«Түнгі үрейдің күші» – Адам Кертистің BBC құжалық фильмі. АҚШ неоконсервативтері мен радикал исламистердің қалыптасуын, олардың ұқсастықтарын қарастырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
BBC теледидар деректік сериясы
BBC television documentary series
"Кошмарлардың күші: Қорқыныш саясатының өрлеуі" – Адам Кертистің BBC теледидар деректік сериясы. Ол негізінен архивтік кадрлардан тұрады, Кертис баяндама жасайды. Сериал алғаш рет 2004 жылы Ұлыбританияда көрсетілді. Кейіннен ол көптеген елдерде көрсетіліп, 2005 жылғы Канн кинофестивалі сияқты түрлі кинофестивальдарда ұсынылды. Фильм АҚШ-тағы неоконсервативтік қозғалыстың және радикалдық исламистік қозғалыстың өрлеуін салыстырады, олардың пайда болу тарихын салыстырып, екі топтың ұқсастықтарын көрсетеді. Көбірек дау тудырғаны, радикалдық исламизмнің, әсіресе әл-Қаида нысанында, зор, қастандық ұйым екені – миф немесе асыл өтірік екенін, көптеген елдердің басшылары, әсіресе АҚШ-тағы неоконсерваторлардың, утопиялық идеялардың толық сәтсіздігінен кейін халқын біріктіру және жігерлендіру үшін жаңа талпыныс ретінде таратып жүргенін айтады. "Кошмарлардың күші" Ұлыбритания мен АҚШ-тағы кино сыншылары тарапынан жоғары бағаланды. Оның мазмұны мен идеялары консерваторлар мен прогрессивтер тарапынан түрлі сынға ұшырады.
The Power of Nightmares: The Rise of the Politics of Fear is a BBC television documentary series by Adam Curtis. It mainly consists of archive footage, with Curtis narrating. The series was originally broadcast in the United Kingdom in 2004. It has subsequently been aired in multiple countries and shown at various film festivals, including the 2005 Cannes Film Festival. The film compares the rise of the neoconservative movement in the United States and the radical Islamist movement, drawing comparisons between their origins, and remarking on similarities between the two groups. More controversially, it argues that radical Islamism as a massive, sinister organisation, specifically in the form of al Qaeda, is a myth, or noble lie, perpetrated by leaders of many countries—and particularly neoconservatives in the U. S.—in a renewed attempt to unite and inspire their people after the ultimate failure of utopian ideas. The Power of Nightmares was praised by film critics in Britain and the United States. Its message and content have also been the subject of various critiques and criticisms from conservatives and progressives.
"Қараңғыда суық"
Бұл мақаланың бірінші бөлігі исламизм мен неоконсерватизмнің пайда болуын түсіндіреді. Онда қазіргі ислами ойлаудың негізін қалаушы ретінде суреттелген мысырлық мемлекеттік қызметкер Сайыд Кутб АҚШ-қа білім беру жүйесін зерттеу үшін сапар шегеді, бірақ кейін батыс қоғамындағы мораль мен құндылықтардың жекелеу арқылы бұзылуына наразы болады. Мысырға оралған соң, ол Гамал Абдель Насердің батыстық үлгідегі өзгерістеріне алаңдайды және өз қоғамын сақтау үшін, батыс технологиясын қолдана отырып, ислам заңына сәйкес толыққанды қайта құру қажеттігіне көз жеткізеді. Ол өз идеяларын іске асыру үшін элиталық "авангардтың" қажеттігіне және қалыптасқан тәртіпке қарсы төңкеріс жасауға сенеді. Кутб "Мұсылман бауырластығының" жетекшісіне айналады және Насердің түрмесінде қиын жағдайға тап болғаннан кейін, батыстың ықпалындағы басшыларды олардың жемқорлығын жою үшін өлтірудің дұрыс екеніне сенімді болады. Кутб 1966 жылы өлім жазасына кесіледі, бірақ ол Осама бен Ладеннің болашақ кеңесшісі Аймана әл-Зауахириге жеке ислами топ құруға ықпал етеді. 