1969 жылғы Формула-1 маусымы

Кіріспе

1969 жылғы Формула 1 маусымы – FIA Формула 1 автокөлік жарыстарының 23-ші маусымы. Онда 20-шы Жүргізушілер әлем чемпионаты, 12-ші Халықаралық F1 өндірушілер кубогы және Формула 1 машиналары үшін арналған төрт чемпионаттан тыс жарыс өтті. Әлем чемпионаты 1969 жылдың 1 наурызы мен 19 қазаны аралығында он бір жарысқа бөлінді. Британдық жүргізуші Джеки Стюарт Matra Ford Cosworth көлігінде жарыстардың жартысынан астамында жеңіске жетіп, алғашқы Жүргізушілер чемпионатын жеңіп алды. Кен Тиррелл басқарған Matra командасы да Өндірушілер кубогын иеленді. Бұл Францияда құрастырылған шасси үшін және жеке команда үшін жалғыз титул болды.

Командалар мен жүргізушілер

1969 жылғы әлем чемпионатында келесі командалар мен жүргізушілер бақ сынасты. Gold Leaf Team Lotus командасы: Lotus шасси, Ford 49B63 қозғалтқышы, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 доңғалақтары – Грэм Хилл (1–10 раундтар), Йошен Риндт (1–2, 4–11 раундтар), Марио Андретти (1, 7, 10 раундтар), Ричард Атвуд (3 раунд), Джон Майлс (5–6, 8–9, 11 раундтар), Роб Уолкер/Джек Дурлачер Racing Team командасы: Lotus шасси, Ford 49B қозғалтқышы, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 доңғалақтары – Йо Зифферт (барлық раундтар). Bruce McLaren Motor Racing командасы: McLaren шасси, Ford M7AM7BM7CM9A қозғалтқышы, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 доңғалақтары – Денни Хулм (барлық раундтар), Брюс Макларен (барлық раундтар), Дерек Белл (6 раунд). Matra International командасы: Matra шасси, Ford MS10MS80MS84 қозғалтқышы, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 доңғалақтары – Жакки Стюарт (барлық раундтар), Жан-Пьер Бельтуаз (барлық раундтар), Джонни Серво-Гавин (9–11 раундтар, MS7 шасси, Ford Cosworth FVA 1.6 L4 қозғалтқышы), Джонни Серво-Гавин (7 раунд). Scuderia Ferrari SpA SEFAC North American Racing Team командасы: Ferrari 312/68312/69 шасси, Ferrari 255C 3.0 V12 қозғалтқышы – Крис Амон (1–6 раундтар), Педро Родригес (6, 8–11 раундтар), Тино Брамбилла (8 раунд). Owen Racing Organisation командасы: BRM P138P133P139 шасси, BRM P101 3.0 V12BRM P142 3.0 V12 қозғалтқыштары – Джон Суртис (1–4, 6–11 раундтар), Жакки Оливер (1–4, 6–11 раундтар), Билл Брэк (9 раунд), Джордж Итон (10–11 раундтар). Reg Parnell Racing командасы: BRM P126 шасси, BRM P101 3.0 V12 қозғалтқышы – Педро Родригес (1–3 раундтар). Motor Racing Developments Ltd командасы: Brabham Ford BT26A шасси, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 қозғалтқышы – Джек Брабам (1–4, 8–11 раундтар), Жакки Икс (барлық раундтар). Team Gunston командасы: Lotus шасси, Ford 49 қозғалтқышы, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 доңғалақтары – Джон Лав (1 раунд). Brabham Repco командасы: BT24 шасси, Repco 620 3.0 V8 қозғалтқышы – Сэм Тингл (1 раунд). Team Lawson командасы: McLaren шасси, Ford M7A қозғалтқышы, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 доңғалақтары – Базил ван Руйен (1 раунд). Jack Holme командасы: Brabham Repco BT20 шасси, Repco 620 3.0 V8 қозғалтқышы – Питер де Клерк (1 раунд). Frank Williams Racing Cars командасы: Brabham Ford BT26A шасси, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 қозғалтқышы – Пирс Курейдж (2–11 раундтар, BT30 шасси, Ford Cosworth FVA 1.6 L4 қозғалтқышы), Ричард Атвуд (7 раунд). Antique Automobiles Cooper Maserati командасы: Maserati T86 шасси, Maserati 10/F1 3.0 V12 қозғалтқышы – Вик Элфорд (3 раунд). McLaren Ford командасы: M7B шасси, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 қозғалтқышы (4–7 раундтар). Silvio Moser Racing Team командасы: Brabham Ford BT24 шасси, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 қозғалтқышы – Сильвио Мозер (3–5, 8–11 раундтар). Ecurie Bonnier командасы: Lotus шасси, Ford 6349B қозғалтқышы, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 доңғалақтары – Йо Бонниер (6–7 раундтар). Ahrens Racing Team командасы: Brabham Ford BT30 шасси, Ford Cosworth FVA 1.6 L4 қозғалтқышы – Курт Аренс кіші (7 раунд). Roy Winkelmann Racing командасы: Lotus шасси, Ford 59B қозғалтқышы, Ford Cosworth FVA 1.6 L4 доңғалақтары – Ханс Геррманн (7 раунд), Рольф Штоммелен (7 раунд). Bayerische Motoren Werke AG командасы: BMW 269 шасси, BMW M12/1 1.6 L4 қозғалтқышы – Хуберт Хане (7 раунд), Герхард Миттер (7 раунд), Дитер Кестер (7 раунд). Matra Sports командасы: Matra шасси, Ford MS7 қозғалтқышы, Ford Cosworth FVA 1.6 L4 доңғалақтары – Анри Пескароло (7 раунд). Tecno Racing Team командасы: Tecno шасси, Ford TF69 қозғалтқышы, Ford Cosworth FVA 1.6 L4 доңғалақтары – Франсуа Север (7 раунд). Squadra Tartaruga командасы: Brabham Ford BT23C шасси, Ford Cosworth FVA 1.6 L4 қозғалтқышы – Ксавьер Перро (7 раунд). Felday Engineering Ltd командасы: Brabham Ford BT30 шасси, Ford Cosworth FVA 1.6 L4 қозғалтқышы – Питер Вестбери (7 раунд). Pete Lovely Volkswagen Inc. командасы: Lotus шасси, Ford 49B қозғалтқышы, Ford Cosworth DFV 3.0 V8 доңғалақтары – Пит Лавли (9–11 раундтар). Paul Seitz командасы: Brabham Climax BT23B шасси, Climax FPF 2.8 L4 қозғалтқышы – Джон Кордтс (9 раунд). John Maryon Eagle командасы: Climax T1F шасси, Climax FPF 2.8 L4 қозғалтқышы – Ал Пийс (9 раунд).

