Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс жағалаудағы төбе Латрун (лат. Latrun, اللطرون, al Latrun) – Аялон аңғарындағы Латрун ілгегіндегі стратегиялық төбе. Ол Тель-Авив пен Иерусалим арасындағы жолға көз салады, Иерусалимнен батысқа қарай 25 шақырым және Рамладан оңтүстік-шығысқа қарай 14 шақырым жерде орналасқан. 1948 жылғы соғыста осы жерде қызу шайқастар болған. 1949–1967 жылдар аралығында Иордания оны басып алып, келісім сызықтары арасындағы бейтарап аймақтың шетінде орналастырған. 1967 жылғы соғыста Израиль оны басып алды. Төбеде Латрун аббаттығы, Мини Израиль (Израиль айналасындағы тарихи ғимараттардың кішірейтілген модельдері бар саябақ), Құстардың көші-қоны зерттеуінің халықаралық орталығы (ICSBM), бронетранспорттық әскерлердің қаза болған жауынгерлеріне арналған Яд Ла Ширион ескерткіші және әскери танк мұражайы бар. Неве Шалом (Тыныштық оазисі) – Латрунның оңтүстігіндегі төбеде орналасқан израильдік-палестиналық бірлескен қауымдастық. Канада паркі солтүстік-шығысқа қарай жақын жерде орналасқан.
Hilltop in the West Bank
Latrun (, Latrun; اللطرون, al Latrun) is a strategic hilltop in the Latrun salient in the Ayalon Valley. It overlooks the road between Tel Aviv and Jerusalem, 25 kilometers west of Jerusalem and 14 kilometers southeast of Ramla. It was the site of fierce fighting during the 1948 war. During the period of 1949–1967, it was occupied by Jordan at the edge of a no man's land between the armistice lines. In the 1967 war, it was occupied by Israel. The hilltop includes the Latrun Abbey, Mini Israel (a park with scale models of historic buildings around Israel), The International Center for the Study of Bird Migration (ICSBM), the Yad La Shiryon memorial to armored corps soldiers killed in action, and military tank museum. Neve Shalom (Oasis of Peace) is a joint Israeli Palestinian community on a hilltop south of Latrun. Canada Park is nearby to the east.
Этимология
Латрун атауы ортағасырлық крестоносшылар қамалының қираған қалдықтарынан шыққан. Атаудың тегіне қатысты екі теория бар. Бірі – бұл ескі француз тіліндегі "La toron des chevaliers" немесе кастиль тіліндегі "La torón de los caballeros" ("Рыцарлардың қамалы") деген сөздердің бұрмалануы, осылайша оны Темплер ордені немесе оның кастильдік негізін қалаушы Родриго Гонсалес де Лара (төменде қараңыз) атаған. Екіншісі – бұл латын тілінен алынған "Domus boni Latronis" ("Жақсы ұрының үйі") деген сөздер, 14 ғасырдағы христиан паломниктері Исамен бірге римдіктер айқышқа тартып өлтірген, тәубе еткен ұрының құрметіне берген атау (Лұқа 23:40–43 (BBC)).
The name Latrun is derived from the ruins of a medieval Crusader castle. There are two theories regarding the origin of the name. One is that it is a corruption of the Old French La toron des chevaliers, or of the Castilian La torón de los caballeros (The Castle of the Knights), so named by the Knights Templar, or by its Castilian founder, Rodrigo Gonzales de Lara (see below). The other is that it is from the Latin, Domus boni Latronis (The House of the Good Thief), a name given by 14th century Christian pilgrims after the penitent thief who was crucified by the Romans alongside Jesus (Luke 23:40–43 (BBC)).
Еврей жазбаларында
Еврей Киелі кітабында Айалон аңғары Ешуа басқарған израильдіктердің аморлықтарды жеңген шайқас болған жер. Маққабилер кітабында Яһуда Маққаби гректердің оған шабуыл жасауды жоспарлап отырғанын біліп, басқыншыларға сәтті шабуыл жасады. Кейін Еммаус шайқасы деп аталған яһудилердің жеңісі келесі ғасырда хасмонейлер билігінде яһудилердің тәуелсіздігін арттырды.
In the Hebrew Bible, the Ayalon Valley was the site of a battle in which the Israelites, led by Joshua, defeated the Amorites According to the Book of Maccabees, Judah Maccabee learned that the Greeks were planning to march on his position, and successfully ambushed the invaders. The Jewish victory in what was later called the Battle of Emmaus led to greater Jewish autonomy under Hasmonean rule over the next century.
