Дайхацу Чарад: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Daihatsu Charade – 1977 жылдан 2000 жылға дейін жапондық Daihatsu компаниясы өндірген супермини автомобиль. Daihatsu оны Daihatsu Mira сияқты кішігірім kei автомобильдерінен ерекшелеу үшін "үлкен компакт" немесе "супермини" деп қарастырады. Жапонияда ол сатып алушыларға көбірек ішкі кеңістік пен үлкен қозғалтқыш ұсынады, бұл машинаны қала сыртында да пайдалануға мүмкіндік береді. Ол Daihatsu Consorte-ні алмастырды, алайда Charmant үлкен қозғалтқышты Consorte модельдерінен кейін шықты және Toyota өнімдерімен ортақ платформаға ие болған жоқ. Қытайда Daihatsu Charade Xiali деп аталды және "China FAW" тіркелген таңбасымен Тяньцзинь FAW компаниясы өндірді. 1986 жылдың қыркүйегінен 2009 жылға дейін бұл елде 1,5 миллионнан астам дана сатылды. Сонымен қатар, ол екінші буын Charade-ден алынған әйнек талшығынан жасалған қалыптарға негізделген көптеген лицензиясыз қытайлық көшірмелерге де негіз болды. Өндіріс 2012 жылы тоқтатылды.

Грекия

1979 жылы құрылған грек Automeccanica компаниясы Citroën Méhari стилінде Charade-тің жолдан тыс жүре алатын торпеда тәрізді дизайнын жасады. Металл корпусы бар "Дайхатсу Зебра" Daihatsu механикалық бөліктерін, торларын, фараларын және көптеген басқа Daihatsu құрамдас бөліктерін пайдаланды. Өндіріс 1981 жылы басталды және 1985 жылға дейін жалғасты, одан кейін грек салық заңдарының өзгеруі осы "көңілді көлікті" коммерциялық көлік ретінде тіркеуге мүмкін емес етті, нәтижесінде нарық құлдырады. Алғашқы көліктер 1-ші сериядағы дөңгелек фараларды қолданды, бірақ өндірістің бірінші жылы аяқталғанға дейін олар 2-ші сериядағы шаршы фараларға ауыстырылды. Automeccanica сонымен қатар стандартты Charade көліктерін құрастырды. G10 1981 жылғы Монте-Карло раллиінде 2/1 класын жеңіп, бәсекеге қабілеттілігін сақтап, жалпы есепте 28-орынды (263 қатысушының ішінде) иеленді. Олар 1982 жылғы Сафари раллиінде де өз классында жеңіске жетті, 72 старт алған көліктің ішінде 17-орынды алды. Уругвайлық жүргізуші Гильермо Виера ағасы Агустин Виераны серік пилот ретінде алып, Daihatsu Charade G10 көлігімен Уругвайдың 19 астанасының тарихи раллиіне бірнеше рет қатысты. 2011 жылы олар жалпы есепте 41-орынды, 2012 жылы 18-орынды, 2014 жылы 9-орынды алды, ал 2016 жылы шамамен 50 сағаттық жарыстан кейін жеңімпаздардан бар болғаны екі жүзден бір секунд қалып, екінші орынды иеленді. 2011 жылы Entre Ríos 500 мильдік раллиде олар жалпы есепте жетінші және өз классында бірінші орынды алды. 2013 жылы Уругвайдың тарихи туризм чемпионатында А санатында жеңіске жетті.

