1959 жылғы Формула-1 маусымы

Кіріспе

FIA Formula One автожарыстарының 13-ші маусымы 1959 жылғы Formula One маусымы FIA Formula One автожарыстарының 13-ші маусымы болды. Онда 10-шы Жүргізушілер әлем чемпионаты, екінші Халықаралық F1 Өндірушілер кубогы және бес чемпионаттан тыс Formula One жарысы өтті. Әлем чемпионаты 1959 жылдың 10 мамыры мен 12 желтоқсаны аралығында тоғыз жарыста өткізілді. Жыл басында жарысқа ешқандай әлем чемпиондары қатыспады. Бес дүркін чемпион Хуан Мануэль Фангио өткен жылдан кейін зейнеткерлікке шықты, сондай-ақ билеуші чемпион Майк Хоторн да. Өкінішке орай, Хоторн таққа отырғаннан кейін үш ай өткен соң жол апатында қаза тапты. Соңғы жарысқа үш жүргізуші чемпиондық атақты алғаш рет жеңіп алу мүмкіндігімен келді. Cooper командасының жүргізушісі Джек Брабам отын қалдырып, машинасын жеңіс сызығынан өткізіп, алғашқы Жүргізушілер чемпионатында жеңіске жетті. Ол австралиялық чемпион атанған алғашқы адам болды. Cooper командасы сондай-ақ алғашқы Өндірушілер титулын жеңіп алды. Жарыс кезіндегі апаттарда екі F1 жүргізушісі қаза тапты. Біріншіден, Жан Бера 1959 жылғы Германия Гран-приіне дейін AVUS трассасында өткен спорттық автомобильдер жарысында қатысты. Жаңбыр жауып, трасса сылғақ болды. Айвор Бьюб Charade трассасында өзінің BRP Formula 2 көлігімен апатқа ұшырады. Ол машинадан лақтырылып, алты күннен кейін ауруханада көз жұмды.

Командалар мен жүргізушілер

1959 жылғы FIA әлем чемпионатында келесі командалар мен жүргізушілер қатысты. Dr Ing F. Porsche KG Бера Porsche Porsche RSK Porsche 547/3 1.5 F4 Мария Тереза де Филипис 1 Porsche 718 RSK718/2 Вольфганг фон Трипс 1, 6 Equipe Nationale Belge Cooper Climax T51 Climax FPF 1.5 L4 Люсьен Бьянки 1 Ален де Шанжи 1 Жан Люсьенбонне Cooper Climax T45 Climax FPF 1.5 L4 Жан Люсьенбонне 1 Owen Racing Organisation BRM P25 BRM P25 2.5 L4 Гарри Шелл 1, 3–8 Жо Бонние 1, 3–8 Рон Флокхарт 1, 4–5, 7–8 Cooper Car Company Cooper Climax T51 Climax FPF 2.5 L4 Брюс Макларен 1, 4–9 Джек Брабам 1, 3–9 Мастен Грегори 1, 3–7 Джорджо Скарлатти 8 R. R. C. Walker Racing Team Cooper Climax T51 Climax FPF 2.5 L4 Стирлинг Мосс 1, 3, 6–9 Морис Тринтьян 1, 3–9 British Racing Partnership BRM P25 BRM P25 2.5 L4 Стирлинг Мосс 4–5 Ханс Геррманн 6 Cooper Climax T51 Climax FPF 1.5 L4 Айвор Бьюб 1 Cooper Borgward Borgward 1500 RS 1.5 L4 5 Крис Бристоу 5 High Efficiency Motors Cooper Maserati T45 Maserati 250S 2.5 L4 Рой Сальвадори 1, 4, 9 Джек Фэрмен 8 Cooper Climax T45 Climax FPF 2.5 L4 5 Team Lotus Lotus Climax 16 Climax FPF 2.5 L4 Грэм Хилл 1, 3–8 Пит Лавли 1 Иннес Айрленд 3–4, 6–9 Алан Стейси 5, 9 Джон Фишер Lotus Climax 16 Climax FPF 1.5 L4 Брюс Халфорд 1 Scuderia Ferrari Ferrari 246156 Ferrari 155 2.4 V6Ferrari D156 1.5 V6 Жан Бера 1, 3–4 Фил Хилл 1, 3–4, 6–9 Тони Брукс Клифф Эллисон 1, 3, 6, 8–9 Оливье Жендебьен 4, 8 Дэн Гурни 4, 6–8 Вольфганг фон Трипс 9 Scuderia Ugolini Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Джорджо Скарлатти 1, 4 Карел Годин де Бофор 4 Monte Carlo Auto Sport Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Андре Тестют 1 David Brown Corporation Aston Martin DBR4 Aston Martin RB6 2.5 L6 Рой Сальвадори 3, 5, 7–8 Кэрролл Шелби 3, 5, 7–8 Ecurie Maarsbergen Porsche 718 RSK Porsche 547/3 1.5 F4 Карел Годин де Бофор 3 Scuderia Centro Sud Cooper Maserati T51 Maserati 250S 2.5 L4 Иан Бургесс 4–6, 8 Колин Дэвис 4, 8 Ханс Геррманн 5 Марио Араужо де Кабрал 7 Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Аздрубал Фонтес Баярдо 4 Фриц д’Орей 4–5 Vandervell Products Vanwall VW 59 Vanwall 254 2.5 L4 Тони Брукс 5 J. B. Naylor JBW Maserati 59 Maserati 250S 2.5 L4 Брайан Нейлор 5 Ace Garage – Rotherham Cooper Climax T51 Climax FPF 1.5 L4 Тревор Тейлор 5 Алан Браун Equipe Cooper Climax T45 Climax FPF 1.5 L4 Майк Тейлор 5 Питер Эшдаун 5 Gilby Engineering Cooper Climax T43 Climax FPF 1.5 L4 Кит Грин 5 United Racing Stable Cooper Climax T51 Climax FPF 1.5 L4 Билл Мосс 5 R. H. H. Parnell Cooper Climax T51T45 Climax FPF 1.5 L4 Генри Тейлор 5 Тим Парнелл 5 David Fry Fry Climax F2 Climax FPF 1.5 L4 Майк Паркес 5 Dennis Taylor Lotus Climax 12 Climax FPF 1.5 L4 Деннис Тейлор 5 Dorchester Service Station Lotus Climax 16 Climax FPF 1.5 L4 Дэвид Пайпер 5 Jean Behra Behra Porsche Porsche RSK Porsche 547/3 1.5 F4 Жан Бера 6 Ottorino Volonterio Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Джулио Кабианка 8 Leader Cards Inc. Kurtis Kraft Offenhauser Midget Offenhauser 1.7 L4 Роджер Уорд 9 OSCA Automobili Cooper OSCA T43 OSCA 2.0 L4 Алехандро де Томазо 9 Camoradi USA Tec Mec Maserati F415 Maserati 250F1 2.5 L6 Фриц д’Орей 9 Taylor Crawley Racing Team Cooper Climax T45 Climax FPF 2.5 L4 Джордж Константин 9 Blanchard Automobile Co. Porsche 718 RSK Porsche 547/3 1.5 F4 Гарри Бланшар 9 Connaught Cars Paul Emery Connaught Alta C Alta GP 2.5 L4 Боб Сейд 9 Ecurie Bleue Cooper Climax T51 Climax FPF 2.5 L4 Гарри Шелл 9 Phil Cade Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Фил Кейд 9