Крестоносцылар дәуірі
1130 жылдары кастилиялық дворян Родриго Гонсалес де Лара салған, кейіннен тамплиерлерге өткізген қамалдың қалдықтары аз ғана сақталған. Басты мұнара кейіннен күмбезделген бөлмелермен төртбұрышты қоршаумен оратылған. Бұл қоршау сыртқы ауламен шеңберленген, және сол ауладан бір мұнара бүгінге дейін жеткен.
Little remains of the castle, which was reputedly built in 1130s by a Castilian nobleman Rodrigo González de Lara who later gave it to the Templars. The main tower was later surrounded with a rectangular enclosure with vaulted chambers. This in turn was enclosed by an outer court, of which one tower survives.
Ауыл
Уәлид Халиди өзінің "Барлығы қалды" атты кітабында әл-Латрунды 19 ғасырдың соңында, жақын орналасқан Еммаустан келген шаруалардың құрған кішкентай ауылы деп сипаттайды. 1883 жылы Палестинаны зерттеу қорының (PEF) Батыс Палестина шолуы (SWP) Латрунды ортағасырлық бекіністің қираған қалдықтары арасындағы бірнеше саз үйлер жиынтығы ретінде көрсеткен.
Walid Khalidi in his book All That Remains describes al Latrun as a small village established in the late 19th century by villagers from nearby Emmaus. In 1883, the PEF's Survey of Western Palestine (SWP) described Latrun as a few adobe huts among the ruins of a medieval fortress.
Траппистер монастыры
1890 жылдың желтоқсанында француз, неміс және фламанд монахтары Франциядағы Sept Fons Abbey монастырының өтініші бойынша, Иерусалим латын патриархатының Мозеньер Пуайесінің ұсынысымен Латрун қаласында Траппист орденінің монастырын құрды. Монастырь Жеті Қайғылы Анамызға арналған. Қызмет француз тілінде өтеді. Монахтар Батато ағайындарынан бұрын "Ховард" деп аталған "Маккаби қонақ үйін" екі жүз гектар жермен бірге сатып алып, монастырь аумағында әлі де тұрған ғимаратта қауымды құрды. Ескі монастырь кешені 1891-1897 жылдар аралығында салынған. 1909 жылы оған приорлық, ал 1937 жылы аббаттық мәртебе берілді. 1914-1918 жылдар аралығында қауым Осман түріктерімен қуылды, ғимараттар тоналды, келесі үш онжылдықта жаңа монастырь салынды. 1931 жылғы халық санауында олар бірге есептелді, Латрун халқы 120 адамды құрады: 76 мұсылман және 44 христиан, барлығы 16 "үй". Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде монастырь айтарлықтай зақымдалды. Латрун және оның төңірегінде 1917 жылдың күзінде Антанта елдері Осман империясы мен оның одақтастарына қарсы шабуыл жасаған Синай және Палестина науқаны кезінде қатты шайқастар болды. Соғыс салдарынан монастырьдің ішкі жиһаздары, барлық терезелері мен есіктері тоналып немесе қиратылды. Соғыстан кейін 1926 жылы Латрунда жаңа монастырь салынды, ал крипт 1933 жылы аяқталды. Алайда, 1948 жылғы араб-израиль соғысы кезінде шіркеу қайтадан зақымдалды және одан әрі қалпына келтіру қажет болды. Бұл жұмыс аяқталып, шіркеу 1953 жылдың 21 қарашасында ресми түрде киеленді. Латрунның стратегиялық маңыздылығы, әсіресе Тель-Авив-Иерусалим жолынан үстемдік ететін орналасқандығы оны таңдауға себеп болды. Британдық әкімшілікке қарсылық көрсеткен көптеген Ишув мүшелері Латрунның ұстау лагерінде түрмеге қамалған. Кешінен Израильдің екінші премьер-министрі болған Моше Шарет және еврей агенттігінің атқару комитетінің бірнеше мүшелері 1946 жылы бірнеше ай бойы Латрунда ұсталды. 1945 жылғы статистика бойынша Латрун ауылының халқы 190 христианға дейін өсті, олардың жалпы жері 8376 дунамды құрады. Оның ішінде 6705 дунам дәнді дақылдарға, 439 дунам суғаруға немесе жеміс бақтарына, 7 дунам цитрус және бананға, ал 4 дунам салынған қоғамдық аумақтарға бөлінді.
