Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Футбол ассоциациясы клубы
Association football club
ерлер футбол клубы
the men's football club
AS Saint Étienne белсенді бөлімдері Футбол (ерлер) Футбол (әйелдер)
AS Saint Étienne active departmentsFootball(men's)Football(women's)
Association Sportive de Saint Étienne Loire (sɛ̃t‿etjɛn lwaʁ), көбінесе A. S. S. E. (a.ɛs.ɛs.ø) немесе жай ғана Сент-Этьен деп аталады, бұл Сент-Этьен қаласында, Овернь-Рона-Альп аймағында орналасқан француз кәсіби футбол клубы. Клуб 1933 жылы құрылған және француз футболының екінші дивизионы – Ligue 2-де өнер көрсетеді, бірақ тарихының көп бөлігінде Ligue 1-де ойнады. Сент-Этьеннің үй стадионы – "Жефрой Гуишар". Сент-Этьен 10 рет Ligue 1 чемпионы, 6 рет Франция кубогының иегері, 1 рет Лига кубогының және 5 рет Чемпиондар кубогының жеңімпазы атанды. Сондай-ақ, клуб Ligue 2 чемпионатын үш мәрте жеңіп алды. Клубтың көптеген жетістіктері 1960-1970 жылдары Жан Снелла, Альберт Батекс және Роберт Хербиннің басшылығымен қол жеткізілді. Сент-Этьен үй түстеріне байланысты "жасылдар" деген мағына беретін Les Verts деп аталады. Олардың Олимпик Лионмен ұзақ жылдардан бері қарым-қатынасы шиеленіскен, және олар Rhône-Alpes дербиісінде күш сынасады. 2009 жылы клубқа әйелдер секциясы қосылды.
Association Sportive de Saint Étienne Loire (sɛ̃t‿etjɛn lwaʁ), commonly known as A. S. S. E. (a.ɛs.ɛs.ø) or simply Saint Étienne, is a French professional football club based in Saint Étienne, Auvergne Rhône Alpes. The club was founded in 1933 and competes in Ligue 2, the second division of French football, although it has played in Ligue 1 for the majority of its existence. Saint Étienne's home ground is the Stade Geoffroy Guichard. Saint Étienne have won ten Ligue 1 titles, six Coupe de France titles, a Coupe de la Ligue title and five Trophée des Champions. They have also won the Ligue 2 championship on three occasions. The club achieved most of its honours in the 1960s and 1970s under the leadership of managers Jean Snella, Albert Batteux, and Robert Herbin. Saint Étienne is known as Les Verts meaning "the Greens" due to its home colours. They have a longstanding rivalry with nearby team Olympique Lyonnais, against whom they contest the Derby Rhône Alpes. In 2009, the club added a female section.
Ерте тарих
AS Saint Étienne 1919 жылы Saint Étienne қаласындағы Groupe Casino дүкендер желісінің қызметкерлері тарапынан Amicale des Employés de la Société des Magasins Casino (ASC) деген атпен құрылды. Клуб жасыл түсті басты түс ретінде қабылдады, себебі бұл Groupe Casino-ның негізгі түсі болған. 1920 жылы Франция Футбол Федерациясы (FFF) спорт клубтарында сауда маркаларын пайдалануға тыйым салғандықтан, клуб атынан "Casino" деген сөзді алып тастап, ASC аббревиатурасын сақтап қалу үшін атын Amical Sporting Club деп өзгертті. 1927 жылы Пьер Гишар клуб президенті болды және жергілікті Stade Forézien Universitaire клубымен біріккеннен кейін оның атын Association sportive Stéphanoise деп өзгертті. 1930 жылдың шілдесінде ФФФ Ұлттық кеңесі француз футболындағы кәсібилікті қолдап, 128–20 дауыспен шешім қабылдады. 1933 жылы Stéphanoise кәсіби клубқа айналып, атын қазіргі түріне өзгертті. Клуб екінші дивизионға қосылып, Оңтүстік тобында екінші орын алғаннан кейін лиганың алғашқы мүшелерінің бірі болды. Saint Étienne тағы төрт маусым 2-ші дивизионда ойнады, содан кейін 1938–39 маусымында ағылшын Тедди Дакворт басшылығымен 1-ші дивизионға жолдама алды. Дегенмен, команданың бірінші дивизиондағы алғашқы ойыны Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан қысқа ғана болды. Saint Étienne соғыстан кейін австриялық тегі бар француз Игнас Такс басшылығымен бірінші дивизионға оралды және соғыстан кейінгі алғашқы маусымда Лилль клубынан кейін екінші орын алып, көптеген адамды таң қалдырды. Такстың басшылығымен келесі маусымдарда клуб осы жетістікті жақсарта алмады, ал 1950–51 маусымы алдында Такс қызметтен босатылып, оның орнына бұрынғы Saint Étienne ойыншысы Жан Снелла келді.