1979 жылғы Иран төңкерісінен шабыт алған Зауахири мен оның жақтастары 1981 жылы Мысыр президенті Анвар әл-Садатты өз төңкерісін бастау ниетімен өлтіреді. Алайда, төңкеріс сәтсіз аяқталады, және Зауахири мұсылмандардың көпшілігінің батыстың ықпалындағы басшылар ғана емес, өздерінің джахилиясының құрбаны болғанына және оның ісіне қосылмаған жағдайда, зорлық-зомбылыққа ұшырауы мүмкін екеніне сенеді. Олар жемқор билікті құлату және оның орнына "таза" ислами мемлекет құру үшін авангардтың қажеттігіне сенді. Сонымен қатар, АҚШ-та Ирвинг Кристол және Пол Вольфовиц сияқты көңілі толмаған либералдар президент Джонсонның "Ұлы қоғам" жобасының сәтсіздігінен кейін Лео Штраустың саяси ой-пікірлеріне жүгінеді. Олар жеке бас бостандығына артық көңіл бөлгендігі Джонсонның жоспарларын құлатқан деген қорытындыға келеді. Олар Американы ортақ жауға қарсы біріктіру арқылы қайта құруды және мифтік дұшпанды жасауға кіріседі. Осы топтар, неоконсерваторлар, 1980 жылдары Рейган әкімшілігі кезінде, олардың одақтастары Дик Чейни мен Дональд Рамсфелдпен бірге билікке келеді. Олар Кеңес Одағы екі ел арасындағы қарусыздану туралы келісімдерді бұзғанын мәлімдейді және "В тобының" нәтижелерімен бірге, күмәнді дәлелдер мен әдістерді қолданып, Рональд Рейганды оған сендіруге тырысады.
The first part of the series explains the origins of Islamism and neoconservatism. It shows Egyptian civil servant Sayyid Qutb, depicted as the founder of modern Islamist thinking, visiting the U. S. to learn about its education system, then becoming disgusted at what he judged as the corruption of morals and virtues in western society through individualism. When he returns to Egypt, he is disturbed by westernisation under Gamal Abdel Nasser and becomes convinced that in order to save his own society, it must be completely restructured along the lines of Islamic law while still using western technology. He then becomes convinced that his vision can only be accomplished through use of an elite "vanguard" to lead a revolution against the established order. Qutb becomes a leader of the Muslim Brotherhood and, after being tortured in one of Nasser's jails, comes to believe that western influenced leaders can be justifiably killed to remove their corruption. Qutb is executed in 1966, but he influences Ayman al Zawahiri, the future mentor of Osama bin Laden, to start his own secret Islamist group. Inspired by the 1979 Iranian revolution, Zawahiri and his allies assassinate Egyptian president Anwar Al Sadat in 1981 in the hopes of starting their own revolution. However, the revolution does not materialise, and Zawahiri comes to believe that a majority of Muslims have been corrupted, not only by their western inspired leaders, but Muslims themselves have been affected by jahiliyyah and thus may be legitimate targets of violence if they refuse to join his cause. They continued to believe that a vanguard was necessary to rise up and overthrow the corrupt regime and replace it with a 'pure' Islamist state. At the same time in the United States, a group of disillusioned liberals, including Irving Kristol and Paul Wolfowitz, look to the political thinking of Leo Strauss after the perceived failure of President Johnson's "Great Society". They conclude that an emphasis on individual liberty was the undoing of Johnson's plans. They envisioned restructuring America by uniting the American people against a common evil, and set about creating a mythical enemy. These factions, the neoconservatives, came to power during the 1980s under the Reagan administration, with their allies Dick Cheney and Donald Rumsfeld. They alleged that the Soviet Union was not following the terms of a disarmament treaty between the two countries, and together with the outcomes of "Team B", they built a case using dubious evidence and methods to prove it to Ronald Reagan.