In December 1890, a monastery was established at Latrun by French, German and Flemish monks of the Trappist order, from Sept Fons Abbey in France, at the request of Monseigneur Poyet of the Latin Patriarchate of Jerusalem. The monastery(fr) is dedicated to Our Lady of the Seven Sorrows. The liturgy is in French. The monks bought the 'Maccabee Hotel', formerly called 'The Howard' from the Batato brothers together with two hundred hectares of land and started the community in a building which still stands in the monastic domain. The old monastery complex was built between 1891 and 1897. In 1909 it was given the status of a priory and that of an abbey in 1937. The community was expelled by the Ottoman Turks between 1914–1918 and the buildings pillaged, a new monastery being built during the next three decades. In the 1931 census they were counted together, and Latrun had a population 120; 76 Muslims and 44 Christians, in a total of 16 "houses". During WWI the monastery sustained significant damage. Latrun and its environs saw heavy fighting during the Sinai and Palestine campaign, an offensive launched in the fall of 1917 by the Entente powers against the Ottoman Empire and its allies. The monastery's interior furnishings, as well as all of its windows and doors, were either looted or destroyed as a result of the conflict. After the war, a new monastery was built at Latrun in 1926, and the crypt was completed in 1933. However the church was again damaged during the Arab Israeli war of 1948, and required further restoration. This work was completed, and the church officially consecrated, on 21 November 1953.) at various locations; Latrun was chosen due to its strategic significance, particularly its dominant position above the Tel Aviv Jerusalem road. Many members of the Yishuv who had resisted the British administration were imprisoned in a detention camp at Latrun. Moshe Sharett, later Israel's second Prime Minister, and several other members of the Jewish Agency's Executive Committee, were held at Latrun for several months in 1946. As of the 1945 statistics, the population of the Latrun village had grown to 190 Christians, with a total of 8,376 dunams of land. Of this, a total of 6,705 dunams were used for cereals, 439 dunams were irrigated or used for orchards, 7 for citrus and bananas, while 4 dunams were classified as built up public areas.
1948 және 1967 жылғы араб-израиль соғыстары
Британдықтар Латрун бекінісін Иорданияның араб легионына тапсырып, кері шегілгеннен кейін, жағалау жазығынан Иерусалимге баратын жол тоқтатылды. Араб легионерлері бекіністі төмендегі жолда жүретін израильдік көліктерді атқылау үшін пайдаланды, осылайша Иерусалим мен ондағы еврей тұрғындарына әскери блокада салынды. Біріккен Ұлттар Ұйымының жоспары Иерусалимді халықаралық аймақ ретінде сақтау болған. 1948 жылдың 24 мамырында, БҰҰ Бас Ассамблеясының 181-резолюциясына сәйкес Израильдің тәуелсіздік жариялағаннан және Израильге қарсы араб шабуылдарынан кейін он күн өткен соң, Израильдің жаңадан құрылған 7-ші бронетанкті бригадасы мен Александрони бригадасының батальоны Иордан легионының бекінісіне шабуыл жасады. Шабуыл «Бин Нун Алеф» (24-25 мамыр) деп аталды және сәтсіз аяқталып, ауыр шығынға ұшырады. 1948 жылдың 31 мамырында бекініске қарсы екінші шабуыл, «Бин Нун Бет» операциясы да сәтсіз аяқталды, әлдебір сыртқы қорғаныстар бұзылса да. Израильдің көптеген жауынгерлері Холокосттан аман қалған жас адамдар еді, олар елге жаңа ғана келген және әскери дайындықтары төмен болған. Екі шайқастағы ресми қаза болғандардың саны 139 адамды құрады. Блокадаланған жолды айналып өту үшін Микки (Дэвид) Маркустың басшылығымен Иерусалимге қарай, көлік жүруге мүмкін емес таулар арқылы жасырын жол салынды. Бұл жол Латруннан көрінетін басты маршруттарды айналып өтіп, екінші дүниежүзілік соғыста одақтастар жасаған Кумминг (Қытай) мен Ласио (Бирма) арасындағы шұғыл жабдықтау желісінің құрметіне «Бурма жолы» деп аталды. 1948 жылдың 10 маусымында жол толыққанды іске қосылып, бір айға созылған араб блокадасына толықтырып нүкте қойды. 2 тамызда Атыс тоқтату комиссиясы Қауіпсіздік Кеңесіне арабтардың еврей Батыс Иерусалиміне су мен азық-түлік жеткізуден бас тартуына назар аударды. Ұзақ келіссөздерден кейін БҰҰ конвойлерімен азық-түлік тасымалдауға келісім берілді, бірақ конвойлар көбінесе снайперлердің шабуылына ұшырады. Тамыз айының соңында жағдай жақсарды. Латрун сорғы станциясын қирату Батыс Иерусалимге жеткілікті мөлшерде су жеткізуге мүмкіндік бермеді, бірақ израильдіктер «Бурма жолы» бойында аз қуатты қосымша су құбырын салды, ол судың ең төменгі мөлшерін қамтамасыз етті. «Дэнни» операциясынан кейін израильдік әскерлер Иорданияның қарсы шабуылын күтті, мүмкін Латруннан, бірақ король Абдулла еврей агенттігімен жасалған жасырын келісімнің шегінде қалып, әскерлерін Латрунда қалдырды. 1949 жылғы келісімдерде бекініс Иорданияның бақылауында қалды, ал оның айналасында бейтарап аймақ орналасты. Атыс тоқтату келісіміне сәйкес Иордания осы жолды пайдаланатын израильдік саяхатшыларға кедергі келтірмеуі керек еді, бірақ тұрақты снайперлік шабуылдар Израильді дөңгелектің айналасынан жаңа жол салуға мәжбүр етті. 1967 жылғы алты күндік соғыста Латрун Израиль қорғаныс күштері (ИҚК) басып алды, ал Иерусалимге апаратын басты жол қайта ашылып, қауіпсіз саяхат жасауға мүмкіндік берді. Біздің алғашқы мақсатымыз – Латрун ауылы Иерусалимге қарайтын төбенің басындағы ежелгі крестшілер қамалының қираған жеріне салынған. Жолдың оңтүстік беткейінде зәйтүн ағаштары өсіп тұрды, ал батыс беткейінің төменгі жағында үлкен траппистер монастыры орналасқан.