The following teams and drivers competed in the 1969 World Championship. Entrant Constructor Chassis Engine Tyre Driver Rounds Gold Leaf Team Lotus Lotus Ford 49B63 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Graham Hill 1–10 Jochen Rindt 1–2, 4–11 Mario Andretti 1, 7, 10 Richard Attwood 3 John Miles 5–6, 8–9, 11 Rob Walker/Jack Durlacher Racing Team Lotus Ford 49B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Jo Siffert All Bruce McLaren Motor Racing McLaren Ford M7AM7BM7CM9A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Denny Hulme All Bruce McLaren All Derek Bell 6 Matra International Matra Ford MS10MS80MS84 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Jackie Stewart All Jean Pierre Beltoise All Johnny Servoz Gavin 9–11 MS7 Ford Cosworth FVA 1.6 L4 Johnny Servoz Gavin 7 Scuderia Ferrari SpA SEFAC North American Racing Team Ferrari 312/68312/69 Ferrari 255C 3.0 V12 Chris Amon 1–6 Pedro Rodríguez 6, 8–11 Tino Brambilla 8 Owen Racing Organisation BRM P138P133P139 BRM P101 3.0 V12BRM P142 3.0 V12 John Surtees 1–4, 6–11 Jackie Oliver 1–4, 6–11 Bill Brack 9 George Eaton 10–11 Reg Parnell Racing BRM P126 BRM P101 3.0 V12 Pedro Rodríguez 1–3 Motor Racing Developments Ltd Brabham Ford BT26A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Jack Brabham 1–4, 8–11 Jacky Ickx All Team Gunston Lotus Ford 49 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 John Love 1 Brabham Repco BT24 Repco 620 3.0 V8 Sam Tingle 1 Team Lawson McLaren Ford M7A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Basil van Rooyen 1 Jack Holme Brabham Repco BT20 Repco 620 3.0 V8 Peter de Klerk 1 Frank Williams Racing Cars Brabham Ford BT26A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Piers Courage 2–11 BT30 Ford Cosworth FVA 1.6 L4 Richard Attwood 7 Antique Automobiles Cooper Maserati T86 Maserati 10/F1 3.0 V12 Vic Elford 3 McLaren Ford M7B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 4–7 Silvio Moser Racing Team Brabham Ford BT24 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Silvio Moser 3–5, 8–11 Ecurie Bonnier Lotus Ford 6349B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Jo Bonnier 6–7 Ahrens Racing Team Brabham Ford BT30 Ford Cosworth FVA 1.6 L4 Kurt Ahrens Jr. 7 Roy Winkelmann Racing Lotus Ford 59B Ford Cosworth FVA 1.6 L4 Hans Herrmann 7 Rolf Stommelen 7 Bayerische Motoren Werke AG BMW 269 BMW M12/1 1.6 L4 Hubert Hahne 7 Gerhard Mitter 7 Dieter Quester 7 Matra Sports Matra Ford MS7 Ford Cosworth FVA 1.6 L4 Henri Pescarolo 7 Tecno Racing Team Tecno Ford TF69 Ford Cosworth FVA 1.6 L4 François Cevert 7 Squadra Tartaruga Brabham Ford BT23C Ford Cosworth FVA 1.6 L4 Xavier Perrot 7 Felday Engineering Ltd Brabham Ford BT30 Ford Cosworth FVA 1.6 L4 Peter Westbury 7 Pete Lovely Volkswagen Inc. Lotus Ford 49B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 Pete Lovely 9–11 Paul Seitz Brabham Climax BT23B Climax FPF 2.8 L4 John Cordts 9 John Maryon Eagle Climax T1F Climax FPF 2.8 L4 Al Pease 9

Жергілікті Гран-приде F2 сыныбында қатысқан командаларды қызғылт түс көрсетеді.

Команда мен жүргізушілердің ауысуы

Matra осы жылы өз командасын ұстамады, оның орнына Кен Тирреллмен ынтымақтастығына күш салды. Tyrrell командасы (Matra International ретінде қатысқан) Джеки Стюартты сақтап қалды, бірақ Джонни Сервоз-Гавинды зауыттан шыққан жүргізуші Жан-Пьер Белтуазбен ауыстырды. Австралиялық компания қолдауын кері тартып алғаннан кейін Brabham Repco қозғалтқыштарынан Ford Cosworth DFV-ге көшті. Lotus Джеки Оливердің орнына австриялық жүргізуші Йохан Риндтпен келісім жасады. Британдық жүргізуші BRM командасында жаңа орын тапты. Сол жерде Джон Суртис жаңа жүргізушілер жұбын құрастырды. Ол бұрын Honda үшін жүргізген, бірақ компания спорттан шығып кеткен. Cooper мен Eagle үшін де осы жағдай орын алды. Екі өндіруші де 1969 жылғы маусымда жеке командалармен бір рет қана көзге түсті. Жаки Иккс Риндттің орнын толтыру үшін Brabham командасына көшті, ал оның бұрынғы командасы Scuderia Ferrari Крис Амон үшін бір машинамен шектелді. Бұл маусымда легендарлы команда иесі Фрэнк Уильямс тұңғыш рет қатысты. Ол Brabham BT26A сатып алып, Формула-2 жүргізушісі Пирс Курейджді жаңа командаға қосты.

Маусым ортасындағы өзгерістер

Маусымның екінші жартысы басталғанда Крис Амон «Феррари» командасынан кетіп қалды. Итальяндық команда «BRM» командасынан мексикалық жүргізуші Педро Родригестің қызметіне келісімшарт жасасты.

Күнтізбелік өзгерістер

Оңтүстік Африка Гран-приі маусымды ашушы жарыс ретінде сақталды, бірақ қаңтардан наурызға жылжытылды. Испания Гран-приі екі трасса арасындағы келісімге сәйкес Жарамадан Монжуикке көшірілді. Сол сияқты, Ұлыбритания Гран-приі Брэндс-Хатчтан Сильверстоунға, ал Канада Гран-приі Монт-Трембланттан Моспорт-паркке ауыстырылды. 1968 жылғы Франция Гран-приінде Жо Шлезердің қаза болған апатынан кейін анықталған қауіпсіздік мәселелеріне байланысты Франция Гран-приі Руан Лес-Эссарцтан Шарад трассасына көшірілді. 1968 жылғы Мексика Гран-приі Мексика қаласында өткен 1968 жылғы жазғы Олимпиадамен келіспеу үшін қараша айында өткізілгеннен кейін, Мексика Гран-приі қазан айындағы әдеттегі мерзіміне қайта оралды.

