Леонард Генри Трент: Жаңа Зеландияның батыр ұшқышы

Кіріспе

Жаңа Зеландиялық авиатор және ВК иегері, топ капитаны Леонард Генри Трент (14 сәуір 1915 – 19 мамыр 1986) – Жаңа Зеландиялық авиатор, Корольдік әуе күштерінің аға офицері және Виктория Крестінің (ВК) иегері, британ және Ұлт Достастығы күштеріне жаудың қарсы тұрудағы ерліктері үшін берілетін ең жоғары награда. Нельсон қаласында туған Трент 1938 жылы Жаңа Зеландиядағы ұшу дайындығынан кейін Корольдік әуе күштеріне (RAF) қысқа мерзімді комиссия алды. Англияға барған соң, ол No. 15 эскадрильясына (RAF) тағайындалды және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай Францияға жіберілді, Германияға фотобарлау миссияларын Fairey Battles ұшақтарымен жүзеге асырды. Оның эскадрильясы Англияға оралғаннан және Bristol Blenheim ұшақтарына ауысқаннан кейін, ол Франция шайқасы кезінде бірнеше бомбалау миссиясын орындады, осыған байланысты кейіннен Ұшқыштар кресімен (DFC) марапатталды. Содан кейін ол бірнеше ай оқытушылық қызметте болды, ал 1942 жылдың тамызында No. 487 (NZ) эскадрильясына тағайындалды, ол Lockheed Ventura ұшақтарын пайдаланды. 1943 жылдың 3 мамырында Амстердам үстінде "Рамрод 16" кодосымен жүргізілген бомбалау миссиясы кезінде атып түсіріліп, соғыс тұтқынға айналды. Соғыстан кейін ол "Рамрод 16" операциясы кезінде көрсеткен ерлігі үшін ВК-мен марапатталды. Ол RAF-те қызметін жалғастырды және Суэц дағдарысы кезінде No. 214 эскадрильясының командирі болды. 1965 жылдың маусымында зейнеткерлікке шығып, өмірінің соңғы жылдарында Австралияда, содан кейін Жаңа Зеландияда тұрды. 1986 жылы 71 жасында қайтыс болды.

Ерте өмір

Леонард Генри Трент 1915 жылғы 14 сәуірде Жаңа Зеландияның Нельсон қаласында дүниеге келді. Ол Леонард Тренттің, тіс дәрігерінің, және оның әйелі Иреннің ұлы. 1919 жылғы сәуірде отбасы Алтын шығанақтың жағалауындағы Такакаға көшіп келді. Үш жылдан кейін әкесі Трентке Бірінші дүниежүзілік соғыстың асыққыш ұшқышы Малкольм К. Макгрегор басқарған Gipsy Moth ұшағында қысқа ұшуға ақша төледі, содан кейін Трент ұшуға қызығушылық танытты. Ол Нельсон колледжінде білім алып, 1928 жылдан бастап интернатта оқыды. Академиялық қабілеті жоғары болмағандықтан, ол гольфке көбірек қызығушылық танытып, мектептегі соңғы жылы, 1934 жылы Нельсон гольф клубының ағалар чемпионатында жеңіске жетті. Трент университетке барып, стоматологияны оқымақшы еді, бірақ отбасының оқу ақысын төлеуге қаржысы жетпеді, сондықтан ол Гастингстегі қасапхананың әкімшілік кеңсесінде клерк болып жұмыс істеді. Бір жылдан кейін ол жұмыстан кетіп, Нельсонға әкесіне тіс дәрігері ретінде көмектесу үшін оралды. Кейін ол Веллингтонға көшіп, кеңседе жұмыс істей бастады. Ұзақ өтпей ол кешкі мектепке барып, авиациялық инженерия мен техникалық қызмет көрсетуді оқып, жеткілікті ақша табуға қол жеткізді.