AS Saint Étienne was founded in 1919 by employees of the Saint Étienne based grocery store chain Groupe Casino under the name Amicale des Employés de la Société des Magasins Casino (ASC). The club adopted green as its primary color mainly due to it being the principal colour of Groupe Casino. In 1920, due to the French Football Federation (FFF) prohibiting the use of trademarks in sports club, the club dropped "Casino" from its name and changed its name to simply Amical Sporting Club to retain the ASC acronym. In 1927, Pierre Guichard took over as president of the club and, after merging with local club Stade Forézien Universitaire, changed its name to Association sportive Stéphanoise. In July 1930, the National Council of the FFF voted 128–20 in support of professionalism in French football. In 1933, Stéphanoise turned professional and changed its name to its current version. The club was inserted into the second division and became inaugural members of the league after finishing runner up in the South Group. Saint Étienne remained in Division 2 for four more seasons before earning promotion to Division 1 for the 1938–39 season under the leadership of the Englishman Teddy Duckworth. However, the team's debut appearance in the first division was short lived due to the onset of World War II. Saint Étienne returned to the first division after the war under the Austrian born Frenchman Ignace Tax and surprised many by finishing runner up to Lille in the first season after the war. The club failed to improve upon that finish in following seasons under Tax and, ahead of the 1950–51 season, Tax was let go and replaced by former Saint Étienne player Jean Snella.
Он лигалық атақ (1956-1981)
Снелла басшылығымен «Сент-Этьен» 1955 жылы Шарль Драго кубогын жеңіп, алғашқы құрметті дәрежесіне ие болды. Екі маусымнан кейін клуб тұңғыш рет отандық лига титулын ұтып алды. Қақпашы Клод Аббес, қорғаушы Роберт Хербин, сондай-ақ жартылай қорғаушылар Рене Ферриер және Кис Риджверс, шабуылшы Жорж Пейрош бастаған «Сент-Этьен» «Ленске» қарсы төрт ұпаймен басымдық танытып, лигада жеңіске жетті. 1958 жылы «Сент-Этьен» екінші рет Купе-Драго кубогын жеңіп алды. Келесі маусымда клуб алтыншы орынды иеленгеннен кейін Снелла клубтан кетіп, оның орнына Рене Вернье тағайындалды. Верньенің басшылығымен команданың алғашқы маусымында «Сент-Этьен» 12-орында аяқтады, бұл клубтың сегіз жыл бұрынғы 11-орыннан кейінгі ең нашар көрсеткіші болды. Келесі маусымда Франсуа Викарт жаттықтырушылар штабына қосылды. 