Екінші буын (G11/21/26/30; 1983-1988 жылдар)

Екінші буын (G11) 1983 жылдың наурыз айында шығарылды, ол да үш немесе бес есікті хетчбек ретінде. Ол 1.0 литрлік үш цилиндрлі қозғалтқыштардың бірнеше жаңа нұсқаларын, соның ішінде турбокомпрессорлы нұсқасын және табиғи аспирациялық дизельді немесе турбодизельді қозғалтқыштарды ұсынды. 1983 жылдың 1 қыркүйегінде жаңа 1.0 литрлік "CL" дизельді қозғалтқыш сынақтан өтті. Жаңа дизельдік қозғалтқыштың сенімділігін дәлелдеу үшін осылай жабдықталған Шарадпен Жапон архипелагының айналасында 10 рет тоқтамай айналмақ болды; бұл жарыс 117 күн бойы жалғасты. Турбодизель алғаш рет 1984 жылдың күзінде пайда болды. Базалық Charades-ке жапондық нарық үшін табиғи аспирациялық, үш цилиндрлі, 993 см³ CB сериясы, жапондық және тайваньдық нарықтар үшін CB22 және экспорттық нарықтар үшін CB20 берілді. Чилиде (және басқа латын Америка елдері) бұл ұрпақ G21 деп аталды, және оған дейінгі G20 сияқты, ол кіші 843 см³ үш цилиндрлі "CD" қозғалтқышымен жабдықталды. G21 шамамен 1985 және 1990 жылдар аралығында сатылды. Charade Turbo және Charade De Tomaso модельдерінде CB50 және CB60 деп аталатын 1.0 литрлік "CB" сериялы қозғалтқыш болды. CB50-де өте кішкентай IHI турбокомпрессор орнатылған, ол оның қуатын жапондық нарықтағы автомобильдерде (JIS) немесе Еуропалық экспорттық модельдерде CB60-қа (DIN) дейін көбейтті. Шағын турбокомпрессордың арқасында интеркулер қажет болмады. Суспензиясы қалың антиролл штангалармен және сәл қаттырақ аспамен жеңілдетілді, сонымен қатар автомобиль стандартты болат элементтерден гөрі қорытпа дөңгелектерді алды. Турбо-версия екі үлгіде де болды. Сингапур нарығындағы Charades-ке Жапонияда пайдаланылатын бірдей (JIS) қозғалтқыштар берілді. Индонезияда 5 есікті Шарад (CKD және әлі де VIN-де Индонезияның "MF MK" VIN кодының орнына жапондық "J" кодымен таңбаланған) сол сияқты қозғалтқыштармен көрші, турбо модель 1986 жылдың шілдесінде пайда болды және сонымен қатар елімізде сатылатын алғашқы турбо автомобиль болды. Кейбір базарларда үш немесе бес есікті шанақпен жоғары шатырлы нұсқалар болды. Бұл Жапонияда "Дельфин шатыры" деп аталды. Үш есікті модель коммерциялық пайдалану үшін Van моделімен де ұсынылды, ол табиғи дем алған дизельді немесе бензинді қозғалтқыштармен және жоғары шатырмен жабдықталды. Нарықтың талаптарына байланысты Charade Van артқы терезелері бос күйде болды. Квоталардан және кейбір ADR шектеулерінен құтылу үшін, биік шатырлы фургон нұсқасы Австралияда Daihatsu Charade Duet ретінде жолаушылар үлгілерімен қатар сатылды. G11 екі алдыңғы бетпен өңделген: төрт бұрышты жарық шамдарымен (1-серия) және тікбұрышты "мысық көзі" тәрізді жарық шамдарымен (2-серия). Алғаш рет 1985 жылдың жазында таныстырылды. Тайваньдық конгресі 1983 немесе 1984 жылы басталды. 