Жоюдан өткен турлар

Бельгия Гран-приі бастапқыда 8 маусымда өтуі жоспарланған еді, бірақ Формула-1 қауіпсіздігін жақтаған Джеки Стюарт трассаны тексеріп, оған бірнеше өзгеріс енгізуді талап еткен. Трасса иелері оның талаптарын қанағаттандырмады, нәтижесінде жүргізушілер Гран-приді бойкоттады.

Ережеге өзгерістер

Аэродинамика өткен маусымнан бері баршаның тақырыбы болды және көптеген командалар алдыңғы және артқы қанаттарды орнатуды жөн көрді, алдыңғы мұрын спойлерлері бұрыннан қолданылып келген еді. Lotus жылдамдықты өзгертуге мүмкіндік беретін, жүргізушінің аяғымен басқарылатын төртінші педальмен жұмыс істейтін қозғалмалы қанаттарды алғаш рет пайдаланды, ал олардың қарсыластары қысқы үзілісте өздерінің жүйесін енгізуге уақытты пайдаланды. Мысалы, McLaren жүргізушілеріне тік сызықта жылдамдық беру үшін артқы қанатты түсіруге арналған сол қолға жақын рычаг берді және қанатты бастапқы қалпына автоматты түрде келтіріп, бұрылыста төмен күшті арттыру үшін тежегіш педалін қанатқа қосты. Tyrrell Matra бесінші жылдамдыққа ауысқанда автоматты түрде түсетін электрмен басқарылатын артқы қанатты ойлап тапты. Маусымның басында қанаттар максималды төмен күшті жасау үшін мүмкіндігінше жоғары орналастырылды және дөңгелектерді жерге басу үшін машинаның аспасына бекітілді. Бірақ 1969 жылғы Испания Гран-присінде бірнеше ауыр апаттар болғаннан кейін, FIA (сол кезде Commission Sportive Internationale немесе CSI деп аталған) қанаттарды пайдалануға тыйым салды. Тек мұрынға орнатылған қанаттар ғана рұқсат етілді. Бұл шешім Монако Гран-присінің алғашқы жаттығуларынан кейін күрт қабылданды. Келесі жарыстан бастап қанаттарға қайта рұқсат берілді, бірақ олар қозғалмалы бөліктері болмауы керек, шанақтың серіппелі бөліктеріне (аспаға емес) берік бекітілуі керек және белгілі бір максималды биіктік және ен шегінде болуы керек еді. Бұл ережелер Голландия Гран-присі үшін енгізілді және Франция Гран-присінен бастап қатаң сақталды.

1 - 4 кезеңдер

Оңтүстік Африка Гран-приіне дайындық барысында, ағымдағы чемпион Грэм Хилл қанаттарды басқару педалін сындырып алды, ал оның Lotus командаластары Жохен Риндт пен Марио Андреттидің машиналарында қанаттар жарылып кетті. Американдық жүргізуші жылдам бұрылыста қанаттың артқы дөңгелекке тиіп, тіректерін бұрағанын байқады. Үш мәрте әлем чемпионы Джек Брэбэм өзімен аттас машинасымен поул-позицияны жеңіп алды, Риндт пен 1967 жылғы F1 чемпионы Денни Хулмді еңсерді. Matra жүргізушісі Джеки Стюарт және Ferrari жүргізушісі Крис Амон бастағаннан кейін, алғашқы екі қатарда бес түрлі команда орналасты. Стартта Стюарт Брэбхамнан кейін екінші орынға көтеріліп, бірінші айналым соңына дейін австралиялықтан озып кетті, содан кейін жанармайы көп болса да, айналым рекордын жаңартты. Брэбхамның артқы қанаты 5-ші айналымда жыртылып, пит-стопта екі қанаты да алынып тасталды. Бұл оған тік жолда жылдамдық алуға мүмкіндік берді, бірақ бұрылыстарда машинаны тұрақсыз етті, сондықтан ол жарыстан шығуға шешім қабылдады. Андретти екінші орынға ие болды, бірақ кейін беріліс қорабының бұзылуына байланысты жарыстан шықты, ал Риндт жанармай сорғысының істен шығуынан зардап шекті. Стюарт Хилл мен Хулмді еңсеріп, жеңіске жетті. Монако Гран-приіне қадам басқанда, биік және нәзік қанаттарды бақылау үшін біріккен күштер күтілуі мүмкін еді, бірақ CSI (FIA) бұл шараны бірінші жаттығудан кейін ғана қолға алды. Осы уақыт аралығында Matra машиналарының алғы бөлігіне қосымша аэродинамикалық элементтер орнатылды, ал Ferrari гидравликалық басқарылатын қанатты енгізді. Стюарт жеңіліссіз уақыт көрсетті, бірақ барлық аэрофойлдар мен қанаттарға тыйым салынғаннан кейін, FIA бейсенбідегі жаттығулардың барлық нәтижелерін жойды. Бұл жаңадан бастаудан кейін Стюарт тағы да ең жылдам болды және поул-позицияны жеңіп алды, Ferrari жүргізушісі Амон мен Matra командаласы Белтуазды еңсерді, бірақ олардың үшеуі де бір-бірінен алты айналым ішінде жарыстан шықты. Брэбхам мен Икс та финиш сызығын кесе алмады, Хилл жеңіске жетіп, Монакодағы бес мәрте жеңіске жеткен рекордты жаңартты, Пирс Курейдж (Фрэнк Уильямс жарыс командасы үшін Brabham) және Джо Сифферт (Роб Уокер жарыс командасы үшін Lotus) одан кейін келді. Жылжымалы қанаттарға тыйым салу Голландия Гран-приінде де сақталды, бірақ CSI енді аэродинамикалық құрылғыларды, егер олар кузовға (аспаға емес) бекітілген және қозғалмаса, рұқсат етті. Ережелердің өте еркін тұжырымдалғандығына байланысты, командалар голландиялық комиссарларды кейбір қауіпті жобалармен сынап көрді, олардың бір бөлігі ғана тыйым салынды. Сонымен қатар, Matra және Lotus төрт дөңгелекті машиналарды ұсынды, бірақ оларды тек жаттығу кезінде сынап көрді. Риндт поул-позицияны жеңіп алды, Стюарт пен Хилл одан кейін келді, ал тік жолдың соңына бірінші жеткен чемпион атанды. Стюарт үшінші орынға түсірілгеннен кейін, Lotus жарысты бақылай алатын, бірақ оның орнына, бір-бірімен күресуге кірісті, Риндт 3-ші айналымда көш бастап, екі дөңгелегімен жолдан шығып кетті. Содан кейін австриялық 10 секундтік басымдық алды, Хиллді Стюарттың шабуылына бейім қалдырды. Шотландиялық екінші орынға көтерілді, бірақ жылдамдық жағынан Риндт 16-шы айналымда жетек білігінің бұзылуына байланысты жеңіліп бара жатқанда, одан асып түсті. Matra жеңіске жетуге еркіндік алғаннан кейін, назар одан кейін жүріп жатқан күреске ауды. Сифферт Тарзан бұрышының сыртынан батыл манөвр жасап, екінші орынды жеңіп алды, ал Хилл күтпеген пит-стоп жасағаннан кейін, Амон Ferrari үшін үшінші орынды иеленді. Жүргізушілер чемпионатында Джеки Стюарт (Matra) 27 ұпаймен көш бастап, Грэм Хилл (Lotus) 15 және Джо Сифферт (Lotus) 13 ұпаймен одан қалыс қалды. Өндірушілер кубогы бойынша Matra 27 ұпаймен, Lotus (21) және McLaren (15) командаларынан алда тұрды.