2-бөлім: "Фантомдық жеңісі"
Екінші бөлімде Зауахири мен оның саудиялық бай ізбасары Усама бен Ладеннің күшейіп келе жатқан радикалды ықпалына бірте-бірте түскен исламистік топтар, Рейган әкімшілігіне, оның неоконсервативті бағыттарымен бірге, Кеңес Одағының Ауғанстанға басып кіруіне қарсы күреске қосылады. Кеңес әскері Ауғанстаннан шыққанда және 1989 жылы Шығыс блогының ыдырауы басталганда, исламистер де, неоконсерваторлар да Кеңес Одағының құлауына өздері себепкер болғанына сенеді. Кертис Кеңес Одағының бәрібір құлауға жақын болғанын айтады. Бірақ исламистер мұны басқаша қарастырады. Олар жеңіске жеткендерін сезініп, Мысыр мен Алжирде «таза» ислам мемлекеттерін құруға күштері жететініне сенімді. Мұндай мемлекеттерді құру әрекеттері күшпен тоқтатылады. Содан кейін исламистер Мысыр мен Алжирде терроризмді пайдаланып, халықты үкіметке қарсы көтерілуге сескендіру арқылы төңкеріс жасауға тырысады. Бірақ халық зорлық-зомбылықтан қорқып, Алжир үкіметі осы қорқынышты билікті сақтап қалу үшін пайдаланады. Ақырында исламистер елдердің тұрғындарын батыс құндылықтарымен толығымен ластанған деп жариялайды. Алжирде олар бір-біріне қарсы шыға бастайды, әрқайсысы басқа террористік топтардың мүшелерін нағыз мұсылман деп санамайды. Америкада неоконсерваторлардың АҚШ әскери күшін жамандық жасаушыларды талқандау үшін пайдалану жоспақтары Джордж Буштің президенттікке сайлануымен, ал 1992 жылы Билл Клинтонның сайлануымен тоқтатылады, осылайша олар биліктен толығымен шеттесіп қалады. Неоконсерваторлар және олардың консервативті христиан одақтастары Клинтонның президенттік мерзімі бойында оның жемқорлық және әдепсіздік туралы нақты және жасалған айыптамаларымен қаралайды. Бірақ американ халқы Клинтонға қарсы бұрылмайды, бұл оларды көңілсіздікке жетелейді. Темірқасықпен, исламистердің төңкеріс жасау әрекеттері қанды оқиғаларға әкеліп соқтырады, нәтижесінде олар халықтың қолдауын жоғалтады. Зауахири мен бен Ладен Ауғанстанның салыстырмалы түрде қауіпсіз аймағына қашып, жаңа стратегия жариялайды. Батыс шабыттандырған моральдық құлдыраумен күресу үшін олар оның бастау көзіне – АҚШ-қа соққы беруі керек.
In the second part, Islamist factions, rapidly falling under the more radical influence of Zawahiri and his rich Saudi acolyte Osama bin Laden, join the neoconservative influenced Reagan administration to combat the Soviet Union's invasion of Afghanistan. When the Soviets eventually pull out of Afghanistan, and when the Eastern Bloc begins to collapse in 1989, both the Islamists and the neoconservatives believe they are the primary architects of the Soviet Union's demise. Curtis argues that the Soviet Union was on the verge of collapsing anyway. However, the Islamists see it quite differently. In their triumph, they believe they have the power to create 'pure' Islamic states in Egypt and Algeria. Attempts to create such Islamic states are blocked by force. The Islamists then try to foment revolutions in Egypt and Algeria by using terrorism to scare the people into rising up against their leaders. But the people are terrified by the violence, and the Algerian government exploits that fear as a way to hang on to power. In the end, the Islamists declare the entire populations of the countries to be thoroughly contaminated by western values. Finally, in Algeria, they begin to turn on each other, each believing that members of other terrorist groups are not true Muslims. In America, neoconservative aspirations to use the United States' military power to further destroy evildoers are thrown off track by the election of George H. W. Bush to the presidency, followed by the election in 1992 of Bill Clinton which left them totally out of power. The neoconservatives, along with their conservative Christian allies, attempt to demonize Clinton throughout his presidency with various real and fabricated stories of corruption and immorality. To their disappointment, the American people do not turn against Clinton. Meanwhile, Islamist attempts at revolution end in massive bloodshed, leaving the Islamists without popular support. Zawahiri and bin Laden flee to the relative safety of Afghanistan and declare a new strategy. To fight Western inspired moral decay, they must deal a blow to its source: the United States.
