Кіріспе
Рим-католик теологы және әнші Мириам Винтер (туған тегі Винтер, күйеуінің тегі "Орловска"; 2 маусым 1933 – 19 шілде 2014) – Польшалық Холокосттан аман қалған жазушы. Ол "Поездар: Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін жасырын өмір сүрген балалық шақтың естеліктері" атты кітабымен белгілі. Бұл кітап Холокосттан "жасырын бала" ретінде аман қалуымен ғана емес, сонымен қатар, соғыстан кейінгі Польшада тіпті өзінен де жеке басын жасырудың психологиялық ауыртпалығын зерттейді. Ол Лодзьдегі Леон Шиллер атындағы жоғары мемлекеттік театр мектебінде театр мамандығын оқыған, бұл мектеп театр және кино мектептеріне бөлінуге дейін болды. Ол "Антигона", "Ондайн" және "Пир Гинт" қойылымдарын сахналадырған. Оның ата-анасы, анасының әкесі мен анасы Шимон мен Шейна Кохн, кіші інісі Йозио (Жозеф) және басқа да туыстары Треблинка жойқын лагерінде қаза болды.
Miriam Winter (maiden surname Winter, married surname "Orlowska"; 2 June 1933 – 19 July 2014) was a Polish Holocaust survivor and writer. She is known for her authorship of Trains: A Memoir of a Hidden Childhood during and after World War II, which explores not only her survival of the Holocaust as a 'hidden child' but also the psychological toll of keeping her identity hidden, even to herself, in post World War II Poland. She studied theater at the Leon Schiller Advanced State School for Theatre in Łódź before its division into separate theater and film schools. She has directed productions of Antigone, Ondine, and Peer Gynt. Her parents, maternal grandparents Szymon and Shajna Kohn, younger brother Józio (Josef), and other members of her extended family were murdered at the Treblinka extermination camp.
Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі өмір
Мириам Винтер Польшаның Лодзь қаласында Тобиас (Тювье) Винтер мен Маджа Ляя (Леа) Винтердің (қыз фамилиясы Кохн) отбасында дүниеге келді. Мириам алты жаста болғанда Екінші дүниежүзілік соғыс басталды. Оның отбасы нацистер тарапынан Лодзьден қуылды және алдымен Варшава геттосына, содан кейін Ожаров геттосына қамалды, бірақ Мириамның ата-анасы оны жасырын түрде шығарып алуға үміттенді. Сәл уақыт өткен соң, оны отбасының досы Чезия күтіміне алды. Бірақ Ожаровтан пойызбен келе жатқанда, Чезия Мэрила Дудекпен танысты, ол католик поляк және Мириамды өз қамқорлығына алды, бірақ сол кезде Мириам еврей екенін білмеді.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі өмір
Бостандыққа шыққаннан кейін Мириам Мэриламен бірге Львовта тұрды, сол кезде оның тегі Дудекке өзгертілді, ал туған күні 1933 жылғы маусымнан 1937 жылғы қыркүйекке түзетілді. Бұл Мириамның Мэриланың қызы ретінде қабылдануын жеңілдетті. Соғыс толық аяқталғаннан кейін Мириам Мэрила мен оның күйеуі Рысьюмен бірге тұрып, Рысьюдың нан пісіретін орнында жұмыс істеп, оның өнімдерін сатты. Ол қайтадан мектепке бару мүмкіндігіне ие болды. Бірақ, бірнеше ай бойы физикалық және рухани жарақаттарға ұшырағаннан кейін 15 жасында қашып, Щециндегі жетімдер үйіне орналасты. Мириам қайтадан оқуға түсіп, 1951 жылы мектепті бітірді. 1963 жылы Ромек Орловскиге үйленді және 1964 жылы Даниэль есімді алғашқы баласын дүниеге әкелді. Мириам мен оның күйеуі эмиграцияға өтініш берді және 1969 жылы АҚШ-қа көшіп кетті, онда екінші баласы, Давид дүниеге келді. Ол рактан қайтыс болды.
Мұра
Қыс түрлі шараларда қол қою кезінде кездесуге болатын. Мұндай шаралардың бірі 2012 жылдың 8 маусымында Вашингтон қаласындағы Холокост мұражайында өтті.