Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шропшир және Монтгомеришир жеңіл темір жолы – Англияның Шрусбери қаласынан Уэльстің Лланымнех қаласына дейін, сондай-ақ Криггионға дейін тармақталған темір жол. Оны бірнеше өте төмен бюджеттік жеңіл темір жолдардың иесі ретінде белгілі Холман Фред Стивенс, жақсырақ полковник Стивенс ұсынған. Ол 1880 жылы жабылған Potteries, Shrewsbury және Солтүстік Уэльс темір жолының бұрынғы желісін пайдаланды; S&MLR 1911 жылы ашылды. Аз қоныстанған аймақтар арқылы өтетін бұл темір жол қаржылық тұрақтылыққа жете алмады, ал техникалық қызмет көрсетудің нашарлауынан кейін 1933 жылы жолаушылар тасымалы тоқтатылып, қарапайым тауарлар мен минералдар тасымалы жалғасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941 жылы бұл желі Соғыс министрлігіне берілді және Несклифф орталық әскери-оқ-дәрі қоймасына қызмет ету үшін кеңінен қайта жаңартылды. 1960 жылы ол толығымен жабылды.
The Shropshire and Montgomeryshire Light Railway was a railway running from Shrewsbury, England to Llanymynech, Wales, with a branch to Criggion. It was promoted by Holman Fred Stephens, better known as Colonel Stephens, proprietor of several ultra low budget light railways. It adopted the track network of the defunct Potteries, Shrewsbury and North Wales Railway that had closed in 1880; the S&MLR opened in 1911. Running through sparsely inhabited terrain, it struggled to achieve financial stability, and following a serious deterioration of maintenance conditions, it closed to passengers in 1933, continuing with a basic goods and mineral service. During World War II, the line was taken over by the War Department in 1941, and extensively reconstructed to serve Central Ammunition Depot Nesscliffe. It was finally closed in 1960.
Бірінші темір жол
Ричард Сэмюэл Франс Нантмаурда және Поуис, кейін Монтгомериширдегі басқа да маңызды әк тас карьерлерінің иесі болды. Ол карьерден шыққан өнімді теміржол терминалына жеткізуі керек болды, сондықтан осы мақсатқа жету үшін теміржол құрылысын ұсынды. Бұл идея дамып, Potteries, Shrewsbury және Солтүстік Уэльс темір жолы деген қоғамдық мақсатқа айналды. Атауы компанияның ауқымды жоспарларын көрсеткенімен, шындығында ол Шрусбериден Лланымнехке, Нантмавр мен Криггионға дейін ғана созылып, 28 мильдік желіні құрады. Желі 1866 жылы ашылды. Ол бұл жақта «Поттс желісі» деп белгілі болды. Желі пайда табуға жеткілікті көлемде бизнес тартпады, ал қаржы тапшылығына байланысты негізгі күтім-жөндеу жұмыстары тоқтатылды. Жүйе қауіпті болып кетті және 1880 жылы қауіпсіздік талаптарына байланысты жабылды. 1888 жылы қаржылық жағдайды жақсартуға талпыныс жасалды және «Шропшир темір жолдары» деген жаңа компания құрылды. «Поттс» компаниясының акционерлері өз үлестерін «Шропшир» компаниясына аударды, ол 1890 жылдың 19 қыркүйегінде тоқтап тұрған активтерді қабылдады, бірақ ол да ештеңеге қол жеткізе алмады. 1891 жылы ресми сарапшы тағайындалды және теміржол саласындағы қызмет тоқтатылды.
Richard Samuel France was the proprietor of important limestone quarries at Nantmawr and elsewhere in Powys, then Montgomeryshire. He needed to get the quarry output to a railway terminal for onward transit, and he promoted a railway to achieve this. The idea developed and became a public concern, the Potteries, Shrewsbury and North Wales Railway. The title indicated the far reaching ambitions of the company, but in fact it only stretched from Shrewsbury to Llanymynech, Nantmawr and Criggion, a network of 28 miles. The line opened in 1866. It was informally known as the Potts Line. The line never attracted enough business to make a profit, and basic maintenance was cut back due to the lack of cash. The system became dangerous and was closed down in 1880 on safety grounds. An attempt at financial reconstruction was made in 1888, and a new company titled The Shropshire Railways was created. Shareholders in the Potts Company transferred their holding into the Shropshire Company, and it took possession of the dormant assets on 19 September 1890, but it too failed to achieve anything; an official receiver was appointed in 1891, and no further railway activity took place.