3-бөлім: "Үңгірдегі көлеңкелер"
Соңғы бөлімде әл-Қаиданың нақты қалай пайда болғаны жайлы айтылады. Кертис, бен Ладен мен Зауахиридің сәтсіз төңкерістерінен кейін халықтан қолдауы шамалы немесе мүлдем болмағанын, тіпті террористердің күрделі ұйымы да болмағанын, жаңа джихад шақыруларын іске асыру үшін тәуелсіз агенттерге сүйенгенін айтады. Алайда, фильмде 1998 жылғы АҚШ елшіліктеріне жасалған шабуылдар үшін бен Ладенді қашықтықтан соттау үшін АҚШ прокурорларының оның шабуылдарға жауапты қылмыстық ұйымның басшысы екенін дәлелдеуі қажет болғаны көрсетіледі. Олар бен Ладеннің бұрынғы әріптесі Джамал әл-Фадлді тауып, "әл-Қаида" деп аталатын ірі террористік ұйымның басшысы екенін куәландыру үшін оған ақы төлейді. 11 қыркүйек шабуылдарынан кейін Джордж Буштің жаңа республикалық әкімшілігіндегі неоконсерваторлар осы ойдан туған ұйым тұжырымын жаңа жауға қарсы жаңа крест жорығын ақтау үшін пайдаланып, Терроризмге қарсы соғысты бастады. Ауғанстанға жасалған АҚШ-тың басып кіруі күдікті террористік ұйымды жоюға сәтсіз аяқталғаннан кейін, Буш әкімшілігі Америкадағы террористік ұйымдардың жасырын желілерін табуға бағытталды, бірақ табысқа ие болмады. 2003 жылы олар Терроризмге қарсы соғысты Иракқа басып кіру арқылы жалпы қабылданған жамандықтарға қарсы соғысқа дейін кеңейтті. Бұл идеялар мен тактика Ұлыбританияға да тарады, онда Тони Блэр терроризм қаупін өзіне жаңа моральдық билік беру үшін пайдаланды. Неоконсервативті стратегияның салдары да зерттеледі, Гуантанамода белгісіз мерзімге қамауда ұсталған терроризм күдіктілерінің жағдайы зерттелді, олардың көпшілігі АҚШ әскерилерінің тиісті тергеу жүргізбей, талибандарға қарсы Солтүстік Альянстың сөзіне сене отырып ұсталған, сондай-ақ болмаған және ықтимал емес қауіптерге қарсы жасалған басқа да "алдын алу" шаралары қарастырылды, мұндай шаралар қатысушы тараптардың қауіп тудыруы мүмкін деген негізде жасалды. Кертис әсіресе "кір бомба" шабуылынан қорқуды басуға тырысады және саясаткерлердің кейбір қауіптерді асыра көрсетуге, ал басқаларын шындықтан аулақ ететінін мойындауға мәжбүр болатынына көз жеткізеді. Ол былай дейді: "Барлық ұлы идеялардың сенімділігін жоғалтқан дәуірде, саясаткерлердің билігін сақтап қалудың жалғыз жолы – көзге көрінбейтін жаудан қорқу".
The final part addresses the actual rise of al Qaeda. Curtis argues that, after their failed revolutions, bin Laden and Zawahiri had little or no popular support, let alone a serious complex organisation of terrorists, and were dependent on independent operatives to carry out their new call for jihad. However, the film argues that in order to prosecute bin Laden in absentia for the 1998 U. S. embassy bombings, U. S. prosecutors had to prove that he is the head of a criminal organisation responsible for the bombings. They find a former associate of bin Laden, Jamal al Fadl, and pay him to testify that bin Laden is the head of a massive terrorist organisation called "al Qaeda". With the September 11 attacks, neoconservatives in the new Republican administration of George W. Bush use this invented concept of an organisation to justify another crusade against a new enemy, culminating in the launch of the War on Terror. After the American invasion of Afghanistan fails to uproot the alleged terrorist organisation, the Bush administration focuses inwards, searching unsuccessfully for terrorist sleeper cells in America. In 2003, they extend the War on Terror to a war on general perceived evils with the invasion of Iraq. The ideas and tactics also spread to the United Kingdom, where Tony Blair uses the threat of terrorism to give him a new moral authority. The repercussions of the neoconservative strategy are also explored, with an investigation of indefinitely detained terrorist suspects in Guantanamo Bay, many allegedly taken on the word of the anti Taliban Northern Alliance without actual investigation on the part of the United States military, and other forms of "preemption" against non existent and unlikely threats made simply on the grounds that the parties involved had the potential to become a threat. Curtis specifically attempts to allay fears of a dirty bomb attack, and concludes by reassuring viewers that politicians will eventually have to concede that some threats are exaggerated and others have no foundation in reality. He says, "In an age when all the grand ideas have lost credibility, fear of a phantom enemy is all the politicians have left to maintain their power."
