Құрғақ бездің безгегі және қызыл тері бөртпесінің себептері мен белгілері
Rocky Mountain spotted fever
Жұқпалы аурулар: Денеге қызбадан кейін 2-5 күнде жұқа, қызыл бөртпе пайда болады. Ересектерге қарағанда балаларда ертерек көрінеді. Терапия туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам аурулары
Human disease
Қабыну
Дерт алдымен қызба басталғаннан кейін екі-бес күн өткен соң көрінеді және көбінесе өте жайлы болады. Жас науқастарда қызба көбінесе егде жастағыларға қарағанда ертерек пайда болады. Көбінесе бұл қышқыл, жалпақ, қызғылт түсті, қасынуға себеп болмайтын дақтар (макулалар) ретінде білезіктерде, қолының алдыңғы бетінде және тобықтарда пайда болады. Бұл дақтар қысымға ұшырағанда ағарады және ақырында теріде көтеріңкі болады. Рокки тауларындағы дақты қызбаның ерекше қызыл, дақты (петехиальды) бөртпесі көбінесе симптомдар басталғаннан кейін алтыншы күні немесе одан кейін ғана көрінеді, бірақ бұл типтегі бөртпе Рокки тауларындағы дақты қызбасы бар науқастардың 35-60% ғана кездеседі. Адамдардың 80% - ында бөртпе қолдың немесе табанның ішкі жағында пайда болады. Дегенмен, бұл таралу аурудың барысында кейінірек пайда болуы мүмкін. Науқастардың 15% - ында бөртпе ешқашан дамымауы мүмкін.
The rash first appears two to five days after the onset of fever, and it is often quite subtle. Younger patients usually develop the rash earlier than older patients. Most often the rash begins as small, flat, pink, nonitchy spots (macules) on the wrists, forearms, and ankles. These spots turn pale when pressure is applied and eventually become raised on the skin. The characteristic red, spotted (petechial) rash of Rocky Mountain spotted fever is usually not seen until the sixth day or later after onset of symptoms, but this type of rash occurs in only 35 to 60% of patients with Rocky Mountain spotted fever. The rash involves the palms or soles in as many as 80% of people. However, this distribution may not occur until later on in the course of the disease. As many as 15% of patients may never develop a rash.
Асқынулар
Адамдар гангрена салдарынан "танымдық жетіспеушіліктер, атаксия, гемипарез, соқырлық, саңыраулық немесе мүшелердің кесілуі" сияқты қанағаттандырмайтын мүгедектікке ұшырауы мүмкін.
People can develop permanent disabilities including "cognitive deficits, ataxia, hemiparesis, blindness, deafness, or amputation following gangrene".
Себеп
Кенелер – бұл аурудың табиғи иелері, R. rickettsii-нің резервуарлары және таратушылары болып табылады. Бактериялар негізінен кенелердің шағуы арқылы беріледі. Сирек жағдайларда, жұқпалы аурулар ұсатылған кене тіндеріне, сұйықтықтарына немесе кене нәжісіне тигеннен кейін пайда болуы мүмкін. Аналық кене R. rickettsii-ді жұмыртқаларына транс-овариалды жолмен берілуі мүмкін. Кенелер сондай-ақ, қожайынның қанымен қоректенген кезде дернәсіл немесе нимфа сатысында R. rickettsii-мен жұғулары мүмкін. Кене келесі сатыға жеткеннен кейін, R. rickettsii екінші қожайынға тамақтану кезінде берілуі мүмкін. Сонымен қатар, еркек кенелер жұптасу процесінде дене сұйықтықтары немесе сперматозоидтар арқылы аналық кенелерге R. rickettsii жұқтыруы мүмкін. Мұндай берілу түрлері жұқтырған кенелердің ұрпақтарының немесе өмірлік циклдарының сақталуын көрсетеді. Жұққаннан кейін кене патогенді өмір бойы тасымалдай алады. Рикетсиялар кене тамақтану кезінде сілекеймен беріледі. Лайм ауруы және басқа да кене арқылы берілетін патогендерден айырмашылығы, инфекцияны орнату үшін ұзақ тіркелу қажет болмайды, адам R. rickettsii-мен 2 сағатқа дейін аз уақытта жұғуы мүмкін. Жалпы алғанда, кене популяциясының шамамен 1-3% R. rickettsii-ді тасымалдайды, тіпті адамдар арасында аурудың көп бөлігі тіркелген аймақтарда да. Сондықтан R. rickettsii тасымалдайтын кенеге ұшырау қаупі төмен. Ауруды американдық ит кенесі (Dermacentor variabilis), Роки тауларындағы орман кенесі (D. andersoni), қоңыр