Кіріспе

Антипарос (; Ὠλίαρος; Oliarus;) — Эгей теңізінің оңтүстігінде, Киклад аралдарының ортасында орналасқан, Парос аралынан бір теңіз шақырымы (1,9 км) қашықтықтағы шағын арал. Салиагос аралы Киклад аралдарындағы ең көне қоныс, ал Антипаростың оңтүстік-батысындағы, адам тұрмайтын Деспотико аралы — зор археологиялық маңызға ие. Антипарос қауымдастығы 1914 жылы құрылған және 2010 жылы «Kallikrates» заңының күшіне енуімен «әр арал — муниципалитет» принципі бойынша муниципалитет деңгейіне көтерілген. Оның аумағы Антипарос және Деспотико аралдарын қоса алғанда 45,182 шаршы километрді құрайды. 2021 жылғы халық санауы бойынша, тұрақты тұрғындары 1265 адамды құрайды, ал тығыздығы шамамен 28 адам/км²-ге жетеді. Арал экономикасы туризмге, балық аулауға, шаруашылыққа және жазық далалардағы егіншілікке негізделген. Антипарос ақ үйлерімен, тас төселген көшелерімен және үйлердің аулаларында гүлдейтін гүлдерімен танымал. Жазда грек және еуропалық туристер, сондай-ақ АҚШ-тан келген жер инвесторлары үшін танымал демалыс орны. Басты елді мекен аралдың солтүстік-шығыс бөлігінде, Парос аралының негізгі бөлігіндегі Пундаға қарап орналасқан. Одан Антипарос портына паром қатынайды. Тарихи орталық Антипарос қаласындағы Венециялық қамал ішінде орналасқан, ол суреттей жағалаудағы сауда көшелерімен байланысқан. Басқа елді мекендерге оңтүстік-батыс жағындағы Сент-Джордж курорты, Сорос және Кампос жатады. Орталықтың жанындағы жағажайлар: Псаралыки, Сифнейко, Аг. Спиридон және кемпингтік жағажай. Басқа жағажайлар: Сорос, Глифа, Апантима, Монастирия.

Этимология

Аралдың ежелгі атауы "Олиарос" болған. 1889 жылы Христос Цунтас Деспотикода қазба жұмыстарын жүргізіп, Киклад зираттарын ашты. 1964 жылдан бастап Колин Ренфрю мен Дж.Д. Эванс Афинадағы Британ мектебі үшін Салиагос аралында неолиттік қонысты қазып шығарды. Ғимараттардың тас іргетастары, обсидиан жебе ұштары, қыш ыдыстар, сондай-ақ Салиагостың "семіз әйелі" деп аталатын мармар мүсіні табылды. Классикалық қалдықтар Деспотико аралында шоғырланған. Страбон мен Плинийдің қолға алынған жазбаларына сәйкес, Антипарос аралы ежелгі Препесинтомен теңестірілген. 1959 жылы Никос Зафиропулос солтүстік-шығыс жағалаудағы Зоумпария мен Мантрада қазба жұмыстарын бастады, онда б.з.д. 500 жылға дейінгі дориялық ғибадатханалардың архитектуралық қалдықтары табылды. 1997 жылы археолог Яннос Курайос Мантрада жаңа қазба жұмыстарын бастады, нәтижесінде ғибадатхананың қосымша құрылыстары табылды. Өзінің ғибадатханасы әлі күнге дейін табылған жоқ, бірақ ерте дориялық ғибадатхананың архитектуралық элементтері кейінгі қабырғаларға кіріктірілген күйде табылды. Қазірге дейін табылған ең маңызды нәрсе – бес тізбектелген параллель бөлмеден тұратын сопақ ғимарат. Оңтүстік бөлмеде Шығыс Эгей, Родос, Кипр және Египеттен шыққан архаикалық заттар табылды. Көптеген мармар мүсіндер табылды, оның ішінде екі архаикалық куростың бас бөлігі, жалаңаш ер адамның мүсіні және "Marda anethiken" деген жазуы бар архаикалық кезеңнің perirrantiriou фрагменті бар. Маңызды табыстардың бірі – классикалық дәуірде Гестияға арналған төртбұрышты мармарлық құрбандық алаңы, ол Киклад аралдарында құдайылардың біріне табынуды куәландырады.

Тарих

Олиарус немесе Олиарос атымен белгілі болған аралды бірнеше ежелгі авторлар, оның ішінде Плиний Егде, Страбон, Вергилий және Византиялық Стефан есімдерімен атады. Гераклид Понтийскийдің мәліметінше, оны сидондықтар қоныстандырған.