гравинясы болған еді, бірақ Беатрис Бланш ұлы Чарльзға үйленді.
Raymond was born at the Château de Beaucaire, the son of Raymond VI of Toulouse and Joan of England. Through his mother, he was a grandson of Henry II of England and a nephew of kings Richard I and John of England. In March 1211, at the age of 13, Raymond VII married Sancha of Aragon. They had one daughter, Joan, and were divorced in 1241. He was engaged to Sanchia of Provence, but she married Richard of Cornwall instead. In 1243 Raymond married Margaret of Lusignan, the daughter of Hugh X of Lusignan and Isabella of Angoulême. They had no children and the Council of Lyons in 1245 granted Raymond a divorce. He then tried to get support of Blanche, mother of King Louis IX of France, to marry Beatrice of Provence, who had just become Countess of Provence, but Beatrice married Blanche's son Charles instead.
Өмір
1216 жылы мамыр айында Альбигендік крест жорығы барысында Реймонд Марсель қаласынан шығып, 24 тамызда бағындырған Бокар қамалын қоршады. Ол Тулуза графтығын Лестердің 5-ші графы Симон де Монфорттан, содан кейін Симонның ұлы Монфорттың Амори VI-сынан қайтару үшін күресті. 1222 жылы әкесінің орнын иеленді. Билікке келген сәтте ол Фуаның жаңа графы Роджер Бернар II Ұлымен бірге Каркассон қамалын қоршады. 1224 жылдың 14 қыркүйегінде Альбигендік крестшілер бағынды, соғыс аяқталды, оңтүстік аймағының әрбір билеушісі шіркеумен келісімге келді. Алайда, 1225 жылы Бурж кеңесі оны анафемаға ұшыратып, оған қарсы крест жорығын жариялады, Франция королі Людовик VIII, «Арыстан» атанған ол, Лангедоктағы патшалық құқықтарын бекіту үшін жанжалды қайта жаққысы келді. Роджер Бернар бейбітшілікті сақтауға тырысты, бірақ король оның елшілігін қабылдамады, Фуа және Тулуза графтары қайтадан қаруға көтерілді. Соғыс көбінесе үзіліс-үзіліс шайқастардан тұрды және 1229 жылдың қаңтарында жеңілген Реймонд Париж шартына (сонымен қатар «Мо шарты» деп те аталады) қол қоюға мәжбүр болды. Осы шарт бойынша ол бұрынғы Тренкавель виконттығын Людовик IX-қа өткізді, ал оның қызы Жоанна корольдің інісі Альфонсқа күйеуге шығуға мәжбүр болды. 1242 жылы Реймонд Сентонж соғысы кезінде Людовик IX-қа қарсы Ла Марше графы Хью және Англия королі Генрих III-мен одақтасты. Людовик оған қарсы констебль Имбер де Божо және Клирмонт епискобы Хью басқаратын әскерді жіберді. Ол Савердун және Брам қалаларын беруге мәжбүр болды. Реймонд қайтыс болғаннан кейін Альфонс Тулуза графы болды, ал Альфонстың қайтысынан кейін графты Франция аннексиялады. Реймонд VII анасы Жоаннаның қасында Фонтевроль аббаттығына жерленді.
During the Albigensian Crusade in May 1216, Raymond set out from Marseille and besieged Beaucaire, which he captured on 24 August. He fought to reconquer the county of Toulouse from Simon de Montfort, 5th Earl of Leicester and later Simon's son Amaury VI of Montfort. He succeeded his father in 1222. At the moment of his accession, he and the new count of Foix, Roger Bernard II the Great, besieged Carcassonne. On 14 September 1224, the Albigensian Crusaders surrendered and the war came to an end, each southern lord making peace with the church. However, in 1225, the council of Bourges excommunicated him and launched a crusade against him, the king of France, Louis VIII, called the Lion, wanting to renew the conflict in order to enforce his royal rights in Languedoc. Roger Bernard tried to keep the peace, but the king rejected his embassy and the counts of Foix and Toulouse took up arms again. The war was largely a discontinuous series of skirmishes and, in January 1229, Raymond, defeated, was forced to sign the Treaty of Paris (also known as the "Treaty of Meaux"). By this treaty he ceded the former viscounty of Trencavel to Louis IX and his daughter Joan was forced to marry Alphonse, brother of the king. In 1242, Raymond allied with Count Hugh of La Marche and King Henry III of England against Louis IX during the Saintonge War. Louis sent against him an army under the Constable Imbert de Beaujeu and Bishop Hugh of Clermont. He was forced to surrender the castle of Saverdun and Bram. When Raymond died, Alphonse became count of Toulouse, and after Alphonse's death the county was annexed by France. Raymond VII was buried beside his mother Joan in Fontevrault Abbey.