Қызметтегі алғашқы жылдары

1937 жылдың басында газеттегі жарнамаға жауап ретінде Трент Корольдік әуе күштеріне (RAF) қысқа мерзімді қызметке өтініш берді. Ол іріктеу сұхбатынан және одан кейінгі медициналық тексеруден өтіп, тамыз айында ұшқыштар даярлығына қабылданды. Бастапқы оқу Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерімен (RNZAF) Дунединге жақын Тайериде өтті, онда ол Gipsy Moths және Miles Magisters ұшақтарында ұшты. Содан кейін Трент Крайстчерчтегі RNZAF-тің Вигрэм әуе базасында Avro 626 және Vickers Vildebeest ұшақтарында ұшуға жаттықты. 1938 жылдың 12 мамырында ол ұшқышқа лайық болды, ал бір айдан кейін Ұлыбританияға RAF-қа қосылу үшін аттанды. 1938 жылдың 23 тамызында оған бес жылдық қысқа мерзімді қызмет тағайындалды, пилот офицер шені берілді. Беркширдегі Абингдоннан "Фейри Бэттл" ұшақтарымен ұшқан No. 15 эскадрилья RAF-қа жіберілді, Трент келесі бірнеше айды бомбалау және барлау ұшу техникасын үйренуге жұмсады. 1939 жылдың ақпан айында ол Саутгемптон қаласының жанындағы Гэмблде үш айлық навигация курсына қатысты. Дәл сол жерде ол бос уақытында жергілікті гольф клубында ойнағанда Урсула Вулхауспен танысты.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың қыркүйек айының басында Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, No. 15 эскадрилья RAF Advanced Air Striking Force құрамында Францияға ұшып келді. Врау қаласында орналасқан эскадрилья жау аумағы үстінен жоғары деңгейдегі фотобарлау миссияларын орындап, неміс әуеайлақтары, зауыттары және маңызды инфрақұрылымы туралы ақпарат жинады. Трент 1939 жылдың 24 қыркүйегінде Германияға өзінің алғашқы рейсін жасады, бұл соғыста No. 15 эскадрильясының алғашқы операциялық ұшуы болды. Бұл кезең «Тыныш соғыс» деп аталды, және эскадрильяның көп бөлігі оқу және практикалық бомбалау миссияларына арналды. Эскадрилья желтоқсан айының басында Англияға қайтарылып, Уайтоннан жұмыс істейтін жеңіл бомбардировщик Bristol Blenheim IV-ке ауыстырылды. Бастапқы ауысу жұмыстары Bristol Blenheim I ұшағында жүргізілді, және осы уақытта Трент Шотландияға ұшып бара жатқанда бұлтты ауа райында жоғалып, апаттық жағдайда қонуға мәжбүр болды. 1940 жылдың наурыз айында ол ұшқыш офицері болып тағайындалды. 1940 жылдың 10 мамырында немістер Франция мен Төмен елдерді басып алғанда эскадрилья қайтадан операцияға кірісті. Сол күні ол Роттердамның жанындағы әуеайлақтағы неміс әскерін бомбалаған үш ұшақтың бірімен ұшты. Одан кейін бірнеше миссиялар орындалды, соның ішінде Альберт каналы арқылы өтетін көпірлерге жасалған бомбалау шабуылы, оның барысында қатысқан он екі ұшақтың алтауы жойылды. Тағы бір миссияда оның ұшағы қарсыластың зениттік артиллериясынан және Messerschmitt Bf 109 истребителінен зақымданды, және ол жөндеу үшін базасына қайтып бара жатқанда әуеайлаққа қонды. Алайда, алға жылжып келе жатқан немістер әуеайлаққа қауіп төндірді, және түн түскенде ол және оның экипажы Франциядағы өздерінің базасына қайта орала алмағандықтан Англияға ұшып кетуге мәжбүр болды. 23 мамырда эскадрильядағы шығындар Тренттің эскадрильяның бірін басқаруына және ұшу лейтенанты шеніне көтерілуіне себеп болды. Ол «Динамо» операциясы, яғни Дюнкерктен британдық экспедициялық корпусын эвакуациялау кезінде бірнеше бомбалау шабуылдарын жүргізді, және маусымның ортасына дейін 14 рет ұшты. Шаршаған ол демалысқа жіберілді. Қызметке оралғаннан кейін Трент No. 17 операциялық оқу бөліміне, Упвудта орналасқан, нұсқаушы болып тағайындалды. Ол оқушыларды ұшақ құрамында ұшуға үйретті және Avro Anson ұшағында навигациялық ұшулар жасады. Сондай-ақ, ол басқа ұшақтарды ұшыруға мүмкіндік алды, олардың ішінде Wellington бомбалаушысы да болды. Осы уақытта оның Урсула Вулхауспен қарым-қатынасы жақсырды және 1940 жылдың 7 тамызында олар Лондондағы Холборнда үйленді. 1941 жылдың наурыз айында оның ұшу лейтенанты шені толыққанды бекітілді, ал алты айдан кейін Трент Уорбойдағы Операциялық оқу эскадрильясына жаңа тағайындама алды. Ол Douglas Boston бомбалаушысын RAF қызметіне қабылдауды бағалауға көмектесті, және оның алғашқы рейсі кезінде ұшақ қозғалтқышы өртеніп, дереу базаға қайтуға мәжбүр болды. Трент 1942 жылдың наурыз айында операциялық қызметке оралды, және 1 маусымда уақытша эскадрилья басшысы болып тағайындалды. No. 2 Group RAF. Ол бұл қызметті жалықтырды және No. 88 эскадрильясында, оның досы эскадрилья басшысы болған жерде, қызметке өтуге тырысты.

