Құрылыс саусақтармен тарту техникасы

Кіріспе

Ойнау техникасы
гитара стилі

Саусақпен ойнау – гитарада немесе бас-гитарада саусақ ұштарымен, тырнақтарымен немесе саусаққа бекітілген медиаторлармен тікелей шұғына ойнау әдісі. Бұл, әдетте, бір медиаторды қолданып жеке ноталарды шұғына ойнаудан (flatpicking) өзгеше. "Фингерстиль" термині шартты түрде қолданылады, себебі ол әртүрлі музыка жанрларында кездеседі, бірақ көбінесе, ол тек "стиль" емес, гитаристтің оң қолымен ойнау техникасының мүлдем басқа түрі болып табылады. Бұл термин классикалық гитарада "саусақпен ойнау" (fingerpicking) терминімен синоним ретінде қолданылады, бірақ АҚШ-тағы фольклорлық, блюз және кантри гитарасында ойнаудың нақты бір дәстүрін де білдіре алады. "Фингерстиль" және "фингрпикинг" терминдері банджо сияқты басқа да тартылатын аспаптарға да қолданылады. Саусақпен ойнауға арналған музыкаға аккордтар, арпеджио (аккордтың ноталарын бірінен кейін бірін ойнау), жасанды гармоникалар, сол қолымен ноталарды басу және тарту, гитара корпусын перкуссиялық түрде қолдану (корпусқа ырғақтарды соғу арқылы) және тағы да басқа техникалар кіруі мүмкін. Көбінесе гитарист мелодиялық ноталарды, мелодияға сүйемелдейтін аккордтарды және терең бас партиясын (немесе бас ноталарын) бір уақытта орындайды. Кейбір саусақпен ойнайтын гитаристтер мелодиямен, аккордтармен және бас партиясымен бірге перкуссиялық соққыларды да үйлестіреді. Фингерстиль – классикалық немесе нейлонды ішекті гитарадағы стандартты техника, бірақ болат ішекті гитараларда арнайы техника саналады. Электр гитарада саусақпен ойнау сирек кездеседі. Саусақпен шұғына ойналған ноталардың дыбысы "фортепианоға ұқсас шабуылмен" сипатталады, ал пиццикатодан өзгеше болып естіледі.

Техника

Гитарада жеке саусақтар бірлік ретінде емес, егер гитарашы бір ғана медиатор ұстаса, қол бір-бірімен үйлесімді жұмыс істемейді. Сондықтан, саусақтармен ойнайтын гитарашы бірнеше музыкалық элементтерді бір уақытта орындай алады. Торонто (Канада) Fingerstyle Guitar Association техниканың мынадай анықтамасын берді:
Физикалық тұрғыдан алғанда, "Fingerstyle" – әдетте бірнеше музыкант орындайтын музыкалық аранжировканың әртүрлі бөліктерін ойнау үшін оң қолдың әр саусағын жеке пайдалану. Fingerstyle ойнағанда терең бас ноталары, гармониялық сүйемелдеу (аккордтық тізбек), мелодия және перкуссияны бір мезгілде орындауға болады. Көптеген саусақтармен ойнайтын гитарашылар дыбысты жақсарту және тырнақтардың тозуын, сынуын азайту үшін акрилді тырнақтар мен саусаққа кигізілетін медиаторды қолданады. Ани ДиФранко, Дойл Дайкс, Дон Росс және Ричард Смит бұл құралды пайдаланған белгілі гитарашылардың қатарында.

Артықшылықтары мен кемшіліктері

Ойыншылар плектрді алып жүруге міндетті емес, бірақ егер ойыншы терісіне қарағанда тырнақтарымен ойнауды қаласа, тырнақтарын дұрыс ұзындықта және жақсы күйде ұстауы керек. Бір уақытта бірнеше қатарласпаған ішектерді ойнатуға болады. Бұл гитаристке бір мезгілде өте төменгі бас дыбысын және жоғары тіршілік дыбысын ойнауға мүмкіндік береді. Бұл гитаристке октава, квинта, секста немесе гармонияға сай келетін басқа интервалдарды ойнауға мүмкіндік береді. Ол плектрді пайдалануға қарағанда полифониялық түрде, жеке, тәуелсіз музыкалық желілермен немесе жеке мелодия, гармония және бас бөліктерімен ойнауға ыңғайлы, сондықтан жеке орындауға немесе гитарист әншіге сүйемелдесетін дуэттер сияқты өте шағын ансамбльдерге ыңғайлы. Fingerstyle ойнаушылардың төрт (немесе бес) беті (тырнақтары немесе медиаторлар) тәуелсіз түрде ішектерге және/немесе гитараның басқа бөліктеріне тиеді. Арпеджио ойнату оңай, бірақ тремоло (бір нотаны жылдам қайталау) және мелодия ойнау техникасы плектрмен ойнауға қарағанда күрделірек. Ақкордтарды арпеджиосыз ойнауға болады, өйткені бір уақытта бес ішекке дейін тартылуы мүмкін. Ақкордтарды ойнағанда, тек қажетті ішектер тартылатындықтан, сол қолымен дыбысты басудың (нұрсыздандырудың) қажеті жоқ. Соққылардың үлкен әртүрлілігіне мүмкіндік бар, бұл дыбыс пен динамиканың айқындығын арттырады. Әртүрлі шыршалар мен расгеадолар орындауға болады. Плектрмен ойнауға қарағанда, ішектерге әдетте аз энергия беріледі, бұл акустикалық орындау кезінде дыбыс деңгейінің төмендеуіне әкеледі. Жүка ішектерде ойнау тырнақтарға зиян келтіруі мүмкін: саусақпен ойнау стилі нейлонды ішектерге немесе жіңішке темір ішектерге көбірек сәйкес келеді (бірақ бұл медиаторларды пайдаланғанда немесе тырнақтардың орнына саусақ етін қолданғанда қолданылмайды, бұл лютняда жиі кездеседі).

