Діни ордендерді әкімшілікке бейімдеу: Лайық емес аббаттар дәуірі
Lay abbot
Франк абаттықтары: Лайық емес адамдарға монастырь кірісін беру дәстүрі. 8-11 ғасырлардағы Еуропа тарихы, діни реформалар мен патшалық сыйлықтар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Діни лауазымы жоқ адамға аббатхана кірісі берілді.
Layman given the revenues of an abbey
Аббат (abbatocomes, abbas laicus, abbas miles) – патша немесе билігі бар тұлға көрсеткен қызметтері үшін сый ретінде аббатхананы берген, діни лауазымы жоқ адам; ол оған тиесілі жерді басқарды және кірістің бір бөлігіне құқылы болды. Бұл әдет негізінен VIII ғасырдан XI ғасырдың шіркеу реформаларына дейін Франк империясында кең таралған.
Lay abbot (abbatocomes, abbas laicus, abbas miles, ) is a name used to designate a layman on whom a king or someone in authority bestowed an abbey as a reward for services rendered; he had charge of the estate belonging to it, and was entitled to part of the income. The custom existed principally in the Frankish Empire from the eighth century until the ecclesiastical reforms of the eleventh.
Өмірбаян
VI-VII ғасырларда Францияда өткен көптеген синодтар шіркеу мүлігін теріс пайдалануға қарсы қаулылар қабылдады. Меровингтер шіркеу жерлерін дінсіздерге сыйлаған немесе олардың иеленуіне және пайдалануына рұқсат берген, бірақ толық иелігіне жол бермеген. Меровинг патшалары өздері құрған монастырларға абаттарды тағайындауды қалыптастырған; сондай-ақ, көптеген монастырлар, патшаның құрғандығына қарамастан, оның қорғауында болу үшін патшалық қолдауына ілесіп, осылайша Корольдік мүліктеріне айналды.
Numerous synods held in France in the sixth and seventh centuries passed decrees against this abuse of church property. The Merovingians had bestowed church lands on laymen, or at least allowed them their possession and use, though not ownership. The Merovingian kings were also in the habit of appointing abbots to monasteries which they had founded; moreover, many monasteries, though not founded by the king, placed themselves under royal patronage in order to share his protection, and so became possessions of the Crown.
Тарих
Меровингтердің бұл әдетін француз патшалары миряндарды аббаттықтармен сыйлау немесе оларды епископтарға беру үшін үлгі ретінде қабылдады. Шарль Мартель алғаш рет кең аумақты шіркеу мүліктерін миряндарға, саяси достарына және әскерлеріне берді. Тоғызыншы ғасырдың әртүрлі синодтары осы әдетке қарсы қаулылар қабылдады; Диденхофен синоды (844 жылғы қазан) үшінші канонында аббаттықтар енді миряндардың билігінде болмауы керек, ал монахтар олардың аббаттары болуы тиіс деп шешім қабылдады. Сол сияқты, Мо және Париж синодтары (845-846 жылдар) миряндардың қолындағы монастырлар құлдырап кеткеніне шағымданып, осы мәселеде патшаның міндетін атап өтті. Бірақ аббаттықтар әлемге, әсіресе Франция мен Лотарингияға, мысалы, Лотар I билік құрған кезде Туль қаласының жанындағы Сент-Эврге берілді. Лотар II, 858 жылы оны шіркеу басқаруына қайтарды, бірақ сол патша Бонмутьеді миряндарға берді; және Туль епархиясындағы Сент-Жермен және Сент-Мартин аббаттықтары да миряндар аббаттарына берілді. Мец епархиясында Горзе аббаттығы ұзақ уақыт бойы миряндардың қолында болды және олардың басқаруымен құлдырап кетті. Лиеж епархиясындағы Ставелот және Малмеди XI ғасырда граф Рагинариусқа, сондай-ақ Трир қаласының жанындағы Санкт-Максимин граф Адалхардқа және тағы басқаларға берілді. 888 жылы Майнц синоды (XXV канон) миряндар аббаттары өздерінің монастырларына қабілетті провизорлар мен басшыларды тағайындауы керек деп шешім қабылдады. 