In early September 1939, following the outbreak of the Second World War, No. 15 Squadron flew to France as part of the RAF Advanced Air Striking Force. Stationed at Vraux, the squadron was to fly high level photo reconnaissance missions over enemy territory, collecting information on German airfields, factories and major infrastructure. Trent flew his first mission into Germany on 24 September 1939, No. 15 Squadron's first operational sortie of the war. This period of the war was known as the Phoney War, and much the squadron's flying revolved around training and practice bombing missions. The squadron was sent back to England in early December to convert to the Bristol Blenheim IV, a light bomber, operating from Wyton. Initial conversion work was on the Bristol Blenheim I and during this time Trent had to make an emergency landing, having become lost in overcast conditions while on a flight to Scotland. In March 1940, he was promoted to flying officer. The squadron returned to operations when the Germans invaded France and the Low Countries on 10 May 1940. That day he flew one of three aircraft that bombed German forces at an aerodrome near Rotterdam. Further missions followed, including a bombing raid on bridges over the Albert Canal that saw six of the twelve participating aircraft destroyed. On another mission, his aircraft suffered damage from flak and an attacking Messerschmitt Bf 109 fighter and he put down at an airfield on the way back to his base for repairs. However, advancing Germans threatened the airfield and as night fell, he and his crew had to fly to England as they could not navigate back to their base in France. On 23 May, casualties in the squadron saw Trent take command of one of its flights in conjunction with a promotion to acting flight lieutenant. He led several bombing sorties while Operation Dynamo, the evacuation of the British Expeditionary Force from Dunkirk, was in effect and by mid June had flown 14 sorties. Exhausted, he was sent on leave. On his return to duty, Trent was posted to No. 17 Operational Training Unit, stationed at Upwood, as an instructor. He taught trainees formation flying and made navigational flights in Avro Ansons. He also had the opportunity to fly other aircraft; these included the Wellington bomber. In the meantime, his relationship with Ursula Woolhouse continued to grow and on 7 August 1940 the couple were married at Holborn, London. In March 1941, his flight lieutenant rank was made substantive and six months later Trent received a new posting at the Operational Training Squadron at Warboys. He helped assess the Douglas Boston bomber for service in the RAF; on his first flight in the aircraft, it suffered an engine fire forcing an immediate return to his base. Trent returned to operational duty in March 1942 and, promoted to temporary squadron leader on 1 June, was assigned to Headquarters, No. 2 Group RAF. He found the duty dull and began to seek a position at No. 88 Squadron where a friend of his was the squadron leader.