Мазмұны
Адам Кертис бастапқыда консервативті қозғалыстағы неоконсервативті "элитаризм" идеологиясы мен жекешіл либертариандық топтар арасындағы қақтығыс туралы фильм түсіруді жоспарлаған. Консервативті қозғалысты зерттеу кезінде Кертис неоконсервативті және исламистік идеологиялардың пайда болуындағы ортақ белгілерді анықтады. Жоспарланған деректі фильмнің тақырыбы осы екі идеологияға қабатты, ал либертариандық элемент ақырында жойылды. Кертис консервативті идеология туралы деректі фильм идеясын алғаш рет 2003 жылы ұсынды және фильмді зерттеуге жарты жыл уақыт жұмсады. Фильмнің соңғы түсірілімдері 2004 жылдың 10 қазанында, 19 қазанында және 1 қарашасында жүзеге асырылды. Кертистің көптеген фильмдеріндегідей, "Кошмарлардың күші" фильмінде де BBC архивінен алынған деректер монтаждалып, Кертис оларды баяндайды. Оның юмор қолдануы "Толған өмір!" журналында таланттарды іздеуші ретіндегі алғашқы жұмысына байланысты деп есептеледі.
Adam Curtis originally intended to make a film about conflict within the conservative movement between the ideologies of neoconservative "elitism" and the more individualist libertarian factions. During his research into the conservative movement, Curtis discovered what he saw as similarities in the origins of the neoconservative and Islamist ideologies. The topic of the planned documentary shifted to these other two ideologies, with the libertarian element eventually being phased out. Curtis first pitched the idea of a documentary on conservative ideology in 2003 and spent half a year researching the film. Final recordings were made on 10 October, 19 October and 1 November 2004. As with many of Curtis's films, The Power of Nightmares uses a montage of stock footage taken from the BBC archives which Curtis narrates. while his use of humour has been credited to his first work with television as a talent scout for the magazine programme That's Life!
Эфирлер мен тарату
"Түнгі кошмарлардың күші" алғаш рет 2004 жылы Ұлыбританияда BBC Two телеарнасында үш бөлімнен тұратын серия ретінде көрсетілді: 20 қазанда – "Бейби, сыртта суық", 27 қазанда – "Фантомдық жеңіс", ал 3 қарашада – "Үңгірдегі көлеңкелер". Кеннет Биглинің қазасы BBC-ді соңғы бөлімді көрсетуге дейін жариялаудан бас тартуға мәжбүр етті. 2005 жылдың қаңтар айында серия үш күн бойы қайта көрсетілді, үшінші бөлімі өткен желтоқсандағы заң иелерінің шешіміне сәйкес, шетелдік терроризм күдіктілерін сотсыз ұстаудың заңсыз екенін ескеріп, жаңартылды. 2005 жылдың мамыр айында фильм Канн кинофестивалінде 2,5 сағаттық монтаждалған нұсқада көрсетілді. Pathé осы нұсқаның тарату құқығын сатып алды. Сонымен қатар, фильм 2006 жылы Сиэтл халықаралық кинофестивалінде және Сан-Франциско халықаралық кинофестивалінде көрсетілді, соңғысы Кертиске "Persistence of Vision" сыйлығын табыс етті. Фильм Нью-Йорктегі Трибека кинофестивалінде де көрсетілді және 2005 жылы Нью-Йорк қаласында қысқа мерзімді театрлық көрсетілімдер өтті. Фильмді алғаш рет Канададағы CBC телеарнасы 2005 жылдың сәуірінде, ал 2006 жылдың шілдесінде қайта көрсетті. Австралиялық SBS арнасы бастапқыда 2005 жылдың шілдесінде серияны көрсетуді жоспарлаған, бірақ 7 шілдедегі Лондон бомбалауларына байланысты көрсету тоқтатылды. Ақырында желтоқсанда көрсетілді, содан кейін Питер Тейлордың "Жаңа Әл-Қаида" фильмі Кертистің жұмысына қарсы пікір ретінде ұсынылды. 2005 жылдың сәуірінде Кертис көптеген сұраныстарға байланысты ресми DVD шығаруға қызығушылық танытты, бірақ оның монтаждау техникасы мұндай шығарылымды мақұлдау кезінде заңдық қиындықтар тудыратынын атап өтті. Ресми емес DVD нұсқасы үш санынан тұратын, тоқсан сайын жарық көретін Wholphin журналында жарияланды.