ит кенесі (Rhipicephalus sanguineus) және Amblyomma sculptum таратады. Олардың барлығы бірдей маңызды емес, және көпшілігі белгілі бір географиялық аймақтармен шектеледі. АҚШ-та R. rickettsii-нің екі негізгі таратушысы – американдық ит кенесі және Роки тауларындағы орман кенесі. Американдық ит кенелері Роки тауларынан шығысқа қарай кеңінен таралған, сонымен қатар Тынық мұхитының жағалауындағы шектеулі аймақтарда кездеседі. Ересек американдық ит кенесінің сүйікті иелері – иттер мен орташа денелі сүтқоректілер, бірақ ол басқа ірі сүтқоректілермен, соның ішінде адамдармен де қоректенеді. Бұл кене R. rickettsii-ді адамға жұқтыратын ең көп анықталған түр. Роки тауларындағы орман кенелері (D. andersoni) Роки таулары штаттарында және Канаданың оңтүстік-батысында кездеседі. Бұл кенің өмірлік циклы толық аяқталуына үш жылға дейін уақыт қажет болуы мүмкін. Ересек кенелер негізінен ірі сүтқоректілермен қоректенеді. Дернәсілдер мен нимфалар ұсақ кеміргіштермен қоректенеді. Басқа кене түрлерінің R. rickettsii-мен табиғи түрде жұғулары немесе зертханада тәжірибелік таратушы ретінде қызмет етуі көрсетілген. Бұл түрлер R. rickettsii экологиясында аз рөл атқарады.
Ticks are the natural hosts of the disease, serving as both reservoirs and vectors of R. rickettsii. Ticks transmit the bacteria primarily by their bites. Less commonly, infections may occur following exposure to crushed tick tissues, fluids, or tick feces. A female tick can transmit R. rickettsii to her eggs in a process called transovarial transmission. Ticks can also become infected with R. rickettsii while feeding on blood from the host in either the larval or nymphal stage. After the tick develops into the next stage, the R. rickettsii may be transmitted to the second host during the feeding process. Furthermore, male ticks may transfer R. rickettsii to female ticks through body fluids or spermatozoa during the mating process. These types of transmission represent how generations or life stages of infected ticks are maintained. Once infected, the tick can carry the pathogen for life. Rickettsiae are transmitted through saliva injected while a tick is feeding. Unlike Lyme disease and other tick borne pathogens that require a prolonged attachment period to establish infection, a person can become infected with R. rickettsii in a feeding time as short as 2 hours. In general, about 1 3% of the tick population carries R. rickettsii, even in areas where the majority of human cases are reported. Therefore, the risk of exposure to a tick carrying R. rickettsii is low. The disease is spread by the American dog tick (Dermacentor variabilis), Rocky Mountain wood tick (D. andersoni), brown dog tick (Rhipicephalus sanguineus), and Amblyomma sculptum. Not all of these are of equal importance, and most are restricted to certain geographic areas. The two major vectors of R. rickettsii in the United States are the American dog tick and the Rocky Mountain wood tick. American dog ticks are widely distributed east of the Rocky Mountains and they also occur in limited areas along the Pacific Coast. Dogs and medium sized mammals are the preferred hosts of an adult American dog tick, although it feeds readily on other large mammals, including human beings. This tick is the most commonly identified species responsible for transmitting R. rickettsii to humans. Rocky Mountain wood ticks (D. andersoni) are found in the Rocky Mountain states and in southwestern Canada. The lifecycle of this tick may require up to three years for its completion. The adult ticks feed primarily on large mammals. The larvae and nymphs feed on small rodents. Other tick species have been shown to be naturally infected with R. rickettsii or serve as experimental vectors in the laboratory. These species are likely to play only a minor role in the ecology of R. rickettsii.