During practice for the South African Grand Prix, reigning champion Graham Hill broke the pedal operating the wings, while the wings themselves broke on the cars of his Lotus teammates Jochen Rindt and Mario Andretti. The American driver had noticed that, when going through a fast corner, the wing leant sideways so far that it touched the rear tyre and twisted the struts. Three time World Champion Jack Brabham qualified on pole position in the car bearing his name, ahead of Rindt and F1 season of 1967 champion Denny Hulme. With Matra driver Jackie Stewart and Ferrari driver Chris Amon starting behind them, five different teams occupied the first two rows. At the start, Stewart got up to second behind Brabham, overtook the Australian before the end of the first lap, and then broke the lap record while still heavy on fuel. Brabham's rear wing collapsed on lap 5 and had both wings cut off in the pits. This allowed him to reach on the straight but made the car very unstable in the corners, and he decided to retire. Andretti inherited second place, but then retired with a gearbox failure, and Rindt suffered from a failing fuel pump. Stewart took an unchallenged victory, ahead of Hill and Hulme. Going into the Monaco Grand Prix, one could have expected unified actions to control the high and fragile wings, but it took the CSI (FIA) until after the first practice was already run. In the meantime, Matra had added even more aerodynamic pieces to their cars' noses and Ferrari had implemented an hydraulically controlled wing. Stewart set a lap time that looked unbeatable, but when all aerofoils and wings were banned, the FIA also scrapped all times from Thursday practice. After this reset, Stewart was again fastest and qualified on pole, ahead of Ferrari driver Amon and Matra teammate Beltoise, but all three of them retired within six laps of each other. With Brabham and Ickx failing to finish as well, Hill took an easy win, a record fifth victory in Monaco, ahead of Piers Courage, driving a Brabham for Frank Williams Racing Cars, and Jo Siffert, driving a Lotus for Rob Walker Racing Team. The ban on movable wings was still active during the Dutch Grand Prix, but the CSI now allowed aerodynamic devices if they were fixed to the bodywork (and not to the suspension) and could not move. With the regulations formulated quite loosely, though, teams provoked the Dutch scrutineers with some daring designs, only some of which were banned. Furthermore, Matra and Lotus introduced four wheel drive cars, but only tried them out in practice. Rindt qualified on pole, with Stewart and Hill next to him, and it was the reigning champion that reached the end of the straight first. With Stewart regelated back to third, Lotus could control the race, but instead, started fighting each other, with Rindt taking the lead on lap 3, while going off track with two wheels. The Austrian then pulled out a ten second lead, leaving Hill vulnerable to Stewart's offense. The Scot moved up to second place, but in terms of pace was losing out, until Rindt suffered a drive shaft failure on lap 16. With the Matra let loose and free to take the win, eyes turned to the battle behind him. Siffert clinched second place with a daring move round the outside of Tarzan corner, and after Hill had to make an unforeseen pit stop, it was Amon that scored a third place for Ferrari. In the Drivers' Championship, Jackie Stewart (Matra) was leading with 27 points, ahead of Graham Hill (Lotus) with 15 and Jo Siffert (Lotus) with 13. For the Manufacturers' Cup, Matra was leading the standings with 27 points, ahead of Lotus (21) and McLaren (15).