909 жылы Сойссон епархиясының Тросли қаласында өткен синодта монахтардың өміріне қатысты өткір шағымдар айтылды (III тарау); көптеген монастырлар, олардың әйелдері мен балалары, сарбаздары мен иштері діни ортада орналасқан миряндармен басқарылатын еді. Бұл жағдайды жақсарту үшін синод тұрақты аббаттар мен аббатшаларды қалпына келтіру қажет деп мәлімдеді; сонымен қатар шіркеу канондары мен патшалық жарлықтары шіркеу істерінде миряндардың билігі жоқ деп жариялады. 10-шы және 11-шы ғасырларда да миряндар аббаттары болды. Дункельдтік Кринан (1045 жылы қайтыс болған) Дункельд монастырының миряндар аббаты болды. Мұрагерлік миряндар аббаттығы көбінесе тек атау ғана болған феодалдық лауазым болса, Кринан өз заманында монастырды басқаратын аббат ретінде әрекет еткен сияқты. Осылайша ол діни және әлемдік қоғамда жоғары мәртебелі адам болды. Аквитания герцогы Госфред Пуатьедегі Святой Иларион монастырының аббаты болды және осылайша Пуатье синодында (1078 жыл) қабылданған қаулыларды жариялады. Шіркеу миряндар билігінен тек инвеституралар қақтығысы арқылы ғана азат болды; папалық реформалары аббаттықтарды миряндарға беруді тоқтатты.
This custom of the Merovingian rulers was taken as a precedent by the French kings for rewarding laymen with abbeys, or giving them to bishops in commendam. Charles Martel was the first to bestow outright extensive existing ecclesiastical property upon laymen, political friends and soldiers. Various synods of the ninth century passed decrees against this custom; the Synod of Diedenhofen (October, 844) decreed in its third canon, that abbeys should no longer remain in the power of laymen, but that monks should be their abbots In like manner the Synods of Meaux and Paris (845 846) complained that the monasteries held by laymen had fallen into decay, and emphasized the king's duty in this respect. But abbeys continued to be bestowed upon laymen, especially in France and Lorraine, e. g. St. Evre near Toul, in the reign of Lothair I. Lothair II, however, restored it to ecclesiastical control in 858, but the same king gave Bonmoutier to a layman; and the Abbeys of St. Germain and St. Martin, in the Diocese of Toul, were also given to secular abbots. In the Diocese of Metz, the Abbey of Gorze was long in the hands of laymen, and under them fell into decay. Stavelot and Malmedy, in the Diocese of Liège, were in the eleventh century bestowed on a certain Count Raginarius, as also St. Maximin near Trier on a Count Adalhard, etc. In 888 a Synod of Mainz decreed (canon xxv) that the secular abbots should place able provosts and provisors over their monasteries. In a synod held at Trosly, in the Diocese of Soissons, in 909, sharp complaints were made (ch. iii) about the lives of monks; many convents, it was said, were governed by laymen, whose wives and children, soldiers and dogs, were housed in the precincts of the religious. To better these conditions it was necessary, the synod declared, to restore the regular abbots and abbesses; at the same time ecclesiastical canons and royal capitularies declared laymen quite devoid of authority in church affairs. Lay abbots existed in the tenth century, also in the eleventh. Crínán of Dunkeld (d. 1045) was the lay abbot of the monastery of Dunkeld. While the title of Hereditary Lay Abbot was a feudal position that was often exercised in name only, Crinán seems to have acted as Abbot in charge of the monastery in his time. He was thus a man of high position in both clerical and secular society. Gosfred, Duke of Aquitaine, was Abbot of the monastery of St. Hilary at Poitiers, and as such he published the decrees issued (1078) at the Synod of Poitiers. It was only through the so called investitures conflict that the Church was freed from secular domination; the reforms brought about by the papacy put an end to the bestowal of abbeys upon laymen.