1961 жылы Роджер Рошер клуб президенті болып сайланды және клубтың маңызды инвесторына айналды. Викарттың басшылығымен екі маусымнан кейін «Сент-Этьен» 1961–1962 жылғы маусымда 17-орынды алып, лигадан төмен түсті. Алайда, Викарт Анри Гериннің көмегімен 1962 жылы клубтың тұңғыш Франция кубогын жеңіп алуына көмектесті, финалда «Нансиді» 1:0 есебімен жеңді. Ол сондай-ақ клубты екінші дивизионда өткізген бір маусымнан кейін 1-дивизионға қайтаруға жетекшілік етті, бірақ маусымнан кейін Викартты Швейцарияның «Серветте» клубында сәтті жұмыс істегеннен кейін қайтадан бас тренер болып оралған Снелла алмастырды. Снелланың қайта оралуының алғашқы маусымында «Сент-Этьен» екінші лига титулын жеңіп алды, ал үш маусымнан кейін үшінші титулға қол жеткізді. Снелланың клубпен жеңіп алған үшінші және соңғы титулы Жорж Берета, Бернард Боскье, Жерар Фарисон және Герве Ревеллидің командаға қосылуымен бірге болды. Маусымнан кейін Снелла «Серветке» оралды, ал оның орнына бұрынғы «Реймс» клубының бас тренері Альберт Батекс келді. Батекс басқарған алғашқы маусымда, 1967–1968 жылдары «Сент-Этьен» лига мен Франция кубогын жеңіп, «қос жеңіс» (double) жасады. Келесі маусымда Батекс лигада жеңіске жетті, ал одан кейінгі маусымда тағы да «қос жеңіс» (double) жасады. Клубтың француз футболындағы жылдам өрлеуі клубтың иелері мен жанкүйерлерінің үлкен сенімін тудырды, екі маусым кубоксыз өткеннен кейін Батекс қызметтен босатылып, оның орнына бұрынғы «Сент-Этьен» ойыншысы Роберт Хербин тағайындалды. Хербиннің басшылығымен алғашқы маусымда «Сент-Этьен» лигада төртінші орынды иеленіп, Франция кубогының жартылай финалына өтті. Келесі екі маусымда клуб тағы да «қос жеңіс» (double) жасады, бұл оның жетінші және сегізінші лига титулы және үшінші және төртінші Франция кубогы болды. 1976 жылы «Сент-Этьен» 1959 жылы «Реймс» клубынан кейін Еуропа кубогының финалына шыққан алғашқы француз клубы болды. Шотландияның Глэзго қаласындағы «Хэмпден Парк» стадионында өткен матчта «Сент-Этьен» Германияның «Бавария» клубына қарсы шықты, ол бұл кезде титулдың иесі және әлемдегі ең күшті командалардың бірі саналды. Матч қызықты өтті, «Сент-Этьен» Жаки Сантини, Доминик Батеней және Освальдо Пьяццаның көптеген мүмкіндіктеріне қарамастан гол соға алмады. Франц Роттың бір голы шешімді болды, «Сент-Этьен» жанкүйерлері көздерінен жас шығарып Шотландияны тастап кетті, бірақ гол бағаналарын «les poteaux carrés» («төртбұрышты бағаналар») деп атады. «Сент-Этьен» сәтті маусымды лигада жеңіске жетіп аяқтады, ал келесі маусымда команда Франция кубогын жеңіп алды. 1981 жылы Мишель Платини басқарған «Сент-Этьен» командасы он мәрте лигада жеңіске жетіп, осы күнге дейін соңғы лига титулын жеңіп алды. Екі маусым бас тренер болып жұмыс істегеннен кейін Хербин клубты өзінің басты қарсыласы «Лионға» қалдырды.
