Ричард Никсонның «Чекерс» сөйлегі: Телевизия арқылы халыққа үндеу

Кіріспе

1952 жылы Ричард Никсонның теледидардағы сөйлеуі

«Чекерс» сөйлеуі немесе «Қор» сөйлеуі – 1952 жылдың 23 қыркүйегінде сенатор Ричард Никсонның (R CA) 1952 жылғы АҚШ президенттік сайлауына алты апта қалғанда, вице-президенттікке республикалық үміткер ретінде жасаған сөйлеуі. Никсонды саяси шығындарын өтеу үшін жақтастары құрған қорға қатысты тәртіпсіздіктер жасады деп айыптады. Республикалық тізімдегі оның орны күмәнді болғандықтан, ол Лос-Анджелеске ұшып барып, жарты сағаттық теледидар сөйлеуін жасады, онда өзін қорғады, қарсыластарын сынады және тыңдаушыларды Республикалық Ұлттық Комитетімен (РҰК) байланысып, оған тізімде қалу керек пе, жоқ па, туралы пікірлерін білдіруге шақырды. Сөйлеу барысында ол бір сыйлықты, қандай болса да, сақтап қалатынын мәлімдеді: балалары Чекерс деп атаған қара-ақ кокер-спаниель, осылайша сөйлеуге танымал атау берілді. Никсон, ол сөйлеген сөзінде айтқандай, қарапайым отбасынан шыққан, құқықтану мектебін бітіргеннен кейін әскери қызметте, сайлау кампаниясында және Конгресте жұмыс істеді. 1950 жылғы Сенаттағы сәтті кампаниясынан кейін оның жақтастары оның саяси қызметін қаржыландыру үшін ақша жинауды жалғастырды. Бұл үлестер оған жол шығындарын, саяси хаттарды жіберуге жұмсалатын пошта ақысын (ол тікелей жіберу құқығына ие болмаған) және басқа да ұқсас шығындарды өтеуге бағытталды. Мұндай қор сол кезде заңсыз емес еді, бірақ Никсон үкіметтік жемқорлыққа қарсы күресті, бұл оны үлескерлерге артықшылықтар беріп отыр деген айыптамаларға ұшыратты. Баспасөз бұл қор туралы 1952 жылдың қыркүйегінде, Никсонның генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің кандидаттығына ие болғаннан кейін екі ай өткен соң білді, және бұл жаңалық тез тарап, оның тізімдегі орнына қауіп тудырды. Қоғамдық пікірдің бағытын өзгертуге тырысқан Никсон Батыс жағалауындағы саяхатын тоқтатты және Лос-Анджелеске ұшып барып, бүкіл елге теледидар мен радио арқылы сөйледі; РҰК теледидар эфирі үшін 75 000 доллар жинады. «Чекерс» туралы идея Франклин Д. Рузвельттің «Фалу» сөйлеуінен келді, ол Никсонның сөйлеуінен сегіз жыл бұрын айтылған, онда Рузвельт республикашылдардың оның иті Фалуды алу үшін эсминец жібергенін әжуалады, өйткені Фалу Алеут аралдарында қалып қойған. Никсонның сөйлеуін шамамен 60 миллион америкалық көріп, естіді, соның ішінде сол кездегі ең көп теледидар көрермендері, және бұл көпшіліктің қолдауын күшейтті. РҰК және басқа да саяси кеңселер Никсонды қолдаған миллиондаған телеграммалар мен телефон қоңырауларын алды. Ол жеңіске жеткен тізімде қалды, ол қараша айының соңында 1952 жылы жеңіске жетті. «Чекерс» сөйлеуі – саясаткердің теледидарды тікелей сайлаушыларға жүгіну үшін пайдаланғанының алғашқы мысалы, бірақ кейде оны сынайды немесе кемсітеді. «Чекерс» сөйлеуі термині саясаткердің мазмұны жоқ, бірақ эмоционалды сөйлеуін білдіреді.

The Checkers speech or Fund speech was an address made on September 23, 1952, by Senator Richard Nixon (R CA), six weeks before the 1952 United States presidential election, in which he was the Republican nominee for Vice President. Nixon had been accused of improprieties relating to a fund established by his backers to reimburse him for his political expenses. His place was in doubt on the Republican ticket, so he flew to Los Angeles and delivered a half hour television address in which he defended himself, attacked his opponents, and urged the audience to contact the Republican National Committee (RNC) to tell it whether he should remain on the ticket. During the speech, he stated that he intended to keep one gift, regardless of the outcome: a black and white Cocker Spaniel that his children had named Checkers, thus giving the address its popular name. Nixon came from a family of modest means, as he related in the address, and he had spent his time after law school in the military, campaigning for office, and serving in Congress. After his successful 1950 Senate campaign, his backers continued to raise money to finance his political activities. These contributions went to reimburse him for travel costs, postage for political mailings which he did not have franked, and similar expenses. Such a fund was not illegal at the time, but Nixon had made a point of attacking government corruption which exposed him to charges that he might be giving special favors to the contributors. The press became aware of the fund in September 1952, two months after Nixon's selection as General Dwight D. Eisenhower's running mate, and the story quickly grew until it threatened his place on the ticket. In an attempt to turn the tide of public opinion, Nixon broke off a whistle stop tour of the West Coast to fly to Los Angeles and make a television and radio broadcast to the nation; the RNC raised the $75,000 to buy the television time. The idea for the Checkers reference came from Franklin D. Roosevelt's Fala speech, given eight years to the day before Nixon's address, in which Roosevelt mocked Republican claims that he had sent a destroyer to fetch his dog, Fala, when Fala was supposedly left behind in the Aleutian Islands. Nixon's speech was seen and heard by about 60 million Americans, including the largest television audience to that time, and it led to an outpouring of public support. The RNC and other political offices received millions of telegrams and phone calls supporting Nixon. He was retained on the ticket, which swept to victory weeks later in November 1952. The Checkers speech was an early example of a politician using television to appeal directly to the electorate, but it has sometimes been mocked or denigrated. The term Checkers speech has come more generally to mean any emotional speech by a politician, lacking material substance.

Қор дағдарысы

1952 жылы республикашылар Дуайт Д. Эйзенхауэрді президенттікке кандидат етіп таңдады, ол Никсонды өзінің вице-президенттікке кандидат ретінде таңдады, ал демократтар Иллинойс штатының губернаторы Адлай Стивенсонды президенттікке, Алабама штатының сенаторы Джон Спаркманды вице-президенттікке ұсынды. 1952 жылғы Республикалық Ұлттық конвенцияға Калифорния делегациясы, оның ішінде Никсон, штаттың "сүйікті ұлы" кандидаты, губернатор Эрл Уорренге қолдау көрсеткен болатын, ол конвенцияда келісім арқылы президенттікке үміткер болуды көздеген. Уоррен президенттікке ие болуға тырысқанда сәтсіз аяқталды, ал оның жақтастары Никсонның Уорренге қолдау көрсетуге берген уәдесіне қарамастан, Эйзенхауэрді ұсыну үшін жасырын жұмыс істегенін айтты және оны вице-президенттікке кандидаттығын қабылдағаны үшін саяси мүмкіндікшілдікпен айыптады. Пасадена қаласынан келген Уорреннің наразы жақтасы бірнеше журналистке Қор туралы мәліметтің таралуына себепкер болды. Никсон Сенатта болған кезінде қоғамдық адалдық үшін күресті, тіпті өзінің партия төрағасы Гай Габриэльсонның отставкаға кетуін талап етті, себебі ол несие дауында кінәлі болған. Осындай "керексіз риториканы" қолдану арқылы Никсон Қор дағдарысы туғанда "өз беделін түсірді".

