Кіріспе
Шотландияда туған неміс пианині және композиторы Эвген (алғашқы аты Евгений) Фрэнсис Чарльз д'Альберт (10 сәуір 1864 – 3 наурыз 1932) – Шотландияда туған пианині және композиторы, Германияға эмиграциялаған. Глазго, Шотландияда, ағылшын анасы Энни Роуэлл және француз және итальян тегі бар неміс туған әкесі Чарльз Луи Наполеон д'Альберт (1809–1886) отбасында дүниеге келді, оның ата-бабалары композиторлар Джузеппе Маттео Альберти және Доменико Альберти болды. Д'Альберттің әкесі пианист, аранжировщик және салон музыкасының өнімді композиторы, сонымен қатар Король театрында және Ковент-Гарденде балетмейстер болған. Д'Альберт әкесі 55 жасқа келгенде дүниеге келді. 1904 жылы «Музыкалық Таймс» газетінде былай деп жазылды: «Осы және басқа да жағдайлар баланың үй өмірінде және балалық шағында белгілі бір жалғыздыққа себеп болды. Ол түсінілмеді және туған жеріне қарсы үлкен наразылық тудырды, өйткені ол осы елде кездейсоқ туған және онда ештеңе үйренбеген». Д'Альберт Глазгода өсті және музыканы әкесінен алды, содан кейін 12 жасында Лондондағы жаңа Ұлттық музыка мектебіне (қазіргі Корольдік музыка колледжінің алдағысы) стипендия жеңіп түсті. 1880 жылы д'Альберт Салливанның қасиетті музыкалық драмасы «Антиохияның шейітінің» вокалдық партитурасы үшін фортепианолық редукция жасады, хор репетицияда сүйемелдеу үшін. Ол сондай-ақ Салливанның басшылығымен Гилберт пен Салливанның 1881 жылғы «Сабырлылық» операсының увертюрасын жазды. Д'Альберт көп жылдар бойы осы кезеңдегі білімі мен еңбегін пайдасыз деп есептеді. «Таймс» газеті оның «Англияда туып, білім алып, алғашқы жетістіктерін Англияда бағындырғанын, бірақ кейінірек балалық шақтағы еріншектігінен бұл елмен байланысын жоққа шығарғанын» жазды. Бірақ кейінірек ол өз көзқарасын өзгертті: «Англияға қарсы болған бұрынғы көзқарасым, бірнеше жағдайлардың нәтижесінде туған, көп жылдардан бері мүлдем жойылды». Сол жылы д'Альберт Мендельсон стипендиясын жеңіп алды, бұл оған Венада оқуға мүмкіндік берді, онда ол Йоханнес Брамс, Франц Лист және оның стиліне әсер еткен басқа да маңызды музыканттармен танысты. Д'Альберт неміс мәдениеті мен музыкасына деген ертедегі құлшынысын сақтап қалды («Тристан мен Изольданы тыңдау оған әкесінен немесе Ұлттық музыка мектебінен алған білімнен гөрі үлкен әсер етті»). Германияда және Австрияда д'Альберт пианист ретінде мансап құрды. Лист оны «екінші Таусиг» деп атады, ал д'Альберттің Лист шығармаларының ерте жазбасын естіруге болады. 1882 жылы ол Вена филармониясы оркестрімен өзінің фортепиано концертін орындады, бұл оркестрмен бірге шыққан ең жас пианист болды. Ол Бетховеннің сонаталарын және И.С. Бахтың прелюдияларын мен фугаларын орындағаны үшін мақталды, олардың кейбіреулерін д'Альберт фортепианоға аударды. Оның ең сәтті операсы – жетінші операсы «Тифланд», ол 1903 жылы Прагада тұңғыш рет қойылды. Томас Бичем операны Лондонға таныстырғанда, «Таймс» газеті «Операның музыкасы Салливанның тәжірибесіне көп қарызды, сонымен қатар ерекше ағылшын хошы иісі бар» деп жазды. «Тифланд» бүкіл әлемдегі опера театрларында қойылды және 2007 жылдың қарашасында Берлиндегі Deutsche Oper театрында қойылғанмен, стандартты неміс және австриялық репертуарда өз орнын сақтап қалды. Биограф Хью Макдональдтың айтуынша, ол «италиялық веризм мен неміс экспрессионист операсының арасындағы байланысты қамтамасыз етеді, бірақ оркестрлік текстуралар Вагнерлік стильді еске түсіреді». Алайда бұл сөз басқаларға да жатқызылған. Оның кейінгі әйелдері – сопрано Гермине Финк, ол Хампердинктің «Хензель мен Гретель» операсындағы қарапайым әйел рөлін орындады; актриса Ида Фулда; Фридерике («Фрици») Джаунер; және Хилде Фелс. Оның соңғы серігі – махаббатшасы Вирджиния Занетти. Д'Альберт Швейцарияның Моркоте қаласындағы Лугано көліне қарап тұрған зиратта жерленген.