Найлонды аспаптар

Найлон ішектері бар гитаралар көбінесе саусақтармен тартылады.

Классикалық гитараның саусақ үлгісі

"Классикалық гитара" термині нейлон ішектерде саусақтармен орындалатын кез келген көркем музыканы, немесе классикалық дәуірдегі музыканы – барокко немесе романтикалық музыкадан өзгешелеп – білдіруі мүмкін. Классикалық фингерстайлдің басты ерекшелігі – ол гармониялық және полифониялық музыканы фортепиано сияқты жеке орындауға мүмкіндік береді. Бұл техника гитараның музыкалық динамикасын, текстурасын, артикуляциясын және тембральдық ерекшеліктерін барынша бақылауға арналған. Отыру позы, шамалы өзгеріп отырғанымен, әдетте гитараны оң аяқ емес, көтерілген сол аяққа қоюды қарастырады. Бұл отыру позының мақсаты – иықтардың дұрыс орналасуын және сол және оң қолдар арасындағы физикалық тепе-теңдікті сақтау. Бас бармақ, көрсету, ортаңғы және сақина саусақтары жиі қолданылады, кейде шыбық саусақ та пайдаланылады. Аккордтар көбінесе тартылады, ал серпілістер назар аудару үшін қолданылады. Репертуар тональностьтар, ладтар, ырғақтар және мәдени ықпалдар тұрғысынан әртүрлі. Классикалық гитара музыкасы көбінесе стандартты құралымда (EADGBE) орындалады/жазылады. Дегенмен, өзгертілген құралымдар, мысалы, төмендетілген D құралы да жиі кездеседі.

Босса-нова

Босса-нова көбінесе нейлон ішекті классикалық гитарада орындалады, оны медиатордың орнына саусақтармен тартады. Оның ең таза түрі – әншінің ырғағымен бірге орындалған, тек гитарадан тұратын орындау деп санауға болады, мысалы, Жао Гилбертоның орындауындағыдай. Тіпті джаз стиліндегі үлкен топтар үшін жасалған аранжировкаларда да, әдетте, негізгі ырғақты ойнайтын гитара болады. Гилберто, негізінен, самба тобының бірнеше ырғақтық қабаттарының бірін, атап айтқанда тамборимді алып, оны гитара тартатын қолға бейімдеді.

Ауылдық блюз

Fingerpicking (сонымен қатар бас бармақпен таңдау, бас алмастыру немесе үлгі бойынша таңдау деп те аталады) – бұл ойнау стилі және музыка жанры. Ол саусақтармен тартылатындықтан "фингерстайл" санатына жатады, бірақ көбінесе халық, кантри-джаз және/немесе блюз музыкасының белгілі бір түрін ойнау үшін қолданылады. Бұл техникада бас бармақ тұрақты ырғақты сақтайды, әдетте төменгі үш тартылған ішекте "остинато бас" немесе "бас алмастыру" үлгілерін орындайды, ал көрсету немесе көрсету және ортаңғы саусақтар әуенді таңдап, жоғары ішектердегі ноталарды толықтырады. Бұл стиль 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында пайда болды, оңтүстік блюз гитаристтері сол кездегі танымал рагтайм фортепиано музыкасын еліктеуге тырысқанда, гитаристтің бас бармағы пианистің сол қолының, ал қалған саусақтары оң қолының қызметін атқарды. Алғашқы жазылған үлгілерді Блайнд Блейк, Биг Билл Брунзи, Скип Джеймс, Блайнд Вилли Мактелл, Мемфис Минни және Миссисипи Джон Херт сияқты музыканттар орындады. Блюздің алғашқы орындаушылары, мысалы, Блайнд Уилли Джонсон және Тампа Ред, слайд-гитара техникасын қосты.