No 487 эскадрильяның құрамында қызмет ету

1942 жылдың тамызында RAF No. 487-ші (ЖЗ) эскадрильясы, Норфолк қаласындағы Фелтвеллде орналасқан. XV бап эскадрильясы, оның көптеген ұшқыштары Жаңа Зеландиялықтар болған, бірақ эскадрильяда басқа ұлт өкілдері де қызмет етті. Трент әлі де No. 88 эскадрильясына тағайындалуды үміттене жүрген, бірақ оның орнына No. 487 эскадрильясына ұшу командирінің бірі болып жіберілді. Эскадрилья Lockheed Ventura ұшақтарымен жұмыс істеуге тиіс болды; бұл ұшақтар аса танымал емес, салыстырмалы түрде баяу және басқаруға қиын, сондай-ақ жеткіліксіз қорғаныс қаруларымен жабдықталған. Эскадрильяның жоғары шенді офицерлері тәжірибелі ұшқыштар болғанымен, көптеген экипаж мүшелері жаңа ғана келгендер еді және операциялық міндеттерге лайықты деңгейге жету үшін құрамадағы ұшуда кеңінен жаттығулар қажет болды. Эскадрилья алғашқы рейсін желтоқсан айында Нидерландыдағы Эйндховен қаласындағы зауытқа шабуыл жасау арқылы жүзеге асырды. Келесі бірнеше айда эскадрилья Франция мен Төмен елдерде шабуылдар жасады. 1943 жылдың 3 мамырында эскадрилья Амстердамдағы электр стансасына "Рамрод 16" кодосымен бомбалау миссиясын орындады. Миссияның мақсаты – Ижуидендегі электр стансасына бірдей уақытта жүргізіліп жатқан басқа шабуылға көңіл аудару болды. "Рамрод" термині – күндізгі бомбалау миссиясын, истребительдермен сүйемелдеумен, нақты нысанаға бағытталған миссияны білдіреді. Трент басқаратын он екі Ventura ұшағы теңіз деңгейінен Голландия жағалауын кесіп өтуге тиіс болды, оларды алты эскадрилья Supermarine Spitfire ұшақтары сүйемелдеді. Екі эскадрилья Spitfire ұшағы Ventura ұшақтарының нысанасының үстінде қорғауды қамтамасыз етуге тиіс болды, барлық ұшақтар Голландия жағалауына жақындағанда теңіз деңгейінде ұшып, неміс радарларына көрінбеу үшін, содан кейін бомбалау биіктігіне көтерілуге тиіс болды. Алайда, Spitfire ұшақтары Англиядан шығу уақытын дұрыс есептемегендіктен ертерек келді және Голландия жағалауына жеткенде жеткілікті түрде төменге түспеді. Бұл неміс қорғанысын ескертті. Бір Ventura ұшағы техникалық бұзылуға байланысты Англияға қайтып келді, ал No. 487 эскадрильясының қалған он бір ұшағы Амстердамға жақындағанда, олар мен оларды сүйемелдеген ұшақтарға Bf 109 және Focke Wulf Fw 190 ұшақтары, барлығы 70 ұшақ шабуыл жасады. Жоғарғы қаптама, Ventura ұшақтарынан бұрын келген, отынның азаюын сезіп, кері қайтарылды. Fw 190 ұшақтары сүйемелдеген Spitfire ұшақтарымен айналысты, ал Bf 109 ұшақтары бомбалаушыларды нысанаға алды. Неміс истребительдерінің үздіксіз шабуылына қарамастан, No. 487 эскадрильясы нысанасына қарай жалғастырды, тек бес ұшақ Амстердамға жетіп, бомбалауды бастады. Трент ғана өз миссиясын сәтті аяқтады және Ventura ұшағының алдыңғы пулеметтерімен бір Bf 109 ұшағын атып түсірді. Содан кейін оның ұшағы зақымданып, айналып түсті. Ventura ұшағы қирағанда, Трент пен оның навигаторы 7000 фут (2134 м) биіктіктен лақтырылып, әскери тұтқынға түсті. Ұшақта қалған экипаж мүшелері шыға алмады және ұшақ құлағанда қаза тапты.