Қонақжайға кіру
Рикетсия рикетсиі жұқтырған қызыл тері құртының шағуы арқылы адам организміне жұғады. Басқа қызыл тері құрты арқылы жұғатын бактериялар сияқты, бұл процесс әдетте 4-6 сағатқа созылады. Алайда, кейбір жағдайларда Rickettsia rickettsii инфекциясы қызыл тері құртының тіндерімен немесе сұйықтықтарымен тікелей байланыс арқылы жұқтырылуы мүмкін. Содан кейін бактериялар рецепторға байланысты инвазия механизмі арқылы жасушалардың ішіне енуін қамтамасыз етеді. Зерттеушілер бұл механизмнің Rickettsia conorii-нің механизміне ұқсас екенін айтады. Рикетсияның бұл түрі OmpB деп аталатын жасуша бетінде көптеп кездесетін белокты пайдаланып, Ku70 деп аталатын жасуша мембранасының белогына байланысады. Бұрын хабарланғандай, Ku70 "Рикетсия" қатысында жасуша бетіне жылжуы мүмкін. Содан кейін Ku70, c Cbl E3 убиквитин лигазасымен убиквитинделеді. Бұл сигнал трандукциясының тізбегін іске қосады, нәтижесінде Arp2/3 кешені жұмыла бастайды. CDC42, белок тирозинкиназасы, фосфоинозитид-3 киназасы және Src отбасы киназалары Arp2/3-ті белсендіреді. Бұл кіреберіс орнындағы жасуша цитоскелетінің актин құрамын өзгертуге алып келеді, бұл "жіпқабат" механизмінің бір бөлігі болып табылады. Содан кейін бактериялар жасушалармен фагоцитоз арқылы жұтылып, фагосомамен оралады.
Rickettsia rickettsii can be transmitted to human hosts through the bite of an infected tick. As with other bacterium transmitted via ticks, the process generally requires a period of attachment of 4 to 6 hours. However, in some cases a Rickettsia rickettsii infection has been contracted by contact with tick tissues or fluids. Then, the bacteria induce their internalization into host cells via a receptor mediated invasion mechanism. Researchers believe that this mechanism is similar to that of Rickettsia conorii. This species of Rickettsia uses an abundant cell surface protein called OmpB to attach to a host cell membrane protein called Ku70. It has previously been reported that Ku70 migrates to the host cell surface in the presence of "Rickettsia". Then, Ku70 is ubiquitinated by c Cbl, an E3 ubiquitin ligase. This triggers a cascade of signal transduction events resulting in the recruitment of Arp2/3 complex. CDC42, protein tyrosine kinase, phosphoinositide 3 kinase, and Src family kinases then activate Arp2/3. This causes the alteration of local host cytoskeletal actin at the entry site as part of a zipper mechanism. Then, the bacteria is phagocytosized by the host cell and enveloped by a phagosome.
Қонақ жасушадан шығу
Хост клеткасының цитозолында бактериялар өсім үшін пайдаланатын қоректік заттар, аденозин трифосфаты, аминқышқылы және нуклеотидтер бар. Осы себеппен, сондай-ақ фаголизосомалық бірігу мен өлімді болдырмау үшін рикетсия фагосомадан шығуы керек. Фагосомадан шығу үшін бактериялар фосфолипаза D және гемолизин C секрециялайды. Бұл фагосомалық мембрананың бұзылуына әкеліп соғады және бактериялардың қашуына мүмкіндік береді. Хост клеткаларының цитоплазмасындағы ұрпақ уақытынан кейін бактериялар цитозол арқылы қозғалу үшін актинге негізделген қозғалыс қабілетін пайдаланады. Рокки таулары тұқымдас қызуы бар науқастарда зертханалық зерттеулерде тромбоциттердің санының төмендеуі, қандағы натрий концентрациясының төмендеуі немесе бауыр ферменттері деңгейінің жоғарылауы сияқты аномалиялар байқалуы мүмкін. Серологиялық зерттеулер мен тері биопсиясы диагностиканың ең жақсы әдістері саналады. Иммунофлуоресценттік антиденелер сынағы ең жақсы серологиялық сынақтардың бірі болғанымен, R. rickettsii-ге қарсы күресетін антиденелердің көпшілігі инфекциядан кейінгі алғашқы жеті күн ішінде анықталмайды. Дифференциалдық диагнозға денге, лептоспироз, чикунгуния және Зика қызуы жатады. Тетрациклинге жауап бермеу Рокки таулары тұқымдас қызуы диагнозына қарсы. Ауыр науқастарда, әсіресе бірнеше мүшелер жүйесі зақымдалған жағдайда, қызбаның төмендеуі ұзаққа созылуы мүмкін. Жақында құйрық шаққан сау адамдарға профилактикалық ем жүргізу ұсынылмайды және аурудың басталуын ғана кейінге қалдыруы мүмкін. Доксициклин (тетрациклин) – Рокки таулары тұқымдас қызуымен ауыратын науқастар үшін таңдалған дәрі. CDC мәліметінше, "дәрігерлер 8 жасқа дейінгі балаларға доксициклин тағайындамауға кеңес береді, себебі 8 жасқа дейінгі балаларда доксициклин қолданғанда тістердің боянуы мүмкін екендігі ескертіледі. Доксициклин балаларда қолдану туралы қате түсініктер балалардың рикетсия ауруларына өмірді құтқаратын ем алуына кедергі келтіреді". "Рикетсия ауруларын емдеуді кейінге қалдыру ауыр науқастануға немесе өлімге әкелуі мүмкін. Балалар ересектерге қарағанда 5 есе көп өледі". 