The following teams and drivers competed in the 1959 FIA World Championship. Entrant Constructor Chassis Engine Tyre Driver Rounds Dr Ing F. Porsche KG Behra Porsche Porsche RSK Porsche 547/3 1.5 F4 Maria Teresa de Filippis 1 Porsche 718 RSK718/2 Wolfgang von Trips 1, 6 Equipe Nationale Belge Cooper Climax T51 Climax FPF 1.5 L4 Lucien Bianchi 1 Alain de Changy 1 Jean Lucienbonnet Cooper Climax T45 Climax FPF 1.5 L4 Jean Lucienbonnet 1 Owen Racing Organisation BRM P25 BRM P25 2.5 L4 Harry Schell 1, 3–8 Jo Bonnier 1, 3–8 Ron Flockhart 1, 4–5, 7–8 Cooper Car Company Cooper Climax T51 Climax FPF 2.5 L4 Bruce McLaren 1, 4–9 Jack Brabham 1, 3–9 Masten Gregory 1, 3–7 Giorgio Scarlatti 8 R. R. C. Walker Racing Team Cooper Climax T51 Climax FPF 2.5 L4 Stirling Moss 1, 3, 6–9 Maurice Trintignant 1, 3–9 British Racing Partnership BRM P25 BRM P25 2.5 L4 Stirling Moss 4–5 Hans Herrmann 6 Cooper Climax T51 Climax FPF 1.5 L4 Ivor Bueb 1 Cooper Borgward Borgward 1500 RS 1.5 L4 5 Chris Bristow 5 High Efficiency Motors Cooper Maserati T45 Maserati 250S 2.5 L4 Roy Salvadori 1, 4, 9 Jack Fairman 8 Cooper Climax T45 Climax FPF 2.5 L4 5 Team Lotus Lotus Climax 16 Climax FPF 2.5 L4 Graham Hill 1, 3–8 Pete Lovely 1 Innes Ireland 3–4, 6–9 Alan Stacey 5, 9 John Fisher Lotus Climax 16 Climax FPF 1.5 L4 Bruce Halford 1 Scuderia Ferrari Ferrari 246156 Ferrari 155 2.4 V6Ferrari D156 1.5 V6 Jean Behra 1, 3–4 Phil Hill 1, 3–4, 6–9 Tony Brooks Cliff Allison 1, 3, 6, 8–9 Olivier Gendebien 4, 8 Dan Gurney 4, 6–8 Wolfgang von Trips 9 Scuderia Ugolini Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Giorgio Scarlatti 1, 4 Carel Godin de Beaufort 4 Monte Carlo Auto Sport Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 André Testut 1 David Brown Corporation Aston Martin DBR4 Aston Martin RB6 2.5 L6 Roy Salvadori 3, 5, 7–8 Carroll Shelby 3, 5, 7–8 Ecurie Maarsbergen Porsche 718 RSK Porsche 547/3 1.5 F4 Carel Godin de Beaufort 3 Scuderia Centro Sud Cooper Maserati T51 Maserati 250S 2.5 L4 Ian Burgess 4–6, 8 Colin Davis 4, 8 Hans Herrmann 5 Mario Araujo de Cabral 7 Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Asdrúbal Fontes Bayardo 4 Fritz d'Orey 4–5 Vandervell Products Vanwall VW 59 Vanwall 254 2.5 L4 Tony Brooks 5 J. B. Naylor JBW Maserati 59 Maserati 250S 2.5 L4 Brian Naylor 5 Ace Garage – Rotherham Cooper Climax T51 Climax FPF 1.5 L4 Trevor Taylor 5 Alan Brown Equipe Cooper Climax T45 Climax FPF 1.5 L4 Mike Taylor 5 Peter Ashdown 5 Gilby Engineering Cooper Climax T43 Climax FPF 1.5 L4 Keith Greene 5 United Racing Stable Cooper Climax T51 Climax FPF 1.5 L4 Bill Moss 5 R. H. H. Parnell Cooper Climax T51T45 Climax FPF 1.5 L4 Henry Taylor 5 Tim Parnell 5 David Fry Fry Climax F2 Climax FPF 1.5 L4 Mike Parkes 5 Dennis Taylor Lotus Climax 12 Climax FPF 1.5 L4 Dennis Taylor 5 Dorchester Service Station Lotus Climax 16 Climax FPF 1.5 L4 David Piper 5 Jean Behra Behra Porsche Porsche RSK Porsche 547/3 1.5 F4 Jean Behra 6 Ottorino Volonterio Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Giulio Cabianca 8 Leader Cards Inc. Kurtis Kraft Offenhauser Midget Offenhauser 1.7 L4 Rodger Ward 9 OSCA Automobili Cooper OSCA T43 OSCA 2.0 L4 Alejandro de Tomaso 9 Camoradi USA Tec Mec Maserati F415 Maserati 250F1 2.5 L6 Fritz d'Orey 9 Taylor Crawley Racing Team Cooper Climax T45 Climax FPF 2.5 L4 George Constantine 9 Blanchard Automobile Co. Porsche 718 RSK Porsche 547/3 1.5 F4 Harry Blanchard 9 Connaught Cars Paul Emery Connaught Alta C Alta GP 2.5 L4 Bob Said 9 Ecurie Bleue Cooper Climax T51 Climax FPF 2.5 L4 Harry Schell 9 Phil Cade Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6 Phil Cade 9

