Жүрек аритмиясын емдеуге арналған Прокаинамид дәрісі
Procainamide
Прокаинамид – дәрілік препарат, жүрек аритмиясын емдеуге қолданылады. Іа класс антиаритмик, натрий каналдарын бұғу арқылы жұмыс істейді. Жүрек соғудың бұзылыстарына көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жүрек аритмиясын емдеуге арналған дәрі-дәрмек
Medication to treat cardiac arrhythmias
Прокаинамид (ПКА) – жүрек аритмиясын емдеу үшін қолданылатын антиаритмикалық препарат. Ол кардиомиоциттердің натрий арналарын блоктаушы болып табылады, сондықтан Vaughan Williams жіктеу жүйесінде Ia класына жатады. INa тогын бұғаттаудан басқа, ол IKr түзетуші K+ тогын да тежейді. Прокаинамид кардиомиоциттердегі батрахотоксин (BTX) белсендірген натрий арналарында кернеуге тәуелді ашық канал блоктауын тудыратыны мәлім.
Procainamide (PCA) is a medication of the antiarrhythmic class used for the treatment of cardiac arrhythmias. It is a sodium channel blocker of cardiomyocytes; thus it is classified by the Vaughan Williams classification system as class Ia. In addition to blocking the INa current, it inhibits the IKr rectifier K+ current. Procainamide is also known to induce a voltage dependent open channel block on the batrachotoxin (BTX) activated sodium channels in cardiomyocytes.
Медициналық
Прокаинамид қарыншалық аритмияларды емдеу үшін қолданылады: қарыншалық эктопия және тахикардия, сондай-ақ supraventricular аритмияларды: жүрекшелік фибрилляция, реинтеррант және автоматты supraventricular тахикардияны емдеуге қолданылады. Мысалы, оны жаңадан пайда болған жүрекшелік фибрилляцияны қалыпқа келтіру үшін қолдануға болады, және бастапқыда бұл мақсатқа оңтайлы емес деп есептелгенімен, қазіргі кезде осыны растайтын әдебиеттер көбейіп келеді. Ол ауыз арқылы, бұлшықет ішіне немесе тамырға жіберіледі.
Procainamide is used for treating ventricular arrhythmias: ventricular ectopy and tachycardia and supraventricular arrhythmias: atrial fibrillation, and re entrant and automatic supraventricular tachycardia. For example, it can be used to convert new onset atrial fibrillation, and although was initially thought to be suboptimal for this purpose, a growing body of literature is amounting in support for this exact cause. It is administered by mouth, by intramuscular injection, or intravenously.
Басқалар
Ол сондай-ақ хроматографиялық шайыр ретінде қолданылады, себебі ол ақуызды белгілі бір деңгейде байланыстырады.
It has also been used as a chromatography resin because it somewhat binds protein.
Жанама әсерлер
Прокаинамидті енгізуден кейін көптеген қосымша әсерлер пайда болады. Бұл жағымсыз әсерлер қарыншалық аритмия, брадикардия, гипотензия және шок. Тәуліктік дозалар арттырылса, бұл жағымсыз әсерлер одан да жиірек кездеседі. Прокаинамид сонымен қатар дәрілік қызбаға және басқа да аллергиялық реакцияларға алып келуі мүмкін. Дәрілік заттардың салдарынан эрифематоздық жегілу де пайда болуы мүмкін, ол артралгия, миалгия және плевритке де әкеледі. Бұл қосымша әсерлердің көпшілігі прокаинамидтің ацетилденуінен туындауы мүмкін.
There are many side effects following the induction of procainamide. These adverse effects are ventricular dysrhythmia, bradycardia, hypotension and shock. The adverse effects occur even more often if the daily doses are increased. Procainamide may also lead to drug fever and other allergic responses. There is also a chance that drug induced lupus erythematosus occurs, which at the same time leads to arthralgia, myalgia and pleurisy. Most of these side effects may occur due to the acetylation of procainamide.
Уыттылық
Терапевтикалық және токсикалық әсерлердің плазмадағы концентрациясы арасындағы шекара өте тар болғандықтан, токсикалық әсердің қаупі жоғары. Прокаинамид гидроксиламині лимфоциттердің Т және В жасушаларының митогендеріне жауабын бәсеңдету арқылы күшті цитотоксикалық әсер етеді. Гидроксиламин сонымен қатар метгемоглобиннің түзілуіне себеп болады, бұл белок одан әрі оттегі алмасу процесін тежейді. Антиаритмиялық препарат прокаинамидтің жүрек ырғағын реттегіштерге (кардиостимуляторларға) кедергі келтіретіні де анықталды. Прокаинамидтің уытты деңгейі қарыншалық өткізгіштіктің төмендеуіне және қарыншалық рефрактерлік кезеңнің ұзаруына алып келеді. Бұл жасанды мембраналық потенциалды бұзып, жүрекшеүстілік тахикардияға (supraventricular tachycardia) және кардиостимулятордың жеткіліксіздігіне, содан кейін өлімге әкелуі мүмкін. Осылайша, ол әрекет потенциалының QT аралығын ұзартады және torsade de pointes қаупін арттырады. Ацетилдену жылдамдығы генетикалық тұрғыдан анықталады. Ацетилдену процесінің нәтижесінде пайда болатын екі фенотип бар: баяу және жылдам ацетилденушілер. Прокаинамид цитохром P450 арқылы реактивті оксид метаболитіне де окистендірілуі мүмкін. Бірақ прокаинамидтің азот тобының ацетилденуі окистендіру жолы үшін қол жетімді химиялық заттың мөлшерін азайтады. Прокаинамидтің басқа метаболиттеріне дезетил N-ацетилпрокаинамид, дезетилпрокаинамид және п-аминобензой қышқылы жатады, олар зәрмен шығарылады. N-ацетил-4-аминобензой қышқылы, N-ацетил-3-гидроксипрокаинамид, N-ацетилпрокаинамид N-оксиді және N-ацетил-4-аминогиппур қышқылы да прокаинамидтің метаболиттері болып табылады. Прокаинамид құрылымдық жағынан прокаинге ұқсас, бірақ эфир тобының орнына прокаинамид амид тобын қамтиды. Осы алмастыру прокаинамидтің прокаинге қарағанда жартылай ыдырау уақытын ұзартады. Прокаинамид аминобензамидтер класына жатады. Бұл – ароматты карбон қышқылының туындылары, олар бензамид фрагменті бар амидтен және амид азотына бекітілген триэтиламиннен тұрады. Кейбір жағдайларда пара-амино тобы қосымша құралдарды бекіту үшін нысана болып табылуы мүмкін, мысалы, ref. 18-де көрсетілгендей.