2013 жылы жүргізілген зерттеулер "балаларда доксициклиннің қысқа курстарын қолдану тістердің бояуын тудырмайтынын немесе тіс эмалін әлсірете алмайтынын" көрсетті. CDC "дәрілік этикеткадағы анық тіл балаларға өмірді құтқаратын доксициклин тағайындауда тартынбауға көмектеседі" деп атап өтті. Ал құйрықты тек 20% жағдайда табуға болады. Рокки таулары тұқымдас қызуының ауыр немесе өлімге әкелетін жағдайларымен байланысты хост факторларына жасы, еркек жынысы, африкалық немесе карибтік тегі, ұзақ мерзімді алкогольге шамадан тыс әуес болу және глюкоза-6-фосфат дегидрогеназасы (G6PD) жетіспеушілігі жатады. G6PD жетіспеушілігі – афроамерикалық ер адамдардың 12 пайызына жуығын қамтитын генетикалық жағдай. Бұл ферменттің жетіспеушілігі Рокки таулары тұқымдас қызуының ауыр жағдайларының жоғары үлесімен байланысты. Бұл сирек кездесетін клиникалық асқынулар, олар аурудың басталуынан бастап бес күн ішінде өлімге әкелуі мүмкін. 1940-шы жылдардың басында Мексиканың Синалоа, Сонора, Дуранго және Коахуила штаттарында иттер мен қоңыр ит кенесі Rhipicephalus sanguineus sensu lato арқылы тараған жағдайлар сипатталды. Ғалымдар кенені аурудың тараушысы ретінде анықтағанға дейін ондаған жылдар өтті, бірақ 1866 жылы доктор Джон Б. Букер (Миссула, МТ-да практика құрған) өзінің бір науқасының терісіне енген кенені байқады. Оның жазбалары кейін зерттеулердің бір бөлігі ретінде зерттелді. 1901 жылы доктор А. Ф. Лонгевей Монтанада "қара қызылша мәселесін" шешу үшін тағайындалды. Ол өз кезегінде досы доктор Эрл Стрейнді көмекке шақырды. Стрейн аурудың кенеден жұқтырылғанын күдіктенді. 1906 жылы Чикаго университетінен шақырылған патолог Говард Т. Рикеттс алғаш рет осы ауруды тудыратын инфекциялық организмнің (бактериядан кіші, вирустан үлкен) түрін анықтады. Ол және басқалар аурудың негізгі эпидемиологиялық ерекшеліктерін, соның ішінде кене векторларының рөлін сипаттады. Олардың зерттеулері Рокки таулары тұқымдас қызуын Рикеттс құрметіне аталған Rickettsia rickettsii тудыратынын анықтады. Рикеттс 1910 жылы Мексикада Рокки таулары тұқымдас қызуы туралы зерттеулерін аяқтағаннан кейін көп ұзамай тифтен (басқа рикетсиялық ауру) қайтыс болды. 1922 жылға дейін докторлар МакКрей мен МакКлинтик екеуі де Рокки таулары тұқымдас қызуы туралы зерттеулер жүргізген кезінде қайтыс болды, сондай-ақ Роккерфеллер институтындағы Ногучи Хидэёның көмекшісі де қайтыс болды. Зерттеу 1922 жылы батыс Монтанада, Гамильтон маңындағы Биттеррут аңғарында, губернатордың қызы мен күйеуі қызбадан қайтыс болғаннан кейін басталды. Алайда, одан бұрын, 1917 жылы доктор Ламфорд Фрикс Биттеррут аңғарына қой шаруашылығын енгізді. Оның гипотезасы қойлар кенелер мекендейтін және көбейетін биік шөптерді жейді деп болжады. АҚШ-тың Халық денсаулығы қызметінің Гигиеналық зертханасының бұрынғы хирург-дәрігері Р. Р. Спенсер аймаққа жіберілді және ол 1924 жылға дейін тастап кетілген мектепте зерттеу тобына жетекшілік етті. Спенсерге Р. Р. Паркер, Билл Геттингер, Генри Коуэн, Генри Гринуп, Элмер Гринуп, Джин Хьюз, Салсбери, Керли және басқалар көмектесті, олардың ішінде Геттингер, Коуэн және Керли Рокки таулары тұқымдас қызуынан қайтыс болды. Аллергия және инфекциялық аурулар жөніндегі Ұлттық институттың бөлігі. 1922–1924 жылдардағы мектеп зертханасы, өмір циклінің әртүрлі кезеңдеріндегі кенелерге толы, кейіннен биоқауіп ретінде танылды, бірақ команда бастапқыда оны толыққанды бағаламады. Геттингер мен Коуэннің өлімі, сондай-ақ қаңқаның ұлының жақыт түсуі, жеткіліксіз биоқауіпсіздіктің салдары болды, бірақ 1920-ші жылдары қазіргідей күрделі биоқауіпсіздік жүйелері ойлап табылмайды.