Ескерту: Жоғарыдағы тізім 1959 жылғы Индианаполис 500 жарысына қатысушыларды қамтымайды.

Команда мен жүргізушілердің ауысуы

Ванваллдың иесі Тони Вандервеллдің денсаулығы нашарлағандықтан, 1958 жылғы F1 маусымы олардың толыққанды соңғы маусымы болды. Команда келесі жылдары бірнеше жарысқа қатысты, оның ішінде 1959 жылы бір ғана жарысқа. Бұрынғы жүргізуші Стирлинг Мосс жеке Купермен жарысып, Роб Уокердің жарыс командасына өтті. Scuderia Ferrari маусымды жаңа құраммен бастады: 1958 жылғы чемпион Майк Хоторн жарыстан шығып қалды, Вольфганг фон Трипс жаңа Porsche заводтық командасына көшті, ал Оливье Гендебиен спорттық автомобильдер мен төзімділік жарыстарына көшті. Командаға BRM-нен Жан Бехра, Ванваллдан Тони Брукс және Лотустан Клиф Эллисон қосылды. Бірнеше "Формула-2" жарысында сынақтан өткеннен кейін, Porsche заводтық командасы өз машиналарын F1 жарысына енгізді. Бұл жылы тек Монако Гран-приі, ал 1960 жылы тек Италия Гран-приі өтті. Бірақ содан кейін олар екі толық маусымға қатысты. Лотус Клифф Эллисонды Пит Лавлимен алмастырды. Купер Рой Сальвадоридің орнына Мастен Грегориге қол қойды, ол жаңа Aston Martin заводтық командасында жартылай уақытпен жұмыс істеді. Оған 1958 жылы бірнеше жеке Мазерати командаларында Грегоридің әріптесі ретінде дебют жасаған Кэрролл Шелби қосылды.