5-8-раундтар

Аэродинамикалық құрылғыларға қатысты ережелер енді ресми түрде бекітілгендіктен, Франция Гран-приі чемпиондық атаққа талапкерлерді анықтауы мүмкін еді. Бірінші кезекте, Джеки Стюарт «Матра» командасы үшін «поул» позициясын жеңіп алды, ал одан кейін 1967 жылғы «Формула-1» чемпионы «Макларен» командасының Денни Хулмі мен «Лотос» командасының Жохен Риндті келді. Ағымдағы чемпион Грэм Хилл он үшінші орыннан старт алды, жалпы он үш қатысушының ішінде. «Lotus 63» командасының үшінші санаттағы жүргізушісі Джон Майлз үшін дайындалды, оған төрт дөңгелекті «Формула-1» автокөлігінде тұңғыш рет старт алу құрметі бұйырды. Алайда, ол бірінші айналымда жанармай сорғысының бұзылуына байланысты жарыстан шықты. Стюарт оңай жеңіске жетті, оның командаласы және жергілікті батыр Жан-Пьер Бельтуз екінші орынды алды, ал бельгиялық жүргізуші Джеки Иккс «Brabham» командасымен подиумды аяқтады. Ұлыбритания Гран-приіне дайындық кезінде Стюарт тағы да бастапқы жылдамдықты көрсетті және төрт дөңгелекті «Matra MS84» автокөлігіне ауысуға мүмкіндік алды. «McLaren» командасы төрт дөңгелекті «M9A 1» автокөлігін ұсынды, ал «Lotus» командасы Хиллді сынақтан өтуге көндіріп, екі төрт дөңгелекті автокөлікпен дайындық жасады. Алайда, екі дөңгелекті «Lotus 49B» автокөлігіндегі Риндт Стюартқа нағыз қарсылық көрсетті: австриялық шотландтықтан екі ондық бөліктен аспады, сондықтан Стюарт тағы бір қорғаныс айналымын қажет деп ойлады. Бірақ соңғы бұрышта ол кербке соқтығып, қабырғаға артқы жағымен қағысты. Ол кездегі ережелерге сәйкес, старттық желідегі орындар жарысты бастаған автокөлікте көрсетілген ең жылдам уақыт бойынша анықталды. «Matra» автокөлігін уақыт ішінде жөндеу мүмкін болмағандықтан және Стюарт командаласының автокөлігін басқаруға мәжбүр болғандықтан, төрешілер Стюарттың сол автокөлікте көрсеткен ең жылдам уақытын қабылдап, оны екінші орынға қойды. Стартта Риндт аздап алға шықты, ал екі қарсыласы қашықтыққа бойымен жүзіп кетті. Алтыншы орыннан старт алған Джон Суртиз үшінші орынға көтерілді, бірақ оның аспасы бірінші айналым аяқталғанға дейін бұзылып, Хулмге орын берді. Стюарт 6-шы айналымда көш бастады, бірақ 16-шы айналымда Бельтузды кездестіргенде, ол жетекшілікті қайтаруға мәжбүр болды, ол «MS84» автокөлігінде өзінің орнын табуға тырысып жатқан еді. Хулм ақаулы тұтандыру жүйесіне байланысты жарыстан шықты, соның салдарынан Брюс Макларен алға шықты, бірақ Джеки Иккс оны басып өтті. 62-ші айналымда Риндттің артқы қанаты құлап, ол пит-стопқа кіруге мәжбүр болды. Бұл Стюартқа алты жарыстағы бесінші жеңісін сыйлады, ол Иккс пен Маклареннен алда болды. Риндт төртінші орынды иеленді. Германия Гран-приіне 12 «Формула-2» автокөлігі қосылды, олардың бірі Герхард Миттер жаттығу кезінде қайғылы қаза тапты. «Формула-1» желісінде Иккс жылдың бірінші «поул» позициясын жеңіп алды, Стюарт пен Риндттің алдында, ал бельгиялық жақсы старт алды. Америка Құрама Штаттарынан келген Марио Андретти төрт дөңгелекті «Lotus» автокөлігін одан әрі дамыту үшін бірінші айналымда баяулады және Вик Элфордтың оған соқтығысып, ағаштарға ұшып бара жатқанын көрді. «McLaren» командасының жүргізушісі қолын үш жерден сындырып алды. Осы уақытта Иккс төртінші орынға түсіп, екінші орынға қайта оралды. Ол жақындап, көшбасшылар екі айналым бойы бір-біріне жақын болды. Иккс тежеу кезінде батыл шабуыл жасады, бірақ тұйықталды, ал Стюарт жеңіске жетті. 6-шы айналымда «Brabham» автокөлігі сенімді түрде көш бастады және жаңа айналым рекордын орнатты. Ол чемпионат жетекшісінен бір минут артықшылықпен жеңіске жетті. Брюс Макларен мен Грэм Хилл үшінші және төртінші орындарды иеленді. Иккс турнир кестесінде екінші орынға көтерілді, бірақ Стюартқа осыншалықты қашықтықта болды, егер шотландтық жарысты жеңіп алса, чемпионат Италия Гран-приінде шешілетін болады. Іріктеу кезінде ол Риндт пен Хулмнен кейін үшінші орыннан аспады, бірақ жаңа зеландиялықты стартта, ал австриялықты бірінші айналымда басып өтті. Иккс май қысымы төмендегенде пит-стопқа кіруге мәжбүр болды. Алдыңғы үш жүргізуші бірнеше рет орын алмастырды, ал арттағы бесеулік жүргізушілер де шайқасқа қосылды. Хилл тоғызыншы орыннан старт алды, бірақ жарыстың соңына қарай Стюартқа жетекшілікке таласты, бірақ жарыс аяқталуға төрт айналым қалғанда оның жетекші білігі сынды. Кем дегенде он төрт көшбасшы алмасып, қалған ұпай алатын орындарда одан да көп алмасу болғаннан кейін, жарыстың соңғы бұрышында Стюарттың командаласы Бельтуз соңғы әрекет жасады. Ол тым жылдам жүгіріп, жолдан шығып кетті, бірақ Риндтке кедергі келтірді, бұл да жақсы нәтиже болды. Төрттік бір-бірінен 0,19 секундқа кетіп аяқтады, ал Стюарт Риндт, Бельтуз және Маклареннен алда жеңіске жетті. Иккс жарыс аяқталуға үш айналым қалғанда жанармай бітіп қалды. Маусымдағы алтыншы жеңісі Джеки Стюартқа («Matra») Жүргзушілер чемпионатында жеңіске жете алмайтын ең жоғары ұпай жинады. Ол 60 ұпаймен көш бастады, ал Брюс Макларен («McLaren») 24 ұпаймен және Джеки Иккс («Brabham») 22 ұпаймен екінші және үшінші орындарда болды. «Matra» командасы да 60 ұпаймен «Өндірушілер кубогын» жеңіп алуға жеткілікті ұпай жинады, ал «Lotus» 34 ұпаймен және «Brabham» 30 ұпаймен екінші және үшінші орындарда болды.