Американдық примитивті гитара

Американдық примитивтік гитара – саусақпен ойнау гитарасының бір саласы. Ол Джон Фейхиден бастау алды, оның 1950-жылдардың соңынан 1960-жылдардың ортасына дейінгі жазбалары Лео Коттке сияқты көптеген гитаристерге әсер етті, ол 1969 жылы Фейхидің Takoma лейблінде 6 және 12 струналы гитараның алғашқы жазбасын жасады. Американдық примитивтік гитара халық музыкасын немесе халыққа ұқсас материалды қолдану, қуатты басымды алмастырып ойнау, көптеген остинато үлгілерін және ашық D, ашық G, Drop D және ашық C сияқты баламалы қосымшаларды (scordatura) пайдалану арқылы сипатталады. Американдық примитивтік гитара стилінде дәстүрлі музыка формаларын қолдану немесе "араласу" да жиі кездеседі. Джон Фейхи және Робби Башо өз шығармаларында қолданған дәстүрлердің мысалдары, бірақ олармен шектелмейді, Үнді классикалық музыкасының кеңейтілген Рагасы, жапондық кото, сондай-ақ Миссисипи Джон Херт немесе Блайнд Блейктің ерте рагтаймға негізделген кантри-блюз музыкасы.

Контри музыкасы

Fingerpicking көп ұзамай Сэм МакГи, Айк Эверли (The Everly Brothers тобының әкесі), Мерл Трэвис және "Thumbs" Карллиль сияқты кантри және вестерн әртістері қабылдады. Кейін Чет Аткинс осы стильді одан әрі дамытты, ал қазіргі заманғы музыканттар Хосе Гонсалес, Эдди Ведер (оның "Guaranteed" әнінде) және Дэвид Ноулз бұл стилді қолданды. Көптеген fingerpicking шеберлері акустикалық гитараларды пайдаланады, бірақ Мерл Трэвис сияқты кейбіреулері қуыс корпусты электр гитараларда ойнады, ал Дерек Тракс және Марк Кнопфлер сияқты кейбір қазіргі рок музыканттары Гибсон Лес Пол немесе Фендер Стратокастер сияқты қатты корпусты электр гитараларда дәстүрлі Солтүстік Америкалық fingerpicking техникаларын қолданады.

Рагтайм гитарасы

Рагтайм гитарасының алғашқы шебері, 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында танымал болған Блайд Блейк еді. 1960 жылдары гитаристердің жаңа буыны осы бастауларға қайта оралып, соло гитараға арналған фортепиано пьесаларын жаза бастады. Осы орындаушылардың ең белгілісі және ең таланттысы Дейв Ван Ронк болды, ол "Сент-Луис Тикл" шығармасын соло гитараға бейімдеді. 1971 жылы гитаристер Дэвид Лейбман мен Эрик Шенберг Скотт Джоплиннің рагтаймдары мен басқа да күрделі фортепиано аранжировкаларын "The New Ragtime Guitar" атты LP үшін жазып, Folkways Records лейблында шығарды. Содан кейін Стефан Гроссман осы атпен әдістемелік кітап жазды. Бір жыл өткен соң Гроссман мен ЭД Денсон Kicking Mule Records компаниясын құрды, ол Гроссман, Тон ван Бергейк, Лео Вийнкамп, Дак Бейкер, Питер Фингер, Лассе Йоханссон, Том Болл және Дейл Миллер сияқты артистердің соло рагтайм гитарасының көптеген LP-ларын жазды. Осы аралықта, Реверенд Гари Дэвис Нью-Йорк қаласында белсенді болып, көптеген жас саусақпен ойнауды үйренушілерге жетекшілік етті. Ол содан кейін АҚШ-та және халықаралық деңгейде көптеген басқа артистерге ықпал етті.

Картерлер отбасылық жинауы

Картер отбасының құбылысы, сонымен қатар "бармақпен сыпыру" техникасы немесе "Картер ликі", сондай-ақ "шіркеу ликі" және "Картер сызығы" деп те аталады, – бұл Мэйбелл Картердің Картер отбасының ерекше ырғақты гитара стилімен байланысты саусақпен ойнау гитарасының стилі. Онда әуен бас ішектерде, әдетте төменгі E, A және D ішектерінде орындалады, ал ырғақ жоғарыда, G, B және жоғары E ішектерінде жалғасады. Мұндай орындау көбінесе пауза кезінде кездеседі.

Қаңқаша және сынық

Clawhammer және frailing – негізінен банджода қолданылатын, бірақ кейде гитараға да бейімделетін әдістер. Джоди Стечер мен Алек Стоун Свит гитарадағы clawhammer орындаушылары. Fingerstyle гитарисі Стив Баугман frailing мен clawhammerді былай ажыратады: Frailing-те әуенді жоғары тартып алу үшін көрсету саусағының ұшы, ал ырғақты төмен қарай сырғыту үшін ортаңғы тырнақ қолданылады. Clawhammer-де тек төмен қарай тартылатын соққылар қолданылады, және олар әдетте банджода қолданылатын дәстүрлі техника сияқты бір тырнақпен ойнатылады.