Маусым ортасындағы өзгерістер

Екі көңілі толмаған нәтижеден кейін, ең бастысы Монако Гран-приіне ілікпегені үшін, Lotus жүргізушісі Пит Лавли жұмыстан босатылып, табысты спорттық автомобильдер жүргізушісі Иннес Ирландиямен алмастырылды. (1960 жылғы F1 маусымында бір рет тағы сынақтан өткеннен кейін, Лавли Volkswagen дилерлігінен түскен қаржымен 1969 жылғы F1 маусымына дейін қайта оралуды күтті.) Ирландияның орнына Алан Стейси денсаулығына байланысты Британ Гран-приінде жарысқа қатысты, ол сонымен қатар басқарушылық қызметті де атқарды. Дегенмен, ол AVUS-та өткен Германия Гран-приін қолдаған спорттық автомобильдер жарысында Porsche 718 RSK көлігімен апатқа ұшырады. Оның машинасы тік бұрылыстың үстінен шығып кетті, ал Бехра басымен флагштокқа тиіп, бас сүйегі сынды. Cooper жүргізушісі Мастен Грегори басқа чемпионатта болған апат салдарынан соңғы екі жарыстан қатыспады. Ол соққыға ұшырамас бұрын Jaguar көлігінен секіріп шықты, бірақ құлау кезінде аяғы мен иығы сынды. Maserati жүргізушісі Джорджио Скарлатти оны Италия Гран-приінде ауыстырды.

Күнтізбелік өзгерістер

Америка Құрама Штаттарының Гран-приі алғаш рет ұйымдастырылды: Себринг халықаралық жарыс жолы 12 желтоқсанда маусымның соңғы жарысын қабылдады. Британ Гран-приі екі трасса арасындағы жарыстарды алмастыру келісіміне сәйкес Сильверстоуннан Айнтриге көшірілді. Германия Гран-приі Нюрбургрингтен AVUS трассасына көшірілді. Португалия Гран-приі Circuito da Boavista-дан Монсанто Парк трассасына ауыстырылды. Аргентина Гран-приі 25 қаңтарда өткізу жоспарланған еді, бірақ жергілікті батырлар Хуан Мануэль Фангио мен Хосе Фройлан Гонсалес зейнеткерлікке шыққаннан кейін және халықтың қызығушылығы төмендеген соң, жарыс жойылды. Белгия Гран-приі бастапқыда 14 маусымға жоспарланған, бірақ старт ақысы бойынша туындаған дауға байланысты өткізілмеді. Марокко Гран-приі бастапқыда 1 қазанға жоспарланған, бірақ қаржылық себептермен жарыс жойылды.

1 - 4 кезеңдер

Аргентина Гран-присі өткеннен кейін, маусым 1952 жылғы Формула-1 маусымынан бері жылдың ең кейінгі кезеңінде, 1959 жылдың 10 мамырында Монако Гран-присімен басталды. Жан Бехра (Ferrari), Джек Брэбхэм (Cooper) және Стирлинг Мосс (Роб Уокер үшін Cooper) поул-позиция үшін күресті. Мосс соңында ең жылдам уақытты көрсетті, Бехра мен Брэбхэм екінші және үшінші орындарда жарты секундқа жетті. Жарыс күні Бехра ең жақсы старт алып, Мосс сыртынан бірінші шашыраған бұрылысқа өтті. Вольфганг фон Трипс басқарған жалғыз Porsche екінші айналымда майға түсіп, үш басқа пилотпен соқтығысты. Алдыңғы үштік 22-ші айналымға дейін бір-біріне тығыз болды, содан кейін Бехраның Ferrari майы ағып, жарыстан шықты. Жарыстың ортасында тек сегіз машина қалды, Мосс Брэбхэм мен Тони Брукстан айтарлықтай алда болды, өткен жылы чемпионатта үшінші орын алған. Бірақ 81-ші айналымда Мосс діріл сезініп, пит-стопқа кірді. Ешқандай сыртқы зақым байқалмады, сондықтан ол көшбасшы ретінде қайтадан жарысқа қосылды, бірақ сол айналымның соңында берілісі бұзылып, жарысы аяқталды. Бұл Брэбхэмге (Cooper) карьерасындағы алғашқы подиумын және жеңісті әкелді, Брукстан (Ferrari) 20 секундқа, ал тәжірибелі жарыскер және өткен жылғы Монако жеңімпазы Морис Тринтиньянттан (Cooper) екі айналымға озып кетті. Индианаполис 500-де Роджер Уорд карьерасындағы екі жеңісінің біріншісін жеңіп алды. Indy 500 және F1 пилоттары арасында ешқандай қиылыс болған жоқ. Бұл жарыс F1 чемпионатына есептелетін соңғы жыл болды. Голландия Гран-присінде Жо Бонье (BRM зауыттық командасы) өзінің алғашқы поул-позициясын жеңіп алды, Брэбхэм осы уақытты көрсеткенімен, кейінірек, ал Мосс екі оннан бір бөлігі артта қалды. Бонье басында көш бастады, бірақ екінші айналымда жетінші орыннан старт алған Мастен Грегориге жоғалтты. 12-ші айналымда Грегоридің Cooper машинасы жылдамдықты жоғалта бастады, сондықтан Бонье оны озып кетті. Брэбхэм екінші орынға ие болды, содан кейін шведке көшбасшылыққа таласты, бірақ содан кейін командаласына ұқсас проблемаларға тап болды. Aston Martin бұл жарыста дебют жасады, бірақ екі машина да қозғалтқыштың істен шығуынан кейін жарыстан шығып кетті. Ал Мосс үшінші орынға көтеріліп, жарыста ең жылдам пилот атанды. Ол 49-шы айналымда Брэбхэмді "Тарзан" бұрылысында тоқтатып, одан кейін 60-шы айналымда Бонье артта қалғанда көшбасшылыққа ие болды. Бірақ үш айналымнан кейін Cooper берілісі бұзылып, Мосс екінші рет қатарынан көшбасшылықтан шықты. Бонье өзінің алғашқы және жалғыз жеңісін Брэбхэм мен Грегориден озып алды. Франция Гран-присі Еуропа Гран-присі құрметті атағын алды және Реймс маңындағы қалалық жолдарда өткізілді. Ferrari командасы бес машинамен жарысқа шықты және олардың жоғары жылдамдығы үш машинаны старттық тордың алғашқы екі қатарына қойды. Поул-позиция Брукке тиді, ол чемпионаттың көшбасшысы Брэбхэм мен Ferrari командаласы Фил Хиллден озып кетті. Бесінші орыннан старт алған Мосс, BRP командасына ауысқан, бірінші бұрышта үш машинаны озып кетті, бірақ жетінші орыннан старт алған Грегори оны басып өтті. 6-шы айналымда Тринтиньян, таңғаларлықтай жылдам Cooper-де, екінші орынға ие болды. Грегори күннің ыстығынан шаршап, жарыстан шықты, оның командасы американдықтың беті битум мен тастармен кесілгенін көрді. Рон Флокхарт көзіне тас тиді, бірақ алтыншы орынға жетті. Грэхам Хиллдің радиаторына тас түсіп, жарыстан шықты. Тринтиньян салқындау үшін тоқтағанда, Боньедің қозғалтқышы тоқтады, бірақ швед машинасымен бір шақырымдай кері пит-стопқа итерді. Алдыңғы қатарда Брукс Хилл мен Брэбхэмді бастап келе жатты, содан кейін жарыс соңында осы рет сақталды. Мосс қысқа уақытқа екінші орынға шықты, бірақ ілеспесі бұзылғаннан кейін жарыстан шықты. Ол көрермендерден итеруге рұқсат сұрады, бұл оны дисквалификациялайтынын білгенімен, гараждардың көлеңкесін аңсады. Пилоттар чемпионатында Джек Брэбхэм (Cooper) 19 ұпаймен көш бастап, Тони Брукс (Ferrari) 14 және Фил Хилл (Ferrari) 9 ұпаймен артта қалды. Конструкторлар чемпионатында Cooper 18 ұпаймен жетекшілік етіп, Ferrari 16 және BRM 8 ұпаймен артта қалды.