The Power of Nightmares was first broadcast in three parts on BBC Two in 2004 in the United Kingdom, beginning with 'Baby it's Cold Outside' on 20 October, 'The Phantom Victory' on 27 October, and 'The Shadows in the Cave' on 3 November. The murder of Kenneth Bigley led the BBC to cease publicising the final episode prior to its airing. It was broadcast again over three days in January 2005, with the third part updated to note the Law Lords ruling from the previous December that detaining foreign terrorist suspects without trial was illegal. In May 2005, the film was screened in a 2½ hour edit at the Cannes Film Festival. Pathé purchased distribution rights for this cut of the film. It has also been featured at the 2006 Seattle International Film Festival and the San Francisco International Film Festival, the latter awarding Curtis their Persistence of Vision Award. The film was also screened at the Tribeca Film Festival in New York, and there was a brief theatrical run in New York City in 2005. The film was first aired by CBC in Canada in April 2005, and again in July 2006. The Australian channel SBS had originally planned to air the series in July 2005, but it was cancelled, reportedly in light of the London bombings of 7 July. It was ultimately aired in December, followed by Peter Taylor's The New Al Qaeda under the billing of a counter argument to Curtis. In April 2005, Curtis expressed interest in releasing an official DVD because of popular demand, but noted that his montage technique created serious legal problems with getting such a release approved. An unofficial DVD release was made in the quarterly DVD magazine Wholphin over three issues.
Сыншыл реакция
"Түнгі кошмарлардың күші" сыншылардан жағымды пікірлер алды. Rotten Tomatoes 88% сыншылар фильмге оң баға бергенін, 8 шолудың негізінде орташа балл 8,1/10 екенін хабарлады. Metacritic платформасында фильмге негізгі сыншылардың шолуларынан 100 балдық шкала бойынша орташа есеппен 78 балл берілді, бұл "жалпы жағымды пікірлер" дегенді білдіреді. San Francisco Chronicle газеті фильмге өте ынталы болды және оны "Атлантик мүшелігінде жарық көрген, (әдемі) киноға көшкен керемет мақаламен" салыстырды. "Нью-Йорк Таймс" газеті фильмде Билл Клинтонға қарсы американдық консерваторлардың шабуылдарын исламист революциялық қызметтерімен салыстыруға жасалған әрекеттерге күмәнді қарады, әдеби және кино сыншысы А.О. Скотттың пікірінше, "саясатты, әсіресе географиялық және ұлттық деңгейде түсінуі өте үстірт сияқты". Ұлыбританияның режиссерлер гильдиясы мен Корольдік теледидар қоғамы да фильмге сыйлықтар берді.
The Power of Nightmares received generally favourable reviews from critics. Rotten Tomatoes reported that 88% of critics gave the film positive write ups, with an average score of 8.1/10, based upon a sample of 8 reviews. At Metacritic, which assigns a normalised rating out of 100 to reviews from mainstream critics, the film received an average score of 78, based on six reviews, indicating "generally favorable reviews". The San Francisco Chronicle had an equally enthusiastic view of the film and likened it to "a brilliant piece in the Atlantic Monthly that's (thankfully) come to cinematic life." The New York Times had a more skeptical review, unimpressed by efforts to compare attacks on Bill Clinton by American conservatives with Islamist revolutionary activities, claiming (in a review by literary and film critic A. O. Scott) that, "its understanding of politics, geo and national, can seem curiously thin." Other awards were given by the Director's Guild of Great Britain and the Royal Television Society.