Әңгіменің дамуы

14 қыркүйекте Никсонға «Газеттер қауымдастығы» репортері Питер Эдсон «Пресспен кездесу» бағдарламасында сөз сөйлегеннен кейін қор туралы сұрақ қойды. Никсон Эдсонға қорды оның қолдаушылары саяси шығындарды төлеу үшін құрғанын айтты, ол донорлардың есімдерін анықтауға тырыспағанын түсіндірді және Эдсонды толық ақпарат алу үшін Смитқа жолдады. Эдсон және басқа да журналистер Смитпен байланысқа шығып, ол қор туралы сұрақтарға жауап берді. Үш күннен кейін Никсонның сайлау штабы «Дик Никсонға арналған» Помонадан (Калифорния) шығып, Батыс жағалау мен Роки таулары штаттарында сайлау науқанының турнесіне аттанды. Эдсонның 18-і күнгі мақаласында Смиттен қордағы болжамды сақтық шаралары туралы ұзақ цитаталар келтірілген, кейін Никсон оны «әділ және объективті» деп атады. Алайда, «Нью-Йорк Пост» газетінің Лео Катчер Смитпен сұхбаттасып, «Сырлы байлардың сенім қоры Никсонды жалақысынан әлдеқайда жоғары деңгейде ұстап тұр» деген тақырыппен мақала жазды және қордың донорларын «миллионерлер клубы» деп атады. Кейін Никсон Катчердің інісі Эдвардты, сонымен қатар репортерді, оның объективтілігі үшін мақтады, бірақ оған «Сенің ағаң Лео – жаман адам» деді. «Дик Никсонға арналған» пойызы Бейкерсфилдке (Калифорния) жеткенде, Никсон, әлі де күшейіп келе жатқан дау-дамағалдың мән-жайынан хабарсыз, республикалық партияның кандидатурасын қолдап, жергілікті конгрессмен Томас Х. Верделді қолдады. Сөз сөйлегеннен кейін республикалық белсенді Кит МакКормак Никсонға «Пост» газетінің «Никсонның жанжал қоры» деген тақырыппен жариялаған мақаласын көрсетті. МакКормакқа сәйкес, сенатор шоктан отырып, орнынан құлап түсті және өз кабинасына оралу үшін Никсонның сайлау науқанының басқарушысы Мюррей Шотинердің және конгрессмен Патрик Дж. Хиллингстің (Никсонның сенімді серігі, ол одан кейін Өкілдер палатасына өтті) көмегіне мұқтаж болды. Демократиялық Ұлттық Комитеттің төрағасы Стивен А. Митчелл Никсонның сайлаудан кетуін талап етіп, «Сенатор Никсон [қордың] моральдық тұрғыдан дұрыс емес екенін біледі. Генерал Эйзенхауэр оның моральдық тұрғыдан дұрыс емес екенін біледі. Америка халқы оның моральдық тұрғыдан дұрыс емес екенін біледі» деді. Ал республикалық сенатор Карл Мундт бұл оқиғаны «солшылдардың, олармен келісетіндердің және бұрынғы коммунистердің лас амалы» деп атады. Никсон қордың салық төлеушілерден салық алудың орнына саяси шығындарды төлеуге арналғандығын түсіндіретін жазбаша мәлімдеме жасады. Газеттерде қор және оның иесі туралы жағымсыз ақпараттар тарады. «Сакраменто Би» Никсонды «Оңтүстік Калифорнияның байларының қызығушылығын қорғайтын топтың сүйікті тұлғасы, олардың көшбасшысы, тіпті лоббисі» деп атады. Осы арада «Пасадена Стар Ньюс» газетінде бір донор Никсон отбасына үлкен үй керектігі және қызметші әйелге қол жеткізе алмайтынына байланысты өтініш жасағаны туралы хабарланды. Пойыз 19 қыркүйек күні таңертең Калифорния штатының Мэрисвилл қаласына жетіп, Никсон артқы платформадан сөз сөйледі. Пойыздың соңғы тұсында ол: «16 000 доллар не болады?» - деп айқайлады (осы кездегі қорға аударылған деп саналатын сома). Никсон пойызды тоқтатты және оған саяси бағытын жалғастыра берсе, «қарақшылар мен коммунистер» оны жамандап, қаралайтынын айтты. Ол жиналғандарға бұл қор салық төлеушілердің ақшасын үнемдегенін айтты, өйткені ол Сенаттың шығындар бойынша жәрдемақы арқылы төленетін мәселелерді төледі. Ол «қарақшылар мен коммунистерді» Вашингтоннан қуып шығаруға уәде берді. Эйзенхауэр өзінің «Алға қара, көрші» пойызымен Миссуриді аралап жүрді. 19-шы күні таңертең оның штабы оған дауылдың жақындап келе жатқанын хабарлады. Эйзенхауэр Никсонды қорға қатысты барлық құжаттарды жариялауға шақырды, бұл Шотинердің таңғалуына себеп болды, ол: «Генерал сенатордың сөзінен басқа не талап етеді?» деді. Эйзенхауэрдің көмекшілері Калифорнияның жоғары тұрған республикалық сенаторы Уильям Ноулендпен байланысып, оны Эйзенхауэр пойызына қосылу үшін Гавайиден ұшып кетуге және әлеуетті алмастырушы кандидатураға қатысуға көндірді. Осы уақытқа дейін Никсонның сайлау штабынан Никсонды сайлаудан кетуді талап ететін хабарламалар ағып жатты. Эйзенхауэрдің пойызы тоқтап, кандидат сөз сөйлегенде, ол «Кедей Ричард Никсонға көмектесу үшін мұнда садақа жасаңыз» деген жазуы бар наразылық білдірушілерге тап болды. «Вашингтон Пост» және «Нью-Йорк Геральд Трибьюн» газеттері Никсонды сайлауға қатыспауға шақырды, Чотнер бұл туралы өз кандидатына айтпады, Никсон оларды сұрақ қойған репортерден білді. 20 қыркүйек күні таңертең 100-ден астам газет қор туралы мақала жариялады, пікірлер Никсонға қарсы екі есе көп болды. Пойызы Юджинге (Орегон) тоқтағанда, Никсон әйеліне қатысты наразылық білдірушілердің плакаттарымен күшті қарсылыққа тап болды: «Пэт, парақорлық ақшаны не істейсің?» және «Никсонға күнішке пальто керек емес – тек қолма-қол ақша ғана». Ол ашуланып, кейін «Чекерс» сөйлеуінде қайталаған сөзбен жауап берді. Никсон отбасына күнішке пальто керек емес екенін айтқаннан кейін, ол «Пэт Никсонның жақсы республикалық матадан тігілген пальто кигеніне мақтан тұтамын және ол оны кие беретін болады» деді. Екі партияның саясаткерлері қордың дұрыстығы және Никсон не істеуі керек деген мәселелер бойынша пікір білдірді, көбінесе олардың саяси көзқарастарымен сәйкес болды. Алайда, демократиялық президенттік үміткер Стивенсон бұл мәселеде пікір білдіруден бас тартты, бұл Шотинерді «Стивенсон мұнда бір нәрседен қорқады. Оның жасыруға ниеті бар деп ойлаймын» деген күдікке түсірді.

