Кіріспе

Potteries, Shrewsbury and North Wales Railway, (бейресми түрде "Potts" деп аталады) - Англияның Шрусбери қаласы мен Уэльстегі Нантмаур және Криггион кеніштері арасында салынған темір жол. Ол алғаш рет 1866 жылы ашылды; атауына қарамастан, ешқашан осы нүктелерден әрі жетпеді. Құрылысына шамамен 1,5 миллион фунт стерлинг жұмсалды, бірақ қаржылық жағдайы өте нашар болды, үнемдеу шаралары техникалық қызмет көрсетуді дерлік тоқтатуға алып келді, нәтижесінде қауіпті жағдайлар туды. Төмен кірістер мен нашар техникалық қызмет көрсету салдарынан желі тез құлдырап, 1880 жылдың маусымында Сауда кеңесінің қауіпсіздік талабымен жабылды. Ол 30 жыл бойы қолданылмай жатты, бірақ 1911 жылы Шропшир және Монтгомеришир темір жолы оны жеңіл темір жол ретінде қайта ашты.

Өмірбаян

1860 жылдардың басына қарай Шрусбери маңызды теміржол торабына айналды, оған Ұлы Батыс темір жолы мен Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы бірлесіп бақылап тұрды, ал негізгі стансаға осы компаниялар жеке және бірлесіп басқаратын магистральдық жолдар жетіп келді. Шрусберидің өзі маңызды округтік қала болғанмен, оның айналасы ауылдық, егіншілікпен айналысатын және сирек қоныстанған аймақ еді. Дегенмен, ол Уэльстің орталық бөлігіндегі кең аумаққа қақпа ретінде стратегиялық маңызға ие болды. Алдыңғы Лондоннан Шрусбери арқылы Солтүстік Уэльс портына тікелей теміржол салу жоспары, Дублинге тікелей жүк тасымалдауға мүмкіндік беру мақсатында, Честер және Холихед теміржолымен ығыстырылды, сондай-ақ Холихедті паром порты ретінде дамытуға басымдық берілді.

Батыс Шропшир темір жолы

Ричард Сэмюэл Франс кең ауқымды әктас карьерлерінің иесі болды; әктас – ауыр минерал, оны нарыққа тасымалдау қымбат және қиын шаруа еді. Франс өзінің Лланминехтегі карьерлерін Киннерли арқылы Вестбериге (Салоп) жалғайтын темір жол құрылысын ұсынды, Вестбери Шрусбери мен Уэлшпул темір жолындағы Шрусбериден шамамен 11 миль батысқа қарай орналасқан. Франс 1862 жылдың 29 шілдесінде Парламент актісі арқылы Батыс Шропшир минералды темір жолын салуға рұқсат алды. Франстың мақсаты – әктасты негізгі теміржол станциясына жеткізіп, одан әрі тасымалдау болды, және ол осы теміржол құрылысын ілгерілетуде басты рөл атқарды. Дублинге Уэльс паромдық портына жету туралы бұрынғы ойлар сақталды, сондай-ақ екі мильдік туннельді қамтитын маршрул қарастырылған болатын. Вестбериді таңдау мәселесінде қиындықтар туды, сондықтан келесі жылы, 1863 жылдың 13 шілдесінде, Парламент актісіне өзгеріс енгізілді; енді оның желісі Лланминехтен Ред-Хиллге дейін, Шрусбериге жақын жерге дейін созылатын еді. Желінің бірінші бөлігі, Шрусбериден Лланминехке дейін, 1866 жылдың 13 тамызында ешқандай салтанатсыз ашылды; жексенбі күні екі пойыз болса, қалған күндері әр бағытта төрттен пойыз қатынайтын. Стансадан шығу үшін, қолданыстағы негізгі теміржол желілерінен өту үшін жеткілікті биіктікке көтерілу қажет болды, бірақ одан кейін желі көбінесе тегіс немесе оған жақын болды. Веллингтоннан келетін бірлескен желіге қосылатын шағын тармақ бар еді. Теміржолдың негізгі желісі Оңтүстік Уэлшпул желісімен қатар, оның оңтүстік жағында Редхиллге дейін созылып, содан кейін солтүстік-батысқа бұрылды. Abbey Foregate тармағы да сол уақытта ашылды, Шрусбери мен Веллингтон бірлескен теміржолын Шрусбериден шығысқа қарай Веллингтонмен байланыстырды, бұл Шрусберидегі басқа желілермен жалғыз байланыс болды. Лланминехте желі Кембрий теміржолымен тоғысқан жерде аяқталды; PS&NWR-дің өз платформалары болды. Басты желі бастапқыда екі рельстік, кейін бір рельстік болып өзгертілді, және он төрт станса салынды. Кейіннен, пойыздар тек сот орындаушыларымен бірге жүретін болды, олардың келісімімен ғана қозғалыс жүзеге асырылды. Бұл жағдай ұзаққа соқпады, сондықтан компания ақша табу үшін кейбір активтерін сатуға шешім қабылдады. Аукционшылар тағайындалды, бірақ локомотивтер мен басқа да активтерді сатудан түскен пайда аз болды, және теміржол 1866 жылдың 21 желтоқсанынан бастап жұмысын тоқтатты. 1871 жылы Крингион тармағы ашылды, ол Киннерли станциясынан бөлініп шықты. 1872 жылы Лланминехтің бұрынғы аялдамасынан Нантмаврға дейін кеңейтілім жасалды; PS&NWR пойыздары Нантмаврға қарай бұрылудан бұрын Камбрий теміржолында бірнеше метр бойы жүріп өтті.