With the Argentine Grand Prix gone, the season began at the latest point in the year since F1 season of 1952, with the Monaco Grand Prix on 10 May 1959. Jean Behra for Ferrari, Jack Brabham for Cooper and Stirling Moss, driving a Cooper for Rob Walker, were fighting for pole position. It was Moss who set the fastest time in the end, with Behra and Brabham within half a second in second and third. On race day, Behra had the best start and went round the outside of Moss through the first hairpin. The lone works Porsche, driven by Wolfgang von Trips, spun on some oil on the second lap and was collected by three other drivers. The leading trio were nose to tail until, on lap 22, Behra's Ferrari developed an oil leak and retired. At half distance, only eight cars were left running, with Moss at a sizeable lead over Brabham and Tony Brooks, third in the championship last year. On lap 81, however, Moss sensed a vibration and visited the pits. Nothing was visibly wrong, so he rejoined in the lead, but later that lap, his transmission failed and his race was over. This left Brabham (Cooper) to claim his first career podium and win, 20 seconds ahead of Brooks (Ferrari) and two laps ahead of veteran racer and last year's Monaco winner Maurice Trintignant (Cooper). The Indianapolis 500 saw Rodger Ward take his first of two career victories. There was no overlap between the Indy 500 and F1 drivers. It would be the last year in which the race counted towards the F1 championship. For the Dutch Grand Prix, Jo Bonnier, driving for the BRM works team, clinched his first career pole, ahead of Brabham, who achieved the same lap time but at a later moment, and Moss, two tenths behind. Bonnier held the lead at the start, but lost it on the second lap to seventh starting Masten Gregory. On lap 12, Gregory's Cooper started jumping out of gear, so Bonnier went by. Brabham inherited second place and then challenged the Swede for the lead, but then had to manage similar problems to his teammate. Aston Martin were making their debut this race, but both cars soon retired with engine failure. Meanwhile, Moss was up to third place and the fastest man on track. He passed Brabham on lap 49 by out braking him into Tarzan corner and then grabbed the lead on lap 60 when Bonnier was held up by a backmarker. A mere three laps later, however, the Cooper's transmission failed, causing Moss to retire from the lead for the second time in a row. Bonnier scored his first and only career win, ahead of Brabham and Gregory. The French Grand Prix received the honorary title of European Grand Prix and was contested on the public highways around Reims. The Ferrari team entered five cars and their high speed advantage put three of them on the first two rows of the grid. Pole position was for Brooks, ahead of championship leader Brabham and Ferrari teammate Phil Hill. Fifth starting Moss, who had moved to the BRP team, passed three cars into the first corner, but was overtaken himself by seventh starting Gregory. On lap 6, Trintignant, in the surprisingly quick Cooper, was the next driver to grab second place. Gregory retired when he was overcome by the summer heat, which reached in the sun. His team then saw that the American's face was cut by the bitumen and stones that were becoming dislodged. Ron Flockhart took a stone to the eye but raced on to take sixth place. Graham Hill retired when one of those rocks went through his radiator. While Trintignant stopped to cool off, Bonnier's engine had seized, but the Swede pushed his car a full kilometer back to the pits. At the front, Brooks was leading Hill and Brabham and that became the order at the finish. Moss got up to second briefly but then retired when his clutch failed. He asked for a push start from bystanders, knowing that it would get him disqualified, but longing for the shade of the garages. In the Drivers' Championship, Jack Brabham (Cooper) was leading with 19 points, ahead of Tony Brooks (Ferrari) with 14 and Phil Hill (Ferrari) with 9. In the Manufacturers' Championship, Cooper was leading with 18 points, ahead of Ferrari with 16 and BRM with 8.