On September 14, Nixon was asked about the Fund by reporter Peter Edson of the Newspaper Enterprise Association after the senator completed an appearance on Meet the Press. Nixon told Edson that the Fund was set up by his supporters to pay political expenses, explained that he had made no effort to find out the names of the donors, and referred Edson to Smith for further information. Edson, and other reporters, did contact Smith, who answered questions about the Fund. Three days later, Nixon's campaign train, the "Dick Nixon Special," left Pomona, California, on a whistle stop campaign tour of the West Coast and Rocky Mountain states. Edson's column on the 18th, which included lengthy quotes by Smith on the supposed safeguards in the Fund, was later called by Nixon, "fair and objective". However, Leo Katcher of the New York Post interviewed Smith and wrote a story under the headline "Secret Rich Men's Trust Fund Keeps Nixon in Style Far Beyond His Salary" and referred to the Fund donors as a "millionaires' club". Nixon later praised Katcher's younger brother Edward, also a reporter, for his objectivity, but told him, "your brother Leo is a son of a bitch." When the Dick Nixon Special arrived in Bakersfield, California, that day, Nixon, still oblivious to the developing furor, made a speech promoting the Republican ticket, and backing local congressman Thomas H. Werdel. After the speech, Republican activist Keith McCormac showed Nixon the Post story, which had been picked up by United Press under the headline "Nixon Scandal Fund". According to McCormac, the senator collapsed into his seat in shock, and needed the help of Murray Chotiner, who was again Nixon's campaign manager, and Congressman Patrick J. Hillings (a Nixon confidant who had succeeded him in the House of Representatives) to return to his compartment. Democratic National Committee Chairman Stephen A. Mitchell called for Nixon's resignation from the ticket, saying that "Senator Nixon knows that [the Fund] is morally wrong. General Eisenhower knows that it is morally wrong. The American people know that it is morally wrong." On the other hand, Republican Senator Karl Mundt called the story "a filthy maneuver by left wingers, fellow travelers, and former communists". Nixon issued a written statement explaining that the fund was to pay political expenses, in lieu of charging them to the taxpayer. Newspapers printed increasingly lurid accounts of the Fund and its beneficiary. The Sacramento Bee termed Nixon, "the pet protégé of a special interest group of rich southern Californians their front man, if not, indeed, their lobbyist". The Pasadena Star News, meanwhile, reported that one contributor had been appealed to on the grounds that the Nixon family needed a larger home and could not afford a maid. The train reached Marysville, California, on the morning of September 19, and Nixon gave a speech from the rear platform. As the train pulled out, while he remained on the rear platform, someone in the crowd yelled, "What about the $16,000?" (the amount then thought to have been contributed to the Fund). Nixon had the train stopped, and responded that he had been told that if he continued on his political course, "crooks and communists" would smear him. He told the crowd that the Fund had saved the taxpayer money, since it paid for matters that could have been paid for through his Senate expense allowance. He promised to throw the "crooks and communists" out of Washington. Eisenhower was on his own train, the Look Ahead, Neighbor, stumping through Missouri, and on the morning of the 19th, his campaign staff made him aware of the gathering storm. Eisenhower publicly called upon Nixon to release all documents relating to the Fund, somewhat to the dismay of Chotiner, who wondered, "What more does the general require than the senator's word?" Eisenhower aides contacted the senior Republican senator from California, William Knowland, and persuaded him to fly from Hawaii to join the Eisenhower train and be available as a potential replacement running mate. By this time, Nixon campaign headquarters was receiving a flood of messages, calling on Nixon to resign from the ticket. When Eisenhower's train stopped for the candidate to make speeches, he faced protesters with signs reading "Donate Here to Help Poor Richard Nixon". The influential The Washington Post and New York Herald Tribune both called for Nixon to leave the ticket, facts which Chotiner did not tell his candidate; Nixon learned them from a questioning reporter. Over 100 newspapers would editorialize about the Fund on the morning of September 20, opinion running two to one against Nixon. As his train stopped in Eugene, Oregon, Nixon was met with protestors' signs referencing his wife: "Pat, What Are You Going to Do With the Bribe Money?" and "No Mink Coats for Nixon—Just Cold Cash". He angrily responded with a phrase which would be echoed in the Checkers speech. After stating that there were no mink coats for the Nixons, he said that he was "proud of the fact that Pat Nixon wears a good Republican cloth coat, and she's going to continue to". Politicians from both parties opined on the propriety of the Fund and on what Nixon should do, most in accord with their political affiliation. Democratic presidential candidate Stevenson, though, publicly reserved judgment, leading Chotiner to suspect "that Stevenson is afraid of something here. I bet he has something to hide."

Сөз сөйлеу идеясы

20 қыркүйекте Республикалық Ұлттық Комитетінің өкілі Боб Хамфрис Никсонға өз ұстанымын түсіндіру үшін теледидар арқылы ұлтқа үндеу жасауды ұсынды. RNC төрағасы және болашақ почта бастығы генерал Артур Саммерфилд бұл идеяны жақсы қабылдады, бірақ шығындарды жеңілдету туралы алаңдады. Сол күні кешке Никсон кеңесшілерімен ақылдасты, олар бірауыздан оны тізімнен бас тартпауға шақырды. Хэмфрис сол күні кешке Орегон штатының Портленд қаласындағы Никсонның қонақ үйіне Чотинерге қоңырау шалып, науқан жетекшісі Никсон үшін өз ойын жеткізудің ең жақсы мүмкіндігі екенін түсінді. Хэмфрис Никсонға Meet the Press бағдарламасына қатысуды ұсынды, бірақ Чотинер бұл ұсынысты қабылдамады, оның үміткері "жағымсыз сұрақтармен үзіліссіз" эфирді толық бақылауда ұстауы керек деп талап етті. Хэмфрис Саммерфилдтің телехабар таратудың құнына алаңдағанын айтты, бірақ Чотинер тізімдегі өзгерістерді көрсету үшін барлық науқан материалдарын қайта басып шығарудың құны телехабардан әлдеқайда жоғары болатынын атап өтті. 21 қыркүйек күні редакциялық пікірлер күшейді, бірақ Эйзенхауэр әлі де шешім қабылдаудан тартынды. Эйзенхауэр зейнеткерліктегі Жоғарғы Сот судьясы Оуэн Робертстен Қордың заңдылығын бағалауды сұрады, бірақ уақыт шектеулері оған мүмкіндік бермеді. Эйзенхауэр Лос-Анджелестегі Gibson, Dunn & Crutcher заң фирмасынан заңгерлік пікір алуға шешім қабылдады, сонымен қатар Price Waterhouse есептік фирмасынан Қордың жазбаларын тексеруді сұрады. Осы уақытта Никсон анасының қолдау білдірген телеграммасынан жігер алды, ал Миннесотаның бұрынғы губернаторы Харольд Стассеннің телеграммасы оны тізімнен кетуге шақырды. Нью-Йорк губернаторы Томас Э. Дьюи, Никсонның қолдаушысы, Никсонға Эйзенхауэрдің кеңесшілерінің көпшілігі оның орнынан кетуін қалайтынын және егер Никсон телехабар берсе, адамдарға өз пікірлерін білдіру үшін хат жазуға шақыруы керектігін айтты. Дьюи жауап Никсонға күшті қолдау көрсетілмесе, онда оның тізімнен кетуі керектігін қосты. Никсонға Эйзенхауэр дүйсенбі күні кешке, Тынық мұхиты уақыты бойынша сағат 22:00-де қоңырау шалды. Эйзенхауэр оның тізімнен кетуіне келіспегенін және оның американдықтарға өз жағдайын жеткізуге мүмкіндік алуы керек деп ойлағанын білдірді. Никсон Эйзенхауэрдің телехабардан кейін оны кандидат ретінде сақтап қалу туралы шешім қабылдай алатынын сұрады, ал Эйзенхауэр шешімді кейінге қалдырғанда, ол ашуланып: "Генерал, мұндай жағдайларда сіз не істейсіз, немесе істемеуіңіз керек!" деді. Эйзенхауэр бұған жауап ретінде, халықтың реакциясын бағалау үшін үш-төрт күн қажет болуы мүмкін екенін айтты.