The cytosol of the host cell contains nutrients, adenosine triphosphate, amino acids, and nucleotides which are used by the bacteria for growth. For this reason, as well as to avoid phagolysosomal fusion and death, rickettsiae must escape from the phagosome. To escape from the phagosome, the bacteria secrete phospholipase D and hemolysin C. This causes disruption of the phagosomal membrane and allows the bacteria to escape. Following generation time in the cytoplasm of the host cells, the bacteria utilizes actin based motility to move through the cytosol. Abnormal laboratory findings seen in patients with Rocky Mountain spotted fever may include a low platelet count, low blood sodium concentration, or elevated liver enzyme levels. Serology testing and skin biopsy are considered to be the best methods of diagnosis. Although immunofluorescent antibody assays are considered some of the best serology tests available, most antibodies that fight against R. rickettsii are undetectable on serology tests during the first seven days after infection. Differential diagnosis includes dengue, leptospirosis, chikungunya, and Zika fever. Failure to respond to a tetracycline argues against a diagnosis of Rocky Mountain spotted fever. Severely ill people may require longer periods before their fever resolves, especially if they have experienced damage to multiple organ systems. Preventive therapy in healthy people who have had recent tick bites is not recommended and may only delay the onset of disease. Doxycycline (a tetracycline) is the drug of choice for patients with Rocky Mountain spotted fever. According to the CDC, "Doctors often avoid prescribing doxycycline to young children because of a warning that tooth staining may occur when used in children less than 8 years old. Misperceptions about the use of doxycycline for children prevent kids from getting lifesaving treatment" of rickettsial diseases. "Delay in treatment of rickettsial diseases may lead to severe illness or death. Children are five times more likely than adults to die from RMSF." A 2013 study shows that "short courses of doxycycline can be used in children without causing tooth staining or weakening of tooth enamel." The CDC observed that "clearer language on the drug label may help avoid hesitation in prescribing life saving doxycycline to children." and in only about 20% can the tick be found. Host factors associated with severe or fatal Rocky Mountain spotted fever include advanced age, male sex, African or Caribbean background, long term excessive alcohol use and glucose 6 phosphate dehydrogenase (G6PD) deficiency. Deficiency of G6PD is a genetic condition affecting about 12 percent of the Afro American male population. Deficiency in this enzyme is associated with a high proportion of severe cases of Rocky Mountain spotted fever. This is a rare clinical complication that is often fatal within five days of the onset of the disease. In the early 1940s, outbreaks were described in the Mexican states of Sinaloa, Sonora, Durango, and Coahuila driven by dogs and Rhipicephalus sanguineus sensu lato, the brown dog tick. Though it would be decades before scientists discovered the tick as the carrier of the disease, in as early as 1866, Doctor John B. Buker (establishing a practice in Missoula, MT) noticed a tick embedded in the skin of one of his patients. His notes were later studied as part of later research. In 1901, Dr. A. F. Longeway was appointed to solve "the black measles problem" in Montana. He in turn enlisted his friend, Dr. Earl Strain to help him. Strain suspected that the illness was from ticks. In 1906, Howard T. Ricketts, a pathologist recruited from the University of Chicago, was the first to establish the identity of the infectious organism (the organism smaller than a bacterium and larger than a virus) that causes this disease. He and others characterized the basic