In August 1942, the RAF established a new bomber squadron, designated No. 487 (NZ) Squadron, based at Feltwell in Norfolk. An Article XV squadron, many of its flying personnel were New Zealanders, although other nationalities also served with the squadron. Trent, still hoping for a posting to No. 88 Squadron, was instead sent to No. 487 Squadron as one of its flight commanders. The squadron was to operate Lockheed Venturas; these were unpopular aircraft, being relatively slow and demanding to fly, with an inadequate defensive armament. Although the senior officers in the squadron were experienced flying personnel, many crew members were novices and needed extensive practice in formation flying before reaching an acceptable standard for operational duties. The squadron flew its first mission in December, a raid on a factory at Eindhoven in the Netherlands. Over the next several months, the squadron flew raids to targets in France and the Low Countries. On 3 May 1943 the squadron flew a bombing mission, codenamed Operation Ramrod 16, on a power station in Amsterdam. The mission was intended to be as a diversion for another raid being carried out almost simultaneously on a power station at Ijmuiden. "Ramrod" was a term designating a daylight bombing mission, with a fighter escort, that targeted a specific objective. The twelve participating Venturas, led by Trent, were to cross the Dutch coast at sea level, escorted by six squadrons of Supermarine Spitfires. Two more squadrons of Spitfires were to provide top cover for the Venturas over the target, with all of the aircraft keeping to sea level as they approached the Dutch coast so as to avoid showing up on German radar, before climbing to reach bombing height. However, the Spitfires flying top cover mistimed their departure from England, arriving early and failing to keep low enough when reaching the Dutch coast. This alerted the German defences. One Ventura had returned to England with a malfunction and as the eleven remaining aircraft of No. 487 Squadron approached Amsterdam, they and their escorts were set upon by Bf 109s and Focke Wulf Fw 190s, 70 aircraft in all. The top cover, arriving well before the Venturas, had already been recalled having run low on fuel. The Fw 190s dealt with the escorting Spitfires while the Bf 109s targeted the bombers. Under constant attack by the German fighters, No. 487 Squadron continued on to its target, with only five aircraft making it to Amsterdam to commence their bombing run. Only Trent successfully completed his run, and in doing so shot down one Bf 109 with the forward machine guns of his Ventura. Immediately afterwards, his own aircraft was hit and put into a spin. As the Ventura broke up, Trent and his navigator were thrown clear at 7000 feet (2134 m) and became prisoners of war (POW). The remaining crew members, trapped in the aircraft, were unable to exit and were killed when it crashed.

Stalag Luft III (Ауадағы тұрақ)

Трент Stalag Luft III-ге жіберілді. Ол әскери мансапты жалғастыруды қалаған және RNZAF RAF-тен жақсы жалақы мен қызмет бабында өсу мүмкіндіктерін ұсынады деп ойлады.

Викторияның айқасы

Қызметке оралғаннан кейін Трент Рамрод-16 шабуылы туралы жазбаша хабарлама ұсынды. Тренттің Рамрод-16 шабуылы туралы мәлімдемесі және Әуе министрлігі жинаған басқа да дәлелдерді қарастырғаннан кейін, 2-топтың командирі, әуе вице-маршалы Базиль Эмбри оны Виктория кресімен (ВК) марапаттауға ұсынды. 1856 жылы тағайындалған ВК, Британ Одағының әскери қызметкерлеріне берілетін ең жоғары батырлық наградасы болды. Тренттің ВК-мен марапатталатыны туралы сол күні бейресми түрде хабарланғаннан кейін, оның марапаты 1946 жылдың 1 наурызында жарияланды. Тренттің ВК-сі туралы мақала Лондон газетінде жарияланды және былай деп оқылды: 1943 жылдың 3 мамырында эскадрилья басшысы Трент Амстердамдағы электр стансасына күндізгі шабуылда Вентура ұшақтарының құрамына жетекшілік етуге тағайындалды. Бұл операция голландиялық жұмысшыларды жау қысымына қарсы тұруға ынталандыру мақсатында болды және нысананың қатты қорғалғаны белгілі болды. Операцияға қатысқан ұшақ экипаждарына жаудың күрес ұшақтарына және зениттік оқтарға қарамастан, нысананы бомбалаудың маңыздылығы басып айтылды. Ұшу алдында эскадрилья басшысы Трент орынбасарына, не болса да нысананы басып өтетінін айтты. Барлығы жақсы жүріп келе жатқанда, он бір Вентура және оларды сүйемелдеген күрес ұшақтары Голландия жағалауына жақындады. Содан кейін бір бомбалаушы соққыға ұшырап, кері қайтуға мәжбүр болды. Кенеттен көптеген жау күрес ұшақтары пайда болды. Біздің сүйемелдеуші күрес ұшақтары қызу шайқасқа түсіп, бомбалаушылармен байланыс үзілді. Вентуралар өзара қорғану үшін жақындасып, нысанаға қарай жүгіруді бастады. Айырықша, оларды нысанада қолдауға жіберілген күрес ұшақтары аймаққа тым ерте жетіп, кері шақырылды. Көп ұзамай бомбалаушылар шабуылға ұшырады. Олар үнемі шабуылдайтын он бес-жиырма Мессершмиттің қаһарына ұшырады. Төрт минут ішінде алты Вентура жойылды. Эскадрилья басшысы Трент қалған үш ұшақпен жолын жалғастырды, ал жақын арада тағы екі Вентура өртеніп кетті. Қаһарлы шабуылдарға және күшейіп келе жатқан зениттік оқтарға қарамастан, эскадрилья басшысы Трент дәлдікпен бомбалауды аяқтады және тіпті Мессершмитті жақын арадан атып түсірді. Бомбаларын нысанаға тастап, ол кері бұрылды. Оның артынан ұшқан ұшақ нысанаға жеткенде атып түсірілді. Содан кейін оның өзінің ұшағы соққыға ұшырап, айналып, қирады. Эскадрилья басшысы Трент және оның навигаторы шығып кетіп, тұтқынға түсті. Экипаждың қалған екі мүшесі қаза тапты. Бұл, оның жиырма төртінші соғысқа шығуында, эскадрилья басшысы Трент көрнекті басшылық қасиеттерін көрсетті. Осы батыр офицерге деген сенім соншалық болғандықтан, басқа ұшқыштар да оған сөзсіз ерді. Оның салқынқандылықпен, табандылықпен көрсеткен батылдығы және қиын жағдайларда борышына адалдығы осы қасиеттердің жарқын мысалы болып табылады. «Лондон газеті», № 37486, 26 ақпан 1946 жыл.