On September 20, Republican National Committee official Bob Humphreys first suggested that Nixon give a televised speech to the nation to explain his position. RNC chairman and future Postmaster General Arthur Summerfield thought well of the idea, but was concerned about the expense. That evening, Nixon conferred with his aides, who unanimously urged him not to resign from the ticket. Humphreys called Chotiner at Nixon's hotel in Portland, Oregon that evening, and the campaign manager realized that the broadcast was the best opportunity for Nixon to make his case. Humphreys suggested Nixon appear on Meet the Press, but Chotiner rejected the suggestion, insisting that his candidate must have complete control of the broadcast "without interruption by possibly unfriendly press questions". Humphreys mentioned that Summerfield was concerned about the cost of a television broadcast, but Chotiner noted that the cost of reprinting all campaign materials to reflect a change on the ticket would be far more than that of a telecast. The avalanche of editorial opinion continued the following day, Sunday, September 21, but Eisenhower continued to withhold judgment. Eisenhower considered asking retired Supreme Court Justice Owen Roberts to evaluate the legality of the Fund, but time constraints ruled him out. Eisenhower decided to ask the Los Angeles law firm Gibson, Dunn & Crutcher for a legal opinion, while asking the accounting firm Price Waterhouse to audit the Fund's records. Nixon, meanwhile, was encouraged by a supportive telegram from his mother and discouraged by one from former Minnesota governor Harold Stassen urging him to resign from the ticket. New York Governor Thomas E. Dewey, a Nixon supporter, called to tell Nixon that most Eisenhower aides favored his removal, and that if Nixon made the telecast, he should call for people to write to express their opinions. Dewey added that if the response was not strongly pro Nixon, then he should leave the ticket. Nixon finally got a call from Eisenhower at 10:00 pm, Pacific Time, Sunday night. Eisenhower expressed a reluctance to see him leave the ticket, and felt that he should have a chance to make his case to the American people. Nixon enquired if Eisenhower would be able to make a decision on whether to keep him as the running mate immediately after the broadcast, and when Eisenhower equivocated, he angrily burst out: "General, there comes a time in matters like this when you've either got to shit or get off the pot." Eisenhower replied that it might take three or four days to gauge public reaction.

Дайындау және орнату

22 қыркүйек күні түнде Эйзенхауэр мен Никсонның кеңесшілері сөзді дайындады. RNC теледидар эфирі үшін қажетті 75 000 долларды (1952 жылы 75000.0 доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға тең) жинауға тырысты, ал Эйзенхауэрдің командасы CBS және Mutual радиосы арқылы таратылатын сөзді көрсету үшін алпыс NBC станциясын қамтамасыз етті. Никсонның командасы бастапқыда 22 қыркүйек күні кешке, өте танымал «I Love Lucy» шоуынан кейін жарты сағаттық эфирді ұсынды, бірақ Никсон оны осы уақытқа дайын бола алмайтынын айтқаннан кейін, сейсенбі күні кешкі сағат 6:30-ға, шығыс уақыты бойынша сағат 9:30-ға, Милтон Берлдің қатысуымен «Texaco Star Theater» шоуынан кейін келісті. Науқан Голливудтағы «El Capitan» театрын пайдалануға тырысты, себебі оның жарығы NBC Radio City West-тен жақсы болды. Никсон баспасөзге телеарнадан елге сөз сөйлейтінін мәлімдеді, бірақ не айтатыны туралы сұрақтарға жауап беруден бас тартты. Дүйсенбі күні таңертең Никсон Лос-Анджелеске ұшып, ұшақта сөйлеуі үшін жазбалар жасады. Ол Юджинде әйелінің пальтосы туралы айтқан сөздерін жазып алды. Ол отбасының қаржылық жағдайына қатысты жазбалар жасады, бұл Пэт Никсонды ренжітті, ол адамдардың олардың қаржылық мәліметтерін неге білуі керек деп сұрады. Никсон саясаттанушылардың өмірі балық аквариумындағыдай екенін айтты. Ол Франклин Рузвельттің иті Фала туралы сөзін еске алды, онда Рузвельт республикашылдардың оның иті Фаланы алу үшін эсминец жібергені туралы айыптауларына сарказммен жауап берген еді, сондай-ақ оның балалары жақында алған итін еске алды: Техас штатындағы саяхат сатушысы Лу Каррол Пэт Никсонның балалары Триша мен Джули итке «азаңдайды» деген естіген, ал оның өзінің американдық кокер-спаниелі күшік туған еді. Телеграмма алмасып болғаннан кейін, ол күшікті жәшікке салып, Никсондарға пойызбен жіберді, ал алты жасар Триша Никсон итке «Чекерс» деп ат қойды. Никсон Ф.Д.Р. туралы анекдотты айту арқылы қарсыластарын ренжітіп, достарын қуантады деп шешті. Ұшақ Лос-Анджелеске жеткенде, Никсон «Ambassador» қонақ үйіндегі люксте уақыт өткізді, әйелінен, Чотинерден және кеңесшісі Уильям П. Роджерстен басқа ешкімге жоспарлары туралы ешқандай ақпарат бермеді. Ол Уиттиер колледжіндегі екі профессорына қоңырау шалып, Ыбырайым Линкольннің сөздерін іздеді. Олар қайтадан қоңырау шалып, екі ұсыныс жасады, оның бірін ол пайдаланды. Өзінің хабары сүзгіден өтпеуін қалаған Никсон бұқаралық ақпарат құралдарына сөзінің алдын ала мәтінін беруден бас тартты, себебі бұл оның аудиториясын азайтады деп сенді. Сөз барысында не айтылатыны туралы нақты ақпарат болмағандықтан, бұқаралық ақпарат құралдарында әртүрлі аңыздар тарады. UPI Никсонның баяндамаға белгіленген уақыттан бұрын билеттен бас тартатынын хабарлады. 22-ші күні кешке БАҚ демократтық партияның үміткері Адлай Стивенсонның да осындай қорға ие екені туралы хабарлады, бұл туралы Чотинер болжаған еді. Стивенсон туралы ақпаратты RNC-дегі Боб Хамфрис жариялаған, бірақ кейін ол өкінішпен: «Бұған ешкім көп көңіл бөлмеді» деді. 23-ші күні, сөйлеу күні, сенатордың шығындарын өтеуі заңды екенін айтқан заңгерлердің және ақшаны заңсыз жұмсауға дәлел жоқ екенін мәлімдеген бухгалтерлердің есептері келді. Қор таратылып, Никсонның кандидатурасына тағайындалғаннан бері қабылданған сыйлықтар сайлау науқанына салым ретінде қарастырылатын болды. Дегенмен, Эйзенхауэр сөздің сәттілігіне сенуіне қатысты күмәнін білдірді. Ол губернатор Дьюиге хабарласуды тапсырды, ол Никсонға қоңырау шалып, сөзін билеттен бас тартуымен аяқтауын бұйырды. Жағдайды ақыры шешкенін сенген Эйзенхауэр мен оның командасы демалып, кешкі ас ішіп, сол күні кешке Кливлендте 15 000 республикашыл жақтастарының алдында сөйлеуге дайындала бастады. 16:30-да Никсон, Чотинер және Роджерс жұртшылыққа сөйлеуге жауап беруді қайда жіберу керектігін талқылап жатқанда, Дьюидің көмекшісі Никсонға қоңырау шалды. Чотинер қоңырау шалу себебін сезіп, Никсонды Нью-Йорк губернаторымен сөйлесу үшін телефонға шақырды. Дьюи Никсонға Эйзенхауэрдің кеңесшілері Никсонның отставкаға кетуі керек деп бірауыздан келіскенін айтты, бірақ Дьюи келіспеді, және Никсон телеарнада сөйлегенде осылай мәлімдеуі керек еді. Никсон Эйзенхауэрдің не қалағанын сұрады. Дьюи президенттік үміткермен өзі сөйлеспегенін, бірақ бұл талап Эйзенхауэрдің жақын кеңесшілерінен келгенін, сондықтан бұл генералдың пікірін білдіретінін айтты. Никсон өзінің сөзін өзгертуге өте кеш екенін айтты; Дьюи оны бұған мәжбүрлемеу керектігін, бірақ соңында билеттен бас тарқанын және Эйзенхауэрдің оны қабылдауын талап етуін қосуы керек екенін айтты. Дьюи тіпті Сенаттан да бас тартып, одан кейін болатын қосымша сайлауда қатысу ниетін жариялауын ұсынды, ол Никсонның үлкен көпшілік дауысымен қайтадан сайланатынына сендірді. Никсон біраз уақыт үнсіз отырды, ал Дьюи одан не істейтінін сұрағанда, сенатор оның білмейтінін айтты, және егер Эйзенхауэрдің кеңесшілері білуді қаласа, олар басқалар сияқты көре алады деді. Телефонды түсіргеннен бұрын Никсон: «Сонымен, оларға мен де саясаттан хабардар екенімді айтыңыз!» деді. Никсон Дьюимен болған әңгімеден қатты әсер етіп, сөйлеуге дайындалды және жазбаларын қарап шықты. Чотинер Никсонның бөлмесіне кіріп, егер оны билеттен шығарып тастаса, Чотинер үлкен баспасөз мәслихатын өткізіп, Никсонның кетісіне әкелген барлық амал-тәсілдерді жариялайтынын айтты; Чотинер бұл тудыратын дау-дамаылдың екеуіне де ешқандай пайдасы болмайтынын, себебі олар саясатпен аяқталады деді. Никсон кейін Чотинердің уәдесі кернеуді басып, оған қажетті күш бергенін айтты. Никсондар мен науқан командасы «El Capitan» театрына барып, сырттағы тротуарда оларды қарсы алған жас республикашылдардың шулы тобымен кездесті, олардың арасында болашақ Никсонның Ақ үйіндегі бас кеңесшісі Х.Р. Халдеман да болды. Кливлендте генерал мен Мэми Эйзенхауэр, генералдың кеңесшілерімен бірге президенттік үміткер сөйлейтін Кливленд қалалық аудиториясының үстіндегі кеңседе теледидардан сөйлеуді көруге дайындалды.

