Дуччоның «Ана мен бала» суреті — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Метрополитен өнер мұражайындағы Дуччо ди Буонинсеньяның суреті. "Мадонна мен бала" картинасын 13-шы ғасырдың соңы мен 14-шы ғасырдың басындағы ең ықпалды суретшілердің бірі – Дуччо ди Буонинсенья салған. Батыс өнері тарихында жиі кездесетін Мадонна мен баланың бұл бейнесі, діни сюжеттердің стильдік жаңалықтары тұрғысынан маңызды және ғасырлар бойы дамып келе жатқан құндылыққа ие.

Сипаттамасы мен әсері

Бұл жұмыстың 11x8 дюймдік шағын мөлшерін үлкен, танымал алтарьлық суреттермен және ірі фрескалармен салыстырғанда, "Мадонна мен Бала" картинасы жеке, құлшылыққа арналған бейне ретінде қарастырылады. Мұндай түсініктің бір себебі – түпнұсқа жақтаудың төменгі бөлігіндегі шамдардың жануынан пайда болған күйген жиектер, олар астында тұрған шамдардың әсерінен туындаған болуы мүмкін. Суреттің сыртқы қарапайымдылығына мән бермей, Дюкционың 14 ғасырдың басында картинадағы діни тұлғаларды бейнелеуге енгізген өзгерістерін түсінуге болады. Дюкцио сол кездегі басқа да жаңашыл итальян суретшілері, мысалы, Джотто сияқты, таза иконалық Византия және Итало-Византия канонынан асып түсуге тырысып, көрермен мен картинадағы нысандар арасында нақты байланыс орнатуға ұмтылды. Мысалы, картинаның төменгі жағындағы парапет көрерменді Мария мен Иса Бала арасындағы сәттерге қарайтын және оларды көретіндей етіп тартуға мүмкіндік береді. Сонымен қатар, парапет – қарапайым әлем мен қасиеттінің арасындағы кедергі ретінде де танылады. Осы ерекше қасиеттер кейінгі Сиеналық сурет мектебінің сезімталдығын қалыптастырды және Дюкционың "Мадонна мен Бала" картинасына өнер тарихында лайықты назар аударуға және оның құндылығын арттыруға себеп болды. Бұл картинадағы басқа да егжей-тегжейлі мәліметтер Византия дәстүрінде сақталған және Дюкционың ерте туындыларын сипаттайды, ал жаңашылдық қасиеттері уақыт өте келе дамиды. Алтын фондағы ою-өрнектер өте ұсақ, алыстан көруге қиын, бірақ суреттің маңызды бөлігін құрайды. Гало және шекара дизайны үшін қалыптасқан өрнектер қолданылды, олардың барлығы қолмен салынған. 1904 жылғы Mostra d’art senese көрмесіне жазған рецензиясында өнер тарихшысы Мэри Логан Беренсон бұл туындыны Дюкционың "ең тамаша" жұмыстарының бірі деп есептейді. Бұл шығарма өнер тарихындағы эстетикалық маңызымен ғана емес, сонымен қатар әлемде Дюкционың тек 13 картинасы ғана бар болғандықтан да өте құнды.

Comparing the compact size of this work of 11×8 in. to larger, more illustrious altarpieces and large scale frescoes, the Madonna and Child is understood to be an intimate, devotional image. Some evocations of this understanding come from the burnt edges on the bottom of the original engaged frame caused by burning candles that likely would have sat just beneath. Looking past the abrupt simplicity of the image, one can begin to understand the changes Duccio was applying to the depiction of religious figures in painting during the early 14th century. Duccio followed other innovative Italian artists of the time like Giotto, both of whom strove to move beyond the purely iconic Byzantine and Italo Byzantine canon and attempted to create a more tangible connection between the viewer and the objects in the painting. For example, the parapet that sits at the bottom of the painting works as a visual enticement for the viewer to look past and into the moment that is captured between the Virgin and Christ Child. At the same time, the parapet also acts as a barrier between the vernacular world and the sacred. It is these distinct qualities that would shape the sensibility of later Sienese painting and that give Duccio's Madonna and Child such worthy attention and credibility in the history of art. Other details found in this image are ones that stay behind in Byzantine tradition and characterize earlier works of Duccio, while the more innovative qualities prosper over time. The tooled details in the gold ground are minute and difficult to notice at a far glance but add an important element to the image. Punched designs were employed for the halos and the border design, all of which were hand inscribed. Stated in her review of the 1904 Mostra d’art senese exhibition, art historian, Mary Logan Berenson believes this work to be among Duccio's “most perfect” pieces, This is a highly valuable acquisition not only for the aesthetic significance in terms of the history of art, but also because there are only 13 known paintings by Duccio in the world.