5-8-раундтар

Ferrari командасы Италиядағы еңбек дауларына байланысты Ұлыбритания Гран-присіне қатыспады. Тони Брукс өзінің бұрынғы команда жетекшісінен Vanwall көлігін қарыздап алып, теориялық тұрғыдан кемінде, чемпионатта жетекшілік үшін Джек Брэбхамға қарсы күресуге мүмкіндік алды. Брэбхам Cooper көлігінде поул-позицияны иеленді, алдында Roy Salvadori (Aston Martin), ол да осы уақытты көрсеткенімен, кейінірек, және Harry Schell (BRM) болды. Salvadori стартта тоғызыншы орынға түсті, ал Брукс он жетінші орыннан одан да төмен түсті. Брэбхам Schell мен Bonnier алдында көшбасшы болды. Он айналымнан кейін Стирлинг Мосс екінші орынға көтерілді, ал 25-ші айналымда Брюс Макларен үшінші орынға шықты, және финиш сызығына дейін осы ретте сақталды. Макларен Мосспен қатарласып, одан екі ондық бөлік секунды қалып қойды. Дәстүрлі Нюрбургринг трассасының орнына Германия Гран-приі AVUS трассасында өтті, ол екі Autobahn тік жолағынан тұрады, олар бір жағынан шашыраған бұрылыспен, екінші жағынан 43 градусқа еңкейген бұрылыспен біріктірілген. Шиналардың қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылықтар туғандықтан, Гран-при екі бір сағаттық жарысқа бөлінді, жүргізушілердің уақыты қосылды, сондай-ақ барлық көліктердің алдыңғы дөңгелектері әрқашан көрінуі керек екендігі талап етілді, бұл үнемдеуге тыйым салды. Спорттық автомобильдер жарысында жаңбыр қауіпті жағдай туғызды: үш жетекші Porsche көлігі апатқа ұшырады, олардың ішінде Жан Бехра ең жаман жағдайда болды. Оның көлігі банкеттен ұшып өтіп, басы флагштокқа тиді, нәтижесінде француз қаза тапты. Көңілсіз атмосферада Брукс Гран-при үшін поул-позицияны иеленді, Мосс пен Гурни алдында. Бесінші орыннан старт алған Грегори бірінші шашыраған бұрылыстан кейін екінші орынға көтерілді, ал Мосс беріліс бұзылғандықтан жарыстан шықты. Чемпионаттың көшбасшысы Брэбхам да осы мәселеге байланысты жарыстан шықты. Қалған Cooper және Ferrari көліктері шамамен бірдей күшті болды, және жетекшілік бірнеше рет ауысты, содан кейін Climax қозғалтқышы бұзылып, Грегори тоқтап қалды. Ferrari бірінші жарыстың соңында 1-2-3 көрсетті. Дөңгелектерді ауыстыру және зақымды жөндеу үшін қысқа үзілістен кейін, екінші жарысты бастау үшін тоғыз көлік қалды. BRP жүргізушісі Ханс Герман тежегішін жоғалтып, әсерлі апатқа ұшырады. Ол көліктен шығып, көлігі бірнеше рет айналып, трасса бойымен сырғып өтті. Италияның қызыл көліктері өзінің басымдығын көрсетіп, оңай жеңіске жетті және үш көлік қатарласып жеңіс шеңберінен өтті. Жарыстардың қорытындысы бойынша Брукс жеңіске ие болды, Гурниден 3 секунд, ал Хиллден 1 минут артық. Португалия Гран-приі жоғары бағаланған Монсанто трассасында өтті, трассаның қиындығы жеңіл салмақты Cooper көліктеріне артықшылық берді: Мосс поул-позицияны иеленді, алдында екі заводтық жүргізуші, Брэбхам мен Грегори, содан кейін командаласы Тринтигнан болды. Гурни алтыншы орынға шыққан алғашқы Ferrari болды. Сегізінші орыннан старт алған Макларен, үшінші заводтық Cooper жүргізушісі, бірінші айналымнан кейін жетекші топқа қосылды. 5-ші айналымда Фил Хилл Грэхам Хиллмен соқтығысып, екеуі де дереу жарыстан шықты. Мосс, бұрынғыдай, трассадағы ең жылдам адам болды, және оның көлігі оған жеңіске жетуге мүмкіндік берді, Грегориден бір айналым алда. Гурни Тринтигнаннан өтіп, үшінші орынға ие болды. Брэбхам 24-ші айналымда ауыр апатқа ұшырады, бірақ жарақатсыз қалды, ал Макларен беріліс бұзылғандықтан жарыстан шықты. Тіпті жылдамдықпен байланыстырылатын Монца трассасында да Cooper командасы Ferrari командасына қарсы күресті. Мосс Брукс пен Брэбхамнан алда поул-позицияны иеленді. Брукс жаман старт алып, поршень сынды, нәтижесінде ол дереу жарыстан шықты. Мосс бесінші орыннан старт алған Хиллге Ferrari-ді ұстап, шиналарын сақтау үшін көшбасшылықты берді. Гурни үштікті толықтырды, ал позициялар әр айналымда өзгерді. Мосс жоспары жұмыс істеді, өйткені Хилл мен Гурни 33 және 34-ші айналымдарда шиналарын ауыстыруға мәжбүр болды, сондықтан қалған жалғыз қорқыныш оның Cooper көлігінің оны тастап кетуі болды. Бірақ ол шыдады, Мосс тіпті Клиф Эллисонның Ferrari көлігін айналып өтіп, Хилл мен Брэбхамнан алда жеңіске жетті. Соңғы жарысқа дейін, Жүргізушілер Чемпионатында Джек Брэбхам (Cooper) бастап кеткен. Австралиялық спортшы 31 ұпай жинады. Бірақ Стирлинг Мосс (Cooper) және Тони Брукс, Брэбхам сияқты екі жеңіске қол жеткізді және тиісінше 25,5 және 23 ұпаймен олардан кейін келді. Конструкторлар Чемпионатында Cooper 38 ұпаймен жетекшілік етіп, Ferrari 32 ұпаймен және BRM 18 ұпаймен олардан кейін келді.