1987 жылы олар бес есікті ұзыншақты, жергілікті деңгейде жасалған, Subaru Tutto және Nissan March Cubic сияқты, Daihatsu Skywing ретінде сатылатын, бес есікті нұсқасын ұсынды. Сонымен қатар, жергілікті модель жасау құрастырушыға үш пайыз салықтық жеңілдікті әкелді. Жаңа Зеландияда табиғи аспирациялық бензин моделі жергілікті жерде General Motors-тың Трентэмдегі зауытында құрастырылды. Turbo да сол жерде сатылды, импортталған толықтай салынған. 1985 жылдың қазан айында 26-шы Токио автосалонында Дайхатсу 926R-ді таныстырды, бұл орта қозғалтқыш Шарадтың прототипі, Де Томасомен бірге әзірленген және 1300 см³-ден төмен автомобильдер үшін Әлемдік ралли чемпионатына қатысу үшін жасалған. Қабылдау үшін 1.4 балама коэффициентімен, бұл кішірейтілген қозғалтқыш 1296,4 см³ болып саналды. 926R ортасына орнатылған 926 см³ 12 клапанды, екі жақты, үш цилиндрлі "CE" турбокомпрессорлы қозғалтқышымен, артқы доңғалақты бес жылдамдықты қолмен беріліс арқылы жылжытып, 926R салмағы мен кең жақтаулары 205/225 15" дөңғалақты дөңгелектерді жабуға мүмкіндік берді. Алайда 1985 жылғы чемпионатта болған маңызды апаттардан кейін B тобы тыйым салынды және 926R жобасы тоқтатылды. Сондай-ақ, қараша айында шығарылған 200 дана Charade 926 Turbo шектеулі homologaциялық сериясы болды, ол 926 см³ қозғалтқыштың SOHC 6 клапандық нұсқасымен жабдықталған және өндірілген (JIS). Қытай үшін G11 Charade 1986 жылдан 1988 жылға дейін Tianjin TJ730 ретінде CKD ретінде белгілі болды. Кейін ол танымал G100 Charade-пен ауыстырылды. Оңтүстік Африкада Alfa Romeo жергілікті еншілес компаниясы 1983 жылдың наурыз айынан бастап Daihatsu Charades құрастырды. Қол жетімді жалғыз модель - бес есігі бар және биік шатыры бар, табиғи аспирациялық бензин 1.0 болды. Қуат бар, ал төрт немесе бес жылдамдықты қолмен беріліс болды. Бұл "Шарадтар" жапондық автомобильдерді импорттауға кедергі келтіретін италяндық заңдарды айналып өту үшін Италияға экспортталды. Оңтүстік Африкада құрастыру 1985 жылдың соңында, Alfa Romeo Оңтүстік Африкадағы еншілес компаниясын жапқанда аяқталды. Charade 1985 жылы Alfa Romeo-ның Оңтүстік Африкадағы өндірісінің шамамен жартысын құрады.

