Шрусбери және Солтүстік Уэльс темір жолының тарихы
Potteries, Shrewsbury and North Wales Railway
Поттериз, Шрусбери және Солтүстік Уэльс теміржолы: тарихы, құрылысы, қаржылық қиындықтары және жабылу себептері. 1866-1911 жылдар. Теміржол туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Potteries, Shrewsbury and North Wales Railway, (бейресми түрде "Potts" деп аталады) - Англияның Шрусбери қаласы мен Уэльстегі Нантмаур және Криггион кеніштері арасында салынған темір жол. Ол алғаш рет 1866 жылы ашылды; атауына қарамастан, ешқашан осы нүктелерден әрі жетпеді. Құрылысына шамамен 1,5 миллион фунт стерлинг жұмсалды, бірақ қаржылық жағдайы өте нашар болды, үнемдеу шаралары техникалық қызмет көрсетуді дерлік тоқтатуға алып келді, нәтижесінде қауіпті жағдайлар туды. Төмен кірістер мен нашар техникалық қызмет көрсету салдарынан желі тез құлдырап, 1880 жылдың маусымында Сауда кеңесінің қауіпсіздік талабымен жабылды. Ол 30 жыл бойы қолданылмай жатты, бірақ 1911 жылы Шропшир және Монтгомеришир темір жолы оны жеңіл темір жол ретінде қайта ашты.
The Potteries, Shrewsbury and North Wales Railway, (known informally as the 'Potts'), was a railway built between Shrewsbury, England, and quarry locations at Nantmawr and Criggion in Wales. It was initially opened in 1866; despite the extensive title it never reached further than those extremities. It had cost about £1.5 million to construct, but its financial performance was extremely poor, and economies resulted in near suspension of maintenance, leading to dangerous conditions. The line rapidly became very run down as a result of low revenues and poor maintenance, and was closed at the instigation of the Board of Trade for safety reasons in June 1880. It lay derelict for 30 years but was revived when the Shropshire and Montgomeryshire Railway re opened it as a light railway in 1911.
Өмірбаян
1860 жылдардың басына қарай Шрусбери маңызды теміржол торабына айналды, оған Ұлы Батыс темір жолы мен Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы бірлесіп бақылап тұрды, ал негізгі стансаға осы компаниялар жеке және бірлесіп басқаратын магистральдық жолдар жетіп келді. Шрусберидің өзі маңызды округтік қала болғанмен, оның айналасы ауылдық, егіншілікпен айналысатын және сирек қоныстанған аймақ еді. Дегенмен, ол Уэльстің орталық бөлігіндегі кең аумаққа қақпа ретінде стратегиялық маңызға ие болды. Алдыңғы Лондоннан Шрусбери арқылы Солтүстік Уэльс портына тікелей теміржол салу жоспары, Дублинге тікелей жүк тасымалдауға мүмкіндік беру мақсатында, Честер және Холихед теміржолымен ығыстырылды, сондай-ақ Холихедті паром порты ретінде дамытуға басымдық берілді.
By the early 1860s Shrewsbury had become an important railway centre, dominated together by the Great Western Railway and the London and North Western Railway, and the main station was approached by trunk lines controlled by those companies, separately and jointly. Shrewsbury itself was an important county town, but its hinterland was rural, agricultural and sparsely populated. Nevertheless, it had a strategic importance, in being the gateway to a large tract of land in mid Wales. Earlier aspirations to form a direct railway route from London through Shrewsbury to a North Wales harbour, enabling a direct packet boat route to Dublin, had been superseded by the Chester and Holyhead Railway, and the development of Holyhead as a ferry port.
