Оксфорд қалысының қираған ортағасырлық қамалы

Кіріспе

Оксфорд қаласындағы, Оксфордшир, Англияда жартылай қираған қамал.

Оксфорд қамалы – Англияның Оксфордшир қаласындағы Оксфорд қаласының батыс жағында орналасқан ірі, жартылай қираған ортағасырлық қамал. Алғашқы ор қамалдың көп бөлігі 12 ғасырдың соңында немесе 13 ғасырдың басында таспен алмастырылды және қамал Анархия кезеңіндегі қақтығыстарда маңызды рөл атқарды. 14 ғасырда қамалдың әскери маңызы азайды және ол негізінен округтік басқару орталығы және түрме ретінде пайдаланыла бастады. Бүгінде сақталған тікбұрышты Сент-Джордж мұнарасы қамалдың қалған бөлігінен бұрынғысы деп есептеледі және қаланың алғашқы саксондық батыс қақпасымен байланысты күзет мұнарасы болған деп саналады. Қамалдың көп бөлігі Англия азаматтық соғысында қиратылды, ал 18 ғасырға қарай қалған ғимараттар Оксфордтың жергілікті түрмесіне айналды. 1785 жылдан бастап жаңа түрме кешені салынды және 1876 жылы кеңейтілді; ол Оксфорд түрмесі болып танылды. Түрме 1996 жылы жабылды және қонақ үй мен туристік орталыққа айналдырылды. Қамалдың ортағасырлық қалдықтары, оның ішінде ор, Сент-Джордж мұнарасы және криптасы, I санаттағы ескерткіштер тізіміне енгізілген және қорғалатын ескерткіш болып табылады.