epidemiological features of the disease, including the role of tick vectors. Their studies found that Rocky Mountain spotted fever is caused by Rickettsia rickettsii, named in Ricketts's honor. Ricketts died of typhus (another rickettsial disease) in Mexico in 1910, shortly after completing his studies on Rocky Mountain spotted fever. Prior to 1922, Doctors McCray and McClintic both died while doing research on Rocky Mountain spotted fever, as did an aide of Noguchi Hideyo at the Rockefeller Institute. Research began in 1922 in western Montana, in the Bitterroot Valley around Hamilton, Montana, after the Governor's daughter and his son in law died of the fever. However, prior to that, in 1917, Dr. Lumford Fricks introduced herds of sheep into the Bitterroot Valley. His hypothesis was that the sheep would eat the tall grasses where ticks lived and bred. Past Assistant Surgeon R. R. Spencer of the Hygienic Laboratory of the U. S. Public Health Service was ordered to the region, and he led a research team at an abandoned schoolhouse through about 1924. Spencer was assisted by R. R. Parker, Bill Gettinger, Henry Cowan, Henry Greenup, Elmer Greenup, Gene Hughes, Salsbury, Kerlee, and others, of whom Gettinger, Cowan and Kerlee died of Rocky Mountain spotted fever. a part of the National Institute of Allergy and Infectious Diseases. The schoolhouse laboratory of 1922–1924, filled with ticks in various phases of the life cycle, is identified in retrospect as a biohazard, although the team did not fully appreciate it at first. The deaths of Gettinger and Cowan, and the near death of the janitor's son, were the results of inadequate biocontainment, but in the 1920s, the elaborate biocontainment systems of today had not been invented.
Халықтық мәдениет
1936 жылы түсірілген "Ағасының әйелі" фильмінде Роберт Тейлор дәрігер рөлін ойнайды. Ол, жұқпалы аурудың қоздырғышын табуға тырысқан команданың бір бөлігі болып, джунглідегі өсімдіктерден жиналған қылыштарда таба алмай шаршайды, ал айналасында жұққан адамдар көз жұмады. Жұқтырған ешкілерден қылыштарды тексергенде, олар аурудың көзін тауып, әріптесінің өмірін сақтайды. Монтанадағы осы ауруды зерттеу 1937 жылы Эрол Флинн қатысқан "Жасыл жарық" фильмінің қосымша сюжеті болып табылады. Кейбір қаза болған зерттеушілердің есімдері айтылады және олардың суреттері көрсетіледі. "Рокки Маунтиннің дақты қызуы" 1947 жылы Republic Pictures студиясы түсірген "Дрифтвуд" фильмінің маңызды бөлігі, онда Уолтер Бреннан, Джеймс Белл, Дин Джаггер, Натали Вуд және Хобарт Кавано рольдерін сомдайды. 2013 жылдың желтоқсанында хоккейші Шейн Доанға "Рокки Маунтиннің дақты қызуы" диагнозы қойылды және ол 2014 жылдың қаңтарында ойынға оралды.
In the 1936 film His Brother's Wife, Robert Taylor plays a doctor who is part of a team frustrated by their inability to find RMSF in ticks collected from plants in the jungle, while infected people die all around them. When they finally test ticks from infected goats, they find their source and save a colleague's life. Research into this disease in Montana is a sub plot of the 1937 film Green Light, starring Errol Flynn. Some of the researchers who perished are mentioned by name and their photographs are shown. Rocky Mountain spotted fever is a big part of the 1947 Republic Pictures movie Driftwood, starring Walter Brennan, James Bell, Dean Jagger, Natalie Wood, and Hobart Cavanaugh. In December 2013, hockey player Shane Doan was diagnosed with Rocky Mountain spotted fever, and returned to play in January 2014.
Басқа атаулары
Басқа елдердегі Рокки таулары қызбасының синонимдері: "кене тифі", "Тобія қызбасы" (Колумбия), "Сан-Паулу қызбасы" немесе "макулоза қызбасы" (Бразилия) және "манчада қызбасы" (Мексика).
Some synonyms for Rocky Mountain spotted fever in other countries include "tick typhus", "Tobia fever" (Colombia), "São Paulo fever" or "febre maculosa" (Brazil), and "fiebre manchada" (Mexico).