Under Snella, Saint Étienne achieved its first honour after winning the Coupe Charles Drago in 1955. Two seasons later, the club won its first domestic league title. Led by goalkeeper Claude Abbes, defender Robert Herbin, as well as midfielders René Ferrier and Kees Rijvers and striker Georges Peyroche, Saint Étienne won the league by four points over Lens. In 1958, Saint Étienne won the Coupe Drago for the second time. After the following season, in which the club finished sixth, Snella departed the club. He was replaced by René Vernier. In the team's first season under Vernier, Saint Étienne finished 12th, the club's worst finish since finishing 11th eight seasons ago. In the following season, François Wicart joined the coaching staff. In 1961, Roger Rocher became president of the club and quickly became one of the club's chief investors. After two seasons under Wicart, Saint Étienne were relegated after finishing 17th in the 1961–62 season. However, Wicart did lead the club to its first Coupe de France title in 1962, alongside co manager Henri Guérin with the team defeating Nancy 1–0 in the final. He also led the club back to Division 1 after one season in the second division, but after the season, Wicart was replaced by Snella, who returned as manager after a successful stint in Switzerland with Servette. In Snella's first season back, Saint Étienne won its second league title and, three seasons later, captured its third. Snella's third and final title with the club coincided with the arrival of Georges Bereta, Bernard Bosquier, Gérard Farison and Hervé Revelli to the team. After the season, Snella returned to Servette and former Reims manager Albert Batteux replaced him. In Batteux's first season in 1967–68, Saint Étienne captured the double after winning the league and the Coupe de France. In the next season, Batteux won the league and, in the ensuing season, won the double again. The club's fast rise into French football led to a high level of confidence from the club's ownership and supporters and, following two seasons without a trophy, Batteux was let go and replaced by former Saint Étienne player Robert Herbin. In Herbin's first season in charge, Saint Étienne finished fourth in the league and reached the semi finals of the Coupe de France. In the next two seasons, the club won the double, its seventh and eighth career league title and its third and fourth Coupe de France title. In 1976, Saint Étienne became the first French club since Reims in 1959 to reach the final of the European Cup. In the match, played at Hampden Park in Scotland, Saint Étienne faced German club Bayern Munich, who were the reigning champions and arguably the world's best team at the time. The match was hotly contested with Saint Étienne failing to score after numerous chances by Jacques Santini, Dominique Bathenay and Osvaldo Piazza, among others. A single goal by Franz Roth eventually decided the outcome and Saint Étienne supporters departed Scotland in tears, however, not without nicknaming the goalposts "les poteaux carrés" ("the square posts"). Saint Étienne did earn a consolation prize by winning the league to cap off a successful season and, in the following season, the team won the Coupe de France. In 1981, Saint Étienne, captained by Michel Platini, won its final league title to date after winning the league for the tenth time. After two more seasons in charge, Herbin departed the club for archrivals Lyon.
Соғылу және соңғы тарихы