The second generation (G11) was released in March 1983, again as a three or a five door hatchback. It featured several new variations of the three cylinder 1.0 litre engines, including a turbocharged version and naturally aspirated diesel or turbodiesel engines. The new 1.0 litre diesel engine "CL" was tested on 1 September 1983. To demonstrate the reliability of the new diesel engine, a Charade thus equipped was taken for 10 non stop laps around the Japanese archipelago; the run lasted 117 days. The turbo diesel first appeared in the fall of 1984. The base Charades received the naturally aspirated, three cylinder, 993 cc CB series#tag:ref|CB12/33/34/35 for Japanese market, CB22 for Japanese and Taiwanese markets and CB20 for export markets. In Chile (and some other Latin American countries) this generation was called the G21, and like the G20 before it, it was equipped with the smaller 843 cc three cylinder "CD" engine. The G21 was sold between 1985 and 1990 approximately. The Charade Turbo and Charade De Tomaso models had the upgraded 1.0 litre "CB" series engine, called the CB50 and CB60. The CB50 was fitted with a very small IHI turbocharger, which increased its power to (JIS) in Japanese market cars or CB60 producing (DIN) in European export models. The tiny turbocharger meant that an intercooler was not necessary. The suspension was lightly upgraded, with thicker anti roll bars and slightly stiffer suspension, and the car also received alloy wheels rather than the standard steel items. The turbo version was available in both bodystyles. Singaporean market Charades received the same (JIS) engines as used in Japan. The Indonesian built 5 door Charades (CKD and still labelled with Japanese "J" code on the VIN instead of Indonesian "MF MK" VIN code) also received the same engines as its neighbor, the turbo model appeared in July 1986 and also the first turbo car to go on sale in the country. There were high roofed versions available in some markets, either with the three or five door bodywork. This was called the "Dolphin Roof" in Japan. The three door model was also available in a Van model for commercial use, offered with the naturally aspirated diesel or petrol engines and fitted with the higher roof. Depending on market requirements, the Charade Van was also available with blanked rear windows. To escape quotas and some of the ADR strictures, the high roof van version was sold in Australia as the Daihatsu Charade Duet in parallel with the passenger models. The G11 was produced with two front end treatments: with square headlights (Series 1) and with rectangular "cat's eye" shaped headlights (Series 2). The facelift was first presented in the summer of 1985. Taiwanese assembly began in 1983 or 1984. In 1987 they also presented a locally developed longer notchback version of the five door, similar to the Subaru Tutto and Nissan March Cubic, sold as the Daihatsu Skywing. Developing a model locally also gained the assembler a three percent tax subsidy. In New Zealand, the naturally aspirated petrol model was assembled locally at General Motors' plant in Trentham. The Turbo was also sold there, imported fully built up. In October 1985, at the 26th Tokyo Motor Show, Daihatsu introduced the 926R, a prototype of a mid engine Charade, developed together with De Tomaso and designed to take part in the World Rally Championship for cars under 1,300 cc. With a 1.4 equivalence factor for forced induction engines, this meant that the downsized engine was classified as being of 1296.4 cc. The 926R had a mid mounted 926 cc twelve valve, twin cam, turbocharged three cylinder "CE" engine, moving the rear wheels through a five speed manual transmission and delivering
The 926R weighed and had wider fenders to cover the 205/225 15" wheels. However, following significant crashes in the 1985 championship, Group B was banned and the 926R project was called off. There was also a limited homologation series of 200 units Charade 926 Turbo launched in November, equipped with the SOHC 6 valve version of the 926 cc engine and producing (JIS). For China, the G11 Charade was known as the Tianjin TJ730 as a CKD from 1986 to 1988. It was then replaced by the popular G100 Charade. In South Africa, Alfa Romeo's local subsidiary assembled Daihatsu Charades beginning in March 1983. The only model available was the naturally aspirated petrol 1.0, with five doors and the high roof. Power is , and either a four or five speed manual transmission was available. These Charades were also exported to Italy to circumvent Italian laws hindering the import of Japanese cars. South African assembly ended in late 1985, when Alfa Romeo closed down their South African subsidiary. The Charade represented nearly half of Alfa Romeo's South African production in 1985.