Құрылыс

Historia Ecclesie Abbendonensis (Абингдон жылнамасы) бойынша, Оксфорд қамалы 1071 жылдан 1073 жылға дейін норманды барон Роберт Д’Ойли ескісінің салдырған. Д’Ойли Англияны нормандықтар басып алған кезде I Уильяммен бірге Англияға келген, ал Жеңімпаз Уильям оған Оксфордширде кең жерлер берген. Бірте-бірте Д’Ойли Оксфордширдегі ең ірі жер иесіне айналып, Оксфорд қамалы үшін мұрагерлік корольдік констебльдігімен бекітілді. Оксфорд қамалы 1086 жылғы «Соңғы кітапта» тіркелген 48 қамалдың тізімінде жоқ, бірақ сол кезде барлық қамалдар осы зерттеуге енгізілмеген. Алайда, Д’Ойлидің (d’Oilly) Оксфордтағы иеліктері «Соңғы кітапта» «30 акр шалғынды жер. 1 диірмен, құны 0,5 [фунт стерлинг]» деп көрсетілген; аталған диірмен, болжам бойынша, қазірге дейін сақталған Сент-Джордж мұнарасына жақын орналасқан Касл диірмені, ол 1781 жылы қайта салынды және 1930 жылы бұзылды. Д’Ойли қамалын қаланың батыс жағына орналастырды, Темза өзенінен ағып шыққан өзеннің табиғи қорғанысын пайдаланды, қазір Касл Милл ағысы деп аталады, және қазба орнын жасау үшін өзенді бұрды. Бұл жерде бұрын ағылшынның бекінісі болған-жоқ деген пікірталас туды, бірақ археологиялық зерттеулер англосаксондықтардың бұрынғы қоныстануын көрсетеді, бірақ бекіністің нақты дәлелі жоқ. Алғашқы қамал, әдетте, үлкен мот және бейлі болған, Д’Ойлидің Уоллингфордтан 12 миль (19 км) қашықтықта салған қамалының жоспарын көшірген. Мот пен бейлінің салыну реті туралы да пікірталас бар: бейлі бірінші болып салынған болуы мүмкін (осылайша, бұрыннан бар Сент-Джордж мұнарасын алғашқы күзет мұнарасы ретінде пайдаланып), бұл жағдайда алғашқы қамалдың жоспары мот пен бейліге қарағанда сақина тәрізді болар еді. 12-ғасырдың соңы мен 13-ғасырдың басында алғашқы қоршау қабырғалары мен ағаштан жасалған күзет мұнарасы таспен ауыстырылды. Жаңа қоршау қабырғасы Сент-Джордж мұнарасын қамтыды, ол коралл тасынан салынған, тұрақтылық үшін төменгі бөлігі кең, ал жоғары қарай тар келеді. Бұл қамалдың ең биік мұнарасы болды және қазір ол 1020 жылға жуық саксондық қаланың батыс қақпасымен байланысты күзет мұнарасы ретінде саксондық кезеңнен қалған деп есептеледі. Бұл мұнараның саксондық тегін көрсететін дәлелдер Poore et al. (2009) еңбегінде келтірілген, олар «бірден-бір, үлкен тас мұнара жер мен ағаштан жасалған қамалдың сыртқы қорғанысына жатпайтын сияқты» деп түсіндіреді, және басқа да дереккөздер сәулеттік негіздер бойынша келіседі, сонымен қатар оның бағыты қамалдың қалған бөлігімен сәйкес келмейтінін және оның биіктігі бастапқыда қалаға кең көрініс беретінін, бірақ қамалдың мотының салынуымен бұл көрініс жабылып қалғанын атап өтеді. Қалған мұнаралардың нақты уақыты белгісіз, бірақ оңтүстік, дөңгелек мұнараның негізі әлі сақталған, түрлі дереккөздерде, соның ішінде Вулноттың 1825 жылғы «Англия мен Уэльстің ежелгі қамалдары» еңбегінде 1235 жылға жатқызылған; кем дегенде бір дереккөз оны «III Генри мұнарасы» деп атайды. Қабырғалардың ішінде Сент-Джордж мұнарасына жалғасқан крипті бар шағын ғибадатхана болды. 1074 жылы Д’Ойли мен оның жақын досы Роджер д’Иври діни қызметкерлер колледжімен бірге шағын ғибадатхананы құрды, бұл аталған құрылым деп есептеледі; ол ертеде Сент-Джорджқа бағышталды. Төменде егжей-тегжейлі көрсетілгендей, бұл ғибадатхананың крипті әлі сақталған, бірақ қамал ішіндегі жаңа жерде, 1794 жылы оның бастапқы материалдарынан көшіріліп, қайта құрылған. 13 ғасырда бұрынғы ағаш құрылысты алмастыру үшін салынған он жақты тас қабықшасы, 58 фут (18 м), Тонбридж және Арундель қамалдарына өте ұқсас. Қабықша бірнеше ғимаратты қоршап, ішкі ауланың ені 7 метрге дейін жетеді. Қабықшаның ішінде 6 метрлік баспалдақпен жер астындағы 4 метрлік ені бар тас камераға түсіп, алты бұрышты күмбез және қоршау кезінде сумен қамтамасыз ететін 16 метрлік тереңдіктегі құдық бар.