Through the night to the morning of September 22, Eisenhower and Nixon aides arranged the speech. The RNC worked to raise the $75,000 (75000.0 in 1952 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) needed to buy the half hour of television time, while the Eisenhower staff secured sixty NBC stations to telecast the speech, with radio coverage from CBS and Mutual. The Nixon staff initially advocated a half hour that evening, Monday, September 22, to follow the immensely popular I Love Lucy show, but when Nixon indicated he could not be ready that soon, settled for 6:30 pm Tuesday night, 9:30 pm in the East, following the almost equally popular Texaco Star Theater, starring Milton Berle. The campaign arranged to use the El Capitan Theatre, in Hollywood, where several NBC variety shows were then broadcast, since its lighting was superior to that of NBC Radio City West. Nixon told the press that he would be addressing the nation on television, but refused to take any questions about what he might say. On Monday morning, Nixon flew to Los Angeles, making notes for his speech aboard the plane. He jotted down the line he had said in Eugene regarding his wife's coat. He made notes concerning the family finances, upsetting Pat Nixon, who asked why people had to know their financial details. Nixon responded that people in politics live in a fishbowl. He recalled the Fala speech, in which Franklin Roosevelt had sarcastically responded to Republican claims he had sent a destroyer to fetch his dog, Fala, and remembered the dog his children had recently received: A Texas traveling salesman named Lou Carrol had read a report that Pat Nixon said her children Tricia and Julie "longed" for a dog, and his own dog, an American Cocker Spaniel, had just had a litter. After a telegram exchange, he crated the puppy and shipped it by rail to the Nixons, and six year old Tricia Nixon named the dog "Checkers". Nixon decided that including the anecdote evoking FDR would needle his enemies and delight his friends. When the plane reached Los Angeles, Nixon secluded himself in a suite in The Ambassador Hotel, letting no one except his wife, Chotiner, and attorney and adviser William P. Rogers have any hint what he was planning. He called two professors he knew at his alma mater, Whittier College, seeking appropriate Abraham Lincoln quotes. They called back with two suggestions, one of which he used. Unwilling to have his message filtered, Nixon adamantly refused to provide the media with any advance text of his speech, convinced that it would reduce the size of his audience. Without any hard information on what would be said during the speech, rumors flew through the media. UPI reported that Nixon would resign from the ticket well before the scheduled time for the speech. On the evening of the 22nd, the media broke the story that Democratic nominee Adlai Stevenson had a similar fund, as Chotiner had predicted. The Stevenson information had been leaked by Bob Humphreys at the RNC, but as he later ruefully noted, "Nobody paid much attention to it." The morning of the 23rd, the day of the speech, brought the reports from the lawyers, who opined that it was legal for a senator to accept expense reimbursements, and from the accountants, who stated that there was no evidence of misappropriation of money. The Fund was to be dissolved, and gifts accepted since Nixon's nomination were to be accounted for as campaign contributions. Despite the reports, Eisenhower had second thoughts about relying on the success of the speech. He told an aide to call Governor Dewey, who was to call Nixon and instruct him to close his speech with his resignation from the ticket. Believing they had resolved the situation at last, Eisenhower and his staff had a relaxed dinner and began to prepare for his own speech that evening, before 15,000 Republican supporters in Cleveland. At 4:30 pm, Nixon, Chotiner, and Rogers were discussing where the public should be told to send their responses to the speech, when a Dewey aide telephoned for Nixon. Reluctantly, suspecting the reason for the call, Chotiner brought Nixon to the phone to speak with the New York governor. Dewey told Nixon that Eisenhower's aides were unanimous that Nixon must resign, though Dewey did not agree, and that Nixon was to so state at the end of his telecast. Nixon asked what Eisenhower wanted him to do. Dewey hedged, stating that he had not spoken with the presidential candidate himself, but that the word had come from such close aides to Eisenhower that the demand had to represent the general's view. Nixon replied that it was very late for him to change his remarks; Dewey assured him he need not do so, but simply add at the end his resignation from the ticket and his insistence that Eisenhower accept it. Dewey suggested he even announce his resignation from the Senate and his intent to run in the special election which would follow—he was sure Nixon would be returned with a huge majority, thus vindicating him. Nixon remained silent for some time, and when Dewey asked him what he would do, the senator told him that he did not know, and if Eisenhower's aides wanted to find out, they could watch just like everyone else. Before slamming down the receiver, Nixon added, "And tell them I know something about politics, too!" Nixon, somewhat dazed by the conversation with Dewey, dressed for the speech and reviewed his notes. Chotiner came into Nixon's room, and told him that if he was forced off the ticket, Chotiner would call a huge press conference and reveal all the maneuvering that had led to Nixon's departure; Chotiner added that the resulting furor would mean nothing to either of the two men, since they would be through with politics anyway. Nixon later stated that Chotiner's promise broke the tension and gave him a needed lift. The Nixons and the campaign staff journeyed to the El Capitan, where they were met by a cheering group of Young Republicans on the sidewalk outside, including future Nixon White House Chief of Staff H. R. Haldeman. In Cleveland, General and Mamie Eisenhower, with the general's aides, prepared to watch the speech on television in the manager's office above the Cleveland Public Auditorium, where the presidential candidate was to speak.

Адресті жеткізу

Никсонның талап етуімен "Эль Капитан" театры толығымен босатылды. Баспасөз өкілдері жақын жердегі бөлмеде болды, онда олар теледидардан тамашалай алатын; стенографтар елшілікте Никсонның баспасөз үшін жасаған сөздерінің нақты түсірілген нұсқасын дайындау үшін күтіп тұрды, олар Шығыстағы мерзімдерге үлгеруі керек еді. Чотинер мен Роджерс театрда экран артынан бақылайтын; Пэт Никсон күйеуінен бірнеше қадам жерде сахнада, жақтастары тоқыған көйлек киіп отыратын. Таңдалған декорация – үстел, екі орындық және кітап сөрелері бар "GI жатақханасы". Никсон әдетте жатқа алған мәтінмен жұмыс істеуді қалайтын, бірақ бұл сөйлеуді көбірек табиғи ету үшін жазбалардан жұмыс істейтін. Никсон камера үшін қимылдарды жаттықтыруға біраз уақыт жұмсады, соңында әйелімен бірге киім ауыстыру бөлмесіне бірнеше минут жеке қалды. Ол оған бұны істей алмайтынына сенетінін айтты, бірақ ол оны сендірді.