On his return to duty, Trent had provided a written debrief on the Ramrod 16 raid. After considering Trent's statements on the Ramrod 16 raid and other evidence collected by the Air Ministry, the commander of No. 2 Group, Air Vice Marshal Basil Embry, recommended him for the Victoria Cross (VC). Instituted in 1856, the VC was the highest gallantry award that could be bestowed on military personnel of the British Commonwealth. Having been informally advised that he was to be a recipient of the VC earlier that day, Trent's award was publicly announced on 1 March 1946. The citation for Trent's VC was published in the London Gazette and read:
On 3 May 1943, Squadron Leader Trent was detailed to lead a formation of Ventura aircraft in a daylight attack on the power station at Amsterdam. This operation was intended to encourage the Dutch workmen in their resistance to enemy pressure and the target was known to be heavily defended. The importance of bombing it, regardless of enemy fighters or anti aircraft fire, was strongly impressed on the aircrews taking part in the operation. Before taking off Squadron Leader Trent told the deputy leader that he was going over the target whatever happened. All went well until the eleven Venturas and their fighter escort were nearing the Dutch Coast. Then one bomber was hit and had to turn back. Suddenly large numbers of enemy fighters appeared. Our escorting fighters were hotly engaged and lost touch with the bombing force. The Venturas closed up for mutual protection and commenced their run up to the target. Unfortunately the fighters detailed to support them over the target had reached the area too early and had been recalled. Soon the bombers were attacked. They were at the mercy of fifteen to twenty Messerschmitts which dived on them incessantly. Within four minutes six Venturas were destroyed. Squadron Leader Trent continued on his course with the remaining three aircraft, and in a short time two more Venturas went down in flames. Heedless of the murderous attacks and of the heavy anti aircraft fire which was now encountered, Squadron Leader Trent completed an accurate bombing run, and even shot down a Messerschmitt at point blank range. Dropping his bombs in the target area he turned away. The aircraft following him was shot down on reaching the target. Immediately afterwards his own aircraft was hit and went into a spin and broke up. Squadron Leader Trent and his navigator were thrown clear and became prisoners of war. The two other members of the crew perished. On this, his twenty fourth sortie, Squadron Leader Trent showed outstanding leadership. Such was the trust placed in this gallant officer that the other pilots followed him unwaveringly. His cool unflinching courage and devotion to duty in the face of overwhelming odds rank with the fine examples of these virtues.|The London Gazette, No. 37486, 26 February 1946

1946 жылдың 26 наурызында Букингем сарайында өткен салтанатты рәсімде Трент әйелінің қатысуымен король Георг VI-дан ВК алды.