With the rules on aerodynamic devices now formalised, the French Grand Prix would likely show who the favourites would be for the title. And first of all, it was Jackie Stewart claiming pole position for Matra, ahead of F1 season of 1967 champion Denny Hulme for McLaren and Jochen Rindt for Lotus. Reigning champion Graham Hill started down in eighth, out of just thirteen entrants. The Lotus 63 was prepared for their Formula Three driver John Miles, giving him the honour to make the first ever start in a four wheel drive Formula One car. He did retire with a broken fuel pump, however, on the first lap. Stewart, meanwhile, took an easy win, with his teammate and home hero Jean Pierre Beltoise finishing in second, and Belgian driver Jacky Ickx completing the podium in his Brabham. During practice for the British Grand Prix, it was again Stewart who set the pace from the beginning, and he was comfortable to switch to the four wheel drive Matra MS84. McLaren launched their four wheel drive car, the M9A 1, while Lotus came prepared with two four wheel drive cars, having convinced Hill to give it a try. But it was Rindt in the two wheel drive Lotus 49B that gave Stewart a real run for his money: the Austrian came within two tenths of a second of the Scot, who felt another defensive lap was necessary. Going through the last corner, however, he hit a loose kerb and crashed backwards into the wall. Regulations at the time stated that positions on the starting grid were decided by the fastest time set in the car that actually started the race. Given that the Matra was irreparable in the time available and Stewart had to take over his teammate's car, the stewards took Stewart's fastest time in that car and placed him second on the grid. At the start, Rindt managed to just stay ahead and the two rivals sailed away into the distance. Sixth starting John Surtees got up to third, but his suspension collapsed before the first lap was completed, giving the place to Hulme. Stewart took the lead on lap 6 but had to hand it back on lap 16, when the pair came across Beltoise, trying to find his feet in the MS84. Hulme retired with a faulty ignition, giving way to Bruce McLaren, who was then passed by Jacky Ickx. On lap 62, Rindt's rear wing collapsed and he had to pit. This handed Stewart his fifth win in six races, ahead of Ickx and McLaren. Rindt came home in fourth. For the German Grand Prix, twelve Formula Two cars complemented the grid, and one of them, Gerhard Mitter, was sadly killed during practice. On the F1 grid, it was Ickx who set his first pole position of the year, ahead of Stewart and Rindt, and the Belgian made a good start. Mario Andretti, coming over from the United States to further develop the four wheel drive Lotus, slowed down during the first lap and saw Vic Elford crashing into him and flying into the trees. The McLaren driver broke his arm in three places. Meanwhile, Ickx fell back to fourth place, but he made an inspired recovery to second place. He closed up and the leading pair went nose to tail for two full laps. Ickx made a heroic pass under braking, but locked up, and Stewart held on. On lap 6, the Brabham took the lead firmly and quickly set a lap record. He eventually took the win with a minute advantage over the championship leader. Bruce McLaren and Graham Hill finished third and fourth, respectively. Ickx had climbed up to second place in the standings, but was looking at such a distance to Stewart, that the championship would be decided at the Italian Grand Prix if the Scot managed to win the race. During qualifying, he did not manage more than third, behind Rindt and Hulme, but overtook the New Zealander at the start and the Austrian later in the first lap. Ickx had to pit when his oil pressure dropped. The three at the front traded places a couple of times, with a group of five drivers behind them joining in the slipstream battle. Hill had started in ninth but was charging Stewart for the lead near the end of the race, until his drive shaft broke with four laps to go. After at least fourteen lead changes and even a lot more in the remaining points paying positions, it was Stewart's teammate Beltoise who made a do or die move into the last corner of the race. He went too fast and ran wide, but hindered Rindt while doing so, which was just as good a result. The top four finished within 0.19 seconds of each other and Stewart was given the win, ahead of Rindt, Beltoise and McLaren. Ickx had retired three laps from the end when he ran out of fuel. His sixth win of the season gave Jackie Stewart (Matra) an unsurmountable lead in the Drivers' Championship. He stood at 60 points, ahead of Bruce McLaren (McLaren) with 24 and Jacky Ickx (Brabham) with 22. Matra now also had enough to be awarded the Manufacturers' Cup with 60 points, ahead of Lotus with 34 and Brabham with 30.

9-11 кезеңдер

Жарыстың үш дүркін әлем чемпионы Джек Брэбхэм маусым айында сынақ кезінде жарақаттанғаннан кейін Канада Гран-приіне қайта оралды. Ол осы маусымды аяқтап, содан кейін зейнеткерлікке шықты, сонымен қатар Brabham командасының үлесін негізін қалаушы Рон Тауранакқа сатты. Жарыс кезінде кем дегенде үш пилот Моспорттың сылғақ құмды бетінде айналып немесе қақтығысқа түсті, бірақ Джеки Иккс бәсекелестерінен бес ондыққа озып, поул-позицияны жеңіп алды. Дегенмен, бірінші бұрышта Жохен Риндт көшбасшы болды, ал жаңадан жеңімпаз атанған Джеки Стюарт 6-шы айналымда оны басып өтті. Командалық жарыста Жан-Пьер Белтуза жергілікті пилот Ал Пизбен соқтығысты, осыған дейін жарыстың төрттен бір бөлігі өткен кезде ол айналымнан қалып қойған еді. Содан кейін канадалық пилот «өте баяу жүргені үшін» дисквалификацияланды, мұндай жағдай бұрын ешқашан болған емес. 33-ші айналымда Иккс Стюартты басып өтті, бірақ олардың доңғалақтары соқтығысып, екеуі де айналып кетті. Стюарт орға түсіп, қозғалтқышы тоқтап қалды, бірақ Иккс күтпеген жеңіске қол жеткізе алды. Джек Брэбхэм екінші орынды иеленді, австралиялық пилоттың осы жылы алғашқы және жалғыз подиумы. Риндт үшінші орында болды. Джонни Сервоз-Гавин алтыншы орынды алды, төрт доңғалақты Формула-1 көлігінде бірінші және жалғыз чемпионат ұпайын жинады. АҚШ Гран-приі чемпионаттың шешуші кезеңі болды, онда Риндт Хюльме мен Стюарттан озып, осы жылғы бесінші поул-позициясын жеңіп алды. Иккс жаттығу кезінде трассадан шығып, шашын көтеріп, сегізінші орында старт алды. Старт берілгеннен кейін Риндт пен Стюарт көшбасшылардың алдына шықты, ал шотландтық пилот 12-ші айналымда көшбасшы болды, австриялық пилот кішкентай қателік жасады. Дегенмен, Риндт қысымды жалғастырып, 21-ші айналымда қайтадан алға шықты, екеуі де бәсекелестерінен жарты айналымға озып кеткен еді. 36-шы айналымда Стюарттың қозғалтқышында май ағып, ол жарыстан шығуға мәжбүр болды, бұл Риндтке карьерасында жеті рет подиумға шыққаннан кейін алғашқы жеңісін сыйлады. 1968 жылғы F1 чемпионатының чемпионы Грэм Хилл доңғалағы жарылып, трассадан шығып кетті. Оның көлігі банкетке соқтығысып, аударылып, оны күшпен машинадан шығарды. Хилл екі аяғын сындырып алды. Иккс та жарыстан шыққандықтан, подиумда басқа пилоттарға орын ашылды: Пирс Курейдж Фрэнк Уильямс Racing Cars жүргізген Brabham командасында екінші орын алды, ал 1964 жылғы F1 чемпионы Джон Суртис BRM үшін үшінші орын алды. Мексика Гран-приіне іріктеу кезінде Джек Брэбхэм жаңа трасса рекордымен поул-позицияны жеңіп алды. Австралиялық пилот өзінің соңғы жарысына қадам басқанда, жылдамдығын жоғалтпады, бұрынғы рекордты бір секундтан астам айырмамен жеңді. Иккс пен Стюарт алдыңғы қатардан оның қасында старт алды, ал шотландтық пилот екінші айналымда Иккс басып өткенге дейін көшбасшы болды. Содан кейін Стюарт сәл артқа шегінді, ал төртінші орында старт алған Хюльм жағдайға сай әрекет етті. 10-шы айналымда Макларен Брэбхэмды басып өтіп, алға шықты. Иккс жарыс барысында екі рет жеңіске жетуге тырысты, бірақ жаңа зеландиялық пилотты 2,5 секундқа артта қалдырып, оны басып өте алмады. Джек Брэбхэм үшінші, Стюарт төртінші орынды иеленді. Джеки Стюарт (Matra) 63 ұпаймен пилоттар чемпионатында бірінші орынды жеңіп алды, Жаки Иккс (Brabham) 37 ұпаймен екінші, ал Брюс Макларен (McLaren) 26 ұпаймен үшінші орынды иеленді. Өндірушілер кубогында Matra 66 ұпаймен жеңіске жетті, Brabham 49 ұпаймен екінші, ал Lotus 47 ұпаймен үшінші орынды иеленді.