Кіріспе және кеңсе шығыстары

Сөздің басында Никсон үстелге отырды. Ол сөзін былай бастады: "Құрметті американдықтар, бүгін сіздердің алдарыңызға вице-президенттікке үміткер ретінде, сондай-ақ адалдығы мен ізгілігі күмәнді аталған адам ретінде келдім". Никсон Трумэн әкімшілігінің үлгісіндей айыптауларды елемейтінін, ал жалақорлыққа ең тиімді жауап – "ақиқатты айту" екенін мәлімдеді. Никсон 18 мың долларлық қор туралы айтты, оны өзінің жақтастарынан ақша алуда деп айыптады. Егер ол қордан пайда тапса, егер ол құпия ұсталса немесе салымшылар артықшылықтар алса, онда қордың қате екенін айтқаннан кейін, Никсон қорға салым жасаған ешбір адамның, қарапайым сайлаушы алмайтын қызмет алғанын мәлімдеді, сосын күмәнді сұрақтарды күтті: "Сен қорды не үшін пайдаландың, сенатор? Оны неге алуға тура келді?" Осы риторикалық сұрағына жауап ретінде сенаторлардың жалақысы мен кеңсеге берілетін жәрдемақыларын түсіндірді. Саяси шығындарды өтеудің түрлі жолдарын атады. Бір жолы бай болу керек, бірақ ол өзінің бай емес екенін айтты. Тағы бір жолы, демократиялық қарсыласы сенатор Джон Спаркман сияқты, әйелін Конгресс кеңсесінің штаттық қызметкері ретінде тіркеуге болады. Бірақ Никсон Вашингтонда жұмыс іздеп жүрген көптеген лайықты стенографтардың бар екенін еске салғандықтан, мұны өзіне ыңғайлы санамады, әйтсе де Пэт Никсон "тамаша стенограф" еді және кейде кеңседе ерікті ретінде көмектесетін. Осы сәтте камера алғаш рет Никсоннан бұрылып, оның қасында отырған Пэт Никсонды көрсетті. Никсон Калифорнияға дейінгі қашықтықтан кейбір конгрессмендер сияқты заңгерлік тәжірибесін жалғастыра алмайтынын, ал кез келген жағдайда заңгер болып жұмыс істеудің мүдделер қақтығысына әкелетінін айтты. Сондықтан, ол өзінің қаражатынан асып кеткен саяси шығындарды төлеудің ең жақсы жолы – жарна берушілерге мүмкіндік беру екенін түсіндірді. Никсон өз сөздерін дәлелдеу үшін заңдық және есептік құжаттарды ұсынды.

The speech opened with Nixon sitting at the desk. He began, "My fellow Americans, I come before you tonight as a candidate for the Vice Presidency, and as a man whose honesty and integrity has been questioned." Nixon indicated that he would not follow the example of the Truman Administration and ignore charges, and that the best response to a smear "is to tell the truth". Nixon mentioned the $18,000 Fund, and that he was accused of taking money from a group of his supporters. After stating that the Fund was wrong if he had profited from it, if it had been conducted in secret, or if the contributors received special favors, he continued,

Nixon stated that no contributor to the fund got any service that an ordinary constituent would not have received, and then anticipated the skeptical questions, "Well, what did you use the fund for, Senator? Why did you have to have it?" In response to his rhetorical question, he explained salary and office allowances for senators. He went through different ways that political expenses could be met. One way was to be rich, but he stated that he was not rich. Another way was to put one's spouse on the Congressional office payroll, as, he stated, his Democratic rival, Senator John Sparkman, had done. Nixon did not feel comfortable doing that himself with so many deserving stenographers in Washington needing work, though Pat Nixon was a "wonderful stenographer" and sometimes helped out in the office as a volunteer. At this point, the camera turned from Nixon for the first time to reveal Pat Nixon sitting alongside the desk. Nixon indicated he could not continue his law practice, as some Congressmen did, due to the distance to California, and in any event he felt that practicing law while a lawmaker was a conflict of interest. Thus, he indicated, he had found that the best way to pay for political expenses not within his means was to allow contributors to do so. Nixon proffered the legal and accounting opinions as proof of his statements.

Отбасы қаржысы, пальто мен ит

Никсон скептикалық риторикалық сұрақтар қоюын жалғастыра отырып, кейбір адамдар пікірлерге қарамастан, ол жеке пайда табудың жолын тапқан болуы мүмкін деп ойлауы мүмкін екенін көрсетті. Өзінің сұрағына жауап ретінде ол өзінің тегі мен қаржылық жағдайы туралы толық айтты, Йорба-Линдада туғандығынан бастап, Никсон ұлдары көмектескен отбасылық азық-түлік дүкенінен бастады. Ол колледждегі және заң факультетіндегі жұмысына, әскери қызметтегі еңбегіне сілтеме жасады, соғыс аяқталғанда Пэт Никсонмен бірге 10 000 доллар жинағанын, оның барлығы патриоттық мақсатта мемлекеттік облигацияларда екенін айтты. Никсон Вашингтондағы өміріне оралғанға дейін туыстарынан алған шағын мұралардың сомасын атады. Никсон олардың қаржысын талқылағанда, телеарна тағы да Пэт Никсонды көрсетті, ол күйеуіне үңіліп қарап отырды. Пэт Никсон кейіннен ол күйеуінің не айтарын білмегендіктен және тыңдағысы келгендіктен мұндай көңіл күймен қарағанын айтты. Никсон олардың активтері мен міндеттемелерін егжей-тегжейлі баяндады: Вашингтондағы ипотекамен алынған үй; сондай-ақ ипотекамен алынған Калифорниядағы үй, онда оның ата-анасы тұрды. Әкесінен және Риггс банкінен алынған несиелер. Сенатордың өмірін сақтандыру полисі бойынша алынған қарыз, бірақ әйелі мен балаларына сақтандыру болмады. Екі жылдық Oldsmobile және отбасылық жиһаз, сондай-ақ ол әйелімен бірге акциялар мен облигацияларға иелік етпеді. Никсон осы мәселелерді айтқанда, Мюррей Шотиннер өзінің жабық кабинасында "қуанышпен айқайлады". Шотиннердің қуанышына орай, Никсон "сөзге атау беретін, оны танымал және жағымсыз ететін" сөздермен алға жылжиды: Никсон Стивенсонның президенттікке үміткер болуына қуанғанын білдірді, оны әкесінен байлық мұра еткен адам деп атады. Бірақ "қарапайым халықтың" да мүмкіндік алғаны жөн, ол Линкольннің сөзін келтірді: "Абрахам Линкольнді еске алыңыз, ол не деді екен: «Құдай қарапайым халықты жақсы көрген болуы керек – Ол олардан сонша көп жасады»."