Ұлыбритания халық бароккосы

1960 жылдардың басында Ұлыбританиядан пайда болған ерекше стиль, американдық фольклор, блюз, джаз және рэгтайм элементтерін британдық дәстүрлі музыкамен үйлестірген «фолк-барокко» деп аталды. Екінші британдық фольклорлық қайта жанданудың музыканттары мансаптарын 1950 жылдардың соңындағы қысқа ғұмырлы скиффл қызығушылығында бастады және көбінесе американдық блюз, фольклор және джаз стильдерін, кейде ашық D және G құйрылғандарын қолданды. Алайда, Дэви Грэм және Мартин Карти сияқты орындаушылар осы стильдерді дәстүрлі ағылшын модальді музыканы орындауға бейімдеуге тырысты. Олардың ізінен Берт Янш және Джон Ренборн сияқты артистер келді, олар стильді одан әрі қалыптастырды. Бұл артистер дамытқан стиль, әсіресе D–A–D–G–A–D (төменнен жоғарыға қарай) құйрылғандарын қабылдауымен ерекшеленді, бұл негізгі де, минорлық та емес, төртінші D аккордының түрін берді, оны модальді негіздегі фольклорлық әндердің негізі ретінде пайдалануға болады. Бұл Трэвис стиліндегі саусақпен ойнаумен және мелодияға баса назар аударумен үйлестірілді, бұл оны сүйемелдеуге қолайлы етті. Грэм оны үнді, африкалық, американдық, кельт, қазіргі және дәстүрлі американдық ықпалдарымен біріктірді, ал Карти әсіресе ортағасырлық және фольклорлық музыкада кең таралған дронды екі төменгі ішектің үстінен бағдарламалау үшін осы құйрылғанданы қолданды. Янш стильді одан әрі дамытты, ол джаз бен рэгтаймнан әсер алып, күшті ойнау стилін қабылдады, бұл әсіресе күрделі бас партияларына әкелді. Ренборн осы барлық тенденцияларға сүйенді және репертуарында ортағасырлық музыканың ықпалы барынша болған артист болды. 1970 жылдардың басында британдық артистердің келесі буыны жаңа құйрылғандар мен техникаларды қосты, бұл Ник Дрейк, Тим Бакли және әсіресе Джон Мартин сияқты артистердің жұмысында көрінді, оның «Solid Air» (1972) альбомы британдық акустикалық гитарашылар үшін стандартты белгіледі. Соңғы жылдардағы ең көрнекті өкілі Мартин Симпсон болды, оның дәстүрлі ағылшын және американдық материалдардың күрделі қоспасы, гитара слайдтарын пайдалану сияқты инновациялық аранжировкалар мен техникалармен бірге бірегей және жеке стильді құруға бағытталған тымырлы әрекетті білдіреді. Мартин Карти өзінің гитара стилін француз гитарашысы Пьер Бенсузанға үйретті. Оны Шотландияда Дик Гоган, ал Ирландия музыканттары Пол Брейди, Донал Лунни және Мик Молони қабылдады. Карти сонымен қатар Пол Саймонға әсер етті, әсіресе «Scarborough Fair» әнінде, ол Саймонға үйреткен болуы мүмкін, сондай-ақ «Sounds of Silence» альбомындағы Дэвидің «Anji» әнінің жазбасы, нәтижесінде көптеген келесі фольклорлық гитарашылар көшірді. Бұл стиль британдық фолк-рокқа да әсер етті, онда әсіресе Ричард Томпсон D–A–D–G–A–D құйрылғандарын қолданды, бірақ ұқсас, бірақ ерекше әсер беру үшін гибридтік ойнау стилімен. Фламенко және блюз гитарашылары жиі перкуссиялық техникаларды және баламалы құйрылғандарды қолданады және осылай ойнаудың негізін қалады деп айтуға болады. Майкл Хеджес пен Эрик Рош 1980-90 жылдары перкуссиялық техниканы дамытып, өздерінің стилін қалыптастырды. Олардың прогрессивті үлесі Энди Макки, Престон Рид, Джон Гомм, Майк Доуес, Крис Вудс, Дон Росс, Деклан Запала және Эрик Монгрейн сияқты перкуссиялық ойнаушылардың жаңа толқынына әсер етуде маңызды рөл атқарды.