Жабылу

1870-ші жылдардың ортасына қарай компания үлкен шығынға ұшырады; 1874 жылдан бастап үш жыл қатарынан жыл сайын 2000 фунт стерлингтен астам шығын тіркелді. Уақыт өте Кембрий компаниясы мұның тұрақты жағдай екенін түсініп, Лланминехтегі желісін өзгертті, сонда Ланфиллинге қарайғы жалғасу Нантмавр тармағынан бөлініп шықты; бұрын екі тармақ бір-бірін кесіп өткен, ал бұл өзгеріс операцияларды жеңілдетті. Жаңа жүйе 1896 жылдың 1 қаңтарында ашылды. Танат аңғарының жеңіл темір жолы кейіннен 1904 жылдың 5 қаңтарында ашылды. Ол шығыстан батысқа қарай Блодвелл тоғысында Нантмавр тармағын кесіп өтіп, тармақтың шағын бөлігін пайдаланды. Шындығында, осы кезден бастап Нантмавр аялдамасына Блодвелл тоғысынан жетуге болады, ал бұрынғы Шропшир темір жолының Лланминехтің батысындағы Кембрий темір жолындағы тоғысынан Блодвеллге дейінгі бөлігі жабылды. 24 тамызда Поттс компаниясының вагондары және басқа да жылжымалы мүліктігі аукционда сатылды. Жолды ресми түрде 1911 жылдың 13 сәуірінде қайта ашты, бұл жолы шақырылған қонақтар болды. Келесі күні ол жалпы жұртшылыққа ашылды. Барлық жолаушылар тасымалын, кейбір экскурсияларды қоспағанда, тоқтатуға әкелген құлдырау 1933 жылдың 6 қарашасында аяқталды. Криггион карьерлік пойзы апта сайын жүріп тұрды, ал аралық станцияларға кездейсоқ жүк тасымалы жүзеге асырылды.

Әскери мақсатта

1941 жылы Криггион тармағынан басқа барлық желі Соғыс министрлігіне берілді және оқ-дәрі сақтау үшін пайдаланыла бастады. Жолдар кең ауқымда жаңартылды. Көптеген қоймаларды қамтамасыз ету үшін әскери локомотивтер әкелінді. Хукагейтте негізгі желімен байланыс жаңадан құрылды. 1941 жылдың 1 маусымынан бастап Соғыс министрлігі желідегі барлық, әскери және азаматтық пойыздарды басқарды. 1947 жылы желі азаматтық статусына қайтарылды, ал компания 1948 жылы мемлекеттендірілді (Ұлыбританиядағы көптеген басқа да маңызды теміржолдармен бірге). Соғыс министрлігінің пайдалануы 1959 жылға дейін жалғасты, содан кейін тоқтатылды, ал 1959 жылдың желтоқсанында Криггион тас тасымалы да тоқтатылды. Соңғы ресми пойыз 1960 жылдың 26 ақпанында жүрді, ал 29 ақпанда желі жабылды. Шрусберидегі аббатхана тауарлық алаңы сақталды.

Локомотивтер

Локомотивтер туралы көп мәлімет жоқ. Вудкокқа сәйкес, олардың бірі, Black Tom аталған локомотив, 1848 жылы Бьюри, Кертис және Кеннеди компаниясымен салынған 0-4-2 тендерлік локомотив болған және 1866 жылы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолынан алынған.