Англия заңдарындағы нәресте өлтіру заңы: ананың туғаннан кейін психикалық денсаулығы бұзылған жағдайдағы нәресте өлтіруі жеңіл қылмыс ретінде қарастырылады. 1922ж. және 1938ж. заңдары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бала өлтіру туралы заң – ағылшын құқығындағы 20-шы ғасырда қабылданған екі заңның атауы. Бұл заңдар нәресте өмірінің алғашқы айларында анасының жасаған кісі өлтіруін, қарапайым кісі өлтіруге қарағанда жеңілірек қылмыс деп қарастыра бастады.
The Infanticide Act is the name of two 20th century acts in English law that started treating the killing of an infant child by its mother during the early months of life as a lesser crime than murder.
Англия мен Уэльс
1922 жылғы «Нәресте өлтіру туралы» заң жаңа туған баласын қасақана өлтірген әйелге өлім жазасын тиімді түрде жойды, бала туғаннан кейін психикалық жағдайының тұрақсыздығына байланысты, кісі өлтіруде ішінара қорғаныс көзделді. Қолданылатын жаза (кісі өлтірудегі басқа да ішінара қорғаныс түрлері сияқты) адам өлтіру үшін қарастырылған жазамен бірдей. Бұл заң 1938 жылғы «Нәресте өлтіру туралы» заңның 2(3) тармағымен күшін жойды. 1938 жылғы «Нәресте өлтіру туралы» заң бұл қорғанысты «қылмыс немесе әрекетсіздік жасалған кезде оның психикалық жағдайы бала тудырудың әсерінен толыққанды қалпына келмеуіне немесе бала туғаннан кейін сүт берудің салдарынан бұзылған жағдайларда» қолдануға кеңейтті. 1957 жылғы «Қылмыстық істер туралы» заңда жауапкершілікті азайтудың ішінара қорғанысы ағылшын құқығының бір бөлігі болғанға дейін, және психикалық ауру мүмкіндігіне бағытталған жіберуден басқа, бұл өз нәрестесін қасақана өлтіргені үшін кінәлі деп табылған анаға үкімді жеңілдетудің негізгі құралы болды. Әйтпесе, мұндай әйелдер міндетті түрде өмір бойына түрмеге жабылуға немесе өлім жазасына кесілуі мүмкін еді. XXI ғасырда, ерекше жағдайларды қоспағанда, босанғаннан кейін ауыр депрессияға ұшыраған және нәрестесін өлтірген аналарға қамау жазасы берілмейтін болды. 2019 жылғы мәліметтер бойынша, егер ананың жағдайы одан да нашарламаған немесе жағдай болмаған жағдайда, 15 жасқа дейінгі баланы өлтіруге немесе өліміне жол беру (2004 жылғы «Отбасылық зорлық-зомбылық, қылмыс және құрбандар туралы» заңның 5-бабына сәйкес) 1 жылдан 14 жылға дейінгі мерзімге қамауға алу туралы ұсыным беріледі, егер үкім шығарудың жеті маңызды қадамы басқаша шешпесе. Егер қылмыскердің жауапкершілігі психикалық ауру, оқу қабілетінің төмендігі немесе жетілмегендігі салдарынан айтарлықтай төмендесе, үш кінәлілік деңгейінің ең төменгісі қолданылады, яғни «азырақ кінәлілік», ал бастапқы жаза 2 жылдық қамау, бірақ 1 жылдан 4 жылға дейін қамауға алу мүмкіндігі бар.
The Infanticide Act 1922 effectively abolished the death penalty for a woman who deliberately killed her newborn child, while the balance of her mind was disturbed as a result of giving birth, by providing a partial defence to murder. The sentence that applies (as in other partial defences to murder) is the same as that for manslaughter. This act was repealed by section 2(3) of the Infanticide Act 1938. The Infanticide Act 1938 extended this defence to cases where "at the time of the act or omission the balance of her mind was disturbed by reason of her not having fully recovered from the effect of giving birth to the child or by reason of the effect of lactation consequent upon the birth of the child." Before the partial murder defence of diminished responsibility became part of English law in the Homicide Act 1957, and other than referral for possible insanity, this provided the main means of lenient sentencing for a mother found guilty of deliberate killing of her infant. Such women would otherwise face a mandatory life sentence or death sentence for murder. In the 21st century, it has become common for a severely post natally depressed mother who kills her infant child to not receive a prison sentence, except in exceptional circumstances. As of 2019, where a less extreme or no condition is suffered by the mother, then causing or allowing a child under 15 to die (under the Domestic Violence, Crime and Victims Act 2004, s.5) carries an effective sentence recommendation of 1 to 14 years' custody, unless the seven influential steps of sentencing determine otherwise. Where an offender's responsibility is substantially reduced by mental disorder, learning disability or lack of maturity, the lowest of three culpabilities applies, namely, "lesser culpability", and the starting point is 2 years in custody, with a possible range of 1 to 4 years' custody.
Солтүстік Ирландия
1939 жылғы "Нәрестелерді өлтіру туралы заң" (Солтүстік Ирландия) Солтүстік Ирландияда да осыған ұқсас ережелерді белгілейді.
The Infanticide Act (Northern Ireland) 1939 makes similar arrangements for Northern Ireland.
Канада
Англияның нәресте өлтіру туралы заңдары 1948 жылы Қылмыстық кодекске енгізілген түзетулер арқылы қабылданған канадалық қылмыстық құқықтағы ұқсас заңнаманың негізін құрады. Ол әлі де Қылмыстық кодексте сақталып тұр және 1948 жылдан бері жаңартылмаған. Бұл қылмыс, және оған бес жылдан аспайтын мерзімге бас бостандығынан айыру жазасы көзделген.
The English Infanticide Acts also formed the basis for similar legislation in Canadian criminal law, which was enacted via an amendment to the Criminal Code in 1948. It is still in the Criminal Code and has not been updated since its enactment in 1948. It is an indictable offence, and carries a penalty of imprisonment not exceeding five years.