According to the Historia Ecclesie Abbendonensis (Abingdon Chronicle), Oxford Castle was built by the Norman baron Robert D'Oyly the elder from 1071 to 1073. D'Oyly had arrived in England with William I in the Norman Conquest of England and William the Conqueror granted him extensive lands in Oxfordshire. In due course D'Oyly became the foremost landowner in Oxfordshire and was confirmed with a hereditary royal constableship for Oxford Castle. Oxford Castle is not among the 48 recorded in the Domesday Book of 1086, but not every castle in existence at the time was recorded in the survey. D'Oyly (d'Oilly)'s Oxford holdings are, however, mentioned in the Domesday Book as "Meadow 30 acres. 1 mill, value 0.5 [pounds]. "; the mill mentioned is presumably the Castle Mill, formerly adjacent to the still surviving St. George's Tower, rebuilt in 1781 before eventually being demolished in 1930. D'Oyly positioned his castle to the west side of the town, using the natural protection of a stream off the River Thames on the far side of the castle, now called Castle Mill Stream, and diverting the stream to produce a moat. There has been debate as to whether there was an earlier English fortification on the site, but whilst there is archaeological evidence of earlier Anglo Saxon habitation there is no conclusive evidence of fortification. The initial castle was probably a large motte and bailey, copying the plan of the castle that D'Oyly had already built 12 mile (19 km) away at Wallingford. There has been debate over the sequencing of the motte and the bailey: it has been suggested that the bailey may have built first (thus utilising the pre existing St. George's Tower as the first keep) which would make the initial castle design a ringwork rather than a motte and bailey. By the late 12th to early 13th century, the original palisade walls and wooden keep had been replaced in stone. The new curtain wall incorporated St George's Tower, which is built of coral rag stone, at the base and tapering significantly toward the top for stability. This was the tallest of the castle's towers, and is now believed to be a survival from late Saxon times (c. 1020) as a watch tower associated with the west gate of the Saxon city. Evidence that this tower is Saxon in origin and thus pre dates the castle itself is presented in Poore et al. (2009), who comment that "a single, massive stone tower does not seem to belong within the outer defences of an earth and timber castle", and other sources have concurred on architectural grounds, also noting that its orientation does not match that of the remainder of the castle, and that its height would have originally afforded an extensive view over the city, but which would have been superseded (and in fact, blocked) with the construction of the castle motte. The date of the remaining towers is uncertain although the southernmost, round tower, of which the base still remains, is dated to 1235 in various documentary sources, including Woolnoth's The Ancient Castles of England and Wales of 1825; in at least one source, it is referred to as "Henry III's Tower". Inside the walls the buildings included a chapel with a crypt attached to St. Georges Tower, In 1074 D'Oyly and his close friend, Roger d'Ivry had endowed a chapel with a college of priests, which is presumed to be the structure in question; at an early stage it acquired a dedication to Saint George. As detailed below, the crypt of this chapel still survives, albeit in a new location within the castle, having been moved and reconstructed from its original materials in 1794. The ten sided stone shell keep, 58 feet (18 m), constructed in the 13th century to replace an earlier wooden structure, closely resembled those of Tonbridge and Arundel Castles. The keep enclosed a number of buildings, leaving an inner courtyard only 22 feet (7 m) across. Within the keep, stairs led 20 feet (6 m) down to an underground 12 feet (4 m) wide stone chamber, with an Early English hexagonal vault and a 54 feet (16 m) deep well providing water in the event of siege.

Анархия мен Барондар соғысындағы рөлі

Роберт Д’Ойли кіші, Роберт Д’Ойли ағаның туған інісі, 1140 жылдардағы Анархия дәуіріндегі азамат соғысы кезінде қамалға ие болды. Стивен 1142 жылдың күзінде Бристольден жорыққа шығып, Оксфорд қаласына шабуыл жасап, басып алды және Матильданы қамалдың ішінде қоршауға алды. Соңында, желтоқсан айында Матильда қамалдан қашып құтылды; кең таралған әңгімеге сүйенсек, патшайым қамал диірменінің ағысы мұзыққа толып қалғанша күтіп, содан кейін қарда жасыру үшін ақ киім киіп, үш немесе төрт салт аттымен қабырғадан төмен түсіп, түнгі уақытта Стивеннің қатарларынан өтіп, патшаның күзетшілері дабыл қағуға тырысқанда қашып кеткен. Алайда, Малмесберилік Уильямның жазбаларында Матильда қабырғадан түспей, керісінше, қақпалардың бірінен қашып кеткені айтылады. Соғыс аяқталғаннан кейін Оксфорд қамалының констебльдік лауазымы Роджер де Бассиге берілді, бірақ 1154 жылы Роберт Д’Ойли кішінің ұлы Генри Д’Ойли оны қайтарып алды. 1215-17 жылдардағы Барон соғысында қамал тағы шабуылға ұшырады, бұл оның қорғанысын күшейтуге себеп болды. Қалған ағаш құрылыстар таспен ауыстырылды, соның ішінде 1235 жылы салынған жаңа дөңгелек мұнара да болды. Генрих III патша қамалдың бір бөлігін түрмеге айналдырды, әсіресе тәртіпсіз университет қызметкерлерін ұстау үшін, сонымен қатар қамал шіркеуін жақсартты, 1243 және 1246 жылдары ескі темір торы бар терезелерді боялған шынымен ауыстырды. Алайда, Оксфордтың солтүстігінде Бомонт сарайының орналасқандығына байланысты, қамал ешқашан патша резиденциясы болған емес.