1982 жылы даулы жалған қормен байланысты қаржылық дау Роджер Рошердің ұзақ жылдар бойы президенттік лауазымынан кетуіне және кейін түрмеге қамалуына әкелді. «Сен-Этьен» кейіннен 1983–1984 маусымында клубтың құлдырауына ұшырап, еркін түсуді бастан кешті. 1986 жылы клуб қақпашы Жан Кастанеда басшылығымен бірінші дивизионға оралды. «Сен-Этьен» шамамен он жыл бойы бірінші дивизиондағы орнын сақтап, 1990 және 1993 жылдары Франция кубогының жартылай финалына жетті. 1996 жылы «Сен-Этьен» екінші дивизионға түсіп, 1999 жылы 1-дивизионға қайта оралды. 2000–2001 маусымында клубты бес түрлі жаттықтырушы басқарды және екі ойыншы (бразилиялық Алекс Диас және украиналық қақпашы Максим Левицкий) жалған португал және грек паспорттарын пайдаланған жанжалға тап болды. Екі ойыншы да төрт айға жарықтан тыс қалды, ал сот тергеуінің нәтижесінде клубтың басқарушы қызметкерлерінің бірі паспортты жасауға қатысқандықтан, «Сен-Этьен» жеті ұпайдан айырылып, төмен дивизионға жіберілді. «Сен-Этьен» екінші дивизионда үш маусым ойнады және 2004–2005 маусымында бірінші дивизионға оралды. 2007–2008 маусымында команда бесінші орынды иеленді, нәтижесінде клуб 1982 жылдан бері алғаш рет УЕФА кубогына қатысуға мүмкіндік алды. «Сен-Этьен» командасындағы жас ойыншылар, атап айтқанда Бафетимби Гомис, Лоик Перрин, Блез Матуиди және Димитри Пайе үлкен әсер етті. Клуб келесі екі маусымда 17-орынды иеленіп, бесінші орыннан кейін нәтижесін көрсетті. 2013 жылдың сәуір айында Кубок де ла Лигті жеңіп алып, 30 жылдан астам уақыттан бері алғашқы маңызды жеңіске жеткен «Сен-Этьен» 2013–2014 жылғы УЕФА Еуропа лигасының үшінші іріктеу кезеңіне жолдама алды. 2012–2013 маусымының соңында жанкүйерлердің тәртіпсіздігінен кейін «Сен-Этьен» бір матчқа стадионды жабуға міндеттелді, бұл команданы есіктер жабық күйдегі науқанды бастауға мәжбүр ететін еді. Алайда, 2013 жылдың 23 шілдесінде бұл тыйым алынып тасталды. 2014 жылдың 30 қарашасында «Сен-Этьен» 1994 жылдан бері алғаш рет «Жефрой Гишар» стадионында өзінің қатал қарсыласы «Лионды» 3:0 есебімен жеңді. 2017–2018 Лига 1 маусымы «Сен-Этьен» үшін жаман басталды және «Лионға» қарсы 5:0 есебімен жеңілгеннен кейін Оскар Гарсия Юньент жаттықтырушы лауазымынан босатылды, ал оның орнына бұрынғы ойыншы Джулиен Сабле келді. Сабле желтоқсан айында Жан Луи Гассемен ауыстырылды, өйткені ол Лига 1-де жаттықтырушы болу үшін қажетті біліктілікке ие болмады, ал клуб Сабле басқарған әрбір ойын үшін 25 000 евро айыппұл төледі. Гассет басшылығымен «Сен-Этьен» 13 ойын жеңіліссіз өтті және маусым соңында турнир кестесінде 7-орынды иеленді. 2018–2019 маусымында «Сен-Этьен» төртінші орынды иеленді, бұл олардың жоғары дивизионға көтерілгеннен бергі ең жақсы көрсеткіші болды, содан кейін Гассе клубты тастап кетуді шешті. Келесі жылы олар 17-орынды иеленді, өйткені маусым коронавирус пандемиясымен аяқталды. Сондай-ақ, олар осы маусымда Франция кубогының финалына жетті, бірақ «Пари Сен-Жерменге» 1:0 есебімен жеңіліп қалды. 2020–2021 маусымында «Сен-Этьен» нашар басталды және маусымның көп бөлігінде құлдырау аймағының үстінде қалды, бірақ соңғы он матчтың бесеуінде жеңіске жетіп, турнир кестесінде 11-орынды иеленді. Осы маусымда клубтың директорлар кеңесі 2021 жылдың 14 сәуірінде клубты сатуға дайын екенін жариялады. 2021–2022 маусымының басында команда апатты нәтижелерді бастан кешірді; Лига 1-де қатарынан 12 ойынды жеңіссіз өткізді. 2021 жылдың 5 желтоқсанында «Ренн» клубына қарсы 5:0 есебімен жеңілгеннен кейін менеджер Клод Пуэль лауазымынан босатылды. Жюльен Сабле уақытша бапкер болып тағайындалды, ал 2021 жылдың 15 желтоқсанында Паскаль Дюпраз жаңа бапкер болып тағайындалды. Команда маусымды 18-орында аяқтады және «Осерге» қарсы өткізілген төмен дивизионға қатысу ойынында жеңіліс тапқаннан кейін Лига 2-ге түсіп қалды. «Сен-Этьен» ойыннан кейін алаңда болған ауыр оқиғаларға байланысты үш ұпайдан айырылды және төрт матчты жабық есіктер артында өткізуге міндеттелді. 2022–2023 маусымының бірінші жартысында 18 ұпай жинаған «Сен-Этьен» турнир кестесінде 18-орында болды; алайда, олар науқанды 8-орында аяқтады. 2022–2023 маусымы «Сен-Этьен» үшін жаңа логотипімен алғашқы маусым болды.