Жарыс

Daihatsu Charade екінші буыны раллиде де пайдаланылды. Charade машиналары (Турбо және атмосфералық қозғалтқышты модельдері) 1984 жылдан 1988 жылға дейінгі Сафари раллилеріне қатысты. 1984 жылы олар A5 класын жеңіп алды және A6 класында екінші орынға ие болды. 1985 жылы A3 және B5 санаттарында жеңіске жетті. 71 қатысушының ішінде Charade машиналары жалпы есепте 13-ші, 14-ші және 19-шы орындарды алды, бұл кішкентай машина үшін үлкен жетістік. 1986 және 1987 жылдары Charade A5 класында жеңімпаз атанды. 1985 жылы швейцариялық Daihatsu импорттаушысы Florence L'Huillier жүргізушісімен бірге ұлттық A тобы ралли чемпионатында Charade Turbo машинасымен өнер көрсетті.

Үшінші буын (G100; 1987-1993)

Daihatsu Charade (G100) үшінші буыны 1987 жылдың қаңтар айында дебют жасады. Daihatsu бас стилисі Хироси Аоки және әріптесі Хидэюки Уэда жасаған дизайнның арқасында, көліктің аэродинамикалық созылу коэффициенті жақсартылды. Ол бастапқыда карбюраторлық немесе жанармаза инжекторлы, табиғи аспирацияланған (CB23/36/37/90) және турбокомпрессорлы (CB51/61) SOHC 6 клапанды 1.0 литрлік үш цилиндрлі қозғалтқыштармен жабдықталды, сондай-ақ дизель және турбодизель (CL сериясы) нұсқаларында да қол жетімді болды. Жаңа Зеландияда бұл буын 846 см³ ED10 үш цилиндрлі қозғалтқышымен ұсынылды. Шағын 1.0 литрлік дизельді қозғалтқыш сол кездегі әлемдегі ең үнемді автомобильдердің бірі болып саналды. Тұрақты жылдамдықпен жүргенде, бес жылдамдықты беріліс қорабымен жабдықталған Charade турбодизелінің жанармаза шығыны көрсеткіші шамамен құрады. 1988 жылдың ақпан айында (кейбір экспорттық нарықтарда 1989 жылдың ортасына дейін) 1.0 литрлік SOHC 6 клапанды турбокомпрессорлы үш цилиндрлі қозғалтқыш өндірістен алынып, 1.3 литрлік төрт цилиндрлі, бір карбюраторлық немесе жанармаза инжекторлы (HC E/F) қозғалтқышпен алмастырылды. Төрт цилиндрлі қозғалтқыш жеңіл болуы үшін жасалған, қуыс коленвал және камералық біліктері бар, ал төрт цилиндрлі модельдің салмағы үш цилиндрлі модельден артық болған жоқ. Алдыңғы және артқы тәуелсіз аспалы жүйесімен жабдықталған, үш немесе бес есікті хэтчбек нұсқалары бастапқыда ұсынылды. Сонымен қатар, тұрақты төрт дөңгелекті жетек және жанармаза инжекторлы 1.3 литрлік қозғалтқышпен жабдықталған TXF/CXF/Will (3/5 есікті, G112 шасси коды) нұсқасы да болды.

Солтүстік Америка

Үшінші буын автокөлік 1988 жылдан 1992 жылға дейін АҚШ-та бес жыл ғана сатылды. Автокөлік нашар сатылды, тіпті құрастырылысы "мұздаған бастиек болғандай" берік болса да.

1990 жылы жинақталым деңгейлері екіге дейін төмендетілді: SE (базалық) және SX жоғарғы жинақталым пакеті. 1990 жылы төрт есікті седан моделі жаңадан шықты.

Австралия

Австралия нарығында GTti сатылмады, ал турбожүкті бензинді Charade бұрынғы буыннан алынған, аз қуатты карбюраторлы қозғалтқышты (CB61) пайдаланды.

Тайваньдық жиналыс

Тайваньдық G100 жинауы 1989 жылы басталды, бірақ G11 Skywing лифтбек түрі 1990 жылға дейін сатыла берді. Жергілікті жинаушы Юй Тянь 1996 жылы қаржылық дауыл кезінде банкротқа ұшырағанға дейін ол жалғасты.

