Ассизилік Гилдің өмірі мен тұтынулары

Кіріспе

Ассиздік Жиль (Эгидий; 1190 – 1262), Ассиздік Францисктың алғашқы серіктерінің бірі және олардың арасында ең бастыларының бірі болды. Әйгілі Франциск оны "Біздің дөңгелек дастарқанның рыцары" деп атаған.

Өмір

Джайлстың тегі мен ерте өмірінен оның қарапайым шаруа болғанынан басқа ештеңе белгілі емес. 1209 жылдың сәуір айында, Францисктің алғашқы ізбасарлары болған екі жетекші ассизиліктің мысалына еліктеп, ол кішкентай топқа қосылуға рұқсат сұрады және әулие Георгий мерекесінде (23 сәуір) Франциск оның үшін сұраған кедей діни киімге ие болды. Содан кейін ол Францискпен бірге Анконаның шебінде уағыз айту үшін аттанды. Ол Францискпен Римге барды, онда бірінші ереже Папа Иннокентий III-тің ауызша бекітілуін алды, және содан кейін монахтың шашын қырқып, діни санға кірді. Шамамен 1212 жылы Джайлз Испаниядағы Компостелладағы әулие Яковтың қабіріне саяхат жасады. Ассизиге оралғаннан кейін көп ұзамай ол қасиетті орындарды зиярат ету үшін Иерусалимге жол тартты, содан кейін Монте-Гарганодағы әулие Михаил және Баридегі әулие Николай шіркеулеріне барды. Одан кейін ол Римде және Тунисте болды. Адамдар мен оқиғаларды ұқсата білетін Джайлз осы саяхаттары барысында көптеген құнды білім мен тәжірибе жинады, оны тиімді пайдаланды. Ол адамдарға уағыз айтуға барлық мүмкіндікті пайдаланды. Оның уағыздары қысқа, шын ниеттен айтылған сөздерден тұрды, олар қарапайым даналыққа толы болды; ол сөздерін аямай, барлығына елшілік азаттығымен сөйледі. Бірнеше жылдық қызметтен кейін Франциск Джайлзді Перуджадан тыс Монтерепидо шөлдігіне тағайындады, онда ол өмірінің соңына дейін жалғасқан ойша толғану мен рухы көтерілу өмірін бастады. Джайлз теологиялық және классикалық білімге бейім емес еді, бірақ аспандық нәрселерді үнемі ойша толғанумен айналысты. Әртүрлі әлеуметтік топтардан келген адамдар Джайлздің насихатын тыңдау үшін Перуджаға келді. Осы келушілер алған жауаптар мен кеңестер есте сақталып, талқыланды және жазылды, осылайша Джайлздің танымал "Сөздері" жинағы құрылды. Бонавентура осы "Сөздерді" жоғары бағалады, және олар көптеген кейінгі аскетикалық жазушылардың еңбектерінде келтірілген. Олар – христиандық кемелділік туралы қысқа, мазмұнды, халыққа тараған кеңестер, барлық топтарға қолданылады. Мистикалық, адамгершілік және ерекшелігімен танымал, олар ерте францискандық рух пен ілімді адал көрсетеді. 1262 жылы, Кіші бауырлар орденіне қабылданғанының елу екінші жылдығында Джайлз қайтыс болды, ол бұған дейін әулие ретінде құрметтелген еді. Оның ұзақ жылдар бойы сақталған құлшылығы 1777 жылы Папа Пий VI растады, ал оның мерекесі 23 сәуірде тойланады.

Of Giles' origins and early life nothing certain is known, other than that he was a simple farmer. In April, 1209, moved by the example of two leading fellow Assisians, who had already become the first followers of Francis, he begged permission to join the little band, and on the feast of St. George (23 April) was invested in a poor religious habit which Francis had begged for him. Almost immediately afterwards he set out with Francis to preach in the Marches of Ancona. He accompanied Francis to Rome when the first Rule was approved orally by Pope Innocent III, and appears to have then received the monastic tonsure. About 1212 Giles made a pilgrimage to the tomb of St. James at Compostella, in Spain. Shortly after his return to Assisi he started for Jerusalem, to venerate the Holy Places, visiting on his way home the Italian shrines of St. Michael, at Monte Gargano, and St. Nicholas, at Bari. He is next found in Rome and still later at Tunis. A keen observer of people and events, Giles acquired in the course of these travels much valuable knowledge and experience, which he turned to good account. He took every opportunity to preach to the people. His sermons were brief and heartfelt talks, replete with homely wisdom; he never minced his words, but spoke to all with apostolic freedom. After some years of activity Giles was assigned by Francis to the hermitage of Monteripido, outside Perugia, where he began a life of contemplation and ecstasy which continued until his death. Giles was a stranger to theological and classical learning, but engaged in constant contemplation of heavenly things. Men of all social classes were drawn to Perugia to hear Giles teach. The answers and advice these visitors received were remembered, talked over, and committed to writing, and thus was formed a collection of the familiar "Dicta" or "Sayings" of Giles. Bonaventure held these "Sayings" in high esteem, and they are cited in the works of many subsequent ascetical writers. They are short, pithy, popular counsels on Christian perfection, applicable to all classes. Known for their mysticism, humanity, and originality, they faithfully reflect the early Franciscan spirit and teaching. It was in 1262, on the fifty second anniversary of his reception into the Order of Friars Minor, that Giles died, already revered as a saint. His immemorial cultus was confirmed by Pope Pius VI in 1777, and his feast day is celebrated on the 23 April.