Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
декоративтік өнер стилі
the style of decorative arts
Жануар стилі – ерте темір дәуірінде Ордос мәдениетінен бастап Солтүстік Еуропаға дейінгі және халықтардың қоныс аудару кезеңінің варварлық өнерінде кездесетін, жануар мотивтеріне ерекше назар аударатын әшекейлеу тәсілі. Зооморфтық стильдегі әшекейлеуді мал өсіру және мал бағу арқылы күнкөріс қамтамасыз ететін, сондай-ақ сауда және тонау есебінен табыс көздерін кеңейткен жауынгер малшылар кішкентай заттарды безендіру үшін қолданған. Жануарлар өнері – жануарларды бейнелейтін барлық өнер түрлерін білдіретін жалпы атау.
Animal style art is an approach to decoration found from Ordos culture to Northern Europe in the early Iron Age, and the barbarian art of the Migration Period, characterized by its emphasis on animal motifs. The zoomorphic style of decoration was used to decorate small objects by warrior herdsmen, whose economy was based on breeding and herding animals, supplemented by trade and plunder. Animal art is a more general term for all art depicting animals.
Германдық жануарлар стилі
Германдық зооморфтық безендіруді зерттеуді Бернхард Салин 1904 жылы жарияланған еңбегінде бастады. Салин шамамен 400–900 жылдар аралығындағы жануарлар өнерін үш кезеңге жіктеді. Бұл әртүрлі кезеңдердің пайда болуы әлі де даулы; кейінгі Римнің танымал провинциялық өнеріндегі даму тенденциялары, сондай-ақ көшпелі Азия далалық халықтарының ерте дәстүрлері де маңызды рөл атқарды. I және II стильдер Көшпенділер дәуіріндегі "варварлардың" өнерінде Еуропаның көп бөлігінде кеңінен таралған. I стиль. Алғаш рет Солтүстік-Батыс Еуропада пайда болды, 5-ші ғасырда қола мен күміске қолданылатын ойып кесу техникасының енгізілуімен ерекшеленеді. Ол денелері бөліктерге бөлінген жануарлармен сипатталады және көбінесе абстрактілі өрнектерге басымдық берілген дизайнның шетінде кездеседі. II стиль. Шамамен 560–570 жылдардан кейін I стиль ысырап болып, жаңа стильмен ығыстырыла бастады. II стильдегі жануарлар – бүтін жандар, олардың денелері "таспаларға" созылып, табиғилыққа ұмтылмаған симметриялық пішіндерге өріледі – көбінесе аяқтары жоқ, жыландар ретінде сипатталады, бірақ бас жануарлардың басқа түрлеріне тән қасиеттерге ие. Жануарлар әдетте әшекейлі өрнектерге, көбінесе тоқуға еніп кетеді. II стильдің мысалын Саттон-Худегі (шамамен 625 ж.) алтын қалта қақпағынан (суретте) табуға болады. Соңында, 700 жылға таяу жергілікті стильдер дамиды, және жалпы германдық стиль туралы айтудың мәні қалмайды. Салиннің III стилі негізінен Скандинавияда кездеседі және оны викинг өнері деп те атайды. Тоқу, егер кездессе, бұрынғыдан кем реттелген және күрделі болады, ал үш өлшемді жануарлар болмаса, әдетте профильде бейнеленеді, бірақ бұрмаланған, асыра көрсетілген, сюрреалистік, дене бөліктері фрагменттелген, барлық бос кеңістікті толтырады, күшті, егжей-тегжейлі және динамикалық әсер тудырады. Жануарлардың денелерін тәжірибесіз көрермендер оңай түсіне алмайды, және "құшақтап тұрған аң" мотиві жиі кездеседі, онда жануардың аузы композицияның басқа элементін ұстап тұрып, екі бөлігін байланыстырады. Жануарлар стилі кельт өнерімен және кейінгі классикалық элементтермен бірге Британ аралдарындағы аралдық және англосаксон өнерінің стилінің қалыптасуына үлкен үлес қосты, және осы және басқа да арналар арқылы Континентте кейінгі ортағасырлық өнерде елеулі із қалдырды. Кейде басқа атаулар да қолданылады: англосаксон өнерінде Кендрик I және II стильдер үшін "Қалқан" және "Таспа" терминдерін ұсынды.
The study of Germanic zoomorphic decoration was pioneered by Bernhard Salin in a work published in 1904. Salin classified animal art from roughly 400 to 900 AD into three phases. The origins of these different phases remain the subject of debate; developing trends in late Roman popular provincial art was an element, as were earlier traditions of the nomadic Asiatic steppe peoples. Styles I and II are found widely across Europe in the art of the "barbarian" peoples during the Migration Period. Style I. First appearing in northwest Europe, first expressed with the introduction of the chip carving technique applied to bronze and silver in the 5th century. It is characterized by animals whose bodies are divided into sections, and typically appear at the fringes of designs whose main emphasis is on abstract patterns. Style II. After about 560–570 Style I, declining, began to be supplanted. The animals of Style II are whole beasts, their bodies elongated into "ribbons" which intertwined into symmetrical shapes with no pretense of naturalism—rarely with legs—tending to be described as serpents, though heads often have characteristics of other animals. The animals become subsumed into ornamental patterns, typically interlace. Examples of Style II can be found on the gold purse lid (picture) from Sutton Hoo (c. 625). Eventually about 700 localised styles develop, and it is no longer very useful to talk of a general Germanic style. Salin Style III is found mainly in Scandinavia, and may also be called Viking art. Interlace, where it occurs, becomes less regular and more complex, and if not three dimensional animals are usually seen in profile but twisted, exaggerated, surreal, with fragmented body parts filling every available space, creating an intense detailed energetic feel. Animals' bodies become hard for the unpractised viewer to read, and there is a very common motif of the "gripping beast" where an animal's mouth grips onto another element of the composition to connect two parts. Animal style was one component, along with Celtic art and late classical elements, in the formation of style of Insular art and Anglo Saxon art in the British Isles, and through these routes and others on the Continent, left a considerable legacy in later Medieval art. Other names are sometimes used: in Anglo Saxon art Kendrick preferred "Helmet" and "Ribbon" for Styles I and II.