A distinctive style to emerge from Britain in the early 1960s, which combined elements of American folk, blues, jazz and ragtime with British traditional music, was what became known as 'folk baroque'. Pioneered by musicians of the Second British folk revival began their careers in the short lived skiffle craze of the later 1950s and often used American blues, folk and jazz styles, occasionally using open D and G tunings. However, performers like Davy Graham and Martin Carthy attempted to apply these styles to the playing of traditional English modal music. They were soon followed by artists such as Bert Jansch and John Renbourn, who further defined the style. The style these artists developed was particularly notable for the adoption of D–A–D–G–A–D (from lowest to highest), which gave a form of suspended fourth D chord, neither major nor minor, which could be employed as the basis for modal based folk songs. This was combined with a fingerstyle based on Travis picking and a focus on melody, that made it suitable as an accompaniment. Graham mixed this with Indian, African, American, Celtic, and modern and traditional American influences, while Carthy in particular used the tuning to replicate the drone common in medieval and folk music played by the thumb on the two lowest strings. The style was further developed by Jansch, who brought a more forceful style of picking and, indirectly, influences from Jazz and Ragtime, leading particularly to more complex basslines. Renbourn built on all these trends and was the artist whose repertoire was most influenced by medieval music. In the early 1970s the next generation of British artists added new tunings and techniques, reflected in the work of artists like Nick Drake, Tim Buckley and particularly John Martyn, whose Solid Air (1972) set the bar for subsequent British acoustic guitarists. Perhaps the most prominent exponent of recent years has been Martin Simpson, whose complex mix of traditional English and American material, together with innovative arrangements and techniques like the use of guitar slides, represents a deliberate attempt to create a unique and personal style. Martin Carthy passed on his guitar style to French guitarist Pierre Bensusan. It was taken up in Scotland by Dick Gaughan, and by Irish musicians like Paul Brady, Dónal Lunny and Mick Moloney. Carthy also influenced Paul Simon, particularly evident on Scarborough Fair, which he probably taught to Simon, and a recording of Davy's Anji that appears on Sounds of Silence, and as a result was copied by many subsequent folk guitarists. The style also had an impact within British folk rock, where particularly Richard Thompson, used the D–A–D–G–A–D tuning, though with a hybrid picking style to produce a similar but distinctive effect. Flamenco and Blues guitarists regularly feature percussive techniques and alternate tunings, and arguably laid the foundations for playing in this way Michael Hedges and Eric Roche developed and essentially pioneered percussive techniques forming a style of their own in the 1980s 90s. Their progressive contribution played a significant role in influencing a new wave of percussive players including Andy Mckee, Preston Reed, Jon Gomm, Mike Dawes, Chris Woods, Don Ross, Declan Zapala, and Erik Mongrain.

Қиындықтар

"Funky fingerstyle" 2000-шы жылдардың ортасында пайда болды, бұл стильде толық фанк немесе R&B тобының дыбыстары бір ғана гитарада қайталанбақ түрінде беріледі. Әртүрлі пикаптар, микрофондар және октавалық эффект педальдарының техникалық мүмкіндіктерінің арқасында жаңа, ерекше дыбыстар табылуда. Адам Раффэрти контрапункттік саусақпен ойнағанда, дене перкуссиясымен қатар "адам битбоксы" деп аталатын хип-хоп вокалдық перкуссия техникасын қолданады. Петтери Сариола гитарасында бірнеше микрофон орнатылған, ол гитарадан микшерлік пультқа дейін 6 желіге дейін қосып, вокалына сүйемелдеу ретінде толық "топтың дыбысын" – бас-барабан, литавра, бас, гитара – шығара алады.