In 1982, a financial scandal involving a controversial slush fund led to the departure and eventual jailing of long time president Roger Rocher. Saint Étienne subsequently suffered a free fall with the club suffering relegation in the 1983–84 season. The club returned to the first division in 1986 under the leadership of goalkeeper Jean Castaneda who had remained with the club, despite its financial state. Saint Étienne kept its place in the first division for nearly a decade with the club reaching the semi finals of the Coupe de France in 1990 and 1993 during the stint. In 1996, Saint Étienne was relegated to the second division and returned to Division 1 in 1999. In the 2000–01 season, the club was supervised by five different managers and had to deal with a scandal that involved two players (Brazilian Alex Dias and Ukrainian goalkeeper Maksym Levytsky) who utilised fake Portuguese and Greek passports. Both players were suspended for four months and, at the end of a judicial inquiry, which linked some of the club's management staff to the passport forgeries, Saint Étienne was docked seven league points and relegated. Saint Étienne played three seasons in the second division and returned to the first division, now called Ligue 1, for the 2004–05 season. They came fifth in the 2007–08 season, which resulted in the club qualifying for the UEFA Cup for the first time since 1982. Saint Étienne was influenced by several youngsters within the team such as Bafétimbi Gomis, Loïc Perrin, Blaise Matuidi and Dimitri Payet. The club followed up its fifth place finish by finishing 17th in the next two seasons. Having won the Coupe de la Ligue in April 2013, their first major domestic trophy for more than 30 years, Saint Étienne qualified for the third preliminary round of the 2013–14 UEFA Europa League campaign. Following crowd trouble towards the end of the 2012–13 season, Saint Étienne were handed a one match stadium ban which would have forced the team to open their campaign behind closed doors. However, on 23 July 2013, this ban was lifted. On 30 November 2014, Saint Etienne defeated fierce rivals Lyon 3–0 at the Stade Geoffroy Guichard for the first time since 1994. The 2017–18 Ligue 1 season started badly for Saint Etienne and culminated in a 5–0 derby loss to Lyon, after which Óscar García Junyent was dismissed as manager and replaced by former player Julien Sablé. Sable was replaced in December by Jean Louis Gasset because he did not hold the required qualifications to coach in Ligue 1, and the club were fined €25,000 for every game played with Sable in charge. Under Gasset, Saint Etienne went 13 games unbeaten and finished 7th in the table at the end of the season. In the 2018–19 season, Saint Etienne came fourth, the best finish since their promotion, after which Gasset elected to leave the club. The following year they were 17th when the season was ended by the coronavirus pandemic. They also reached the Coupe de France final in this season, which they lost 1–0 to Paris Saint Germain. In the 2020–21 season, Saint Etienne started poorly and hovered above the relegation zone for most of the season before winning five of their last ten matches to finish 11th on the table. During that season, the club's board of directors announced, in a public letter on 14 April 2021, that the club was up for sale. During the beginning of the 2021–22, the team suffered a catastrophic record; the culmination of 12 consecutive games without a win in Ligue 1. On 5 December 2021, after a 5–0 defeat against Rennes, manager Claude Puel was relieved from his duties. Julien Sablé, the assistant coach, took over as caretaker manager, before Pascal Dupraz was appointed as the new manager on 15 December 2021. The team eventually finished 18th in the season, and were relegated to the Ligue 2 after losing in a penalty shootout to Auxerre in the relegation play offs. Saint Etienne was sanctioned with a deduction of three points and four matches behind closed doors after serious incidents that occurred on the field after the game. With a total of 18 points at the half of the 2022–23 season, Saint Étienne was in the relegation zone ranked 18th in the table; however, they managed to finish the campaign in 8th place. The 2022–23 season was also the first season of Saint Etienne with their new logo.
УЕФА клубтық коэффициенттерінің рейтингісі
Орын Командасы Ұпайлар116 Аполлон Лимассол13.500117 Ницца13.000118 Сент-Этьен13.000119 Цюрих12.000120 Фехервар11.500
Rank Team Points116 Apollon Limassol13.500117 Nice13.000118 Saint Étienne13.000119 Zürich12.000120 Fehérvár11.500