Үміткерлер мен жұртшылық

Никсон бастапқыда сөз сәтсіздікке ұшырағанына сенімді болды. Роджерс пен Чотнердің құттықтауына қарамастан, тіпті операторлардың бірінің көз жасы мұңға батқан күйде аққанмен де, ол Республикалық Ұлттық Комитеттің мекенжайын атамағаны үшін өзін өкінді. Жастар республикалықтары Никсонның тобы театрынан шыққан кезде әлі де қол соғып жатқанмен, ол машинасы жолдан кетуімен бірге оның қасында жүгіріп келе жатқан ирланд сеттеріне назар аударды. "Демек, біз иттер әлемінде де сәттілікке жеттік". Сенатордың үмітсіздігіне қарамастан, оның әйелі күйеуінің өзін ақтағанына сенімді болды. Алты миллионнан астам америкалықтар бұл сөзді тыңдады немесе естіді, соның ішінде осы уақытқа дейін теледидар көрермендерінің ең көп саны болды. Никсон елшіліктегі лоббиді тыныш қалдырып кетті, ал ол көпшілікпен қоршалған күйі қайтып келді, оны құттықтағандармен қарсы алды. Партия оның люксіне өте алды, бірнеше минут үнсіздіктен кейін "әр жерден" сөзді мақтап, оны тізімде қалуға шақырып, қоңыраулар мен телеграммалар келіп түсе бастады, бірақ Кливлендтен Эйзенхауэрден ешқандай жаңалық келмеді. Кливлендте, сөз аяқталғанда, генерал Эйзенхауэр RNC төрағасы Саммерфилдке бұрылып: "Жарайды, Артур, сен ақшаңа лайық болдың". Мейми Эйзенхауэр көз жасына алды, ал генерал оған Никсонның толыққанды адал адам екенін айтты. Эйзенхауэрдің сөзін естіп тұрған 15 мың жанкүйер залдың дыбыс жүйесі арқылы "Чекерс" сөзін естіді, ал конгрессмен Джордж Бендер микрофонды алып, көпшіліктен: "Сіз Никсонды қолдайсыз ба?" деп сұрады, содан кейін дүрлік болды. Төмендегі көпшілік "Біз Никсонды қалаймыз!" деп ұран салды, Эйзенхауэр сөзін жедел түрде өзгертті. Эйзенхауэрдің көңілді көпшілік алдындағы сөзі де, оның серігіне жіберген телеграммасы да бейтарап болды. Генерал өзінің серігінің сөзін мақтады, бірақ соңғы шешім қабылдамас бұрын екеуінің бетпе-бет кездесуі керек екенін айтты. Эйзенхауэр RNC-нің басқа кандидатты сайлауға құқылы екенін растады, бірақ комитет, әдетте, оның тілегімен басшылыққа алатынын көрсетті. Эйзенхауэр Никсонды оның науқаны келесі кездесетін Батыс Вирджиния штатының Уиллинг қаласында жеке кездесуге шақырды. Эйзенхауэрдің телеграммасы жіберілуде кешігіп, Никсонның люксіне жіберілген көптеген хаттардың арасында жоғалып кетті, ал соңғысы серігінің ұстанымын телеграф агенттігінен білді. Эйзенхауэрдің ұстанымын естігенде, Никсонның қуанышы, ол ақыры сенімді болған күшті сөзден кейін ашуға айналды, және ол егер сөз Эйзенхауэрді қанағаттандырмаса, онда ол ештеңе істей алмайды деп мәлімдеді. Ол хатшысы Роза Мэри Вудсты шақырып, партиядан кететінін мәлімдеген телеграмманы RNC-ге диктантпен жіберді. Вудс жазбаларымен бөлмеден шығып бара жатқанда, Чотнер оны тоқтатып, парақшасын алып, жыртып тастады. Чотнер Никсонның ашуын түсінсе де, отставканың ертерек екенін сезінді. Науқан жетекшісі Никсонды халықтың қолдауының Эйзенхауэрге қысым жасауына рұқсат беруге шақырды. Ол Эйзенхауэрдің сұрағандай Уиллингке бармай, Монтана штатының Миссула қаласында пойызбен саяхаттауды жалғастыруды ұсынды. Никсон Эйзенхауэрге телеграммасын қысқаша растап, келесі аптада Вашингтонға кездесу ұсынысын жіберді. Содан кейін Чотнер Саммерфилдке телефон соғып, Никсон өзін жеткілікті қорлаған деп сезінгенін және Саммерфилд оның құрметті сөзіне сәйкес Никсонды сол кездесуде кандидатура ретінде растайтынын уәде еткенше Эйзенхауэрмен кездеспейтінін айтты. "Дик кешірім сұрап, бір жерге бара жатқан кішкентай баладай күйде болмайды". Никсонның тобы әуежайға барар алдында Никсонның досы және журналист Берт Эндрюс онымен телефон арқылы байланысуға тырысты. Эндрюс Никсонға Уиллингке бару керектігін айтты, себебі халықтың реакциясы нәтижесін алдын ала белгілеген. Ол Никсонға Эйзенхауэрдің өз қалауы бойынша шешім қабылдауға деген тілегін қабылдауы керектігін айтты, бұл кеңес Никсонның "ақиқатқа сай" екенін мойындады. Дегенмен, Никсонның тобы Миссулаға ұшып барды. Осы уақытқа қарай, төрт миллионнан астам хат, телеграмма, открыткалар мен телефон қоңыраулары RNC штаб-пәтеріне және басқа да саяси кеңселерге келіп түсті. Кейінгі зерттеулер көрсеткендей, бұл хаттардың тек 7 пайызы ғана нақты мәселелерге қатысты, бірақ олардың 75 пайызы Никсонның жағында болды. Никсонға күмәнмен қараған адамдар да қосылды, Стассен де, Дьюи де құттықтау телеграммаларын жіберді. Көптеген хаттарда хабар тарату шығындарын төлеуге көмектесетін жарналар бар еді, RNC ақырында шығынның төрттен үш бөлігін қайтарып алды. Газеттердің телефон станциялары RNC мекенжайын іздеп қоңырау шалушылармен толып кетті, ал Western Union Никсонның тыңдаушылардан RNC-ге телеграмма жіберуін сұрауынан күтпегендік танытып, қосымша көмекшілерге ие болған жоқ. Чекерс өзіне бір жылға жететін иттің тағамын, жүздеген мойындықтарды, бауларды және ойыншықтарды алды. Саясаткерлер әдетте партиялық бағыттар бойынша әрекет етті, Оңтүстік Дакота штатының республикалық сенаторы Мундт: "Никсонның сөзі американ тарихындағы ең қатыгез жалаға қарсы толыққанды ақталу" деді. Жаңа Мексика штатының демократ сенаторы Клинтон Андерсон: "Ол 18 мың доллар емес, оның орнына ит туралы айтса еді. Біреу менің тамақтарымды сатып алу үшін қор құрса, мен бір тиын да алмадым дей аламын" деді. 24 қыркүйек күні таңда Саммерфилд пен Хамфрис Никсонға Миссула қонақүйінде телефон соғып, Эйзенхауэр Чотнердің талаптарына келіссе, Уиллингке ұшуға келісімін алғаннан кейін, екеуі де Эйзенхауэр мен науқан жетекшісі, Нью-Гэмпшир штатының губернаторы Шерман Адамсқа Портсмут, Огайода жолға түсіп, Никсонмен болған әңгімелері туралы және халықтан келіп түскен хаттардың көптігі туралы хабарлады. Эйзенхауэр мен Адамс Никсонның тізімде қалатынына кепілдік беріп, Уиллингке келе алатынына келісті. Миссулада және Денвердегі тоқталыста сөз сөйлегеннен кейін, Эйзенхауэр өзінің серігі "жалаң сұранысқа ұшыраған" дегенін жариялағаннан кейін, Никсон 24 күні кешке Уиллингке келді. Эйзенхауэр ұшақты қарсы алу үшін әуежайға келді және есік ашылғанда Никсонды қарсы алу үшін жылдам түрде баспалдақпен көтерілді. Үміткерлер 3 мың адамнан тұратын көпшілікке толқып, Никсонның құрметті орнында отырып, қалалық стадионға бірге аттанды, Эйзенхауэр дағдарыс ешқашан болмағандай Никсонмен әңгімелесіп отырды. Стадионда Эйзенхауэр Никсонды "әріптесі" деп таныстырды, ол "жаман және ұстамсыз шабуылға" ұшырады, бірақ "өзін ақтады" және "бұрынғыдан да биік тұрды". Эйзенхауэр Никсонның анасынан ұлының адалдығына сендіретін телеграмманы және RNC Никсонды тізімде сақтап қалғанына бірауызды түрде дауыс бергенін көрсететін Саммерфилдтен келген телеграмманы оқып аяқтады. Содан кейін Никсон сөз сөйлеп, бұл оның американдық екендігіне ең мақтан тұтатын екі сәттен бірі екенін айтты, екіншісі 1945 жылы Нью-Йорктегі жеңіс шеруінде генерал Эйзенхауэрдің өтіп бара жатқанын көргенде болды. Ол Уиллингдегі митингті "өмірімдегі ең ұлы сәт" деп атады.