Батыс Шропшир темір жолы
Ричард Сэмюэл Франс кең ауқымды әктас карьерлерінің иесі болды; әктас – ауыр минерал, оны нарыққа тасымалдау қымбат және қиын шаруа еді. Франс өзінің Лланминехтегі карьерлерін Киннерли арқылы Вестбериге (Салоп) жалғайтын темір жол құрылысын ұсынды, Вестбери Шрусбери мен Уэлшпул темір жолындағы Шрусбериден шамамен 11 миль батысқа қарай орналасқан. Франс 1862 жылдың 29 шілдесінде Парламент актісі арқылы Батыс Шропшир минералды темір жолын салуға рұқсат алды. Франстың мақсаты – әктасты негізгі теміржол станциясына жеткізіп, одан әрі тасымалдау болды, және ол осы теміржол құрылысын ілгерілетуде басты рөл атқарды. Дублинге Уэльс паромдық портына жету туралы бұрынғы ойлар сақталды, сондай-ақ екі мильдік туннельді қамтитын маршрул қарастырылған болатын. Вестбериді таңдау мәселесінде қиындықтар туды, сондықтан келесі жылы, 1863 жылдың 13 шілдесінде, Парламент актісіне өзгеріс енгізілді; енді оның желісі Лланминехтен Ред-Хиллге дейін, Шрусбериге жақын жерге дейін созылатын еді. Желінің бірінші бөлігі, Шрусбериден Лланминехке дейін, 1866 жылдың 13 тамызында ешқандай салтанатсыз ашылды; жексенбі күні екі пойыз болса, қалған күндері әр бағытта төрттен пойыз қатынайтын. Стансадан шығу үшін, қолданыстағы негізгі теміржол желілерінен өту үшін жеткілікті биіктікке көтерілу қажет болды, бірақ одан кейін желі көбінесе тегіс немесе оған жақын болды. Веллингтоннан келетін бірлескен желіге қосылатын шағын тармақ бар еді. Теміржолдың негізгі желісі Оңтүстік Уэлшпул желісімен қатар, оның оңтүстік жағында Редхиллге дейін созылып, содан кейін солтүстік-батысқа бұрылды. Abbey Foregate тармағы да сол уақытта ашылды, Шрусбери мен Веллингтон бірлескен теміржолын Шрусбериден шығысқа қарай Веллингтонмен байланыстырды, бұл Шрусберидегі басқа желілермен жалғыз байланыс болды. Лланминехте желі Кембрий теміржолымен тоғысқан жерде аяқталды; PS&NWR-дің өз платформалары болды. Басты желі бастапқыда екі рельстік, кейін бір рельстік болып өзгертілді, және он төрт станса салынды. Кейіннен, пойыздар тек сот орындаушыларымен бірге жүретін болды, олардың келісімімен ғана қозғалыс жүзеге асырылды. Бұл жағдай ұзаққа соқпады, сондықтан компания ақша табу үшін кейбір активтерін сатуға шешім қабылдады. Аукционшылар тағайындалды, бірақ локомотивтер мен басқа да активтерді сатудан түскен пайда аз болды, және теміржол 1866 жылдың 21 желтоқсанынан бастап жұмысын тоқтатты. 1871 жылы Крингион тармағы ашылды, ол Киннерли станциясынан бөлініп шықты. 1872 жылы Лланминехтің бұрынғы аялдамасынан Нантмаврға дейін кеңейтілім жасалды; PS&NWR пойыздары Нантмаврға қарай бұрылудан бұрын Камбрий теміржолында бірнеше метр бойы жүріп өтті.
Richard Samuel France was the owner of extensive limestone quarries; limestone is a heavy mineral and conveying it to market was expensive and difficult. France proposed a railway linking his quarries at Llanymynech through Kinnerley to Westbury (Salop), a place on the Shrewsbury and Welshpool Railway about 11 miles west of Shrewsbury. France succeeded in getting the West Shropshire Mineral Railway authorised, by Act of Parliament of 29 July 1862. France's objective was to get the limestone to a main line railway station for onward consignment, and he was the prime mover in promoting the railway. The old idea of reaching a Welsh ferryport for Dublin remained, and a route involving a two mile tunnel had been thought about. There was evidently some difficulty about the choice of Westbury, for the following year he obtained a modifying Act of Parliament, on 13 July 1863; now his line would run from Llanymynech to Red Hill, much nearer Shrewsbury. The first part of the line, from Shrewsbury to Llanymynech, was opened without ceremony on 13 August 1866; there were four trains each way except Sunday, when there were two. to get out of the station, to gain sufficient height to pass over the existing main lines, but after that the line was generally level or nearly so. There was a connecting spur from the joint line from Wellington. The main line of the railway ran parallel to and alongside the Welshpool line on its south side as far as Redhill, where it crossed over the other route and struck northwest. The Abbey Foregate spur was opened at the same time, joining the Shrewsbury and Wellington Joint Railway to Wellington east of Shrewsbury, the only connection at Shrewsbury with other lines. At Llanymynech the line terminated in a junction with the Cambrian Railways; the PS&NWR had its own platforms there. The main line was double track at first, singled later, and there were fourteen stations. Subsequently, train operation took place only by consent of bailiffs who travelled with the trains. This state of affairs could hardly continue, and the company decided to sell some assets to realise ready cash. Auctioneers were appointed, but the sale of locomotives and other assets produced poor returns and the railway ceased operation from 21 December 1866. In 1871 the Criggion branch was opened, diverging at Kinnerley station. This was followed in 1872 by the Nantmawr extension from the Llanymynech former terminus; PS&NWR trains had running powers for a few yards there over the Cambrian Railways before diverging northwards towards Nantmawr.