Африкалық саусақ үлгісі

Алты саптық гитара Африкаға саудагерлер мен миссионерлер әкелді (бірақ осында гитараға ұқсас жергілікті аспаптар бар, мысалы, нгони және гнауа музыкасының гмбри немесе синтирі). Оның таралуы аймақтар бойынша едәуір өзгереді, сондықтан жалғыз африкалық акустикалық гитара стилі жоқ. Кейде басқа аспаптардың стильдері мен техникалары гитараға қолданылған; мысалы, саусақтармен тартылғанда, бас бармақ пен бір саусақ қора мен мбираның екі бас бармақпен тартылуын имитациялайды. Конголық саусақпен ойнау стиліндегі акустикалық гитара музыкасының алғашқысы Жан Боско Мвенда, сондай-ақ Мвенда ва Байеке (1930–1990) болды. Оның "Masanga" әні өте ықпалды болды, себебі оның күрделі және алуан түрлі гитаралық бөлігі бар еді. Оның ықпалына Замбия мен Шығыс Конгоның дәстүрлі музыкасы, "Трио Матаморос" сияқты кубалық топтар және ковбой фильмдері кірді. Оның стилінде бас, мелодия және үйлесім үшін тек бас бармақ пен көрсету саусағы қолданылды. Конголық гитаристтер Лоста Абело мен Эдуард Масенго да осыған ұқсас стильде ойнады. Герберт Мисанго мен Джордж Мукаби – Кениялық саусақпен ойнайтын гитаристтер. Али Фарка Туре (2006 жылы қайтыс болды) – Мали гитарисі, оның музыкасы "блюздің ДНК-сы" деп аталды. Ол көбінесе Джон Ли Хукермен салыстырылды. Оның ұлы Vieux Farka Toure сол стильде ойнауды жалғастыруда. Джелимади Тункара – тағы бір малилік саусақпен ойнайтын гитарист. С. Е. Роги мен Ку Нимо пальма шарабы музыкасының салт-дәстүрінде, калипсо әсерімен акустикалық саусақпен ойнайды. Бенинде туған джаз гитарисі Лайонел Луике джаз гармониясы мен күрделі ырғақтарын біріктіретін тәсілмен саусақпен ойнауды қолданады. Қазір ол АҚШ-та тұрады. Тони Кокс (1954 ж.т.) – Зимбабвелік гитарист және композитор, Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласында тұрады. Fingerpicking стилінде гитарада ойнау шебері, ол екі рет "Оңтүстік Африка музыка сыйлығы" (SAMA) жүлдесін ең жақсы аспаптық альбом номинациясы бойынша жеңіп алды. Оның музыкасында классикалық, блюз, рок және джаз сияқты көптеген стильдер қамтылған, сонымен қатар африкалық әуезді сақтайды. Тиндервет – үш және кейде төрт саусақпен ойнайтын жан-жақты гитарист (бас бармақ, көрсету, орта және сақина саусақтары); ол бірнеше түрлі африкалық стильдерді, соның ішінде сукус немесе Батыс Африка музыкасын орындайды. Ол өзінің ойнауын джаздық импровизациямен, тұрақты саусақпен ойнау үлгілерімен және аккордтық мелодиялық тізбектермен байытады.

The six string guitar was brought to Africa by traders and missionaries (although there are indigenous guitar like instruments such as the ngoni and the gimbri or sintir of Gnawa music). Its uptake varies considerably between regions, and there
is therefore no single African acoustic guitar style. In some cases, the styles and techniques of other instruments have been applied to the guitar; for instance, a technique where the strings are plucked with the thumb and one finger imitates the two thumbed plucking of the kora and mbira. The pioneer of Congolese fingerstyle acoustic guitar music was Jean Bosco Mwenda, also known as Mwenda wa Bayeke (1930–1990). His song "Masanga" was particularly influential, because of its complex and varied guitar part. His influences included traditional music of Zambia and the Eastern Congo, Cuban groups like the Trio Matamoros, and cowboy movies. His style used the thumb and index finger only, to produce bass, melody and accompaniment. Congolese guitarists Losta Abelo and Edouard Masengo played in a similar style. Herbert Misango and George Mukabi were fingerstyle guitarists from Kenya. Ali Farka Toure (d. 2006) was a guitarist from Mali, whose music has been called the "DNA of the blues". He was also often compared to John Lee Hooker. His son Vieux Farka Toure continues to play in the same style. Djelimady Tounkara is another Malian fingerstylist. S. E. Rogie and Koo Nimo play acoustic fingerstyle in the lilting, calypso influenced palm wine music tradition. Benin born Jazz guitarist Lionel Loueke uses fingerstyle in an approach that combines jazz harmonies and complex rhythms. He is now based in the US. Tony Cox (b. 1954) is a Zimbabwean guitarist and composer based in Cape Town, South Africa. A master of the Fingerpicking style of guitar playing, he has won the SAMA (South African Music Awards) for best instrumental album twice. His music incorporates many different styles including classical, blues, rock and jazz, while keeping an African flavour. Tinderwet is a versatile guitarist of the three and sometimes four fingers playing style (thumb, index, middle and ring); he plays several different African styles, including soukous or West African music. He often flavours his playing with jazzy improvisations, regular fingerpicking patterns and chord melody sequences.

Слайд, сталь және slack-key гитара

Гитара белгілі бір аккордты орындауға көмектесетіндей етіп күйленгенімен, көбінесе барлық алты ішектің естілуі қажет емес. Медиатормен тартылғанда, гитарашы қажетсіз ішектерді тарту қолымен басу арқылы (үнді дұрыстау арқылы) өшіруі керек; егер слайд немесе сталь қолданылса, тарту қолымен мұндай өшіру мүмкін болмайды, сондықтан медиатормен тартудың орнына жеке ішектерді тарту қажет болады. Осы себепті слайд-гитара және сталь-гитарада ойнау көбінесе саусақпен орындалатын стильде болады.