Индонезиядағы жиналыс

Daihatsu-ның Индонезиядағы еншілес компаниясы Astra Daihatsu Motor, жергілікті нарық үшін G10 және G11 Charade-ді өндіргенімен қатар, 1987 жылдан бастап G100 Charade-ді де өндіре бастады. Бастапқыда ол тек бір CX комплектациясында, бұрынғы буыннан алынған 1.0 литрлік үш цилиндрлі CB23 бензинді қозғалтқышы бар 5 есікті хетчбек ретінде қол жетімді болды. Бұл модельде электр терезелер, күшті руль, артқы сыпырғыш немесе жеңіл қорытпа дөңгелектер болмаған. 1990 жылы 1.3 литрлік төрт цилиндрлі қозғалтқышпен жабдықталған Winner 5 есікті хетчбегі және Classy SG Saloon седаны пайда болды. Негізгі CX комплектациясынан өзгеше, Winner және Classy жақсырақ жабдықталған, оларға электр терезелер, күшті руль, электр айналар, хетчбек үшін артқы сыпырғыш және жеңіл қорытпа дөңгелектер кірген. Хетчбек моделінің жаңартылған нұсқасы 1991 жылы пайда болды, ал сатылым 1993 жылы тоқтатылды. Ол 1989 жылғы Lombard RAC раллиінде бақ сынасып, өз классында 4-ші орынды немесе жалпы есепте 32-ші орынды иеленді. 1990 жылғы Сафари раллиінде екі Charade 1.3i моделі өз классында 1-ші және 2-ші орындарды, ал 59 қатысушының ішінде жалпы есепте 9-шы және 10-шы орындарды жеңіп алды. GTti 1991 және 1992 жылғы Сафари раллиінде тағы бір сыныптық жүлдеге ие болды және кейде 2.0 литрлік автомобильдермен бәсекелесіп, қуаттырақ 4WD автомобильдерге қиындық тудырды. "Турбо коэффициенті" 1.7-ге дейін арттырылғаннан кейін, 1.0 литрлік Charade 2.0 литрлік автомобильдермен бір санатқа енгізілуге мәжбүр болды. Ең жақсы нәтиже 1993 жылғы Сафари раллиінде тіркелді, онда Charade GT XX модельдері жалпы есепте 5-ші, 6-шы және 7-ші орындарды иеленді.

Төртінші буын (G200; 1993-2000)

Төртінші буын 1993 жылдың қаңтар айында хетчбек және (кейін) седан кузовтарымен таныстырылды. Бұл модель үшінші буынға қарағанда консервативті дизайнға ие болды. Алдыңғы модельге қарағанда сәл үлкенірек болғанымен, дөңгелек базасы ұзақ болса да, ол әлі де өте ықшам болды. Көптеген нарықтарда 1.0 литрлік қозғалтқыштар ұсынылмайтын болды, бірақ 1.0L Австралияда және Бразилияда G202 Charade моделінде қолжетімді болды, себебі сол кезде 1.0 литрден аз көлемді қозғалтқыштармен жабдықталған көліктерге салық ставкалары төмен болды. G202 моделі 1.0 литрлік CB24 қозғалтқышымен жабдықталған. Оның цилиндр басы және шығарынды шлангілерінің орналасуы бұрынғы CB23 моделінен өзгеше. Көптеген нарықтарда негізгі қозғалтқыш ретінде 1.3 литрлік SOHC пайда болды. 1994 жылы шығарылған седан 1.5 литрлік қозғалтқышпен және опциялық 4WD жүйесімен жабдықталды. Үлкен қозғалтқыштар хетчбек кузовымен де қолжетімді болды. Төрт дөңгелекті жетегі бар модельдер G213 шасси кодын алды, ал алдыңғы дөңгелекті жетегі бар модельдер G200 диапазонындағы кодтарға ие болды. Дизельдік модельдер бұрын қолжетімді болған барлық нарықтарда өндірістен алынды. Австралияда төртінші буын қауіпсіздік рейтингтерінде "орташадан нашар" қорғаныс деңгейіне ие болды, ал екінші буын "орташадан едәуір нашар" деп бағаланды. Өндіріс шамамен 2011 жылы аяқталды. 2011 және 2013 жылдар аралығында Daihatsu Europe Тайландта жасалған Toyota Yaris (XP90) моделін Daihatsu Charade ретінде Еуропа нарығына шығарды. Бұл Daihatsu таңбасымен Еуропаға ұсынылған соңғы Charade моделі болды.