Саяси реакция
Прогрессивті сарапшылар фильмге ерекше қуанды. Common Dreams фильмге өте жағымды жауап берді, оны "Matrix" сериясының "қызыл таблеткасымен" салыстырды, бұл Кертис бағалаған салыстыру болды. The Village Voice журналындағы пікірлер де көбінесе оңды болды, оны "бір жақты фильм ретінде, көбінесе керемет және кейде күлкілі – "Syriana"-ның жақсырақ нұсқасы" деп атады. The Nation басылымы фильмнің мазмұнына қатысты егжей-тегжейлі сын жасағанмен, фильмнің өзі туралы "11 қыркүйек оқиғасынан кейін терроризмге қарсы соғыс туралы ең маңызды фильм" деді. АҚШ-тағы консервативті және неоконсервативті сыншылар арасында "Түнгі дауылдың күші" фильмі "қастандық теориясы", американдыққа қарсы немесе екеуі де деп сипатталды. FoxNews.com сайтының Дэвид Асман: "Еуропалық БАҚ Америкаға қарсы болуын көрсетуге мәжбүр болмайтынымызды қалаймыз. Бірақ олар шекараны үнемі кеңейтіп, енді абсурд деңгейіне жеткізді". Оның пікірін Клайв Дэвис та бөлісті, National Review үшін фильмге берген түсініктемесін: "Британдық өндірушілер, Чомскидің "Америка" туралы көзқарасына, барлық жамандықтың бастауы ретінде, тіпті шындықты іздеуге де ниеті жоқ" деп аяқтады. Басқа да комментаторлар фильмді әртүрлі сипаттап, оның қастандық теорияны таратуда екенін айтты. Дэвис пен британдық комментатор Дэвид Ааронович фильмнің мәнін ашық айтып, оны "үй кірпішідей кедір-бұдыр теория" деп атады, соңғысы Кертистің "оның аргументі өте қарапайым" деді. 2005 жылғы 7 шілдедегі Лондон бомбалауынан кейін де осы сияқты шабуылдар жалғасты. Christian Broadcasting Network фильмді "британдық солшылдардың" "АҚШ-тың терроризмге қарсы соғысы – алаялық" деген мәлімдемелерінің көзі ретінде көрсетті, ал Австралия-Израиль және еврей істері жөніндегі кеңесі оны "BBC-нің демеушілігімен жасалған ең абсурдты, ең экстремалды соғысқа қарсы деректі фильм" деп атады. "Үңгірдегі көлеңкелер" кітабында Кертис террористік әрекеттердің болу мүмкіндігін жоққа шығармайтынын, бірақ терроризм қаупінің күйінсіз үлкейтілгенін атап өтті. Ол қастандық теория жасады деген айыптауларға жауап ретінде, саясатта қорқыныштан күш ретінде пайдаланудың нәтижесі емес, фильмнің кейіпкерлері "оған кездейсоқ соқтығысқан" деп сендіреді. 2005 жылғы Christopher Null-дің Filmcritic.com сайтындағы шолуы "The Phantom Victory" фильміндегі Билл Клинтонға жасалған шабуылдарды Кертистің баяндауына қарсы шықты, осы шабуылдарды неоконсервативті қозғалыстың "кітапханалық университеттерінен" гөрі, американдық діни оңшылдарға жатқызып, осылай бағалады. Фильмде сұхбат алған консервативті американдық саяси комментатор Дэниел Пайпс фильмде коммунизмнің АҚШ-қа төнген қаупін, Пайпс сөздерімен айтқанда, "Америкаға ешқандай қауіп төндіре алмайтын зиянсыз коммунистік партиялары бар елдердің шашырауы ғана" деп жоққа шығарады. Пайпс фильмде Комминтерн, Юлиус және Этель Розенберг, Клаус Фукс немесе Игорь Гуценко туралы ештеңе айтылмағанын атап өтті. Фильмде баяндалған тарихтың кейбір фактілерінің жіберіліп қалғаны туралы да айыптаулар бар. Кейбір көрермендер Израиль-Палестина қақтығысы туралы талқылаудың болмағанын байқады. Дэвис Лео Штраустың идеялары Веймар республикасы кезінде Германиядағы тәжірибесімен қалыптасқанын мәлімдеді және фильмнің бұл туралы айтпауы Штраусты Кутб сияқты американдық қалалық мәдениетімен айналысқан адам ретінде көрсетуге бағытталғанын айтты.