Қалқымалы гитара

Slack-key гитара – Гавайиде пайда болған саусақпен тартылатын стиль. Ағылшын тіліндегі бұл термин гавай тіліндегі kī hō‘alu сөзінен аударма, ол "[құралды] реттеу кілтін босату" дегенді білдіреді. Slack-key көбінесе ашық немесе өзгертілген құралымдарда орындалады – ең көп қолданылатын құралым G мажор (D–G–D–G–B–D), ол "таропатч" деп аталады, сондай-ақ "вахине" (гавай тілінде "әйел") деп аталатын мажор жетілік құралымдарының тобы бар, әрі нақты эффект алуға арналған құралымдар да кездеседі. Негізгі slack-key стилі, континенттік фольклорлық саусақпен орындалатын стиль сияқты, бас бармақпен кезектесетін бас үлгісін құрады және жоғары тізгіштердегі әуенді саусақтармен ойнайды. Репертуар дәстүрлі, гавайлық байланыс кезеңінен кейінгі әндер мен билерге негізделген, бірақ 1946 жылдан бастап (алғашқы коммерциялық slack-key жазбалары жасалғаннан кейін) стиль кеңейді, ал кейбір заманауи композициялар ерекше жаңа дәуір дыбысына ие. Slack-key-дің ескі буынына Габби Пахинуи, Леонард Кван, Сонни Чиллингворт және Реймонд Кане кірді. Көрікті заманауи орындаушылардың қатарында Кеола Бимер, Мозес Кахумоку, Ледуард Каапана, Деннис Камакахи, Джон Кеаве, Оззи Котани және Питер Мун мен Сирил Пахинуи бар.

Fingerstyle джаз гитарасы

Жаздағы аспапсыз гитара көбінесе аккордтық мелодия стилімен орындалады, онда гитарист мелодия жолының үстіне аккордтар тізбегін ойнайды. Саусақпен тарту, медиатормен (плектр) ойнау немесе гибридтік тарту осы стильге бірдей жарайды. Кейбір музыканттар саусақпен тарту мен медиатормен ойнаудың арасында ауысып, қолданылмаған кезде медиаторды "ладоньмен басады". Ертедегі блюз және рэгтайм гитаристтері көбінесе саусақпен тарту стилін қолданған. Шынайы саусақпен тарту джаз гитарасы ертедегі свинг дәуіріндегі акустикалық музыканттармен қалыптасты: Эдди Ланг (1902–1933), Лонни Джонсон (1899–1970), Карл Кресс (1907–1965), Дик Макдонау (1904–1938) және аргентиналық Оскар Алеман (1909–1980). Джанго Рейнхардт (1910–1953) өзінің "Көз жасы" шығармасы сияқты сүйемелдемесіз туындыларында классикалық/фламенко техникасын қолданды. Электр гитарадағы саусақпен тарту джазын Джордж ван Эпс (1913–1998) қадағалады, ол полифониялық тәсілі үшін және кейде жеті ішекті гитара қолдануы үшін құрметке ие болды. Уэс Монтгомери (1925–1968) бас сызығын қамтамасыз ету үшін бас бармағының етті бөлігін пайдалануымен танымал болды, ал мелодиялық немесе аккордтық мотивтерді саусақтарымен тартатын. Бұл стиль дәстүрлі болмаса да, джаз гитарасына тән жылы дыбысты күшейтудің инновациялық тәсілі ретінде кеңінен мойындалды. Монтгомеридің ықпалы қазіргі полифониялық джаз импровизациясының әдістеріне дейін жетеді. Джо Пасс (1929–1994) мансабының ортасында саусақпен тартуға ауысты және "Virtuoso" альбомын шығарды. Көпшілікке көп таныс емес Тед Грин (1946–2005) әріптес музыканттар тарапынан гармониялық шеберлігі үшін бағаланды. Ленни Брео (1941–1984) сегіз ішекті гитарада виртуоздық саусақпен тарту арқылы ван Эпстен асып түсті. Томми Крук өзінің Gibson гитарасының екі төменгі ішегін бас ішектерімен алмастырды, бұл оған бас пен гитараны бір уақытта ойнағандай әсер беруге мүмкіндік берді. Чет Аткинс (1924–2001) кейде джаз стандарттарын орындау үшін өзінің шебер оң қолын қолданды, оның ізімен Дак Бейкер (1949 ж.т.), Ричард Смит (1971 ж.т.), Вуди Манн және Томми Эммануэль (1955 ж.т.) басқалар да ілесті. Олар Мерл Трэвис және басқалардың саусақпен тарту әдісін қолдана отырып, джазды қоса, әртүрлі материалдарды орындайды. Бұл стиль Монтгомери мен Пастың аккордтық мелодиялық тәсілінен гөрі тұрақты және "көбірек" (бір тактқа бірнеше соққы) бас желісімен ерекшеленеді, бұл оны жылдам темптегі материалға қолайлы етеді. Саусақпен тарту Латын Америкасының гитарашыларында әрқашан басым болды, оны Лауриндо Альмейда (1917–1995) және Чарли Бёрд (1925–1999) 1950 жылдары кең аудиторияға жеткізді. Саусақпен тарту джаз гитарасының көптеген жақтастары бар: пианист Джефф Лински (1952 ж.т.), классикалық гитара техникасын қолдана отырып, еркін полифониялық импровизациялайды. Эрл Клуг (1953 ж.т.) және Так Андресс сонымен қатар соло гитарада саусақпен тарту джазын орындады. Британдық Мартин Тейлор (1956 ж.т.), бұрынғы Стефан Граппеллидің серігі, өзінің мансабын қайта бастағанда саусақпен тартуға ауысты. Граппеллидің тобындағы оның ізашары Джон Этеридж (1948 ж.т.) сонымен қатар кейде саусақпен тартады.