14-17 ғасырлар

[[Файл:Оксфорд қамалы 15 ғасыр.jpg|thumb|upright=1.25|1845 жылы бір суретшінің Оксфорд қамалын 15 ғасырда қалай көрінгенін елестеуі; қамалдың нормандық дәуірдегі түрінің мүмкін, шынайырақ бейнесін мұнда табуға болады. 1350 жылдардан бастап қамалдың әскери маңызы азайды және оның құлауына рұқсат етілді. Қамал Оксфорд графтығының әкімшілік орталығына, түрмеге және қылмыстық сотқа айналды. 1577 жылға дейін сот отырыстары осы жерде өтті, сол кезде оба "Қара соттар" деп белгіленген оқиғаға себеп болды: Оксфордширдің лорд-лейтенанты, екі рыцарь, сексен джентльмен және сессияның барлық үлкен қазылар алқасы, соның ішінде қамалдың негізін қалаушының туысы Сэр Роберт Д'Ойли қайтыс болды. Осыдан кейін қамалда сот отырыстары тоқтатылды, бірақ бұл Джон Спидтің 1605 жылғы Оксфорд картасындағы бейнесімен қайшы келеді. 1611 жылы король Джеймс I Оксфорд қамалын Фрэнсис Джеймс пен Роберт Янгловқа сатты, олар оны 1613 жылы Крайст Черчқа (университет колледжі) сатты. Колледж оны кейін бірнеше жергілікті отбасыларға жалға берді. Осы кезде Оксфорд қамалы нашарлап, қамалдың қабырғасында үлкен жарық пайда болды. 1615 жылы Крайст Черч үшін дайындалған қамал картасында оның үйіндісі, Сент-Джордж мұнарасы, солтүстік және оңтүстікке қарай сақталған ғимараттар мен қабырғаның бөліктері, оңтүстікке қарай келесі мұнара, солтүстік-шығысқа қарай қалған бір мұнара, сондай-ақ Касл Милл және қамал кешенінің оңтүстік кіреберісі көрсетілген; бұл карта 1615 жылға қарай үйлер мен бақтар қамал орнының жартысынан астамын, немесе ордың жартысынан астамын жабады. 1642 жылы Англияның бірінші азаматтық соғысы басталды, роялистер Оксфордты астанасы етті. 1646 жылы парламенттік әскерлер Оксфордты қоршап алды, ал қаланы полковник Ричард Ингольдсби басып алды. Ингольдсби қаланың емес, қамалдың бекінісін күшейтті және 1649 жылы ортағасырлық тас құрылымдарының көп бөлігін бұзып, оларды заманауи жер қорғаныстармен алмастырды, ал қамалдың негізін жер жұмыстарымен нығайтып, мүмкін қару платформасын құрды. 1652 жылы үшінші ағылшын азаматтық соғысында парламенттік гарнизон Карл II әскерлерінің жақындауына жауап ретінде осы қорғаныстарды да бұзып, Нью-Колледжге шегінді, бұл процесте колледжге үлкен зиян келтірді. Сол кездегі басқа түрмелердегідей, иелері, бұл жағдайда Крайст Черч колледжі, қаланы күзетшілерге жалға берді, олар тұтқындарға тамақ пен баспана үшін ақы алып пайда тапты. 18 ғасырдың көп бөлігінде қамал түрмесін жергілікті Этти және Висдом отбасылары басқарды және ол нашарлап кетті. 1769 жылы П. Рассел мен Оуэн Прайстың "Англияның көрінісі" еңбегінде жарияланған қамалдың көрінісі қызығушылық тудырады, өйткені ол 1794 жылы бұзылғанға дейін Сент-Джордж мұнарасына қосылған шіркеудің, сондай-ақ моттаның және қабырғаның кейбір сақталған бөліктерінің, соның ішінде мұнараның солтүстігіндегі қабырғадағы арканың немесе қақпаның бейнесін көрсетеді. Шіркеу және/немесе оған байланысты ғимараттар басқа суретшілердің, соның ішінде Сэмюэл мен Натаниел Бактың көнеліктерінде (1729 жылы жасалған сурет), 1773 жылғы гравюрада Фрэнсис Гроустың Англия мен Уэльстің көнеліктерінде (1786), Майкл Анджело Рукердің 1779 жылғы суретінде және суретші Джон Баптист Малчердің 1784 жылғы көрінісінде де көрсетілген. 1770 жылдары түрме реформаторы Джон Ховард бірнеше рет қамалға барып, оның көлемі мен сапасын, соның ішінде түрмедегі зиянкестердің көп болуын сынады. Осы сынның нәтижесінде округтік билік Оксфорд түрмесін қайта құру туралы шешім қабылдады. 1785 жылы қаланы Оксфорд округінің судьялары сатып алды және оны қайта құру Лондон сәулетшісі Уильям Блэкберннің басшылығымен басталды. Қамалдың кең аумағы 18 ғасырдың соңында өзгеріске ұшырады, сол кезде New Road қамалдың қақпасы арқылы салынды және жаңа Оксфорд каналының аяқталуын салуға мүмкіндік беру үшін қамал орнының соңғы бөліктері толтырылды. Жаңа түрме құрылысына Сент-Джордж мұнарасына бекітілген ескі шіркеуді бұзу және 1794 жылы крипттің бір бөлігін қайта орналастыру кірді. Харрис жаңа губернатор ретінде лайықты жалақы алды және қамаудағы тұтқындардың еңбегін пайдаланып, антиквар Эдвард Кингтің көмегімен қамалдағы археологиялық қазба жұмыстарын жүргізді. 19 ғасырда бұл орын дамып, жаңа ғимараттар салынды, соның ішінде 1840-1841 жылдары жаңа округтік зал және 1854 жылы Оксфордшир милициясының қару-жарақ қоймасы. 1888 жылы ұлттық түрме реформалары округтік түрменің атын Оксфорд түрмесі деп өзгертуге әкелді.]