The Ferrari team did not compete in the British Grand Prix over labour disputes back in Italy. Tony Brooks borrowed a Vanwall from his old team boss to, at least theoretically, be able to challenge Jack Brabham for the lead in the championship. Brabham took pole position in his Cooper, ahead of Roy Salvadori in the Aston Martin, who set the same time but at a later moment, and Harry Schell in the BRM. Salvadori went down to ninth at the start and Brooks, from his seventeenth starting place, fell even further. Brabham held the lead ahead of Schell and Bonnier. After ten laps, Stirling Moss had gotten up to second place and on lap 25, Bruce McLaren went up to third, and so stayed the order until the finish. McLaren had managed to get side by side with Moss and finished two tenths of a second behind. Instead of the traditional Nürburgring, the German Grand Prix was held at the AVUS circuit, which consisted of two Autobahn straights of , linked together by a hairpin at one end and a 43 degre banked turn at the other. With fears about tyre safety, the Grand Prix was separated into two heats of one hour, adding the drivers' times together, and streamlining was forbidden by stipulating that all cars had to have the front wheels exposed at all times. In the supporting sports car race, it was the rain that caused peril: three of the leading Porsches crashed out, of which Jean Behra came off worst. His car flew over the banking, his head struck a flagpole and the Frenchman was killed. In a gloomy atmosphere, Brooks took pole position for the Grand Prix, ahead of Moss and Gurney. Fifth starting Gregory was up to second after the first hairpin and Moss retired soon after with a failing transmission. Championship leader Brabham retired with the same issue. The remaining Coopers and Ferraris seemed equally strong and the lead switch hands multiple times, until the Climax engine broke and Gregory coasted to a standstill. Ferrari was 1 2 3 at the end of the first heat. After a short break to change tyres and mend some damage, nine cars were left to start the second heat. BRP driver Hans Hermann lost his brakes and had a spectacular crash. He was thrown out and slid along the track while his car somersaulted multiple times. The red cars from Italy showed their dominance, taking an easy victory and completing a victory lap three abreast. After adding up the heats, Brooks was given the victory, three seconds ahead of Gurney and a minute ahead of Hill. The Portuguese Grand Prix was run on the much appraised Monsanto road course, and the twisty nature of the track gave the advantage to the lightweight Coopers: Moss qualified on pole, ahead of the two works drivers, Brabham and Gregory, and then came teammate Trintignant. Gurney was the first Ferrari in sixth. Eight starting McLaren, the third works Cooper driver, joined the leading pack after the first lap. On lap 5, Phil Hill collided with Graham Hill and both retired on the spot. Moss was the fastest man on track, as he had been so many times, and this time, his car held on for him to take the win, a lap ahead of Gregory. Gurney had managed to get by Trintignant to take third. Brabham had crashed heavily on lap 24, but walked away unhurt, and McLaren retired with transmission failure. Even at Monza, the track synonymous with speed, the Cooper team was giving home favourite Ferrari a run for their money. Moss took pole, ahead of Brooks and Brabham. Brooks had a bad start and a piston broke, causing him to retire immediately. Moss let fifth starting Hill by into the lead, to follow the Ferrari and conserve his tyres. Gurney completed the leading trio and positions changed every lap. Moss's plan worked, as Hill and Gurney had to change tyres on lap 33 and 34, so the only remaining fear was for his Cooper to let him down. But it held on, Moss even lapped the Ferrari of Cliff Allison, and took the win, ahead of Hill and Brabham. With one round to go, the Drivers' Championship had seen Jack Brabham (Cooper) in the lead since the beginning. The Australian had gathered 31 points. But Stirling Moss (Cooper) and Tony Brooks had scored two wins, just like Brabham, and were following on 25.5 and 23 points, respectively. In the Manufacturers' Championship, Cooper was leading with 38 points, ahead of Ferrari with 32 and BRM with 18.

