Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Джованни Паоло Колонна (16 маусым 1637 – 28 қараша 1695) – итальян композиторы, педагог, органшы және орган жасаушы. Болоньядағы Сан-Петронио базиликасының капелла шебері және органшысы болғаннан бөлек, Феррара, Парма, Модена және Флоренция сарайларының көрнекті тұлғаларына қызмет етті. Ол Болоньядағы Филармония академиясының негіздеуші мүшесі және президенті болды. Император Леопольд I оның қасиетті музыкасының қолжазбаларын жинады, ол Джакомо Кариссимидің римдік шіркеу кантатасының стилін көрсетеді және Георг Фридрих Гендельдің музыкалық үлгісін алға тартады.
Giovanni Paolo Colonna (16 June 1637 – 28 November 1695) was an Italian composer, teacher, organist and organ builder. In addition to being chapel master and organist of San Petronio Basilica in Bologna, he served prominent members of the courts of Ferrara, Parma, Modena and Florence. He was a founder member and president of the Accademia Filarmonica di Bologna. Emperor Leopold I collected manuscripts of his sacred music, which reflects the Roman church cantata style of Giacomo Carissimi and looks forward to the manner of George Frideric Handel.
Өмірбаян
Колонна 1637 жылғы 16 маусымда Болоньяда (сол кезде Римнен кейін Папалық мемлекеттердің екінші ірі қаласы) бес балалы отбасының үшінші баласы ретінде, төрт бауырдың арасында дүниеге келді. Ол белгілі орган жасаушы Антонио Колоннаның (1600–1666 ж.ш.) және оның әйелі Франческа Динареллидің ұлы еді. Колоннаның әкесі, Дал Корно деген лақап атымен танылған, Стефано Колоннаның асырап алған ұлы болды. Стефано Колонна өткен ғасырдан бері Орталық Солтүстік Италияда белсенділік танытқан, ірі және табысты орган жасаушылар отбасының мүшесі еді. Колонна Болоньяда Агостино Филиппуццидің, ал Римде Антонио Мария Аббатини мен Орацио Беневолидің шәкірті болды. Біраз уақыт бойы Сант-Аполлинаре шіркеуінде органшы қызметін атқарды. Оның музыкасын мадақтаған өлеңдерден, 1659 жылдан бастап композитор ретінде көзге түре бастағаны белгілі болды. Сол жылы Болоньядағы Сан-Петронио шіркеуіне органшы болып тағайындалды, ал 1674 жылғы 1 қарашада шіркеу хорының меңгерушісі болды. 1680 жылдан 1694 жылға дейін Модена герцогы Франческо II д’Эстемен үнемі хат алмасып тұрды, оның тапсырысымен ораториялар жазып, орган құрастыруға көмектесті. Басқа да белгілі демеушілер қатарында Феррара графы, Парма герцогы Рануччо II Фарнезе және Флоренциядағы Медичи отбасы болды, олар үшін ол әлемдік кантаталар шығарды. 1666 жылы Болоньядағы Филармония академиясының негіс қалаушыларының бірі болды және 1672 жылдан 1691 жылға дейін академия президенті қызметін атқарды. 1694 жылы Арханжело Кореллинің параллель квинталарды қолдануына байланысты туған дауды реттеу үшін Римге сапар шекті; сол жерде Папа Иннокентий XII-нің Санкт-Петр базиликасының хорының меңгерушісі болу туралы ұсынысын қабылдамады, мүмкін денсаулығының нашарлығына байланысты. Колонна 1695 жылы Болоньяда қайтыс болды. Оның шәкірттерінің арасында композиторлар Джованни Бонончини мен Антонио Мария Бонончини болды.
Colonna was born on 16 June 1637 in Bologna (at the time, the second largest city of the Papal States after Rome), the third of four brothers in a family of five children, son of Antonio Colonna (c. 1600–1666), a well known organ builder, and his wife, Francesca Dinarelli. Colonna's father, nicknamed Dal Corno, was the adopted son of Stefano Colonna, a member of a large and successful family of organ builders which had been active in central northern Italy since the previous century. He was a pupil of Agostino Filippuzzi in Bologna, and of Antonio Maria Abbatini and Orazio Benevoli in Rome, where for a time he held the post of organist at S. Apollinare. A poem in praise of his music shows that he began to distinguish himself as a composer in 1659. In that year he was appointed organist at S. Petronio in Bologna, where on 1 November 1674 he was made chapel master. From 1680 until 1694 he was in regular correspondence with Francesco II d'Este, Duke of Modena, for whom he wrote oratorios and helped construct organs. Other prominent patrons included the Marquis of Ferrara, Ranuccio II Farnese, Duke of Parma, and the Medici family in Florence, for whom he composed secular cantatas. In 1666 he was one of the founder members of the Accademia Filarmonica of Bologna, of which was president from 1672 to 1691. In 1694 he travelled to Rome to try to mend bridges following a dispute regarding Arcangelo Corelli's use of parallel fifths in which he had been involved; while there, he turned down an offer from Pope Innocent XII to become chapel master of St. Peter's Basilica, perhaps because of ill health. He died in Bologna in 1695. Colonna's pupils included the cellist composers Giovanni Bononcini and Antonio Maria Bononcini.
Музыка
Колоннаның көптеген шығармалары шіркеуге арналған, оның ішінде үш, төрт, бес және сегіз дауыстық псалмдық әндер, түрлі мессалар мен мотеттер бар. Ол сондай-ақ "Амилкаре" операсын жазған. Колоннаның стилі көбінесе салтанатты, шіркеу музыкасы өзгеру кезеңінде болған және әлі де ескі стильдің мәртебесін жаңа стильдің сұлулығымен үйлестіруді үйреніп жатқан дәуірге тән стильдік және талғамдық ауысуларды қамтиды. Оның "Messe e salmi concertati" op.10 шығармасындағы скрипкалар толық концерттік стильдегі шағын ноталармен жеке дауыстардан тұрады. Оның кейбір мотеттері (мысалы, соло мотеттері, op.2, және екі және үш бөлімді мотеттері, op.3) Джакомо Кариссимидің Рим шіркеу кантаталарының көтеріңкі мелодиялық контрапункт стилінде жазылған және Гендельдің камералық кантаталарына жол ашады. Кейбір кешкі шығармаларында ол мелодиялық желіні және гармонияны меңгергендіктен күрделі әсерлер тудыра алды.
Most of Colonna's works are for the church, including settings of the psalms for three, four, five and eight voices, and various masses and motets. He also composed an opera, Amilcare. Colonna's style is for the most part dignified, with transitions in style and taste characteristic of a period when church music was in a state of transition, and was still learning to combine the gravity of the old style with the brilliance of the new. The strings in his Messe e salmi concertati op.10 have independent parts with semiquaver runs in full concerto style. Some of his motets (e. g., the solo motets, op.2, and the two and three part motets, op.3), are written in the lively melodic contrapuntal style of the Roman church cantatas of Giacomo Carissimi, and look forward to the chamber cantatas of Handel. In some of his late works he was able to create elaborate effects through his command of melodic line and harmony.