Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Желкенді қайықтың түрі
Type of sailing boat
Кута – бастапқыда Австралияның Виктория штатында, Сорренто және Куинсклифф балық аулау порттары маңында, сондай-ақ Викторияның батыс жағалауында Портлендке дейін жобаланып, салынған желкенді кеме. Көбінесе 1870 жылдардан 1930 жылдарға дейін пайдаланылған кута қайығы 1950 жылдарға дейін коммерциялық балық аулау кемесі ретінде қолданылып келді. 1970 жылдардан бастап, әуесқойлар тобы ескі кута қайықтарын қалпына келтіріп, демалыс мақсатында пайдалана бастады.
A couta boat is a type of sailing vessel originally designed and built in Victoria, Australia, around the fishing ports of Sorrento and Queenscliff, and along Victoria's west coast as far west as Portland. Mostly used from around 1870 until the 1930s, the couta boat survived as a commercial fishing vessel until the 1950s. From the 1970s onwards, a community of enthusiasts started restoring old couta boats to use recreationally.
Балық аулау кемесі ретінде
Кута қайығы 19 ғасырдың соңында жағалау балық аулау өнеркәсібі үшін жасалды. Ол әсіресе жергілікті жұртшылық "барракута" деп атаған Thyrsites atun балығын аулауға арналған, бұл ірі мұхит барракудасымен шатастыруға алып келді. Қайықтар таңертеңнен бұрын балық аулау алаптарына бет алды, көбінесе Порт-Филиппке кіреберіс – құрметті, бірақ көбінесе қауіпті Рип арқылы өтіп, қайықтың теңізге төзімділігін дәлелдеді. Жүк көтеру қабілеті маңызды болғанымен, желкенмен жылдам жүру қажеттілігі де маңызды талап болды. Балық кооперативтері бағаны реттеу үшін квоталар белгіледі, бұл жақсы қайықта жылдамдыққа қосымша талап қойды. Балықшылар "барракута" квотасын толықтырғаннан кейін, портқа мүмкіндігінше жылдам қайтатын, ал қайығы бірінші болып келсе, бағасы да жоғары болар еді. Типикалық кута қайығы ұзын боксұрына орнатылған гафтік желкен мен джибті алып жүретін, бірақ бас желкен биік шыңы бар гантер желкеніне айналды. Кута қайығына тән ерекше құрылым пайда болды, ол бұрынғыдан гөрі желкенді жоғары көтеруге мүмкіндік берді және төмен қарай иілген боксұры бар болды. Тиімді және бәсекеге қабілетті коммерциялық балық аулау кемелері ретінде кута қайықтары 1920-1930 жылдары өркендеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайық моторларының дамуы және акулаға деген сұраныстың артуы кута қайықтарының маңыздылығын азайта бастады.
The couta boat was developed for the coastal fishing industry during the later part of the 19th century. It was particularly used to catch the fish Thyrsites atun, locally called the "barracouta", a confusion with the larger ocean barracuda. The boats headed out to the fishing grounds before dawn, most often through the infamous and often treacherous Rip, the entrance to Port Phillip, where the boats’ qualities of seaworthiness were proven. Although load carrying capacity was important, the need for speed under sail was also a desired characteristic. Fishing cooperatives established quotas to control prices, which led to the added requirement of speed in a good boat. Once their quota of "barracouta" was met, the fishermen sailed back to port as fast as they could — the first boat back got the best prices. The typical couta boat carried a gaff sail and jib, set out on a long bowsprit, although the mainsail developed into more of a gunter sail, because it had a very high peaked gaff or yard. A rig peculiar to the couta boat evolved, which allowed for sail to be carried much higher than previously, and included a distinctive downward curved bowsprit. As efficient and competitive commercial fishing vessels, couta boats reached their peak in the 1920s and 1930s. After World War II, the development of boat engines, and the growing preference for shark, began lessen the importance of couta boats.
Демалыс кемесінде
Кута қайығы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін балық шаруашылығын жаңғырту салдарынан жоғалып кетті, бірақ тарихқа құрметпен қарап, теңізшілік дәстүрін бағалайтын шағын топтың арқасында олар сақталды. Австралияның теңіз тарихында осы ерекше қайықтардың тек қана есімдері қалғанын ойлап, 1970 жылдардың соңынан бастап бірнеше адам қолға түскен кута қайықтарын іздеп, қалпына келтірді – олар жағалау бойындағы аулаларда немесе әлі де суда жүзіп жүрген. Кута қайықтарына үлкен сұраныс бар және олар жарыстарда белсенді түрде бақталастырады. Түпнұсқаларының саны таусылғандықтан, қазір көптегендері жаңадан салынуда. Соррентода және Куинсклиффте кута қайықтары клубтары бар.
The couta boat became a victim of the modernisation of the fishing industry after World War II, and survives due only to the efforts of a small group of individuals with a sense of history and an admiration for maritime tradition. Regretting the apparent inevitability that the distinctive boats would become a footnote in Australia’s seafaring history, from the late 1970s onwards, a few dedicated people sought and restored remaining couta boats that were either still afloat or propped up in backyards along the coast. Couta boats are highly sought after and keenly compete in races. Many are built new because the supply of originals has been exhausted. There is a couta boat club in Sorrento and another in Queenscliff.
Ертедегі үлгі
Қызыл гүл (Thistle) – сақталған кута қайықтарының ең көне мысалдарының бірі. Ол 1903 жыл шамасында Викторияда Ж.Р. Джонс жобалап, салған. 1987 жылы сатып алынып, Тим Филлипс Австралия Ұлттық теңіз мұражайы үшін қайта жаңартылды және 1990 жылы көрмеге қойылды.
Thistle, one of the oldest surviving examples of a couta boat, was designed and built in Victoria by J. R. Jones, in about 1903. She was purchased in 1987 and restored by Tim Phillips for the Australian National Maritime Museum, and went on display in 1990.