After he was injured in a testing accident in June, triple World Champion Jack Brabham returned to the grid for the Canadian Grand Prix. He would finish this season and then retire, also selling his shares of the Brabham team to co founder Ron Tauranac. In practice, at least three drivers spun or crashed out on the slippery sandy surface of Mosport, but Jacky Ickx managed to qualify on pole position, five tenths ahead of the competition. It was Jochen Rindt, however, that took the lead into the first corner, before freshly crowned champion Jackie Stewart snatched it on lap 6. Behind the leaders, Jean Pierre Beltoise collided with local driver Al Pease, who was already being lapped before a quarter of the race was run. After this, the Canadian was disqualified for "driving too slowly", the only time that has ever happened. On lap 33, Ickx overtook Stewart, but their wheels struck and they both spun. Stewart landed in a ditch and stalled his engine, but Ickx could continue to take a suddenly easy victory. Jack Brabham finished second, the Australian's first podium of the year, ahead of Rindt in third. Johnny Servoz Gavin finished sixth, scoring the first and only ever championship point in a four wheel drive Formula One car. The United States Grand Prix was the penultimate round of the championship and saw Rindt take his fifth pole position of the year, ahead of Hulme and Stewart. Ickx started down in eighth after a hair raising spin off the track in practice. After the start, Rindt and Stewart left the field behind and the Scot took the lead on lap 12, when the Austrian made a slight error. Rindt kept pressing, however, and was back in front on lap 21, the two already running half a lap ahead of the competition. On lap 36, Stewart's engine suffered an oil leak and he had to retire, leaving Rindt to take, after seven career podiums, his first victory. F1 season of 1968 champion Graham Hill suffered a flat tyre and spun off. His car hit the banks and turning over, violently throwing him out of the car. Hill broke both his legs. Ickx had also retired, so there was room for some other names on the podium: Piers Courage was second in the Brabham run by Frank Williams Racing Cars and F1 season of 1964 champion John Surtees was third for BRM. In qualifying for the Mexican Grand Prix, Jack Brabham claimed pole with a new lap record. Going into his supposedly final race, the Australian had lost none of his speed, beating the old record by more than a second. Ickx and Stewart started beside him on the front row, and it was the Scot who took the lead, before Ickx took it on lap 2. Stewart then fell back a bit, with fourth starting Hulme rising to the occasion. On lap 10, the McLaren passed the Brabham for the lead and sailed away. Ickx made two attempts later in the race but was unable to pass the New Zealander, finishing 2.5 seconds behind him. Jack Brabham finished third, Stewart fourth. Jackie Stewart (Matra) finished first in the Drivers' Championship with 63 points, ahead of Jacky Ickx (Brabham) with 37 and Bruce McLaren (McLaren) with 26. In the standings for the Manufacturers' Cup, Matra had achieved 66 points, ahead of Brabham with 49 and Lotus with 47.