Қайта өрлеу: Шропшир және Монтгомеришир темір жолы
Нантмаур тармағынан басқа Поттс желісі 1880 жылдан бері тоқтап тұрған. 1907 жылы Холман Фред Стивенс, кейін полковник Стивенс, бірнеше жеңіл теміржолды басқару құқығына ие болды. Олардың барлығының пайдасы шамалы ғана болды, тіпті ең қатаң үнемшілдік шаралармен де. Стивенс Поттерис желісін жеңіл теміржол ретінде қайта жаңғыртуға шешім қабылдады. Ол 1908 жылғы 17 қаңтарда Жеңіл теміржол бұйрығын алды, ол Нантмаур тармағын қоспағанда, Шропшир теміржолдары жүйесінің барлығын жеңіл теміржол ретінде пайдалануға рұқсат берді. Жаңа компания Шропшир және Монтгомеришир жеңіл теміржолы деп аталды. Бірнеше жергілікті билік органдары (каунты және бірнеше ауылдық округтік кеңестер) 40 жылдық қарыз берді. Шропшир теміржол компаниясы жерді иеленуші ретінде әрі қарай жұмыс істеді. Желінің ресми ашылуы 1911 жылғы 13 сәуірде өтті, бұл жолы шақырылған қонақтар болды. Ал келесі күні көпшілыққа ашылды. Криггион тармағы 1912 жылғы 21 ақпанда тауарлар мен минералдар тасымалы үшін, ал 1912 жылғы тамызда жолаушылар тасымалы үшін ашылды. Мельверлиден тысқары жолаушылар тасымалы 1932 жылғы қазан айында Северн өзені үстіндегі көпірдің қауіпсіз емес күйде болуына байланысты тоқтатылды. Мельверлиде (қазіргі соңғы станса) айналу мүмкіндігі болмағандықтан, Киннерлиден келген поезд бір вагонды сыртқа қарай итеріп жіберді. Shropshire Railways компаниясы бұрынғы Поттс жүйесінің иесі ретінде әрі қарай жұмыс істеген сияқты, бұл S&MLR жалдамаға алынғандығын көрсетеді. Шропшир теміржолы Нантмаур тармағы үшін жалға ақысын Кембрий теміржолынан, кейіннен Ұлы Батыс теміржолынан алды. Алайда Криггион тармағы Соғыс министрлігінің бақылауынан тыс қалды; Брейден карьерлерінен гранит тасымалдайтын күнделікті пойыз болды. 1945 жылы Мельверли виадугі әлсіздік пен құлаудың айқын белгілерін көрсетті. Алғашқыда вагондарды көпірге дейін және одан өту үшін карьер компаниясының тік қазандықты Sentinel локомотивімен итеріп, Киннерли жағынан S&MLR локомотивімен жинады. Кейіннен Sentinel локомотивіне көпірден жаяу жылдамдықпен өтіп, пойызды Киннерлиге дейін жеткізуге рұқсат берілді. Соғыс министрлігінің пайдалануы 1959 жылға дейін жалғасты, содан кейін тоқтатылды, ал 1959 жылғы желтоқсанда Криггион тас тасымалы да тоқтатылды. Соңғы жоспарланған пойыз 1960 жылғы 26 ақпанда жүріп өтті, ал 29 ақпанда желі жабылды. Шрусберидегі аббатхана тауарлық алаңы сақталды.
The Potts network other than the Nantmawr branch had been dormant since 1880. In 1907 Holman Fred Stephens, later Colonel Stephens, already had several light railways in his control. All of them were only marginally profitable, and that by the most stringent economy. Stephens decided that the Potteries Line could be revived as a light railway. He obtained a Light Railway Order on 17 January 1908, authorising the operation of all the Shropshire Railways system except the Nantmawr branch as a light railway. The new company was to be called the Shropshire and Montgomeryshire Light Railway. Several local authorities (the county and some rural district councils) made 40 year loans. The Shropshire Railways company continued in existence as owner of the land. The formal re opening of the line took place on 13 April 1911, this time with invited guests. Opening to the general public took place the following day. The Criggion branch opened for goods and mineral traffic on 21 February 1912, and for passengers in August 1912. Passenger operation beyond Melverley ceased in October 1932, due to the unsafe state of the bridge over the River Severn. As there was no run round facility at Melverley, now a terminus, the train from Kinnerley propelled a single coach on the outward trip. It appears that the Shropshire Railways Company continued in existence as owner of the former Potts system, suggesting that the S&MLR was a tenant. The Shropshire Railways received the rental for the Nantmawr branch from the Cambrian Railways, and later from the Great Western Railway. However the Criggion branch remained outside the scope of War Department control; there was a daily train conveying granite from the Breidden quarries. In 1945 Melverley viaduct showed obvious signs of weakness and imminent collapse. At first the wagons were pushed up to and over the bridge by the quarry company's vertical boilered Sentinel locomotive, to be collected on the Kinnerley side by the S&MLR engine. Later the Sentinel engine was allowed to cross the bridge at walking pace and take the train all the way to Kinnerley. The War Department usage continued, until in 1959 that came to an end, and in December 1959 the Criggion stone traffic ceased to operate as well. The final scheduled train ran on 26 February 1960 and on 29 February the line was closed. Abbey goods yard at Shrewsbury was retained.