Жабылу
1870-ші жылдардың ортасына қарай компания үлкен шығынға ұшырады; 1874 жылдан бастап үш жыл қатарынан жыл сайын 2000 фунт стерлингтен астам шығын тіркелді. Уақыт өте Кембрий компаниясы мұның тұрақты жағдай екенін түсініп, Лланминехтегі желісін өзгертті, сонда Ланфиллинге қарайғы жалғасу Нантмавр тармағынан бөлініп шықты; бұрын екі тармақ бір-бірін кесіп өткен, ал бұл өзгеріс операцияларды жеңілдетті. Жаңа жүйе 1896 жылдың 1 қаңтарында ашылды. Танат аңғарының жеңіл темір жолы кейіннен 1904 жылдың 5 қаңтарында ашылды. Ол шығыстан батысқа қарай Блодвелл тоғысында Нантмавр тармағын кесіп өтіп, тармақтың шағын бөлігін пайдаланды. Шындығында, осы кезден бастап Нантмавр аялдамасына Блодвелл тоғысынан жетуге болады, ал бұрынғы Шропшир темір жолының Лланминехтің батысындағы Кембрий темір жолындағы тоғысынан Блодвеллге дейінгі бөлігі жабылды. 24 тамызда Поттс компаниясының вагондары және басқа да жылжымалы мүліктігі аукционда сатылды. Жолды ресми түрде 1911 жылдың 13 сәуірінде қайта ашты, бұл жолы шақырылған қонақтар болды. Келесі күні ол жалпы жұртшылыққа ашылды. Барлық жолаушылар тасымалын, кейбір экскурсияларды қоспағанда, тоқтатуға әкелген құлдырау 1933 жылдың 6 қарашасында аяқталды. Криггион карьерлік пойзы апта сайын жүріп тұрды, ал аралық станцияларға кездейсоқ жүк тасымалы жүзеге асырылды.
By the mid 1870s the company was losing money heavily; from 1874 a loss of over £2,000 annually was recorded for three successive years. In time the Cambrian saw that this was potentially a permanent arrangement, and altered its lines at Llanymynech so that the continuation of its line to Llanfyllin branched from the Nantmawr branch; previously the two branches had crossed one another, and this arrangement simplified operations. The new system was opened on The Nantmawr branch reopened on 1 January 1896 and the Cambrian deviation was commissioned on 27 January 1896. The Tanat Valley Light Railway was later opened, on 5 January 1904; on an east – west trajectory it crossed the Nantmawr branch at Blodwell Junction, actually using a short section of the branch. In fact from this time the Nantmawr terminus was reached from Blodwell Junction, and the section of the earlier Shropshire Railway to Blodwell from the junction on the Cambrian Railways west of Llanymynech was closed down. On 24 August the Potts company's rolling stock and other moveable assets were sold by public auction. The formal re opening of the line took place on 13 April 1911, this time with invited guests. Opening to the general public took place the following day. The decline resulting in closure of all passenger operation, except for occasional excursions, was discontinued on 6 November 1933. The Criggion quarry train ran weekly, and occasional ordinary goods traffic served the intermediate stations.
Әскери мақсатта
1941 жылы Криггион тармағынан басқа барлық желі Соғыс министрлігіне берілді және оқ-дәрі сақтау үшін пайдаланыла бастады. Жолдар кең ауқымда жаңартылды. Көптеген қоймаларды қамтамасыз ету үшін әскери локомотивтер әкелінді. Хукагейтте негізгі желімен байланыс жаңадан құрылды. 1941 жылдың 1 маусымынан бастап Соғыс министрлігі желідегі барлық, әскери және азаматтық пойыздарды басқарды. 1947 жылы желі азаматтық статусына қайтарылды, ал компания 1948 жылы мемлекеттендірілді (Ұлыбританиядағы көптеген басқа да маңызды теміржолдармен бірге). Соғыс министрлігінің пайдалануы 1959 жылға дейін жалғасты, содан кейін тоқтатылды, ал 1959 жылдың желтоқсанында Криггион тас тасымалы да тоқтатылды. Соңғы ресми пойыз 1960 жылдың 26 ақпанында жүрді, ал 29 ақпанда желі жабылды. Шрусберидегі аббатхана тауарлық алаңы сақталды.
In 1941 the entire line except the Criggion branch was requisitioned by the War Department and established to serve an ammunition store. Extensive track renewal took place. Army steam engines were brought in, to service numerous storage depots that were set up. A new exchange location with the main line was established at Hookagate. From 1 June 1941 the War Department operated all trains on the line, military and civilian. In 1947 the line was returned to civilian status, and the company was nationalised (along with most other main line railways in Great Britain) in 1948. The War Department usage continued, until in 1959 that came to an end, and in December 1959 the Criggion stone traffic ceased to operate as well. The final scheduled train ran on 26 February 1960 and on 29 February the line was closed. Abbey goods yard at Shrewsbury was retained.
Локомотивтер
Локомотивтер туралы көп мәлімет жоқ. Вудкокқа сәйкес, олардың бірі, Black Tom аталған локомотив, 1848 жылы Бьюри, Кертис және Кеннеди компаниясымен салынған 0-4-2 тендерлік локомотив болған және 1866 жылы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолынан алынған.
Little is known about the locomotives. According to Woodcock one of them, named Black Tom, was a 0 4 2 tender locomotive built by Bury, Curtis, and Kennedy in 1848 and acquired from the London and North Western Railway in 1866.