[[File:Oxford Castle 15th century. jpg|thumb|upright=1.25|How an artist in 1845 imagined Oxford Castle looked in the 15th century; a possibly more realistic reconstruction of the appearance of the castle in Norman times is available here. From the 1350s onwards the castle had little military use and was increasingly allowed to fall into disrepair. The castle became the centre for the administration of the county of Oxford, a jail, and a criminal court. Assizes were held there until 1577, when plague broke out in what became known as the "Black Assize": the Lord Lieutenant of Oxfordshire, two knights, eighty gentlemen and the entire grand jury for the session all died, including Sir Robert D'Oyley, a relative of the founder of the castle. Thereafter assizes ceased to be held at the castle. although this is contradicted by the castle's appearance in John Speed's map of Oxford, 1605. In 1611 King James I sold Oxford Castle to Francis James and Robert Younglove, who in turn sold it to Christ Church (a college of the university) in 1613. The college then leased it to a number of local families over the coming years. By this time, Oxford Castle was in a weakened state, with a large crack running down the side of the keep. A map of the castle prepared for Christ Church in 1615 shows the keep on its mound, St George's Tower with associated buildings and sections of the curtain wall remaining to the north and south, and the next tower to the south, plus a single remaining tower to the north east, as well as the Castle Mill and a southern entrance to the castle complex; this map indicates that by 1615 houses and gardens had been laid out over more than half of the Castle Ditch or moat, which appears to still contain water. In 1642, the First English Civil War broke out, and the Royalists made Oxford their capital. Parliamentary forces successfully besieged Oxford in 1646, and the city was occupied by Colonel Richard Ingoldsby. Ingoldsby improved the fortification of the castle rather than the surrounding town, and in 1649 demolished most of the medieval stonework, replacing it with more modern earth bulwarks and reinforcing the keep with earth works to form a probable gun platform. In 1652, in the third English Civil War, the Parliamentary garrison responded to the proximity of Charles II's forces by pulling down these defences as well and retreating to New College instead, causing great damage to the college in the process. As with other prisons at the time, the owners, in this case Christ Church College, leased the castle to wardens who would profit by charging prisoners for their board and lodging. For most of the 18th century, the castle prison was run by the local Etty and Wisdom families and was in increasing disrepair. A view of the castle published in 1769 in the work "England Displayed" by P. Russell and Owen Price is of interest in that it shows the appearance of the chapel attached to St George's tower prior to its demolition in 1794, as well as the motte and some then surviving portions of the curtain wall including an arch or gateway in the wall immediately to the north of the tower. The chapel and/or associated buildings are also shown, from a range of angles, in views by other artists including Samuel and Nathaniel Buck's Antiquities (drawing dated 1729), a 1773 engraving included in Francis Grose's Antiquities of England and Wales, 1786, a painting by Michael Angelo Rooker dating from 1779, and a view by the artist John Baptist Malchair dating from 1784. In the 1770s the prison reformer John Howard visited the castle several times, and criticised its size and quality, including the extent to which vermin infested the prison. Partly as a result of this criticism, it was decided by the County authorities to rebuild the Oxford Prison. In 1785 the castle was bought by the Oxford County Justices and rebuilding began under the London architect William Blackburn. The wider castle site had already begun to change by the late 18th century, with New Road being built through the bailey and the last parts of the castle moat being filled in to allow the building of the new Oxford Canal terminus. Building the new prison included demolishing the old chapel attached to St George's tower and repositioning part of the crypt in 1794. Harris gained a reasonable salary as the new governor and used convict labour from the prison to conduct early archaeological excavations at the castle with the help of the antiquarian Edward King. In the 19th century the site continued to be developed, with various new buildings built including the new County Hall in 1840–41 and the Oxfordshire Militia Armoury in 1854. In 1888 national prison reforms led to the renaming of the county prison as HM Prison Oxford.