The road from the coastal plain to Jerusalem was blocked after the British withdrew and handed the fort of Latrun over to Jordan's Arab Legion. The Arab Legionnaires used the fort to shell Israeli vehicles traveling on the road below, effectively imposing a military siege on Jerusalem and the Jewish residents there, despite that the United Nations plan was to keep Jerusalem as an international zone with neither Jordan, Israel, nor the Palestinian Arab Higher Committee having sovereignty over it. On 24 May 1948, ten days after the Israeli Declaration of Independence per the United Nations General Assembly's Resolution 181 and the Arab assaults against Israel which followed, the Jordanian Legion's fort was assaulted by combined forces of Israel's newly created 7th Armored Brigade, and a battalion of the Alexandroni Brigade. Ariel Sharon, then a platoon commander, was wounded at Latrun along with many of his soldiers. The assault, codenamed Operation Bin Nun Alef (24–25 May), was unsuccessful, sustaining heavy casualties. On 31 May 1948, a second attack against the fort, codenamed Operation Bin Nun Bet, also failed, although the outer defenses had been breached. Many of the Israeli fighters were young Holocaust survivors who had just arrived in the country and had minimal military training. The official casualty figure for both battles was 139. To circumvent the blocked road, a makeshift camouflaged road through the seemingly impassable mountains towards Jerusalem was constructed under the command of Mickey (David) Marcus. This bypassed the main routes overlooked by Latrun and was named the Burma Road after its emergency supply line namesake between Kumming (China) and Lashio (Burma), improvised by the Allies in World War II. By 10 June 1948, the road was fully operational, putting an end to the month old Arab blockade. On 2 August, the Truce Commission drew the attention of the Security Council to the Arabs' refusal to allow water and food supplies to reach Jewish West Jerusalem. After much negotiation, it was agreed that United Nations convoys would transport supplies, but the convoys often came under sniper fire. Towards the end of August, the situation improved. The destruction of the Latrun pumping station made it impossible for water in adequate quantities to flow to West Jerusalem, but the Israelis built an auxiliary small capacity water pipeline along the "Burma Road", which provided a minimum amount of water. After Operation Danny, Israeli forces anticipated a Jordanian counterattack, possibly from Latrun, but King Abdullah remained within the bounds of the tacit agreement made with the Jewish Agency and kept his troops at Latrun. In the 1949 Armistice Agreements, the fort remained a salient under Jordanian control, which was in turn surrounded by a perimeter of no man's land. Under the cease fire agreement, Jordan was not to disrupt Israeli travelers using this road; in practice, constant sniper attacks led Israel to build a bypass road around the bulge. In the Six Day War of 1967, Latrun was captured by the Israeli Defense Forces (IDF), and the main road to Jerusalem was reopened and made safe for travel. The village of Latrun, our first objective, was built around the ruins of an old Crusader castle on the crest of a hill overlooking the Jerusalem road. On the southern slopes of the olive groves stretched down the road, while at the bottom of the western slope sat a big Trappist monastery.
Алты күндік соғыстан бері
Латрун монастырының қауымы өз жерінде Неве Шалом / Вахат ас Салам және де филиалы екі қауымның құрылуына мүмкіндік берді. Тегарт бекінісі Израильдің бронетанк корпусының қаза тапқан сарбаздарына арналған «Яд Ла Ширион» ескерткішіне айналды, сондай-ақ онда мұражай ашылды.
The Latrun monastic community allowed two communities, Neve Shalom/Wahat as Salam and an affiliate of the de, to be established on its land. The Tegart fort became the Yad La Shiryon memorial for the fallen soldiers of the Israeli Armored Corps and a museum was established there.