Қытай көшірмелері мен туындылары

Tianjin Xiali TJ730, G11 Charade-ге негізделген, 1986 жылдан 1988 жылға дейін FAW Tianjin компаниясы құрастыру жиынтықтарынан құрастырылған. Содан кейін ол Xiali TJ7100 және TJ7100U үлгілерімен алмастырылды, олар сәйкесінше G100 және G102 үлгілеріне негізделген. Хэтчбек өндірісі 1988 жылы басталды, ал седан 1990 жылдың қазан айында 1991 модельдік жылға арналған түрімен шықты. Екі нұсқа да 1997 және 1999 жылдарға дейін өндірілді, содан кейін заманауи Toyota қозғалтқыштарымен жаңартылған нұсқалары өндіріске енгізілді. Xiali N3 өндірісі 2004 жылы басталды, 2008 жылы шағын жаңарту жүргізілді, ал 2012 жылы тағы да жаңартылды, содан кейін өндіріс тоқтатылды. Дегенмен, ол 2018 жылғы жағдай бойынша Тяньцзинь FAW веб-сайтында көрсетілуде. Көптеген нұсқалардың өндірісі 2006 жылы аяқталды. TJ7101AU және TJ7141AU өндірісін жалғастырды және Junya (Junior) (2005 жылдан бастап) және Shenya (Senior) (2003 жылдан бастап) деп аталды, олар 1 литрлік Daihatsu негізіндегі TJ376QE үш цилиндрлі қозғалтқышымен немесе 2005 жылдан бастап 1,4 литрлік төрт цилиндрлі 4GB1 қозғалтқышымен жабдықталды. Shenya және Junya үлгілері 2006 жылы жаңартылып, өндіріс 2011 жылы тоқтатылғанға дейін жалғасты. Xiali негізіндегі Charade үлгілерінің барлығында ерте модельдерде 4 жылдамдықты, ал кейінірек модельдерде 5 жылдамдықты қолмен басқару жәшігі орнатылған. Xiali бренді 2015 жылы тоқтатылды. Xiali 1980 және 1990 жылдары Пекин қаласында қызыл түсті, ақ әріптермен жазылған такси ретінде пайдаланылды, шақырым бағасы 1,2 юаньды құрады, бұл Citroën Fukang-тың (шақырым бағасы 1,6 юань) бағасынан төмен болды. Xiali таксисі 2006 жылдың ақпанында Hyundai Elantra оны алмастырғаннан кейін такси нарығынан алынып тасталды. Ол сондай-ақ туған қаласы Тяньцзинь және Шанси облысында такси ретінде қолданылды. Қытайлық Ling Kong бренді Тяньцзинь Xiali дизайнында жасалған KJ6380 үлгісінен бірнеше автомобильдер шығарды. Седан, ночбек және хэтчбек түрінде қол жетімді KJ6380 үш 1 литрлік төрт цилиндрлі JL462, DA462 және 377Q L қозғалтқыштарымен жабдықталды. Барлық нұсқалар стандартты түрде 4 жылдамдықты қолмен басқару жәшігімен жабдықталған. Седанның ұзындығы 3800 мм, ені 1510 мм, биіктігі 1480 мм және дөңгелек аралығы 2460 мм. Өндіріс 1988 жылы басталды және 1995 жылы Sanjiu Auto компаниясымен біріккеннен кейін аяқталды. Аньхой провинциясындағы Anda'er компаниясы 1996 жылы Xiali негізінде MPV үлгісін жасады, ол Anda'er AAQ 6370 деп аталды және басқа да автомобильдермен бірге шығарылды. 1 литрлік TJ376QE қозғалтқышы 4 жылдамдықты қолмен басқару жәшігімен стандартты түрде жабдықталды. MPV-нің ұзындығы 3750 мм, ені 1580 мм, биіктігі 1770 мм және дөңгелек аралығы 2300 мм. Салмағы 950 кг. MPV 2001 жылы жаңа шамдар мен приборлық тақтасымен жаңартылып, 2003 жылы өндірісі тоқтатылды. Geely сондай-ақ FAW Tianjin лицензиясымен Xiali негізінде бірнеше автомобильдер жасады, олардың ішінде 1998 жылдан 2004 жылға дейін сатылған хэтчбек үшін Liangjing JL6360E1, 2002 жылдан 2005 жылға дейін сатылған Haoqing SRV және Pride универсалы, 2002 жылдан 2007 жылға дейін сатылған Merrie (吉利美日) / MR303 ночбек, 2003 жылдан 2006 жылға дейін сатылған және 2003 жылдан 2005 жылға дейін сатылған Uliou (优利欧) седаны бар. 2001 жылы пикап нұсқасы енгізілді және 2005 жылға дейін JL1010N деп аталды. JL5010X деп аталатын фургон нұсқасы 2001 жылдан 2004 жылға дейін сатылды, ол JL1010E1 үлгісімен ауыстырылды және 2005 жылдан 2007 жылға дейін сатылды.