Eugen (originally Eugène) Francis Charles d'Albert (10 April 1864 – 3 March 1932) was a Scottish born pianist and composer who emigrated to Germany. Glasgow, Scotland, to an English mother, Annie Rowell, and a German born father of French and Italian descent, Charles Louis Napoléon d'Albert (1809–1886), whose ancestors included the composers Giuseppe Matteo Alberti and Domenico Alberti. D'Albert's father was a pianist, arranger and a prolific composer of salon music who had been ballet master at the King's Theatre and at Covent Garden. D'Albert was born when his father was 55 years old. The Musical Times wrote in 1904 that "This, and other circumstances, accounted for a certain loneliness in the boy's home life and the years of his childhood. He was misunderstood, and 'cribbed, cabined, and confined' to such an extent as to largely prejudice him against the country which gave him birth". D'Albert was brought up in Glasgow and taught music by his father until he won a scholarship to the new National Training School for Music (forerunner of the Royal College of Music) in London, which he entered in 1876 at the age of 12. Also in 1880, d'Albert arranged the piano reduction for the vocal score of Sullivan's sacred music drama The Martyr of Antioch, to accompany the chorus in rehearsal. He is also credited with writing, under Sullivan's direction, the overture to Gilbert and Sullivan's 1881 opera, Patience. For many years d'Albert dismissed his training and work during this period as worthless. The Times wrote that he "was born and educated in England, and won his earliest successes in England, although, in a freak of boyish impetuosity, he repudiated some years ago all connexion with this country, where, according to his own account, he was born by mere accident and where he learnt nothing." In later years, however, he modified his views: "The former prejudice which I had against England, which several incidents aroused, has completely vanished since many years." In the same year d'Albert won the Mendelssohn Scholarship, enabling him to study in Vienna, where he met Johannes Brahms, Franz Liszt and other important musicians who influenced his style. D'Albert, retaining his early enthusiasm for German culture and music ("hearing Tristan und Isolde had a greater influence on him than the education he received from his father or at the National Training School for Music")
In Germany and Austria d'Albert built a career as a pianist. Liszt called him "the second Tausig", and d'Albert can be heard in an early recording of Liszt works. He played his own piano concerto with the Vienna Philharmonic Orchestra in 1882, the youngest pianist who had appeared with the orchestra. He was praised for his playing of Beethoven's sonatas and J. S. Bach's preludes and fugues, some of which d'Albert transcribed for piano. His most successful opera was his seventh, Tiefland, which premiered in Prague in 1903. When Thomas Beecham introduced the opera to London, The Times observed, "the scoring owes more than a little to the discipline of Sullivan; there is also a curiously English fragrance". Tiefland played in opera houses throughout the world and has retained a place in the standard German and Austrian repertoire, with a production at the Deutsche Oper Berlin, in November 2007. According to biographer Hugh Macdonald, it "provides a link between Italian verismo and German expressionist opera, although the orchestral textures recall a more Wagnerian language." The line, however, has also been attributed to others. His later wives were soprano Hermine Finck, who originated the role of the witch in Humperdinck's Hansel and Gretel; actress Ida Fulda; Friederike ("Fritzi") Jauner; and Hilde Fels. His last companion was a mistress, Virginia Zanetti. D'Albert was buried in the cemetery overlooking Lake Lugano in Morcote, Switzerland.
Пернетақта
Фортепианоға арналған ре минорындағы сюита, Оп. 1 (1883) Ноталар жинағы. Сегіз фортепианолық пьеса, Оп. 5. Фортепианоға арналған вальстер, төрт қол, Оп. 6 Ноталар жинағы. Ф-диез минорындағы фортепианолық соната, Оп. 10 (1893). Klavierstücke, Оп. 16.
Eight Piano pieces, Op. 5
Waltzes for piano, four hands, Op. 6 Musical score
Piano sonata in F sharp minor, Op. 10 (1893)
Klavierstücke, Op. 16
Камералық жұмыстар
Струнный квартет № 1 ля минор, Op. 7 (1887)
Струнный квартет № 2 ми-бемоль мажор, Op. 11 (1893)
String Quartet No. 2 in E flat major, Op. 11 (1893)