The unaccompanied guitar in jazz is often played in chord melody style, where the guitarist plays a series of chords with the melody line on top. Fingerstyle, plectrum, or hybrid picking are equally suited to this style. Some players alternate between fingerstyle and plectrum playing, "palming" the plectrum when it is not in use. Early blues and ragtime guitarists often used fingerstyle. True fingerstyle jazz guitar dates back to early swing era acoustic players like Eddie Lang (1902–1933) Lonnie Johnson (1899–1970) and Carl Kress (1907–1965), Dick McDonough (1904–1938) and the Argentinian Oscar Alemán (1909–1980). Django Reinhardt (1910–1953) used a classical/flamenco technique on unaccompanied pieces such as his composition Tears. Fingerstyle jazz on the electric guitar was pioneered by George van Eps (1913–1998) who was respected for his polyphonic approach, sometimes using a seven string guitar. Wes Montgomery (1925–1968) was known for using the fleshy part of his thumb to provide the bass line while strumming chordal or melodic motives with his fingers. This style, while unorthodox, was widely regarded as an innovative method for enhancing the warm tone associated with jazz guitar. Montgomery's influence extends to modern polyphonic jazz improvisational methods. Joe Pass (1929–1994) switched to fingerstyle mid career, making the Virtuoso series of albums. Little known to the general public Ted Greene (1946–2005) was admired by fellow musicians for his harmonic skills. Lenny Breau (1941–1984) went one better than van Eps by playing virtuosic fingerstyle on an eight string guitar. Tommy Crook replaced the lower two strings on his Gibson switchmaster with bass strings, allowing him to create the impression of playing bass and guitar simultaneously. Chet Atkins (1924–2001) sometimes applied his formidable right hand technique to jazz standards, with Duck Baker (b. 1949), Richard Smith (b. 1971), Woody Mann and Tommy Emmanuel (b. 1955), among others, following in his footsteps. They use the fingerpicking technique of Merle Travis and others to play wide variety of material including jazz. This style is distinguished by having a steadier and "busier" (several beats to the bar) bass line than the chord melody approach of Montgomery and Pass making it suited to up tempo material. Fingerstyle has always been predominant in Latin American guitar playing, which Laurindo Almeida (1917–1995) and Charlie Byrd (1925–1999) brought to a wider audience in the 1950s. Fingerstyle jazz guitar has several proponents: the pianistic Jeff Linsky (b. 1952), freely improvises polyphonically while employing a classical guitar technique. Earl Klugh (b. 1953) and Tuck Andress have also performed fingerstyle jazz on the solo guitar. Briton Martin Taylor (b. 1956), a former Stephane Grappelli sideman, switched to fingerstyle on relaunching his career as a soloist. His predecessor in Grappelli's band, John Etheridge (b. 1948) is also an occasional fingerstyle player.

Электрлік блюз және рок

Қатты денелі электрогитара көбінесе саусақпен тартылмайды, бірақ бұл үлкен техникалық қиындықтар тудырмайды. Слайд гитарада ойнаушылар жиі саусақпен тартады, бұл электр гитарасына да қатысты, мысалы, Дуэйн Оллман мен Рай Кудер сияқты. Блюз гитарашылары ұзақ жылдар бойы саусақпен тартуды қолданды: оның шеберлеріне Джорма Кауконен, Хьюберт Самлин, Альберт Кинг, Альберт Коллинз, Джон Ли Хукер, Мэдди Уотерс, Дерек Тракс, Джон Майер, Джо Бонамасса, Сандор Эниди және Бакетхед жатады. Саусақпен тартатын рок гитарашылары: Марк Кнопфлер, Джефф Бек (бұрын медиатор қолданған), Стивен Малкмус, Брюс Кокберн (екілігімен), Робби Кригер, Линдси Бэкингем, Майк Олдфилд, Патрик Симмонс, Эллиот Смит, Уилко Джонсон, Дж. Дж. Кейл, Робби Робертсон, Хиллель Словак, Энни Кларк, Иветт Янг, Курт Вайл, Дэвид Лонгстрет, Ричи Котцен (бұрын медиатор қолданған), Грег Кох, Гай Кинг, Кортни Барнетт, Джаред Джеймс Николс.