The Tianjin Xiali TJ730, based on the G11 Charade was built by FAW Tianjin from knock down kits from 1986 to 1988. It was then replaced by the Xiali TJ7100 and TJ7100U, which were both based on the G100 and G102, respectively. The hatchback commenced production in 1988, while the sedan arrived in October 1990 for the 1991 model year. Both variants were produced up to 1997 and 1999 respectively where facelifted versions with more modern Toyota engines were put into production. The Xiali N3 commenced production in 2004, was given a minor facelift for 2008, and was facelifted again in 2012, with production ending soon after. It, however, is still displayed on the Tianjin FAW website as of 2018. Production for most versions ended in 2006. The TJ7101AU and TJ7141AU continued production and were also known as the Junya (Junior) (from 2005) and Shenya (Senior) (from 2003) and came equipped with the 1 litre Daihatsu based TJ376QE three cylinder or a 1.4 litre engine known as the 4GB1 with four cylinders (from 2005 onwards). The Shenya and Junya were both given a facelift for 2006 and continued until production ended in 2011. All Xiali based Charades had a 4 speed manual on early models and later models with a 5 speed manual gearbox as standard. The Xiali brand was defunct in 2015. The Xiali was also used a taxicab in Beijing throughout the 1980s and 1990s coloured in a red livery with Chinese characters in white, and the fare was 1.2 yuan per kilometer, lower than Citroën Fukang whose fare was 1.6 yuan per kilometer. The Xiali taxi was retired from the taxi market in February 2006 in an effort to cut down pollution where the Hyundai Elantra replaced it. It was also available as a taxicab in its home city, Tianjin and Shanxi. Chinese brand Ling Kong made a series of cars based on the Tianjin Xiali in exterior design and was known as the KJ6380. Available as a sedan, notchback and hatchback, the KJ6380 was available with three one litre four cylinder engines known as the JL462, DA462 and 377Q L. All variants were equipped with a 4 speed manual gearbox as standard. For the sedan, it has a 3800 millimetre length, 1510 millimetre width, 1480 millimetre height and sits on a 2460 millimetre wheelbase. Production started in 1988 and ended in 1995 after the company merged with Sanjiu Auto. Another manufacturer based in Anhui called Anda'er made an MPV variant of the Xiali in 1996 known as the Anda'er AAQ 6370 along with other cars. The 1 litre TJ376QE engine came standard paired with a 4 speed manual gearbox. The MPV is 3750 millimetres long, 1580 millimetres wide, 1770 millimetres high and runs on a 2300 millimetre wheelbase. Kerb weight is 950 kilograms. The MPV was given a facelift in 2001 featuring a new set of lights and dashboard then ended production in 2003. Geely also made a series cars based on the Xiali which were licensed by FAW Tianjin known as the Liangjing JL6360E1 for the hatchback, sold from 1998 to 2004, the Haoqing SRV and Pride station wagon, sold from 2002 to 2005 and 2002 to 2007 respectively, the Merrie (吉利美日)/MR303 notchback, sold from 2003 to 2006 and the Uliou (优利欧) sedan sold from 2003 to 2005. A pickup variant was introduced in 2001 and was known as JL1010N sold up to 2005. A panel van variant known as the JL5010X was sold from 2001 to 2004 which was replaced by the JL1010E1 and was sold from 2005 to 2007.