Progressive observers were particularly pleased with the film. Common Dreams had a highly positive response to the film, comparing it to the "red pill" of the Matrix series, a comparison Curtis appreciated. Commentary in The Village Voice was also mostly favorable, noting, "As partisan filmmaking, it is often brilliant and sometimes hilarious – a superior version of Syriana." The Nation, while offering a detailed critique on the film's content, said of the film itself "[it] is arguably the most important film about the 'war on terrorism' since the events of September 11." Among conservative and neoconservative critics in the United States, The Power of Nightmares has been described as "conspiracy theory", anti American or both. David Asman of FoxNews. com said, "We wish we didn't have to keep presenting examples of how the European media have become obsessively anti American. But they keep pushing the barrier, now to the point of absurdity." His views were shared by commentator Clive Davis, ending his commentary on the film for National Review by saying, "British producers, hooked on Chomskyite visions of 'Amerika' as the fount of all evil, are clearly not interested in even beginning to dig for the truth." Other commentators have variously described the film as pushing a conspiracy theory. Davis and British commentator David Aaronovitch both explicitly labelled the film's message as a conspiracy theory, with the latter saying of Curtis "his argument is as subtle as a house brick." Attacks in this vein continued after the 7 July 2005 London bombings, with the Christian Broadcasting Network referencing the film as a source for claims by the "British left" that "the U. S. War on Terror was a fraud", and the Australia Israel & Jewish Affairs Council calling it "the loopiest, most extreme anti war documentary series ever sponsored by the BBC." In The Shadows in the Cave, Curtis emphasises that he does not discount the possibility of any terrorist activity taking place, but that the threat of terrorism had been greatly exaggerated. He responded to accusations of creating a conspiracy theory by saying he believes the alleged use of fear as a force in politics is not the result of a conspiracy but rather the subjects of the film "have stumbled on it." A 2005 review on Christopher Null's Filmcritic. com took issue with Curtis's retelling of the attacks on Bill Clinton in 'The Phantom Victory', crediting these more to the American religious right than the "bookish university types" of the neoconservative movement. Daniel Pipes, a conservative American political commentator and son of Richard Pipes who was interviewed in the film, wrote that the film dismisses the threat posed by Communism to the United States as, in Pipes' words, "only a scattering of countries that had harmless Communist parties, who could in no way threaten America." Pipes noted that the film adopts this conclusion without mentioning the Comintern, Julius and Ethel Rosenberg, Klaus Fuchs or Igor Gouzenko. Allegations have been made of omissions in the history described by the film. The absence of discussion of the Israeli–Palestinian conflict was noticed by some viewers. Davis claimed that Leo Strauss's ideas had been formed by his experiences in Germany during the Weimar Republic, and alleged that the film's failure to mention this was motivated by a wish to portray Strauss as concerned with American suburban culture, like Qutb.
"Фаренгейтті" 9/11-мен салыстыру
Шығарылғаннан кейін "Түннің құдіреті" фильмі Америка Құрама Штаттарының президенті Джордж Буштің билікке келген алғашқы төрт жылын сынаған американдық режиссер Майкл Мурдың 2004 жылғы "Фаренгейт 9/11" фильмімен көп рет салыстырылды. "The Village Voice" газеті "Түннің құдіретін" "Фаренгейт 9/11-нен кейін ең көп талқыланған деректі агитпроп" деп тікелей атады. "The Nation" және "Variety" басылымдары Кертистің фильмін түрлі салалардағы "Фаренгейттен" және басқа саяси деректі фильмдерден артық деп бағалап, мақтау пікірлерін білдірді; біріншісі Кертистің жұмысын "ақыл-ойды қозғайтын" және "тарихи тұрғыдан терең зерттейтін" деп, ал екіншісі "объективтілік, көрегендік және тарихи перспектива сезімі" бар деп атады. Мурдың туындылары Кертистің консервативті сыншылары тарапынан да салыстыру үшін пайдаланылды. Кертис өзінің жұмысын Мурдың фильмінен ажыратуға тырысып, Мурды "саяси агитпроп фильмдерін түсіретін режиссер" деп сипаттап, "[Түннің құдіретін] көру арқылы менің саяси көзқарастарымды анықтау қиын болады" деп мәлімдеді.
After its release, The Power of Nightmares received multiple comparisons to Fahrenheit 9/11, American filmmaker Michael Moore's 2004 critique of the first four years of George W. Bush's presidency of the United States. The Village Voice directly named The Power of Nightmares as, "the most widely discussed docu agitprop since Fahrenheit 9/11." The Nation and Variety both gave comments lauding Curtis's film as superior to Fahrenheit and other political documentaries in various fields; the former cited Curtis's work as being more "intellectually engaging" and "historically probing", while the latter cited "balance, broad mindedness and sense of historical perspective." Moore's work has also been used as a point of comparison by conservative critics of Curtis. Curtis has attempted to distinguish his work from Moore's film, describing Moore as "a political agitprop film maker," arguing that, "you'd be hard pushed to tell my politics from watching [The Power of Nightmares]."