Nixon was initially convinced that the speech was a failure. Despite the congratulations of Rogers and Chotiner, and the fact that one of the cameramen had tears running down his face, he reproved himself for not mentioning the address of the Republican National Committee. Though the Young Republicans continued their applause as the Nixon party left the theatre, he fixed on an Irish Setter running alongside his car as it pulled away from the curb. "Well, we made a hit in the dog world anyway." Despite the senator's despair, his wife was convinced that her husband had vindicated himself. Over sixty million Americans had watched or listened to the speech, including the largest television audience up to that point. Nixon had left the Ambassador with the lobby quiet; he returned to a mob scene, and he was soon surrounded by well wishers congratulating him. The party was able to get through to his suite, and after a few minutes of tense quiet, calls and telegrams began to pour in "from everywhere" praising the speech and urging him to remain on the ticket—but no word came from Eisenhower in Cleveland. In Cleveland, as the speech concluded, General Eisenhower turned to RNC Chairman Summerfield, "Well, Arthur, you sure got your money's worth." Mamie Eisenhower was in tears, and the general told her that Nixon was a completely honest man. The 15,000 supporters waiting for Eisenhower to speak had heard the Checkers speech over the hall's public address system, and when Congressman George H. Bender took the microphone and asked the crowd, "Are you in favor of Nixon? ", pandemonium ensued. As the crowd below chanted, "We want Nixon! ", Eisenhower quickly revised his speech. Both Eisenhower's speech to the excited crowd and telegram to his running mate were noncommittal. The general applauded his running mate for his speech, but stated that the two had to meet face to face before a final decision could be made. While Eisenhower affirmed that the RNC had the power to elect a replacement candidate, Eisenhower indicated that the committee would, most likely, be guided by his wishes. Eisenhower asked Nixon to meet with him in person in Wheeling, West Virginia, where their campaign was next scheduled to go. Eisenhower's telegram was delayed in transmission and lost among the flood being sent to Nixon's suite, and the latter learned of his running mate's position from a wire service report. When he heard of Eisenhower's posture, Nixon's happiness at what he had finally been convinced was a tour de force turned to fury, and he stated that if the speech did not satisfy Eisenhower, nothing he could do would. He called in his secretary, Rose Mary Woods, and dictated a telegram to the RNC resigning from the ticket. As Woods left the room with her notes, Chotiner stopped her, took the sheet, and ripped it up. While Chotiner understood Nixon's rage, he felt that the resignation was premature. The campaign manager urged Nixon simply to allow the public wave of support to pressure Eisenhower. He suggested that instead of going to Wheeling as Eisenhower had requested, that they resume the train tour in Missoula, Montana. Nixon sent Eisenhower a curt acknowledgment of his telegram, and a suggestion that they meet the following week in Washington, D. C. Chotiner then called Summerfield, telling him that Nixon felt he had been abused enough, and would not meet with Eisenhower until Summerfield was able to promise, on his word of honor, that Nixon would be confirmed as nominee at that meeting. "Dick is not going to be placed in the position of a little boy going somewhere to beg for forgiveness." Just before the Nixon party left for the airport, Nixon friend and journalist Bert Andrews managed to reach him by phone. Andrews told Nixon that he should go to Wheeling; that public reaction had already foreordained the outcome. He advised Nixon that he should accede to Eisenhower's desire to make the inevitable decision in his own way, advice Nixon acknowledged "had the ring of truth". Nonetheless, the Nixon party flew to Missoula. By this time, the first wave of what would eventually be more than four million letters, telegrams, postcards, and phone calls had flooded into RNC headquarters and other political offices. While a later study found that only about 7 percent of these communications addressed any substantive issue, they still ran 75 to one in favor of Nixon. Nixon skeptics joined in; both Stassen and Dewey sent congratulatory telegrams. Many letters included contributions to help pay for the cost of the broadcast; the RNC eventually recouped four fifths of the $75,000 cost. Newspaper switchboards were jammed with calls from people seeking the RNC's address, while Western Union was caught off guard by Nixon's request that listeners wire the RNC, and had no extra help on hand. Checkers herself received enough dog food to last a year, and hundreds of collars, leashes, and toys. Politicians generally reacted along party lines, with Republican Senator Mundt of South Dakota stating, "Nixon's speech is complete vindication against one of the most vicious smears in American history." Democratic Senator Clinton Anderson of New Mexico stated, "I wish he had talked about the 18,000 bucks—not the puppy dog Suppose someone sets up a fund to buy my meals. I could say I didn't get one red cent of the money." On the morning of September 24, Summerfield and Humphreys called Nixon at his Missoula hotel. After securing his agreement to fly to Wheeling if Eisenhower agreed to Chotiner's terms, the two reached Eisenhower and campaign leader New Hampshire Governor Sherman Adams in Portsmouth, Ohio, en route to Wheeling, and briefed them on the conversation with Nixon and on the flood of communications from the public. Eisenhower and Adams agreed that Nixon could come to Wheeling with the assurance he would remain on the ticket. After making speeches in Missoula and at a stop in Denver, and after Eisenhower made his own speech announcing that his running mate had been the victim of an "attempted smear," Nixon arrived in Wheeling late in the day on the 24th. Eisenhower came to the airport to meet the plane, and hurried up the steps to greet the Nixons when the door was opened. The candidates waved at the crowd of 3,000 which had come to meet the plane, and rode together, with Nixon in place of honor, to a rally at City Island Stadium as Eisenhower chatted to Nixon as if the crisis had never occurred. At the stadium, Eisenhower introduced Nixon as a "colleague" who had been subject to "a vicious and unprincipled attack" but who had "vindicated himself" and who "stood higher than ever before". Eisenhower finished by reading two telegrams, one from Nixon's mother assuring Eisenhower of her son's integrity, and the second from Summerfield stating that the RNC had voted unanimously to retain Nixon on the ticket. Nixon then spoke, telling the crowd that this was one of two moments when he was most proud to be an American; the other had been at the victory parade in New York in 1945, when he had seen General Eisenhower go by. He called the Wheeling rally "the greatest moment of my life".

БАҚ-тың реакциясы

Редакциядағы реакция екіге бөлінді. «Нью-Йорк Таймс» Никсонды сынаған және оның Қор ісі бойынша қылмыстық тергеуде екенін айтқан мақалалар жариялаған болатын, бірақ бұл жолы Никсонның «сабырлығы мен сенімділігін» мақтады. «Нью-Йорк Журнал Американ» газеті шабыттанып, «Біздің ойымызша, ол керемет еді. Бұдан артық айта алмаймыз» деп жазды. «Питтсбург Пресс» бұл сөйлеуді «ерекше сөйлеу» деп атады. «The Mobile Register» газетінде Қортағы дағдарыс «Никсонға іздемеген мүмкіндік берді, ол оны толыққанды пайдаланды» делінген. Бірақ, кейбір газеттер келіспеді. «Балтимор Сан» Никсонның «негізгі әділдік мәселесіне ешқандай қатысы болмағанын» айтты, ал «Сент-Луис Пост Диспетч» бұл сөйлеуді «керемет ойластырылған көрініс» деп сипаттады. Журналист Уолтер Липман Никсонға деген қолдау толқынын «заманауи электрониканың күшеюімен бірге қарапайым халық соттары» деп атады; кешкі ас дастарқанындағы әңгімеде ол: «Бұл менің елімнің басынан өткен ең артықшылықсыз жағдай болуы керек» деді. Журналист Томас Стоукс Айзенхауэрді өзінің кандидаттығына қатысты мәселеде шешім қабылдауды кешіктіргені үшін сынады, «жас жігіт – айыпталушы – өзі араласып, жауапкершілікті өз мойнына алуға мәжбүр болды. Ол қандай жауапкершілік алды!» Президенттік кезеңінде Айзенхауэрді шешімсіздікпен айыптауды жалғастырды. Никсон Қор туралы қосымша сұрақтарға жауап беруден бас тартты, назар Стивенсоннің қорына ауды, әсіресе оның мәліметтері белгілі болғаннан кейін. Губернатор Стивенсоннің 146 мың долларлық қоры журналистерге арналған Рождестволық сыйлықтарға, жеке клубтарға төленетін жарналарға және оның ұлы ұйымдастырған биге оркестр шақыруға жұмсалды. Демократтар Никсонның әрекетіндей, Стивенсоннің қоры туралы сұрақтарға жауап беруден бас тартты. Екі партия да бұл мәселені жасыруға тырысты, соңында бұл оқиға тоқтап қалды.