Тоғызыншы раунд

Бірінші АҚШ Гран-приі Себринг халықаралық жарыс трассасында өтті, ол аймақтық әуежайдың екі ұшу-қону жолағы мен бірқатар қиын бұрыстарды біріктірді. 1951 жылғы F1 маусымынан бері бірінші рет финалдық жарысқа үш пилот чемпиондық атаққа таласты. Джек Брэбэм жарысты жеңсе, чемпион болар еді. Жеңіске қол жеткізбесе, кем дегенде Стирлинг Мосс пен Тони Брукстен озатыны керек еді. Мосс Брэбхамнан кемінде екінші орын алуға тиіс болды. Брукс 8 ұпайдан қалып қойғандықтан, жеңіске жетіп, қарсыластарының сәтсіздігіне үміттенуі керек еді. Мосс Брэбэм мен Гарри Шеллден озып, pole position-ді иеленді, нәтижесінде алдыңғы қатарда үш Cooper көлігі болды. Брукс бірінші айналымнан кейін тоқтауға мәжбүр болды, себебі оның командаласы фон Трипс оны арттан соғып, титул үшін күресу мүмкіндігінен айырды. Бес айналымнан соң Мосс Брэбэмнан 10 секундқа алға шықты, бірақ қорабы бұзылып, тоқтады. Төрт жыл бойы екінші орында қалған ол тағы да чемпиондыққа ие бола алмады. Брэбэм мен командаласы Макларен финиш сызығына сенімді түрде келді, бірақ Мосс командаласы Тринтиньян оларға қысым көрсетті. Финиш сызығына бір шақырымдай жеткенде, Брэбэм отыны таусылып, Макларен жеңіске жетті, Тринтиньяннан жарты секундқа озып шықты. Мосс жарыстан шыққандықтан және Брукс жеңіске жетпегендіктен (үшінші орын алды), чемпионат шешілді, бірақ Брэбэм жақсы нәтиже көрсетуді қалап, көлігін финиш сызығына қарай жылдырды. Командаласынан бес минут кейін ол жанкүйерлердің ықыласымен финиш сызығынан өтті. Ол төртінші орынға ие болды, себебі қалған үш пилот бірнеше айналым артта қалды. Cooper командасының пилоты Джек Брэбэм 31 ұпаймен алғашқы жүргізушілер чемпионатын жеңіп алды, Тони Брукс (Ferrari) 27 ұпаймен және Стирлинг Мосс (Cooper) 25,5 ұпаймен екінші және үшінші орындарды иеленді. Cooper 40 ұпаймен алғашқы құрастырушылар чемпионатын жеңіп алды, Ferrari 32 ұпаймен және BRM 18 ұпаймен екінші және үшінші орындарда қалды.

F1 құрастырушылар арасындағы халықаралық кубок

Нүктелер 8–6–4–3–2 жүйесі бойынша әр кезеңде алғашқы бес финишерге (Индианаполис 500-ден басқа) ұпай берілді. Дегенмен, әр кезеңде өндіруші тек ең жоғары көрсеткен машинасы үшін ғана ұпай алды, және сегіз жарыстан ең жақсы бес нәтиже ғана есепке алынды. Орны. Өндіруші MON NED FRA GBR GER POR ITA USA Ұпай. 1 Купер Климакс 1 (2) (3) 1 (4) 1 1 1 40 (53) 2 Феррари 2 (5) 1 1 3 2 (3) 32 (38) 3 BRM Ret 1 6 2 5 5 7 18 4 Лотос Климакс Ret 4 Ret 8 Ret Ret Ret 5 5 — Купер Мазерати 6 Ret Ret 6 10 11 Ret 0 — Астон Мартин Ret 6 6 10 0 — Порше Ret 10 DNS 7 0 — Мазерати DNQ 8 Ret WD WD 15 DNS 0 — Купер Боргвард 10 0 — JBW Мазерати Ret 0 — Ванвалл Ret 0 — Куртис Крафт Оффенхаузер Ret 0 — Купер ОСКА Ret 0 — Tec Mec Мазерати Ret 0 — Коннаут Альта WD Ret 0 — Behra Porsche Porsche DNQ DNS 0 — Fry Climax DNQ 0 Орны. Өндіруші MON NED FRA GBR GER POR ITA USA Ұпай. Ерекшеленген нәтижелер чемпионаттың жалпы есебіне қосылды.