Соғыстан кейінгі қызмет жолы

1946 жылдың соңында Трент және оның отбасы теңіз арқылы Жаңа Зеландиядағы Оклендке ұзартылған демалысқа сапар шекті, содан кейін RNZAF-те қызметке кірісті. VC иегері ретінде ол ел бойынша көптеген қоғамдық шараларға қатысты және оның портретін Арчибальд Николл салған. Демалысы бітіп, RNZAF-тегі алғашқы жұмысы – тәжірибелі қызметкерлерді іздеп, қатарын толықтыруға тырысқан RAF үшін ұшқыштарды іріктеу комитетінің құрамында болды. RAF қызметкерлеріне жалақыны да арттырды, және Трентке тұрақты қызмет ұсынғанда ол қабылдады. 1947 жылдың соңында ол отбасымен Англияға оралды, енді оның ұлы да болған еді, және ұшқыштар лейтенанты шенімен RAF-тегі мансабын жалғастырды. Трент Бирчам Ньютонға, Транспорттық командалық станциясына нұсқаушы болып тағайындалды, ол студенттерге Dakota ұшақтарын ұшуға дайындауға көмектесті. 1948 жылдың қыркүйегінде ол Дишфортқа жіберілді, онда Avro York көлігін ұшуға пилоттарды оқыды, алғашқыда эскадрилья басшысы болып тағайындалды. Берлиннің әуе көпірі кезінде бірнеше операцияларға қатысты, бірақ көп ұзамай анкилозды спондилиттен зардап шеге бастады, оған бірнеше ай емдеу қажет болды, содан кейін ғана қызметке орала алды. 1950 жылдың тамызында Трент Ұшу оқу командасына жіберілді, келесі жылы Орталық Ұшу мектебінде қайта оқу курстарын өтті. 1951 жылдың наурыз айында Трент Фелтвеллге оралды, ол 487-ші эскадрильяда болған. No. 3 Ұшу оқу мектебінде бас нұсқаушы болып жұмыс істеді, студенттерге Harvard ұшағын ұшуды үйретті. 1952 жылдың қазан айында Литтл Риссингтонда орналасқан және de Havilland Vampire ұшақтарымен жұмыс істеген No. 4 эскадрильяның командирі болып тағайындалды. Келесі жылы ол Елизавета II-нің тәж кию медалімен марапатталды, қанат командирі шеніне көтерілді және Глостер Meteor ұшақтарын оқыту үшін Оукингтонға жіберілді. Сол жерде ол басқарудан шығып кеткен Meteor ұшағынан секіріп шығуға мәжбүр болды. Көп ұзамай, 1954 жылдың басында, ұшу мектебі Vampire ұшақтарымен қайта жабдықталғаннан кейін, Трент ұшағының бақылауын жоғалтып, қайтадан секіріп шығуға мәжбүр болды. 1956 жылдың басында No. 6 Ұшу колледжінде алты айлық курстан өткеннен кейін, Трент No. 214 эскадрильясының командирі болып тағайындалды, ол жаңа Vickers Valiant ұшақтарымен жабдықталған алғашқы бөлімше болды. Сол жылдың қазан айында Суэц дағдарысының басталуына байланысты оның эскадрильясы Мальтаға жіберілді және Мысырға бірнеше рет ұшты. Жыл соңында, жағдайлар басылған кезде эскадрилья Англияға оралды. 1958 жылдың наурыз айында RNZAF құрылғанының жиырма бірінші жылдығын тойлау аясында Трент Жаңа Зеландияға Valiant ұшағымен ұшты. Келесі айда ол Mildenhall-дегі No. 3 Топ штабында қанатты оқыту бойынша қызметке кірісті және 1959 жылдың 1 шілдесінде топ капитаны шеніне көтерілді. Трент 1960 жылдың сәуір айында RAF Виттеринг станциясының командирі болып тағайындалды. Ол Valiant ұшақтарымен әлі де уақыт-уақыт ұшып тұрды, соның ішінде АҚШ-қа достық сапарға барды. Содан кейін ол әуе атташесі болып қызмет етті, 1962 жылдың ортасынан бастап Вашингтондағы Британ елшілігінде Бомбалау командалығын өкілдік етті. Патшайым оның сол жердегі қызметі кезінде Вашингтонға бармағандықтан, ол бұл рөлде қызмет етуге шақырылмады. Үш жылдан кейін АҚШ-тағы қызметі аяқталып, ол 1965 жылдың 23 маусымында RAF-тен зейнетке шықты.

