Кіріспе

1995 жылғы Филипп Роттың романы – Филипп Роттың 64 жастағы Микки Сабаттың өмірі туралы романы. Ол 1995 жылы АҚШ Ұлттық кітап сыйлығына ие болды. Сабат – ұзақ жылдар бойы жұмыссыз, ешқандай нәтиже бермейтін, бұрынғы қуыршақ ойыншысы. Ол проституцияға, ізгіліксіздікке және жай ғана сексуалдық қатынасқа бейім. Сабат өзінің "қартайған, жаман еркек" имиджінен ләззат алады. Ол айналасындағы адамдарды, әсіресе әйелдерді манипуляциялаудан ләззаттанады – белгілі бір мағынада, олар оның қуыршақтары сияқты рөл атқарады. Ұзақ жылдар бойы серігі болған, сондай-ақ одан да нашар Дренканың қазасы оның өміріндегі дағдарысқа себеп болады. Сабат өзіне-өзі қол жұмсау керек пе деп ойлайды, соның арқасында қайтыс болған анасының көрінісі берген кеңеске құлақ естітеді – ол жиі келіп, оның сәтсіз өмірі үшін өзіне-өзі қол жұмсау лайықты аяқталу екенін айтады.

Қабылдау

Әдеби сыншы Харольд Блум "Саббат театрын" Роттың "шедеврі" деп жариялады. Көрнекті әдеби сыншы Джеймс Вуд The Morning News газетіне: "Мен "Саббат театрының" үлкен жанкүйерімін, ол керемет кітап болды" деді. New York Times газетінің сыншысы Мичико Какутани оны аяқтау қиын болды және "жағымсыз әрі жалған" деп тапты. Ол көркем әдебиет бойынша Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды – Роттың тұңғыш романы "Қош кел, Колумб" сол сыйлықты жеңіп алғанынан отыз бес жыл өткен соң (1960). Сондай-ақ ол 1996 жылғы Пулитцер сыйлығының финалисі атанды. Роттың дүниеден озғаннан кейін, "Нью-Йорк Таймс" бірнеше белгілі авторлардан Роттың сүйікті кітабын атауын сұрады. Клэр Мессуд "Саббат театрын" таңдап, былай деп жазды: "Роман алғаш жарық көрген кезде таң қалдырған, бірақ бүгін оны көзге елестетуге болмайды; осының өзі оны әдеби тұрғыдан маңызды етеді. Рот қарт жасының нашарлығын Достоевскийге тән ынтамен батыл қабылдайды. Ол мұны осыншалықты өткірлікпен және жарқын тілмен жеткізеді, сондықтан кем дегенде, мен оқырман кітапты лақтып жібермедім."