There is a close line between the plasma concentrations of the therapeutic and toxic effect, therefore a high risk for toxicity. Procainamide hydroxylamine has more cytotoxicity by hindering the response of lymphocytes to T cell and B cell mitogens. Hydroxylamine can also generate methemoglobin, a protein that could hinder further oxygen exchange. It was also detected that the antiarrhythmic drug procainamide interferes with pacemakers. A toxic level of procainamide leads to decrease in ventricular conduction velocity and increase of the ventricular refractory period. This results in a disturbance in the artificial membrane potential and leads to a supraventricular tachycardia which induces failure of the pacemaker and death. Thus, it prolongs QT interval of action potential and increases the risk of torsade de pointes. The rate of acetylation is genetically determined. There are two phenotypes that result from the acetylation process, namely the slow and rapid acetylator. Procainamide can also be oxidized by the cytochrome P 450 to a reactive oxide metabolite. But it seems that acetylation of the nitrogen group of procainamide decrease the amount of the chemical that would be available for the oxidative route. Other metabolites of procainamide include desethyl N acetylprocainamide, desethylprocainamide, p aminobenzoic acid, which are excreted via the urine. N acetyl 4 aminobenzoic acid as well as N acetyl 3 hydroxyprocainamide, N acetylprocainamide N oxide and N acetyl 4 aminohippuric acid are also metabolites of procainamide. Procainamide is structurally similar to procaine, but in place of an ester group, procainamide contains an amide group. This substitution is the reason why procainamide exhibits a longer half life time than procaine. Procainamide belongs to the aminobenzamides. These are aromatic carboxylic acid derivatives consisting of an amide with a benzamide moiety and a triethylamine attached to the amide nitrogen. In certain lines, the para amino group might become a target site to attach further paraphernalia, e. g. ref. Ex18 in .
Тарих
Прокаинамид АҚШ-тың FDA агенттігімен 1950 жылғы 2 маусымда "Pronestyl" тауарлық атауымен бекітілді. Оны 1951 жылы Bristol Myers Squibb компаниясы өндіріске енгізді. Екінші дүниежүзілік соғыста Индонезияны жоғалту нәтижесінде кхинидиннің алкалоидтарының көзі азайды. Бұл жаңа антиаритмиялық препаратты зерттеуге себеп болды. Соның нәтижесінде прокаин ашылды, ол кхинидин сияқты жүрекке әсер етеді. 1936 жылы Маутц прокаинды миокардқа тікелей қолданғанда, қарыншалардың электрлік стимуляцияға төзімділігі артатынын анықтады. Сонымен қатар, прокаин дікілдеу мен тыныс депрессиясын тудырды. Бұл жағымсыз әсерлер прокаинге балама табуға ынталандырды. Әртүрлі туысқандар мен метаболиттер зерттелді, нәтижесінде Марк және тағы басқалар прокаинамидті ашты. Прокаинамидтің қарыншалық аритмияларды емдеуде тиімді екені анықталды, бірақ оның уыттылық профилі кхинидинмен ұқсас, және ол жүйелік қызыл жегіш ауруға ұқсас синдромды тудыруы мүмкін.
Procainamide was approved by the US FDA on June 2, 1950, under the brand name "Pronestyl". It was launched by Bristol Myers Squibb in 1951. Due to the loss of Indonesia in World War II, the source for cinchona alkaloids, a precursor of quinidine, was reduced. This led to research for a new antiarrhythmic drug. As a result, procaine was discovered, which has similar cardiac effects as quinidine. In 1936 it was found by Mautz that by applying it directly on the myocardium, the ventricular threshold for electrical stimulation was elevated. In addition, procaine also caused tremors and respiratory depression. All these adverse features stimulated the search for an alternative to procaine. Studies were done on various congeners and metabolites and this ultimately led to the discovery of procainamide by Mark et al. It was found that procainamide was effective for treating ventricular arrhythmias, but it had the same toxicity profile as quinidine, and it could cause systemic lupus erythematosus like syndrome.