In late 1946, Trent and his family travelled by sea to Auckland in New Zealand for a period of extended leave before commencing service with the RNZAF. As a VC recipient, he attended a number of civic functions around the country and had his portrait painted by Archibald Nicoll. Once his leave had finished, his initial work for the RNZAF was as part of a committee to select fliers for service with the RAF, which was seeking to augment its ranks with experienced personnel. The RAF was also increasing rates of remuneration for its personnel and when it offered Trent a permanent commission, he accepted. He returned to England with his family, which now included a son, in late 1947 and resumed his career in the RAF with the substantive rank of flight lieutenant. Trent was posted to Bircham Newton, a Transport Command station, as an instructor to help prepare students to fly Dakotas. In September 1948, having been promoted to the substantive rank of squadron leader earlier in the year, he was sent to Dishforth which trained pilots to fly the Avro York transport. He flew several operations during the Berlin airlift but soon began to suffer from ankylosing spondylitis which required specialist treatment for a few months before he could return to duty. Now posted to Flying Training Command, in August 1950 Trent undertook refresher and leadership courses before going on to Central Flying School early the following year. Trent returned to Feltwell, where he had been based while at No. 487 Squadron, in March 1951. He was chief instructor at No. 3 Flying Training School, teaching students to fly the Harvard trainer. In October 1952, he was appointed squadron commander of No. 4 Squadron, which was based at Little Rissington and operated de Havilland Vampires. The following year, he was awarded the Queen Elizabeth II Coronation Medal, promoted to wing commander and posted to Oakington where he instructed on Gloster Meteors. While there, he had to bail out of a Meteor which had gone into an unrecoverable spin. Not long afterwards, in early 1954, with the flight school having re equipped with Vampires, Trent had to again bail out when he lost control of his aircraft. In early 1956, after attending a six month course at No. 6 Flying College Course at Manby, Trent was appointed commander of No. 214 Squadron, which was the first unit to be equipped with the new Vickers Valiant. Later that year, in October, his squadron was dispatched to Malta due to the outbreak of the Suez Crisis and flew a number of missions into Egypt. The squadron returned to England at the end of year when tensions eased. In March 1958, he flew a Valiant to New Zealand as part of the celebrations for the twenty first anniversary of the founding of the RNZAF. The next month, he took up a post as Wing Commander Training at No. 3 Group Headquarters at Mildenhall and was promoted to the rank of group captain on 1 July 1959. Trent was appointed station commander at RAF Wittering in April 1960. He still occasionally flew Valiants, including taking one on a goodwill tour to the United States. He then served as an air attaché, representing Bomber Command at the British Embassy in Washington, D. C. from mid 1962, As the Queen never visited Washington, D. C. during his tenure there, he was never called upon to serve in this role. After three years, his service in the United States ended and he retired from the RAF on 23 June 1965.

Кейінгі өмірі

1965 жылы зейнетке шыққан соң Трент отбасымен Батыс Австралияға көшіп барды. Кейін әйелімен бірге Жаңа Зеландияға оралып, Оклендтің солтүстігіндегі Мэтисон шығанағында тұрды. Ол 1986 жылғы 19 мамырда Солтүстік жағалау ауруханасында қайтыс болды. Одан бұрын қайтыс болған қызы Джудиттің балаларымен бірге әйелі мен екі баласы оны сағынып қалды. Тренттің медальдары, соның ішінде Виктория кресі (VC), Крайстчерчтегі Виграмдағы Жаңа Зеландия Әуе күштері мұражайында сақталады. Трентке арналған ескерткіш оның туған қаласы Нельсон әуежайында орнатылған, ал Дунединдегі Куинс Гарденде оны құрметтеу үшін тақта ілінген.