Бүгін

Оксфорд қамалының шамамен алғандағы көлемі, қазіргі таңдағы ерекшеліктері: қамалдың контурлық кескіні Бут және тағы басқалар, 2003; базалық карта OpenStreetMap, 2018 жылдың маусымы. Георгий мұнарасы қамал шекарасының батыс шегінде, оған іргелес Қамал диірмені орналасқан; оңтүстік шегінде – бір түпнұсқа дөңгелек мұнараның контурлары, оның негізі бұрынғы түрменің жаппай блоктарының бірінде әлі де сақталған. Қамалдың 2006 жылғы әуеден түсірілген суреті, сол жақтағы орталықтағы қамалдың моттасы, сол жақтағы Св. Георгий мұнарасының алдыңғы жағы және дөңгелек Борышкерлер мұнарасы (алғашқы ғимараттың бөлігі емес, 18 ғасырда салынған) көрініп тұр. Артында мыс жабық флешелі төртбұрышты мұнарасы бар Нюфилд колледжі орналасқан. 2009 жылы Оксфорд қамалының моттасы, 2009 жылы Сент-Джордж мұнарасының жанындағы бастапқы Қамал диірменінің орны, Оксфорд қамарындағы Оксфорд түрмесінің C қанаты суретке түсірілген. Уильям Блэкберннің 1785-90 жылдардағы ғимараттары мен жармасы 1235 жылғы дөңгелек мұнараның іргетасымен салынған. 13 ғасырдағы, 11 ғасырдағы моттаның ішіндегі құдық. Бүгінде саксондық Санкт-Джордж мұнарасының, Мотт және Бейли үйіндісінің, D түрмесі мен Борышкерлер мұнарасының қалдықтары Оксфорд қамалы мен түрмесінің туристік тартымдылығын құрайды. Сент-Джордждің крипталық шіркеуі, 1794 жылы қайта салынған, 11 ғасырдың соңындағы нормандық бағаналары мен бас қалашықтары қолданылды. Түрме 1996 жылы жабылды және оның жері Оксфордшир округі кеңесіне қайтарылды. Оксфорд түрмесінің ғимараттары мейрамхана және мұра кешені ретінде қайта құрылды, тарихи ғимараттарға экскурсиялар ұйымдастырылады және базарлар мен театрлық қойылымдар үшін ашық аулалар пайдаланылады. Кешенге Malmaison желісінің Malmaison Oxford қонақ үйі кіреді, ол бұрынғы түрме блоктарының көп бөлігін алып, камералары қонақ бөлмелері ретінде қайта жабдықталған. Алайда түрменің дене жазасына немесе өлім жазасына байланысты бөліктері қонақтарға арналмай, кеңселерге айналдырылды. 2006 жылдың 5 мамырында ресми түрде ашылған, аралас пайдалану мұра жобасы 2007 жылғы RICS Жобасының жүлдесін жеңіп алды. Бастапқы қамалдың толық көлемі бүгінгі күні біршама жойылған, әсіресе жаңа округтік залының шығыс жағына енуімен, ал Жаңа жол екі шаршы мұнарасы бар перде қабырғасының солтүстік-шығыс бөлігінің үстінен өтеді; алайда оның сыртқы периметрлік орны Жаңа жолдың, Касл-стриттің және Парадайс-стриттің бөліктерімен шамаланады (оң жақтағы картаны қараңыз), ал түпнұсқа Барбиканның қалдықтары қазіргі Уэстгейт сауда орталығының астында жатыр. 1954 жылдан бастап қамалдың ең көне екі бөлігі I дәрежелі ғимараттар болып табылады: 11 ғасырдағы 13 ғасырдағы құдық камерасы бар 11 ғасырдағы мотта, 11 ғасырдағы Санкт-Джордж мұнарасы (нормандық деп саналады, бірақ қазір саксондық деп есептеледі), көшірілген крипталық шіркеу және 18 ғасырдағы D қанаты мен Борышкерлер мұнарасы. Бұл жер атаулы ескерткіш ретінде қорғалған. 2018 жылғы мәліметтер бойынша, ортағасырлық және XVIII ғасырдағы сақталған бөліктеріне экскурсиялар коммерциялық оператор Heritage Projects (Oxford Castle) Ltd арқылы ұйымдастырылады, ашылу сағаттары мен бағалары олардың веб-сайтында қолжетімді.

