Варфхузен: Солтүстік Еуропаның мариандық қасиетті орны
Warfhuizen
Варфхуйзен – село в Нидерландах, пров. Гронинген. Розташоване на штучних пагорбах (wierden) для захисту від повеней Вадденського моря. Історія та церква!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Варфхуйзен (Гронинген диалектісінде: Ваарфхозен) – Нидерландының солтүстік бөлігінде орналасқан Гронинген провинциясындағы ауыл. Ол Гет-Хогеланд муниципалитетіне қарайды. Варфхуйзен екі қолмен салынған үйіндіден тұрады, олар Вадден теңізінің су тасқынынан сақтану үшін салынған. Бөгеттер тұрғызылғанға дейін, бұл аймақ жыл сайын бірнеше рет суға батқан. Кіші үйінді бастапқыда Бурум деген жеке ауылды қорғау үшін көтерілген. Ауыл шіркеуі үлкен үйіндіде орналасқан.
Warfhuizen (Gronings: Waarfhoezen) is a village in province of Groningen, located in the northern part of the Netherlands. It is part of the municipality of Het Hogeland. Warfhuizen consists of two man made mounds, called wierden, designed to escape the floodwaters of the Wadden, which flooded the whole region several times a year before dykes had been coed. The smaller mound was originally raised to protect a separate village called Burum. The village church stands on the larger mound.
Чиркесі
Шіркеу Нидерландыдағы әлі күнге дейін бір ғана шұғылдың тұратын сирек ермектіктердің бірі – Ежелгі Әйелдің қоршалған бағына арналған ермектікке тиесілі. Алғаш рет 13 ғасырда салынған шіркеу 1858 жылы неоклассикалық ғимаратпен алмастырылды. Ғасырлар бойы тек қоңырау сақталды және ол Нидерландыдағы ең көне шіркеу қоңырауларының бірі болып табылады. Ғимарат Әулие Люджерге және "Қоршалған бақ" аталымымен біздің Анамызға арналған. Қазіргі орган 1910 жылы салынған, бірақ іс жүзінде екі ескі органнан (17 және 18 ғасырлар) қайта құрастырылған. Шіркеу Севильяның танымал процессия мүсіншілерінің бірі Мигель Бежарано Морено жасаған Қайғылы Ананың мүсінімен ерекше танымал. Осы андалузиялық бейнеге байланысты Нидерландыда тұратын кейбір испандықтар Варфхуизенді (ресми емес) қажылық орны ретінде пайдаланады. Соңғы жылдары олардың әдеті аймақтағы және одан тыс жерлердегі барлық католиктерге тарады: Варфхуйзен континенттік Еуропаның ең солтүстік Мариандық қасиетті орнына айналды. Бұл киелі орынға тән ерекше әдет – "орамал алмасу". Дәстүр бойынша, келушілер жаңа ақ орамал әкеліп, шұғылдан оны Қайғылы Ананың қолындағы орамалымен ауыстыруды сұрайды, ал оның орамалы ауру, жалғыз немесе қарт адамдарға ұсынылады. Бұл шамаланған әдет туралы мәлімет аз. Бұл әдеттің шығу тегі белгісіз, бірақ кең таралған әңгіме бойынша, ол Үндістан мен Шри-Ланканың оңтүстігінен келген католиктермен басталған, бірақ осы әңгіменің себептері түсіндірілмеген.
The church belongs to the hermitage of Our Lady of the Enclosed Garden, one of the few hermitages in the Netherlands still inhabited by a hermit. The church, which was first constructed in the 13th century, was replaced by a neo classical building in 1858. Only the bell survived the ages and is even one of the oldest churchbells in the Netherlands. The building is dedicated to Saint Ludger and Our Lady under the title of "the Enclosed Garden". The present organ was built in 1910, but was in fact reconstructed from two organs of a much earlier date (17th and 18th century.) The church is especially known for its statue of the Mother of Sorrows, sculpted by one of the renowned procession sculptors of Seville, Miguel Bejarano Moreno. It is because of this very Andalusian image that some Spaniards living in the Netherlands use Warfhuizen as a place of (unofficial) pilgrimage. In the last years their habit spread to all Catholics in the region and even beyond: Warfhuizen became the northernmost Marian sanctuary of continental Europe. A peculiar custom, unique for this shrine, is 'the trading of the handkerchief'. It is said that visitors bring a new white handkerchief and ask the hermit to swap it with the one held by the sorrowful Virgin whose handkerchief is then presented to someone sick, lonely or elderly in the audience. Little is documented about this alleged custom. The origins of this particular custom are unknown, although a widespread rumor tells that it started with catholic pilgrims from the south of India and Sri Lanka, but the reasons behind this rumor are unexplained.