Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкада хор прелюдиясы немесе хорлық өңдеу – хор күйін негізге алатын органға арналған қысқа діни музыкалық шығарма. Бұл неміс барокко дәуірінде кең таралған стиль болды және Иоганн Себастьян Бахтың шығармаларында ең жоғары деңгейіне жетті. Ол «Оргельбюхлейн» атты жинағында осы үлгінің 46 (ал 47-сі аяқталмаған) туындысын жазды, сондай-ақ басқа жинақтарында да осы сипаттағы көптеген шығармалар бар.
In music, a chorale prelude or chorale setting is a short liturgical composition for organ using a chorale tune as its basis. It was a predominant style of the German Baroque era and reached its culmination in the works of J. S. Bach, who wrote 46 (with a 47th unfinished) examples of the form in his Orgelbüchlein, along with multiple other works of the type in other collections.
Функция
Барокко дәуіріндегі хорал прелюдиясының нақты литургиялық функциясы белгісіз және пікірталас тудырады. Бір мүмкіндік – олар қауым ән салатын әнұранды бастау үшін қолданылған, көбінесе протестанттық, ал бастапқыда лютерандық шіркеуде. Бұл болжам қысқа хорал прелюдиялары үшін дұрыс болуы мүмкін (мысалы, Бахтың "Liebster Jesu, wir sind hier, BWV 731"), бірақ көптеген хорал прелюдиялары өте ұзын. Мүмкін, олар шіркеулерде немесе кафедральдық соборларда ұзақ салтанатты шаралар кезінде орындалған.
The precise liturgical function of a chorale prelude in the Baroque period is uncertain and is a subject of debate. One possibility is that they were used to introduce the hymn about to be sung by the congregation, usually in a Protestant, and originally in a Lutheran, church. This assumption may be valid for the shorter chorale preludes (Bach's setting of 'Liebster Jesu, wir sind hier, BWV 731, for example), but many chorale preludes are very long. It could be the case that these were played during extended ceremonial in church or in cathedrals.
Стиль
Хорлық прелюдиялар әдетте көп дауысты композициялар болып табылады, онда анық естілетін және көбінесе әшекейленген хорлық әуен cantus firmus ретінде қолданылады. Ілеспе мотивалар көбінесе хор әуенінің контрапункт өңдеулерінен туындайды. Барокко дәуіріндегі хорлық прелюдиялардың белгілі композиторлары Дитеррих Букстехуде, Иоганн Пахельбель және Иоганн Себастьян Бах болып табылады. Осы кезеңнен кейін бұл форма сұраныстан қалып, кейінгі композиторлар, мысалы, Стамиц, И.С. Бах, Гайдн және Моцарт бұл жанрда ештеңе жазбады, 19-ғасырдың соңындағы Йоханнес Брамс және Макс Регердің туындыларына дейін.
Chorale preludes are typically polyphonic settings, with a chorale tune, plainly audible and often ornamented, used as cantus firmus. Accompanying motifs are usually derived from contrapuntal manipulations of the chorale melody. Notable composers of chorale preludes during the Baroque period include Dieterich Buxtehude, Johann Pachelbel and Johann Sebastian Bach. After this period, the form fell out of favour and virtually none were written by subsequent composers, such as Stamitz, J C Bach, Haydn and Mozart, until examples from the late 19th century, including works by Johannes Brahms and Max Reger.
Иоганнес Брамс
Он бір хорал прелюдиясын қараңыз.
See Eleven Chorale Preludes.
Макс Регер
Регер, басқалармен қатар, 52 хорал прелюдиясын, Op. 67, органға арналған хорал прелюдияларын, Op. 79b (1900–04) және 30 кішкентай хорал прелюдиясын, Op. 135a (1914) жазды.
Reger composed, among others, 52 chorale preludes, Op. 67, Chorale Preludes for Organ, Op. 79b (1900–04) and 30 small chorale preludes, Op. 135a (1914).