thumb|upright=1.25|Oxford Castle approximate extent, versus present day features: castle outline from Booth et al., 2003; basemap from OpenStreetMap, June 2018. St. George's Tower is at the western limit of the castle boundary, with the adjoining Castle Mill; at the southern limit is the outline of the single original round tower whose base still remains under one of the cell blocks of the former prison. thumb|upright=1.25|Aerial view of the castle in 2006, showing the castle motte centre left, the square St George's Tower front left and the round Debtors' Tower (constructed in the 18th century, not part of the original building). Behind is Nuffield College with its square tower with a copper covered flèche. thumb|upright=1.25|Oxford Castle motte in 2009
thumb|upright=1.25|The weir by St. George's Tower in 2009, site of the original Castle Mill
thumb|upright=1.25|Round Tower and C Wing of Oxford Prison in Oxford Castle. Buildings and batter by William Blackburn 1785–90, on foundations of 1235 round tower
thumb|upright=1.25|The 13th century well inside the 11th century motteToday, the remains of the Saxon St. George's Tower, Motte and Bailey Mound, the Prison D Wing and Debtor's Tower make up the Oxford Castle & Prison tourist attraction. thumb|upright=1.25|St George's crypt chapel, rebuilt in 1794 re using its late 11th century Norman columns and capitals

The prison was closed in 1996 and the site reverted to Oxfordshire County Council. The Oxford Prison buildings have since been redeveloped as a restaurant and heritage complex, with guided tours of the historic buildings and open courtyards for markets and theatrical performances. The complex includes a hotel in the Malmaison chain, Malmaison Oxford, occupying a large part of the former prison blocks, with cells converted as guest rooms. However, those parts of the prison associated with corporal or capital punishment have been converted to offices rather than being used for guests. The mixed use heritage project, officially opened on 5 May 2006, won the RICS Project of the Year Award 2007. The full extent of the original castle is somewhat obliterated today, especially with the intrusion of the newer County Hall into the eastern side, while New Road runs over the location of north east portion of the curtain wall with its two square towers; nevertheless the position of its outer perimeter moat is approximated by portions of New Road, Castle Street and Paradise Street (refer map at right), while the remains of the original Barbican lie underneath the modern Westgate shopping centre. Since 1954 the two oldest parts of the castle have been Grade I listed buildings: the 11th century motte with its 13th century well chamber, the circa 11th century St George's tower (listed as Norman, but now generally believed to be Saxon), the relocated crypt chapel, and the 18th century D wing and Debtors' Tower. The site is protected as a Scheduled Monument. As at 2018, guided tours of the surviving medieval and 18th century portions are available to visitors via a commercial operator, Heritage Projects (Oxford Castle) Ltd, with opening hours and pricing available via their website.