Жүргізушілер чемпионатының турнирлік кестесі

Әр Гран-приде алғашқы алты орынға 9–6–4–3–2–1 жүйесімен ұпайлар берілді. Бірақ Әлем Чемпионатына тек алғашқы алты жарыстың ең жақсы бес нәтижесі және соңғы бес жарыстың ең жақсы төрт нәтижесі ғана есептелді. Поз. Жүргізуші RSA ESP MON NED FRA GBR GER ITA CAN USA MEX Ұпай. 1 Jackie Stewart 1 1 Шығ. 1 1 1 2 1 Шығ. Шығ. 4 63 2 Jacky Ickx Шығ. 6 Шығ. 5 3 2 1 10 1 Шығ. 2 37 3 Bruce McLaren 5 2 5 Шығ. 4 3 3 4 5 Шығ. Шығ. 26 4 Jochen Rindt Шығ. Шығ. Шығ. Шығ. 4 Шығ. 2 3 1 Шығ. 2 22 5 Jean Pierre Beltoise 6 3 Шығ. 8 2 9 12 3 4 Шығ. 5 21 6 Denny Hulme 3 4 6 4 8 Шығ. Шығ. 7 Шығ. Шығ. 1 20 7 Graham Hill 2 Шығ. 1 7 6 7 4 9 Шығ. Шығ. 19 8 Piers Courage Шығ. 2 Шығ. Шығ. 5 Шығ. 5 Шығ. 2 10 16 9 Jo Siffert 4 Шығ. 3 2 9 8 11 8 Шығ. Шығ. Шығ. 15 10 Jack Brabham Шығ. Шығ. Шығ. 6 Шығ. 2 4 3 14 11 John Surtees Шығ. 5 Шығ. 9 Шығ. Шығ. Шығ. 3 Шығ. 6 12 Chris Amon Шығ. Шығ. Шығ. 3 Шығ. Шығ. 4 13 Richard Attwood 4 6 1 14 Vic Elford 7 10 5 6 Шығ. 3 15 Pedro Rodríguez Шығ. Шығ. Шығ. Шығ. 6 Шығ. 5 7 3 16 Silvio Moser Шығ. Шығ. 7 Шығ. Шығ. 6 11 1 17 Jackie Oliver 7 Шығ. Шығ. Шығ. Шығ. Шығ. Шығ. 6 1 18 Johnny Servoz Gavin Шығ. 1 6 Шығ. 8 1 — Sam Tingle 8 0 — Pete Lovely 7 Шығ. 9 0 — John Miles Шығ. 10 Шығ. Шығ. Шығ. 0 — Bill Brack Шығ. 0 — Mario Andretti Шығ. Шығ. Шығ. 0 — Jo Bonnier Шығ. Шығ. 0 — George Eaton Шығ. Шығ. 0 — Peter de Klerk Шығ. 0 — Basil van Rooyen Шығ. 0 — John Love Шығ. 0 — Derek Bell Шығ. 0 — John Cordts Шығ. 0 — Al Pease Шығ. 0 — Ernesto Brambilla Шығ. 0 Жүргізушілер Формула-2 машиналарымен жүргендіктен Формула-1 ұпайларына үміткер емес. Формула-2 машиналары Германия Гран-приінде бесінші және оныншы орындарды иеленді, бірақ осы машиналарын жүргізген жүргізушілер чемпионат үшін ұпай жинамады. Бесінші және алтыншы ұпайлар жарыстың он бірінші және он екінші орындарында тұрған Сифферт пен Белтозаға берілді.

Points were awarded on a 9–6–4–3–2–1 basis for the top six finishers at each Grand Prix. However, only the best five results from the first six races and the best four results from the last five races counted towards the World Championship. Pos. Driver RSA ESP MON NED FRA GBR GER ITA CAN USA MEX Pts. 1 Jackie Stewart 1 1 Ret 1 1 1 2 1 Ret Ret 4 63 2 Jacky Ickx Ret 6 Ret 5 3 2 1 10 1 Ret 2 37 3 Bruce McLaren 5 2 5 Ret 4 3 3 4 5 DNS DNS 26 4 Jochen Rindt Ret Ret Ret Ret 4 Ret 2 3 1 Ret 22 5 Jean Pierre Beltoise 6 3 Ret 8 2 9 12 3 4 Ret 5 21 6 Denny Hulme 3 4 6 4 8 Ret Ret 7 Ret Ret 1 20 7 Graham Hill 2 Ret 1 7 6 7 4 9 Ret Ret 19 8 Piers Courage Ret 2 Ret Ret 5 Ret 5 Ret 2 10 16 9 Jo Siffert 4 Ret 3 2 9 8 11 8 Ret Ret Ret 15 10 Jack Brabham Ret Ret Ret 6 Ret 2 4 3 14 11 John Surtees Ret 5 Ret 9 Ret DNS NC Ret 3 Ret 6 12 Chris Amon Ret Ret Ret 3 Ret Ret 4 13 Richard Attwood 4 61 3 14 Vic Elford 7 10 5 6 Ret 3 15 Pedro Rodríguez Ret Ret Ret Ret 6 Ret 5 7 3 16 Silvio Moser Ret Ret 7 Ret Ret 6 11 1 17 Jackie Oliver 7 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 6 1 18 Johnny Servoz Gavin Ret1 6 NC 8 1 — Sam Tingle 8 0 — Pete Lovely 7 Ret 9 0 — John Miles Ret 10 Ret Ret Ret 0 — Bill Brack NC 0 — Mario Andretti Ret Ret Ret 0 — Jo Bonnier Ret Ret 0 — George Eaton Ret Ret 0 — Peter de Klerk NC 0 — Basil van Rooyen Ret 0 — John Love Ret 0 — Derek Bell Ret 0 — John Cordts Ret 0 — Al Pease DSQ 0 — Ernesto Brambilla DNS 0 Drivers ineligible for Formula One points, because they drove with Formula Two cars — Henri Pescarolo 5 — Kurt Ahrens Jr. 7 — Rolf Stommelen 8 — Peter Westbury 9 — Xavier Perrot 10 — François Cevert Ret — Gerhard Mitter DNS — Hubert Hahne DNS — Dieter Quester DNS — Hans Herrmann DNS Pos. Driver RSA ESP MON NED FRA GBR GER ITA CAN USA MEX Pts. 1 – Ineligible for Formula One points, because they drove with Formula Two cars. Formula 2 cars occupied the positions between fifth and tenth at the German GP, but the drivers who drove these cars did not earn points for the championship. The fifth and sixth points went to the eleventh and twelfth in the race, Siffert and Beltoise.

F1 құрастырушылар арасындағы халықаралық кубок

Нүктелер әр раундта 9–6–4–3–2–1 жүйесі бойынша алғашқы алты финишерге берілді, бірақ әр өндірушінің ең жоғары нәтиже көрсеткен машинасы ғана ұпай жинауға құқылы болды. Алғашқы алты раундтың ең жақсы бес нәтижесі және соңғы бес раундтың ең жақсы төрт нәтижесі есепке алынды. Поз. Өндіруші RSA ESP MON NED FRA GBR GER ITA CAN USA MEX Ұп. 1 Matra Ford 1 1 Шығ. 1 1 1 2 1 4 Н/Қ 4 66 2 Brabham Ford Шығ. 6 2 5 3 2 1 (5) 1 2 2 49 (51) 3 Lotus Ford 2 Шығ. 1 2 6 4 4 2 3 1 9 47 4 McLaren Ford 3 2 (5) 4 4 3 3 4 5 Шығ. 1 38 (40) 5 BRM 7 5 Шығ. 9 Шығ. Шығ. Н/Қ Н/Қ 3 6 7 6 Ferrari Шығ. Шығ. Шығ. 3 Шығ. Шығ. 6 Шығ. 5 7 7 — Cooper Maserati 7 WD 0 — Brabham Repco 8 0 — Brabham Climax Шығ. 0 — Eagle Climax ДСҚ 0 Поз. Өндіруші RSA ESP MON NED FRA GBR GER ITA CAN USA MEX Ұп. Ерекшеленген нәтижелер чемпионат есебіне қосылды.